II OSK 1282/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargi kasacyjne M. I. oraz D. I. (w imieniu własnym i małoletnich dzieci) od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił ich skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o zobowiązaniu do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i państw Schengen. W skardze kasacyjnej M. I. zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. (oddalenie skargi) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. (nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia art. 139 k.p.a.). Zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. opierał się na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja była bardziej niekorzystna niż wcześniejsza decyzja organu pierwszej instancji, która została uchylona na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., oraz na rzekomym wydłużeniu okresu zakazu wjazdu. NSA, powołując się na własną uchwałę FPS 2/98, stwierdził, że art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się do kwestii zakazu wjazdu, sąd uznał, że różnica między decyzją organu pierwszej instancji a decyzją organu odwoławczego w tym zakresie była pozorna i nie wpływała na sytuację prawną skarżącej, a okres zakazu i tak biegnie od daty wydania ostatecznej decyzji organu odwoławczego. W skardze kasacyjnej D. I. i pozostałych zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez uznanie, że decyzja nie narusza prawa, mimo nieudzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. NSA wskazał, że organ pierwszej instancji uchylił wcześniejszą decyzję z powodu niewłaściwego wyjaśnienia sprawy w kontekście art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, a następnie uzupełniono materiał dowodowy, w tym opinię psychologa, która jednoznacznie stwierdziła brak negatywnych skutków powrotu dla małoletnich. Skarga kasacyjna nie odniosła się do tych dowodów, co czyniło ją niezasadną. Sąd odrzucił również wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka jako niedopuszczalny w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Odnosząc się do decyzji o ochronie uzupełniającej dla M. I. wydanej po wyroku WSA, sąd stwierdził, że zgodnie z art. 306 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzja o zobowiązaniu do powrotu wygasa z mocy prawa w przypadku korzystania z ochrony uzupełniającej, co nie miało jednak znaczenia dla rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA. Ostatecznie NSA oddalił obie skargi kasacyjne na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wnioski o przyznanie kosztów pomocy prawnej skierowano do sądu pierwszej instancji.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający