II OSK 1268/22

II OSK 1268/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Jerzy Stankowski /przewodniczący/
Marta Laskowska - Pietrzak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Po 638/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-02-22
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 36 a ust. 5 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2015 poz 1422
§ 12 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Stankowski, Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA (del.) Marta Laskowska – Pietrzak, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś - Skobel, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Po 638/21 w sprawie ze skargi C. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2021 r. nr WOA.7721.83.2021.RD w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Po 638/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę C. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 czerwca 2021 r. nr WOA.7721.83.2021.RD w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szamotułach w dniu 28 kwietnia 2009 r. przeprowadził oględziny "robót budowlanych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] we W.". W protokole sporządzonym z tej czynności PINB odnotował, iż "Stwierdzono wykonaną w stanie surowym rozbudowę altany o klatkę schodową. Na wykonanie ww. prac p. C. B. posiada pozwolenie [...] z dnia 2 lipca 2007 r. wydane przez Starostwo Powiatowe w Szamotułach", dodając, że w dniu oględzin wykonywane są "prace wykończeniowe wewnętrzne".
PINB w dniu 11 maja 2009 r. wydał postanowienie (sygn. PINB 7355-21/09), którym wstrzymał "prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie altany wejściowej do budynku mieszkalnego o klatkę schodową przy ul. [...] we W., działka nr ew. [...], wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Szamotulskiego nr [...] z dn. 02.07.2007 r.".
Następnie PINB w dniu 30 czerwca 2009 r. wydał decyzję (nr PINB 7355-21/09) nakładającą na C. B. (jako inwestora) obowiązek doprowadzenia - w wyznaczonym terminie robót budowlanych przy rozbudowie altany wejściowej do budynku mieszkalnego o klatkę schodową do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem i decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...].
W dniu 22 czerwca 2010 r. PINB przeprowadził kontrolę, podczas której ustalono, iż "obecnie rozbudowa znajduje się w stanie surowym zamkniętym", "dodatkowo zamurowano okno w klatce schodowej i wykonano strop na poziomie stropu piętra, wykonano w pozyskanym w ten sposób pomieszczeniu okno i osadzono stolarkę okienną", zaś "rysy u Pana G. powstały na skutek osiadania altany, nie są to świeże rysy".
Ze względu na stwierdzone niewykonanie nałożonego obowiązku PINB w dniu 5 października 2010 r. wydał decyzję (sygn. PINB/OA/7355/1071/2010), którą nakazał C. B. rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego obejmującej rozbudowę altany wejściowej o klatkę schodową.
Ww. decyzja została uchylona w całości ostateczną decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2010 r. (sygn. WOA-8.7144-175/10/6746), a sprawa - przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Organ pierwszej instancji (art. 138 § 2 K.p.a.).
Decyzją z dnia 16 maja 2011 r. (sygn. WOA-7144.175.10-11/798) WWINB stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia 30 czerwca 2009 r. (nr PINB 7355-21/09).
Ww. decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 lipca 2011 r. (nr DON/ORZ/7100/789/11), zaś skargę na tę ostateczną decyzję oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r. (VII SA/Wa 2000/11).
W piśmie z dnia 27 października 2015 r. (nr AB.2011.97.2015) Starosta Szamotulski poinformował, że choć - co prawda - inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył wyłącznie oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr [...], to jednak z uwagi na załączenie do tegoż wniosku "zgody współwłaściciela działki na projektowane zamierzenie na działce nr [...], uznano, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".
Burmistrz Miasta i Gminy Wronki w piśmie z dnia 1 września 2015 r. (nr TI 7351-93/05/10) wskazał, iż jego decyzja z dnia 10 grudnia 2014 r. "w przedmiocie odmowy zmiany decyzji TI 7331-93/05 z dnia 20 lipca 2005 r. została zaskarżona przez C. B.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją SKO.GP.4000.6.2015 z dnia 13 maja 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję". Skargę tę oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. (II SA/Po 593/15).
PINB decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r. (nr PINB.OA.7355.1071.2010) nakazał C. B. w wyznaczonym terminie: 1) zamurowanie wykonanego od strony działki nr [...] otworu okiennego w ścianie szczytowej dokonanej rozbudowy altany wejściowej oraz 2) przedstawienie zamiennego projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowej rozbudowy.
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r. (nr WOA.7721.272.2016.HL) WWINB stwierdził uchybienie przez C. B. terminu do wniesienia odwołania
Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r. (II SA/Po 695/16), a skargę kasacyjną od tego orzeczenia oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 1040/17).
