VI SA/WA 236/06

VI SA/Wa 236/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Olga Żurawska-Matusiak
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego W. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Z akt sprawy wynika, iż wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., sygn. akt [...], skarżący W. S. został uznany za winnego tego, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. w J. oddał pięć strzałów z broni myśliwskiej. Jeden z pocisków wpadł do wnętrza budynku mieszkalnego, wobec czego jego mieszkanka została narażona na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia co wyczerpuje znamiona czynu określonego w art. 160 § 1 kk.
Postępowanie w niniejszej sprawie Sąd umorzył warunkowo określając okres próby na dwa lata oraz orzekł świadczenie pieniężne na rzecz [...] w kwocie 500 zł.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] – działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji [...] Komendant Policji uznał, że W. S. należy zaliczyć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy.
W wyniku rozpatrzenia odwołania powyższa decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyraził pogląd, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem organu II instancji przepis ten należy odczytywać jako podstawę do cofnięcia pozwolenia ma broń w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu, dającego podstawę do uznania, iż osoba posiadająca broń nie daje rękojmi bezpiecznego jej posiadania i używania. Zdaniem Komendanta Głównego Policji czyn popełniony przez skarżącego daje podstawę do obaw, iż posiadana broń może zostać użyta niezgodnie z jej przeznaczeniem.
W skardze wniesionej do Sądu W. S. zarzucił organom dowolną interpretację art. 18 ust. 2 pkt 2 i art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji.
Wyrokiem z dnia 28 września 2004 r., sygn. akt 6 III SA 1824/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2003 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że ocena zachowania skarżącego wyrażona w decyzji organu odwoławczego jest zgodna z intencją ustawodawcy, który ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) zmienił ustawę o broni i amunicji w ten sposób, że od 1 stycznia 2004 r. podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Sąd podniósł, iż skarżący nie został skazany, lecz wyrokiem umarzającym warunkowo postępowanie jego wina została bezsprzecznie stwierdzona. Sąd wskazał, iż strzelając na terenie osiedla mieszkaniowego skarżący W. S. naruszył podstawowe zasady obowiązujące posiadacza broni, tj. niedopuszczenie do możliwości powstania szkody u innych osób skutkiem posługiwania się bronią. Zachowanie skarżącego nie było przypadkowe albowiem z pełną świadomością urządził on strzelanie wśród domów mieszkalnych i tylko szczęśliwemu trafowi zawdzięczać należy niewystąpienie groźniejszego skutku. Przestrzeliwując broń w miejscu do tego nieprzewidzianym skarżący wykazał lekceważący stosunek do przepisów prawa narażając życie lub zdrowie innych osób. Zatem – jak podkreślił Sąd - należy przyjąć za zasadną ocenę zachowania skarżącego przez organy, że kwalifikuje ono skarżącego jako osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Sąd odnosząc się do zarzutów skargi podniósł także, że organy Policji mogły cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia zasad, o których mowa w art. 45 cyt. ustawy, czyli użycia broni w celach sportowych lub szkoleniowych poza strzelnicą.
Skarżący złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Domagając się uchylenia wyroku Sądu I instancji podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wydanie orzeczenia bez "dogłębnej analizy akt sprawy". Podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w czasie zdarzenia, tj. dniu [...] sierpnia 2002 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wyjaśnił, że do zdarzenia doszło na terenie łowiska, ponieważ miejscowość J. jest jego częścią składową. Przestrzeliwanie broni miało miejsce między wałami przeciwpowodziowymi, na terenie niezabudowanym. Pełna odległość domu w J. od miejsca strzelania wynosiła około 200 m. W ocenie skarżącego zgodnie z zasadami batalistyki wszystkie pociski winny być wychwycone przez wały przeciwpowodziowe, wysokie na 7 m i szerokie na około 15 m. Żadne strzelnice w [...] nie posiadają kulochwytów. Pomiar miejsca uderzenia w ścianie pocisku, na pierwszym piętrze budynku w J. i jego słaba siła mechaniczna (pocisk odbił się i upadł na dywan) w zestawieniu z bezspornymi pomiarami wysokości przestrzelin i otarć kory na drzewie wskazują, że pocisk został odbity od drzewa, zmienił swój lot z poziomego na pionowy i opadając siłą bezwładnościową trafił przez drzwi balkonowe do pokoju. Zdaniem strony skarżącej powyższe okoliczności nie były brane pod uwagę przez orzekające organy a także przez Sąd. Odnośnie błędnej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 - ustawy o broni i amunicji w brzmieniu wówczas obowiązującym, skarżący zauważył, że "nie został skazany za przestępstwo z użyciem broni lub groźby bezprawnej". Zdaniem skarżącego nie można stawiać znaku równości między skazaniem a warunkowym umorzeniem. Powołując się na przepis art. 66 § 1 k.k. skarżący stwierdził, że gdyby intencją ustawodawcy było w przypadku art. 15 ust. 1 pkt 6 zrównanie przy okazji ostatniej nowelizacji instytucji skazania z instytucją warunkowego umorzenia wówczas dodano by w pkt 6 ust. 1 art. 15 cyt. ustawy po wyrazie "przestępstwa" słowa "lub warunkowo umorzono postępowanie".
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że organy Policji nie stawiają znaku równości pomiędzy warunkowym umorzeniem postępowania a skazaniem, wskazywały tylko, że warunkowe umorzenie postępowania nie jest tożsame z wyrokiem uniewinniającym.
