II OSK 1272/05

II OSK 1272/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maria Rzążewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
IV SAB 324/02 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2004-03-24
II OZ 533/05 - Postanowienie NSA z 2005-06-23
II OZ 532/05 - Postanowienie NSA z 2005-06-23
II OZ 534/05 - Postanowienie NSA z 2005-06-23
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 161 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
1. Skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności.
2. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa nawet sytuacja, w której organ dokonał czynności, co do której pozostawał bezczynny nie uzasadnia zbędności rozpoznania sprawy i nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania.
3. Nietrafny jest pogląd Sądu I instancji zawarty w zaskarżonym orzeczeniu, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji wydanej w postępowaniu, którego dotyczy skarga na bezczynność skutkuje bezprzedmiotowością postępowania skargowego i koniecznością jego umorzenia na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Tadeusza C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2004 r., 7/IV SAB 324/02 w sprawie ze skargi Tadeusza C. na bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. w przedmiocie nadania biegu odwołaniu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie ze skargi Tadeusza C. na bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. w przedmiocie nie przekazania odwołania skarżącego od decyzji tego organu nr 233/96 z dnia 5 lipca 1996 r. zezwalającej na budowę salonu samochodowego przy Al. K. 151. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że odwołanie Tadeusza C. zostało przekazane pismem z dnia 22 czerwca 1998 r. Kierownikowi Urzędu Rejonowego celem nadania biegu. Inwestor zrezygnował z realizacji inwestycji, o której mowa w powołanej decyzji Burmistrza Gminy W.-W. i decyzją (...) z dnia 10 sierpnia 1999 r. Starosta Powiatu W. stwierdził wygaśnięcie decyzji zezwalającej na budowę, co prowadziło do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 i par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej ustawą.
Tadeusz C. zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 149 ustawy w zw. z art. 12 Kpa i art. 133 Kpa i umorzenie postępowania zamiast uwzględnienia skargi na bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. i zobowiązania go do dokonania w określonym terminie czynności polegających na przesłaniu odwołania organowi odwoławczemu oraz ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie i pociągnięcia ich do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Skarżący podniósł, że Urząd Gminy W.-W. przesłał odwołanie skarżącego do niewłaściwego organu po upływie ponad 2 miesięcy, co stanowi naruszenie art. 133 Kpa, nakazującego dokonania tego typu czynności w terminie 7 dni. W wyniku tego zaniedbania inwestor uznał decyzję zezwalającą na budowę za prawomocną i przystąpił do realizacji inwestycji. Dopiero 10 sierpnia 1999 r. Starosta Powiatu W. wydał decyzję stwierdzającą wygaśniecie pozwolenia na budowę, która nie została skarżącemu doręczona. W związku z tym, zgodnie z art. 149 ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Tadeusz C. domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi z dnia 20 września 2002 r. wniesionej przez Tadeusza C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była bezczynność Burmistrza Gminy W.-W. w zakresie nie przekazania w terminie ustawowym odwołania skarżącego od decyzji tego organu nr 233/96 wydanej w dniu 5 lipca 1996 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przy piśmie z dnia 22 czerwca 1998 r. powyższe odwołanie zostało przekazane przez Burmistrza Gminy W.-W. według właściwości Kierownikowi Urzędu Rejonowego w W. Decyzją (...) z dnia 10 sierpnia 1999 r. Starosta Powiatu W. stwierdził wygaśnięcie powyższej decyzji z dnia 5 lipca 1996 r.
Skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności /T. Woś /red./, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 89/. W niniejszej sprawie taka możliwość istniała, skoro Burmistrz Gminy W.-W. nie nadał biegu odwołaniu wniesionemu przez Tadeusza C., tj. nie przekazał go organowi wyższej instancji, którym był Wojewoda M. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa nawet jednak sytuacja, w której organ dokonał czynności, co do której pozostawał bezczynny nie uzasadnia zbędności rozpoznania sprawy i nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest bowiem z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 ustawy /podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2004 r., SA/Bd 2756/03/.
Nietrafny jest pogląd Sądu I instancji zawarty w zaskarżonym orzeczeniu, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji wydanej w postępowaniu, którego dotyczy skarga na bezczynność skutkuje bezprzedmiotowością postępowania skargowego i koniecznością jego umorzenia na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 ustawy. Przedmiotem skargi Tadeusza C. wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne było bowiem nie przekazanie przez organ administracji jego odwołania od decyzji, a więc nie wykonanie przez ten organ obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Skoro tylko ten odcinek postępowania administracyjnego był zaskarżony i poddany kontroli sądowej na podstawie art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy to inne czynności organów administracji podejmowane w tym postępowaniu i nie objęte skargą /w tym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji/ są bez znaczenia dla rozpoznania skargi na bezczynność stanowiącej przedmiot postępowania. Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bowiem bezprzedmiotowe jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna /postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2004 r., III SA 1009/02/, tj. jeżeli w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot postępowania, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.
W związku z powyższym brak było podstaw do umorzenia postępowania przez Sąd I instancji, a zaskarżane postanowienie podlega uchyleniu. Z uwagi na umorzenie postępowania Sąd I instancji nie dokonał ustaleń koniecznych dla rozpoznania skargi na bezczynność, co uzasadnia przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.