WWINB decyzją z dnia 10 kwietnia 2018 r. (nr WOA.7721.272.2016.HL) uchylił decyzję PINB z dnia 6 czerwca 2016 r. w części dotyczącej nakazu zamurowania otworu okiennego i - orzekając w tym zakresie - nakazał C. B. zamurowanie tego otworu okiennego, zaznaczając, że "dopuszcza się zamurowanie ww. otworu materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia zamurowanego otworu nie przekroczy 10 % powierzchni ściany, w której znajduje się ww. otwór okienny, a materiał przepuszczający światło będzie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż EDO", a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję PINB w mocy.
C. B. w załączeniu do podania z dnia 9 sierpnia 2018 r. przedłożyła PINB żądany zamienny projekt budowlany. Do projektu załączona została decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z dnia 29 lipca 2010 r. (nr TI 7331-93/05) o zmianie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 lipca 2005 r. poprzez zwiększenie pola zabudowy do granicy z działką nr [...]. Decyzja ta została jednak uchylona w całości ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2013 r. (sygn. SKO.GP.4000.866.2013), a sprawa - przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Organ pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Natomiast: 1) Burmistrz Miasta i Gminy Wronki w piśmie z dnia 29 października 2018 r. (nr GMGiPP.670.40.2018) wyjaśnił, że w odniesieniu do jego decyzji z dnia 20 lipca 2005 r. (nr TI 7331-93/05) o warunkach zabudowy należy domniemywać, że decyzja ta "(...) obejmuje część dz. o nr ew. [...], mimo, że w części tekstowej została ona pominięta", 2) C. B. zwróciła się w podaniu z dnia 3 grudnia 2018 r. do Sądu Rejonowego w Szamotułach "o zezwolenie mnie na wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zamurowania wykonanego od strony działki nr [...] otworu okiennego (...)", zaś 3) Starosta Szamotulski decyzją z dnia 7 maja 2019 r. (sygn. [...]) uchylił w całości swą decyzję z dnia 2 lipca 2007 r. (sygn. [...]) o pozwoleniu na "rozbudowę altany wejściowej do budynku mieszkalnego o klatkę schodową na nieruchomości przy ul. [...] we W., działka nr ew. [...] [...], wydaną na rzecz Pani C. B." i 4) decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia 3 lipca 2019 r. (sygn. IR-IV.7721.218.2019.4).
PINB postanowieniem z dnia 6 czerwca 2019 r. (sygn. PINB/OA/7355/1071/2010) nakazał C. B. usunięcie szczegółowo wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym zamiennym.
Inwestorka w podaniu z 16 października 2019 r. poinformowała PINB, że wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy Wronki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego, natomiast do podania z 19 czerwca 2020 r. załączyła uzupełniony zamienny projekt budowlany z lipca 2018 r. Z uwagi na konieczność "(...) uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego polegającego na wykładni Decyzji o warunkach zabudowy z 20 lipca 2005 r. numer sprawy TI 7331-93/05 oraz uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane od współwłaściciela działki nr ew. [...]".
PINB postanowieniem (nr PINB/OA/7355/1071/2010) z 13 sierpnia 2020 r. zawiesił postępowanie administracyjne.
W okresie zawieszenia postępowania Burmistrz Miasta i Gminy Wronki: 1) z uwagi na wycofanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy decyzją z dnia 29 lipca 2020 r. (nr NIiPP.6730.130.2019.AS) umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a postanowieniem z dnia 17 września 2020 r. (nr NliPP.6730.66.2020.JD) odmówił sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości co do treści swej decyzji z 20 lipca 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
PINB postanowieniem (nr PINB/OA/7355/1071/2010) z dnia 25 listopada 2020 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne.
PINB decyzją z 12 lutego 2021 r. (nr PINB/OA/7355/1071/2010), wydaną w oparciu o art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: P.b.), odmówił zatwierdzenia przedłożonego przez inwestorkę zamiennego projektu budowlanego dotyczącego "rozbudowy altany wejściowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego o klatkę schodową na nieruchomości przy ul. [...] we W., działki nr ew. [...] i [...]".
Odwołanie od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła Inwestorka.