Wyrokiem z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2004 r., sygn. akt 6 III SA 1824/03. W uzasadnieniu orzeczenia NSA stwierdził, iż za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). NSA wskazał, iż przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że prawidłowość dokonywanych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji publicznej (a nie prze sąd, jak sugeruje skarżący) wskazanych w uzasadnieniu decyzji konfrontuje sąd z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Tak więc ustalenie, że skarżący zalicza się do osób, które "mogą użyć broń w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" winno – zdaniem NSA - znajdować oparcie w dowodach zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego. Według NSA uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczenie się czynów nagannych) czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne). Pozwolenie na broń wydawane jest przez organy Policji po wszechstronnym i starannym badaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy. Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać równie wnikliwa procedura. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia. Oceniając z tego punktu widzenia akta administracyjne – NSA uznał, iż zawierają one tylko jeden istotny dowód: wyrok sądu karnego (k. [...]). Wynika z niego tylko to, że oskarżony W. S. oddał w J. "5 strzałów ze sztucera z których jeden wpadł do wnętrza budynku; narażając jego mieszkankę na bezpośrednie niebezpieczeństwo". W ocenie NSA, jeżeli sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na 2 letni okres próby, to tym samym założył, że oskarżony ponownie przestępstwa nie popełni oraz przyjął, że stopień niebezpieczeństwa społecznego czynu nie jest znaczny. Wyrok ten, nie będący wyrokiem skazującym (por. A. Marek, Warunkowe umorzenie postępowania karnego, Warszawa 1973, s. 56 i nast.) nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy o której mówi art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, w jakich warunkach został oddany strzał. Według NSA takie dokumenty zostały dołączone dopiero do skargi kasacyjnej, zaś pełnomocnik Komendanta Głównego Policji przyznał, że nie stanowiły one dowodu w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem NSA nie można wykluczyć, że przy ewidentnej lekkomyślności strzelającego wydarzenie miało charakter przypadkowy (rykoszet), a przy tym jednorazowy. Skarżący twierdzi, że działo się to w obwodzie łowieckim i taka sytuacja mogła się zdarzyć nie tylko przy przestrzeliwaniu broni. NSA uznał, iż stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie, że skarżący "urządził strzelanie wśród domów mieszkalnych" nie znajduje oparcia w którymkolwiek z dowodów. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że akta sprawy nie pozwalały na ocenę sformułowanych w zaskarżonej decyzji wniosków. Sąd nie podzielił jednocześnie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. S. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] narusza prawo.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r.
Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu – mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego").
Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów.
Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.
Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] czerwca 2003 r. zaskarżoną decyzję naruszył wspomniane zasady.
Należy - zdaniem Sądu – stanowczo podkreślić, że organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).
Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).
W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.
Należy stwierdzić, iż Komendant Główny Policji ustalając, że skarżący zalicza się do osób, które "mogą użyć broń w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" nie oparł się na wszechstronnie zgromadzonych dowodach.
Według Sądu uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać – jak wskazał w swym wyroku NSA - dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczenie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne).
W ocenie Sądu cofnięcie pozwolenie na broń winno być wydawane po wszechstronnym i starannym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, albowiem przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia.
Oceniając z tego punktu widzenia akta administracyjne – NSA uznał w swym orzeczeniu z dnia 25 października 2005 r., iż zawierają one tylko jeden istotny dowód - wyrok sądu karnego, z którego wynika wyłącznie to, że skarżący W. S. oddał w J. "5 strzałów ze sztucera z których jeden wpadł do wnętrza budynku; narażając jego mieszkankę na bezpośrednie niebezpieczeństwo". W ocenie NSA samo warunkowe umorzenie postępowania na 2 letni okres próby przez sąd karny nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.
W tej sytuacji należy przyjąć, iż zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, Komendant Główny Policji zobowiązany będzie w toku ponownego postępowania uzupełnić materiał dowodowy sprawy o dokumenty, z których wynikać będzie, w jakich warunkach został oddany strzał.
Następnie organ odwoławczy zobowiązany będzie ustalić, czy przy być może ewidentnej lekkomyślności strzelającego - wydarzenie miało charakter przypadkowy (rykoszet), a przy tym jednorazowy, a także dokonać innych ustaleń dotyczących okoliczności zdarzenia w taki sposób, aby zgromadzone w aktach sprawy dowody pozwoliły sądowi administracyjnemu na ocenę sformułowanych w zaskarżonej decyzji wniosków.
Komendant Główny Policji winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego cofając skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - uznał, iż interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga pozbawienia skarżącego owego uprawnienia. Organ odwoławczy zobowiązany będzie w uzasadnieniu wydanej ponownie decyzji wyjaśnić jednoznacznie, dlaczego przyjął, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego i jego cechy charakteru dają ewentualnie podstawę do negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu organ rozstrzygając ponownie sprawę jest zobowiązany do udowodnienia poprawności przyjętej przez siebie argumentacji przemawiającej za określonym rozstrzygnięciem. Ma to nastąpić w taki sposób, aby sąd administracyjny mógł dokonać pełnej kontroli legalności rozstrzygnięcia w przypadku ewentualnego ponownego postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego należy niewątpliwie uznać, iż Komendant Główny Policji, niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylona decyzja Komendanta Głównego Policji nie podlega wykonaniu.