WWINB decyzją z 25 czerwca 2021 r., nr WOA.7721.83.2021.R utrzymał w mocy decyzję PINB z 12 lutego 2021 r. wskazując, że ocena, iż w tym przypadku mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego została już dokonana w przywołanej ostatecznej decyzji z 10 kwietnia 2018 r. i nie może być dokonywana w ramach niniejszego postępowania administracyjnego.
Organ wyjaśnił, iż z decyzji z 10 kwietnia 2018 r. (nr WOA.7721.272.2016.HL) wynika, że "(...) w niniejszej sprawie za istotne odstąpienie od projektu budowlanego PINB uznał zwiększenie powierzchni zabudowy przedmiotowej rozbudowy z jednoczesnym zbliżeniem jej do granicy działki nr [...] na odległość ok. 2,80 m od granicy, podczas gdy w projekcie określono, że odległość ta ma wynosić 3 m. Zwiększenie szerokości altany o 20 cm (przy projektowanej 2,65 m), z jednoczesnym zbliżeniem jej do granicy działki sąsiedniej nie spełnia wyrażonych w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego warunków uznania danego odstąpienia za odstąpienie nieistotne". W związku z tym Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jednoznacznie stwierdził, iż "Należy zatem podtrzymać stwierdzenie o słuszności nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego". Organ odwoławczy zauważył przy tym, że "Organ I instancji słusznie przyjął, że sama bryła budynku nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.)" z uwagi na treść § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia (działka nr [...] i "pod warunkiem usunięcia otworu okiennego w ścianie szczytowej od strony działki nr [...]" (czyli otworu okiennego znajdującego się w północno-zachodniej elewacji owej "altany wejściowej").
Organ wskazał, iż oceniając przedłożony przez C. B. zamienny projekt budowlany z lipca 2018 r. należy stwierdzić, że ze stanowiącego jego integralną część projektu zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, iż ściana zewnętrzna "altany wejściowej" usytuowana od strony północno-zachodniej znajduje się w odległości od 2,7 m do 2,89 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. O ile - jak wynika z przytoczonego powyżej stanowiska organów nadzoru budowlanego obydwu instancji - takie jej usytuowanie nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, o tyle niezbędne jest zbadanie jego zgodności również z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ściślej - wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu - z decyzją o warunkach zabudowy. Obowiązek ten wynika bowiem wprost z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b.
Organ wyjaśnił, iż treści załącznika graficznego do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z 20 lipca 2005 r. (nr TI 7331-93/05) jednoznacznie wynika, że "ściana bez okien dobudowywanej altany" może znajdować się co najmniej w odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...] (nota bene taka odległość została również określona w projekcie budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z 2 lipca 2007 r.). Próba inwestorki dokonania zmiany tej decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 K.p.a. (poprzez zmniejszenie tej odległości do 1,5 m) zakończyła się odmową tej zmiany (patrz: ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 13 maja 2015 r., nr SKO.GP.4000.6.2015, a skargę na tę decyzję oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 8 grudnia 2015 r., II SA/Po 593/15).
Organ zwrócił uwagę, iż niezbędne jest odnotowanie, że Burmistrz Miasta i Gminy Wronki: 1) ostateczną decyzją z 29 lipca 2020 r. (nr NIiPP.6730.130.2019.AS) umorzył w całości - prowadzone na wniosek C. B. postępowanie administracyjne "w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie klatki schodowej przy istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zaś 2) ostatecznym postanowieniem 17 września 2020 r. (nr NliPP.6730.66.2020.JD) odmówił sprostowania wyjaśnienia wątpliwości co do treści swej decyzji z 20 lipca 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy.
Organ podniósł, iż z tego zestawienia wynika, że prawidłowo PINB, analizując przedłożony zamienny projekt budowlany, odniósł się do jego zgodności z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z 20 lipca 2005 r. (nr TI 7331-93/05) o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przy czym: 1) decyzja ta nie została w żaden sposób - jak dotąd - zmieniona ani uchylona, 2) postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nowych warunków zabudowy dla tej inwestycji zostało umorzone w całości, a ponadto 3) odmawiając sprostowania i wyjaśnienia treści decyzji z 20 lipca 2005 r. poinformowano panią C. B., że takie wyjaśnienia (w zakresie zmniejszenia odległości "altany wejściowej" od granicy z działką nr [...]) "doprowadziłby do rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego".
Organ wskazał, że jeśli z treści decyzji o warunkach zabudowy wprost wynika, że ściana "altany wejściowej" istniejąca od strony granicy z działką nr [...] winna znajdować się w odległości co najmniej 3 m od tej granicy, a odległość ta - jak jednoznacznie wynika z zamiennego projektu budowlanego - wynosi od 2,7 m do 2,89 m, to oczywiście niedopuszczalne jest zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego naruszającego ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego Organ odwoławczy w pełni podziela stanowisko PINB w tej kwestii.
WWINB nie podzielił natomiast pozostałych argumentów PINB stanowiących podstawę do odmowy zatwierdzenia przedstawionego zamiennego projektu tj. po pierwsze o kwestii związanej z brakiem po stronie inwestorki prawa do dysponowania na cele budowlane działką nr [...] (stanowiącą współwłasność C. B. i K. G.). Skoro istotnych odstąpień nie dokonano na części inwestycji znajdującej się na działce nr [...], a dodatkowo C. B. legitymowała się prawem do dysponowania tą nieruchomością na etapie pozwolenia na budowę, to wskazany przez PINB brak "zgody współwłaściciela" pozostaje w tym przypadku bez znaczenia prawnego dla podjętego rozstrzygnięcia.
Dalej organ wyjaśnił, iż podobnie rzecz przedstawia się w odniesieniu do otworów okiennych, które winny ulec zamurowaniu bądź wypełnieniu odpowiednim materiałem przepuszczającym światło. Organ zwrócił uwagę, że rysunki projektowe składające się na przedstawiony zamienny projekt budowlany zostały wykonane w skali 1:100 (oznaczona to, że 1 mm na rysunku odpowiada 0,1 m w rzeczywistości). Oznacza to, że w oparciu o nie możliwe jest dokonanie niezbędnych obliczeń procentu ścian zewnętrznych podlegających wypełnieniu luksferami. Jeśli zatem 10% powierzchni ściany od strony granicy z działką [...] (elewacja północno-zachodnia) to 5,4 m2, a projektowany otwór okienny z luksferami ma powierzchnię 1,95 m2 nr, to nie przekracza on dopuszczalnego procentu wypełnienia ściany luksferami. Z kolei 10% ściany stanowiącej elewację północno-wschodnią ma powierzchnię 1,78 m2, a projektowany otwór okienny w tej ścianie wypełniony luksferami ma powierzchnię 1,6 m2. Stąd wynika, że niewykazanie przez inwestora "zgodności powierzchni luksferów" z przywołanym rozporządzeniem nie może stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia przedstawionego zamiennego projektu budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła inwestorka zarzucając naruszenie:
1. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w tym w szczególności czy w ogóle możliwe było usytuowanie dobudowy w odległości i wymiarach przyjętych w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, a także oceny przepisów mających zastosowanie w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego dla rozpoznania sprawy;
2. art. 7a i art. 8 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niezasadne obciążenie odwołującej konsekwencjami ewentualnych sprzeczności w treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 lipca 2005r. o nr TI 7331- 93/05 w sytuacji, gdy została ona wcześniej zatwierdzona w postępowaniu i wydano na jej podstawie decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę;
3. art. 80 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustalenie niezgodne ze stanem faktycznym, że zwiększenie powierzchni zabudowy przedmiotowej rozbudowy z jednoczesnym zbliżeniem jej do granicy z działką nr [...] nie mieści się jest niezgodne z przepisami dotyczącymi warunków zabudowy, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w przedmiocie nakazania jego rozbiórki;
4. art. 35 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt. 3 P.b. poprzez uznanie, że usytuowanie "altany wejściowej" od strony północno-zachodniej nie jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 20 lipca 2005 r. o nr TI 7331-93/05;
5. art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, które polegało na przyjęciu, że odwołująca się nie spełniła nałożonych na nią obowiązków, bowiem przewidziane projektem rozwiązania nadal naruszają ustalenia tej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Wronki TI.7331-93/05 z 20 lipca 2005 r. a w konsekwencji powyższych naruszeń również naruszenia art. 51 ust. 4 P.b. poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego w okolicznościach, gdy nie było do tego podstaw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Po 638/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 czerwca 2021 r w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle zaskarżonej decyzji oraz skargi istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia czy w toku postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 51 P.b. organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że przedłożony projekt zamienny, pomimo wprowadzonych poprawek nie jest zgodny z przepisami, w szczególności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
Postępowanie dotyczyło istotnych odstępstw (na podstawie art. 36 a ust. 5 pkt 2 P.b) od zatwierdzonego projektu budowlanego, udzielonego w decyzji Starosty Szamotulskiego z 2 lipca 2007 r., nr [...].
Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. będącym podstawą materialnoprawną prowadzonego postępowania, a także art. 51 ust. 4 P.b. stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, należy wskazać, że art. 51 ust.1 pkt 3 P.b. stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - w drodze decyzji nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Z art. 51 ust. 4 P.b. wynika, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 powyższego przepisu, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Wobec powyższego z ww. przepisów wynika, że pierwszym etapem postępowania naprawczego w przedmiocie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, które jest przedmiotem tej sprawy, jest nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego lub również w razie potrzeby, także wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Następnym etapem postępowania naprawczego jest weryfikacja wykonania tego obowiązku w trakcie procedury zatwierdzającej projekt zamienny, o czym stanowi cyt. wyżej art. 51 ust.4 P.b.
Postanowieniem z dnia 11 maja 2009 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie altany wejściowej do budynku mieszkalnego o klatkę schodową.
Następnie PINB, na skutek uchylenia oraz stwierdzenia nieważności poprzednio wydanych decyzji, decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r. (nr PINB.OA.7355.1071.2010), działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b, nakazał C. B. w wyznaczonym terminie: 1) zamurowanie wykonanego od strony działki nr [...] otworu okiennego w ścianie szczytowej dokonanej rozbudowy altany wejściowej oraz 2) przedstawienie zamiennego projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowej rozbudowy.
Wielopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia 10 kwietnia 2018 r. (nr WOA.7721.272.2016.HL) uchylił decyzję PINB w części dotyczącej nakazu zamurowania otworu okiennego i - orzekając w tym zakresie - nakazał pani C. B. zamurowanie tego otworu okiennego, zaznaczając, że "dopuszcza się zamurowanie ww. otworu materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia zamurowanego otworu nie przekroczy 10 % powierzchni ściany, w której znajduje się ww. otwór okienny, a materiał przepuszczający światło będzie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż EDO", a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję PINB w mocy.
Skarżąca zaakceptowała wyżej wskazaną decyzję i nie wnosiła skargi. Wobec powyższego ta stała się ostateczną i prawomocna. Powyższe zaś oznacza, iż nie może być ona przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie oraz że kwestia, że doszło do istotnego odstąpienia od projektu budowlanego została przesądzona w prawomocnym i ostatecznym orzeczeniu.
Skarżąca zaakceptowała powyższe stanowisko i przedłożyła PINB żądany zamienny projekt budowlany.
Po analizie przedłożonego zamiennego projektu budowlanego PINB postanowieniem z 6 czerwca 2019 r. (sygn. PINB/OA/7355/1071/2010) nakazał C. B. usunięcie wskazanych nieprawidłowości w tym projekcie obejmujące m.in. wykazanie zgodności projektu z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z dnia 20 lipca 2005 r. o warunkach zabudowy poprzez zwymiarowanie odległości rozbudowy od granicy z działką nr [...] oraz usunięcie z projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z dnia 29 lipca 2010 r. o zwiększeniu pola zabudowy.
Skarżąca do projektu załączyła decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z dnia 29 lipca 2010 r. (nr TI 7331-93/05) o zmianie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 lipca 2005 r. poprzez zwiększenie pola zabudowy do granicy z działką nr [...]. Decyzja ta została jednak uchylona w całości ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 20 grudnia 2013 r. (nr SKO.GP.4000.866.2013), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Ostatecznie decyzją z 10 grudnia 2014 r. Burmistrz odmówił zmiany decyzji. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 13 maja 2015 r., a wyrokiem z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 593/15 Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na ww. decyzję SKO.
W odpowiedzi na postanowienie z dnia 6 czerwca 2019 r. C. B. w podaniu z 16 października 2019 r. poinformowała PINB, że wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy Wronki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego. Jednakże jak wynika z akt sprawy (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z 18 lipca 2020 r. - k. 325) postępowanie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy zostało umorzone na skutek cofnięcia wniosku. Z pisma pełnomocnika skarżącej z 18 maja 2020 r. (k. 311) jednoznacznie wynika, iż strona miała świadomość konieczności uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy. Organ umożliwił skarżącej podjęcie niezbędnych kroków zawieszając postępowanie w sprawie, po uzyskaniu informacji o złożeniu wniosku o warunki zabudowy. Jednakże skarżąca zrezygnowała z tej możliwości cofając wniosek o ustalenie warunków zabudowy.
Ponadto w toku toczącego się powstępowania skarżąca wystąpiła również do Burmistrza Miasta i Gminy Wronki o sprostowanie ewentualnie wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Burmistrza z 20 lipca 2005 r. Wniosek ten został załatwiony negatywnie ostatecznym i prawomocnym postanowieniem z 17 września 2020 r. (k. 164 akt administracyjnych – teczka B10).
Wobec powyższego organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania naprawczego na podstawie art. 50 i art. 51 P.b przed wydaniem w oparciu o art. 51 ust. 4 P.b. decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego miał obowiązek zbadać zgodność projektu budowlanego zamiennego z prawem, przy czym nie chodzi tutaj jedynie o zgodność z przepisami określającymi formalne wymogi dla projektu budowlanego zamiennego, ale także o zgodność tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi czy decyzją o warunkach zabudowy z dnia 20 lipca 2005 r. (nr TI 7331-93/05). Wynika to z tego, że art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. stanowi, że do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy o projekcie budowlanym, zaś projekt budowlany - jak wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. - musi być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W konsekwencji słusznie organ uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi sprzeczność projektu budowlanego zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy.
Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego część projektu budowlanego zamiennego wynika, że ściana zewnętrzna "altany wejściowej" usytuowana od strony północno-zachodniej usytuowana jest w odległości od 2,7 m do 2,89 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. Słusznie wskazały organy, iż takie usytuowanie ściany budynku nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, to jednakże zachodzi sprzeczność z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z dnia 20 lipca 2005 r. (nr TI 7331-93/05).
Z treści załącznika graficznego do decyzji jednoznacznie wynika, że "ściana bez okien dobudowywanej altany" może znajdować się co najmniej w odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...]. Istotne jest również, iż na załączniku tym wyraźnie zaznaczono, iż ma być to ściana bez okien czym wyraźnie nawiązano do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422; zwanego dalej rozporządzeniem).
Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, w brzmieniu z dnia wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:
1. 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy;
2. 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
Tym samym nie może być mowy o jakichkolwiek wątpliwościach związanych z treścią decyzji o warunkach zabudowy. Fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy przewidywała szerokość elewacji frontowej dobudowy do 3,50 m, czego na działce się nie dało zrealizować bez zachowania 3 m od granicy z działką nr [...] nie może prowadzić do uznania, że decyzja ta pozwalała na zbliżenie zabudowy do działki sąsiedniej. Tak rozumiał powyższą decyzję również projektant przygotowując pierwotny projekt budowlany. Z powyższych względów z projekcie przewidziano mniejszą niż 3,5 m szerokość elewacji frontowej z zachowaniem odległości 3 m od granicy działką nr [...]. Próby zmiany decyzji o warunkach zabudowy zakończyły się negatywnie. Ponadto skarżąca starała się o uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, to jednakże cofnęła swój wniosek, co skutkowało umorzeniem.
Powyższej oceny w żadnej mierze nie zmienia zawarty w postanowieniu kasacyjnym Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2020 r. pogląd, że "w przypadku, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją "pozytywna", to należy przyjąć, że w pełni akceptuje możliwość realizacji zamierzenia określonego w treści wniosku. Jeżeli w rzeczywistości nie da się tej zgodności utrzymać to wówczas należało wezwać wnioskodawcę do ewentualnej korekty wniosku a obecnie należy przyjąć, że decyzja zezwala na przybliżenie się dobudowy poniżej 3 metrów od granicy z działka sąsiednią o nr [...]".
Odnosząc się do powyższego Sąd wskazał, iż znane jest mu stanowisko, że organ orzekający w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie jest uprawniony do zmiany rodzaju, zakresu i granic przestrzennych planowanej inwestycji oraz jej zasadniczych cech w takim zakresie, w jakim doprowadziłoby to do przekreślenia zamiaru inwestycyjnego wnioskodawcy. W orzecznictwie NSA zasadnie stwierdza się, iż "pomiędzy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy a wnioskiem inwestora nie może istnieć widoczna i oczywista sprzeczność" (zob. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2433/14). W ocenie Kolegium, jednak w razie wątpliwości co do możliwości przekreślenia zamiaru inwestycyjnego wnioskodawcy (zakresu możliwych odstępstw od postulowanych przez inwestora parametrów) organ - po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - powinien wezwać inwestora do dokonania modyfikacji wniosku pod rygorem wydania decyzji odmownej (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 433/19).
Powyższe nie oznacza jednak, iż razie wydania decyzji o warunkach zabudowy sprzecznie z wnioskiem należy przyjąć, że w tym zakresie moc wiążącą ma wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a nie ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, z której, co wyjaśniono wyżej, jasno wynika jaka powinna być odległość od działki sąsiedniej.
Ponadto należy mieć na uwadze, iż ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylało wcześniejsze postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Wronki i przekazywało sprawę do ponownego rozpoznania, która jak wskazano już wyżej ostatecznie zakończyła się postanowieniem z dnia 17 września 2021 r. o odmowie sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Wronki z dnia 20 lipca 2005 r.
Wobec powyższego Sąd uznał, że skoro obowiązująca decyzja o warunkach zabudowy wprost wskazuje, że ściana "altany wejściowej" istniejąca od strony granicy z działką nr [...] winna znajdować się w odległości co najmniej 3 m od tej granicy, a odległość ta - jak jednoznacznie wynika z zamiennego projektu budowlanego - wynosi od 2,7 m do 2,89 m, to oczywiście niedopuszczalne jest zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego naruszającego ustalenia decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b.).
W ocenie Sądu, organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy, a rozstrzygnięcie swoje wydał po dokonaniu oceny materiału dowodowego nie noszącej cech dowolności. To obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu zamiennego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także zapewniający doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w tym z decyzja o warunkach zabudowy. Jak podkreśla to w wielu swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, zakończenie postępowania, w którym na inwestora nałożono obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego może zakończyć się wydaniem decyzji pozytywnej jak i negatywnej, ponieważ samo brzmienie art. 51 ust. 4 P.b. stanowiącego, że decyzję wydaje się "w sprawie" zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, przesądza o tym, że decyzja może być zarówno pozytywna, jak i negatywna w zależności od warunków zaistniałych w danej sprawie.
Do sposobu zakończenia postępowania prowadzonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. nawiązuje również ust. 5 tego przepisu. Zgodnie z nim: "w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Samo niewykonanie tego obowiązku należy rozumieć szeroko, bowiem obejmuje ono zarówno stan obiektywnej bierności adresata w wykonaniu decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. jak i stan, w którym nie można było zatwierdzić przedstawionego projektu budowlanego ze względu na jego sprzeczność z przepisami prawa albo też przedstawienie przez adresata tej decyzji rozwiązań, które nie uwzględniały nałożonego obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych.
Sąd I instancji wskazał, że ostateczną decyzją z dnia 7 maja 2019 r. (sygn. [...]) Starosta Szamotulski uchylił w całości swą decyzję z dnia 2 lipca 2007 r. (sygn. [...]) o pozwoleniu na "rozbudowę altany wejściowej do budynku mieszkalnego o klatkę schodową na nieruchomości przy ul. [...] we W., działka nr ew. [...] [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z 3 lipca 2019 r. (nr IR-IV.7721.218.2019.4).
WSA stwierdził, że podziela stanowisko WWINB, iż w niniejszej sprawie skarżąca wykazała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, zdaniem Sądu, zgodzić należało się z organem, iż PINB niezasadnie stwierdził, że "nie wykazano zgodności powierzchni luksferów z rozporządzeniem. Zgodzić należy się z organem, iż rysunki projektowe składające się na przedstawiony zamienny projekt budowlany zostały wykonane w skali 1:100 (oznaczona to, że 1 mm na rysunku odpowiada 0,1 m w rzeczywistości). Oznacza to, że w oparciu o nie możliwe jest dokonanie niezbędnych obliczeń procentu ścian zewnętrznych podlegających wypełnieniu luksferami. Jeśli zatem 10% powierzchni ściany od strony granicy z działką [...] (elewacja północno-zachodnia) to 5.4 m2, a projektowany otwór okienny z luksferami ma powierzchnię 1,95 m2, to nie przekracza on dopuszczalnego procentu wypełnienia ściany luksferami. Z kolei 10% ściany stanowiącej elewację północno-wschodnią ma powierzchnię 1,78 m2, a projektowany otwór okienny w tej ścianie wypełniony luksferami ma powierzchnię 1,6 m2. Stąd wynika, że niewykazanie przez inwestora "zgodności powierzchni luksferów" z przywołanym rozporządzeniem nie mogło stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia przedstawionego zamiennego projektu budowlanego.
Zdaniem Sądu, powyższe nie zmienia jednak oceny, iż projekt budowlany zamienny nie może zostać zatwierdzony z uwagi na omówioną wyżej niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniosła C. B. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 §1 ust. 1 pkt c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego:
a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr WOA.7721.83.2021.RD wydaną w dniu 25 czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szamotułach z dnia 12 lutego 2021 r. numer PINB/OA/7355/1071/2010, w sytuacji, gdy skarga powinna zostać uwzględniona,
b. co nastąpiło na skutek przedstawienia sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, co wynikało z braku wszechstronnego zgromadzenia i rozważenia materiału dowodowego oraz przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnych ustaleń faktycznych, a w szczególności pominięcie tekstowej części decyzji o warunkach zabudowy, a także okoliczności, iż wymiary budynku są z nią zgodne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ doprowadziło do wydania niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia.
2. art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7a, 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:
a. oddalenie skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr WOA.7721.83.2021.RD wydaną w dniu 25 czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szamotułach z dnia 12 lutego 2021 r. numer PINB/OA/7355/1071/2010, w sytuacji, gdy skarga powinna zostać uwzględniona,
b. bowiem organy w toku postępowania administracyjnego w sposób niezgodny ze wskazanymi w powołanych przepisach zasadami rozstrzygnęły wątpliwości w sprawie na niekorzyść skarżącej i obciążyły ją konsekwencjami sprzeczności wewnętrznej decyzji o warunkach zabudowy, co za prawidłowe uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia;
3. art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 §1 ust. 1 pkt c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego:
a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr WOA.7721.83.2021.RD wydaną w dniu 25 czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szamotułach z dnia 12 lutego 2021 r. numer PINB/OA/7355/1071/2010, w sytuacji, gdy skarga powinna zostać uwzględniona,
b. co nastąpiło na skutek naruszenia powołanego przepisu kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustalenie niezgodne ze stanem faktycznym, że zwiększenie powierzchni zabudowy przedmiotowej rozbudowy z jednoczesnym zbliżeniem jej do granicy z działką nr [...] jest niezgodne z przepisami dotyczącymi warunków zabudowy, a także ustalenie że usytuowanie "altany wejściowej" od strony północno-zachodniej nie jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 20 lipca 2005 r. o sygnaturze TI 7331-93/05 oraz że skarżąca nie spełniła nałożonych na nią obowiązków,
4. § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. nr 164, poz. 1588) poprzez jego niezastowanie tj. pominięcie przy ocenie spełnienia wymogów, o których mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane, treści części tekstowej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Wronki TI.7331-93/05 z dnia 20 lipca 2005 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez C. B. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty uznać należy za niezasadne.
Ze gromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca kasacyjnie uzyskała decyzję o warunkach zabudowy, z której wynikały określone parametry przyszłej inwestycji. Szerokość elewacji frontowej dobudowy według tej decyzji miała wynosić do 3,50 m zaś kolejny parametr jakim była odległość rozbudowy od granicy z działką o nr ew. [...] miał wynosić 3 m. Parametrów tych nie można uznać za wzajemnie sprzecznych. Wynika z nich, że dopuszczalna jest realizacja dobudowy o szerokości 3,5 m o ile parametry działki na której realizowana jest inwestycja umożliwiają zachowanie wymogu odległości zabudowy 3 m od granicy z działką o nr ew. [...]. Ograniczenie w postaci 3 m odległości od granicy z działką o nr ew. [...] jest ograniczeniem dalej idącym w stosunku do ograniczenia w postaci szerokości elewacji frontowej. Szerokość elewacji frontowej powinna więc być taka, by zachowana została odległość od granicy z ww. działką. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i przedstawiła projekt budowlany, który uwzględniał te warunki. Projekt ten został zaakceptowany poprzez wydanie pozwolenia na budowę. Deklarowane w projekcie budowlanym parametry obiektu budowlanego nie zostały przez skarżącą kasacyjnie dotrzymane. Ściana zewnętrzna dobudowy usytuowana od strony północno-zachodniej znajduje się w odległości od 2,7 m do 2,89 m od granicy z sąsiednią działką nr ew. [...]. Skutkowało to koniecznością wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego. Wskazane powyżej odległości dobudowy od granicy z sąsiednią działką jednoznacznie naruszają wynikający z decyzji o warunkach zabudowy wymóg, by ściana ta znajdowała się w odległości 3 m od granicy z działką o nr ew. [...]. Projekt budowlany zamienny nie zachowujący tego wymogu nie mógł być w konsekwencji zatwierdzony.
Zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy administracji poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie oraz że brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia prawa w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.