II OSK 1264/22

II OSK 1264/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Magdalena Dobek-Rak
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II SA/Gl 821/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-12-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W.P. Firma Usługowo Handlowa "P." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 821/21 w sprawie ze skargi B.B.1 i B.B.2, P.B., A.W. i W.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 4 maja 2021 r., nr SKO.II/426/400/22/2021 w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 821/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.B.1 i B.B.2, P.B., A.W. i W.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 4 maja 2021 r., nr SKO.II/426/400/22/2021 w przedmiocie warunków zabudowy terenu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Bielsko-Biała z 4 stycznia 2021 r., nr UA.6730.698.2019.UM-UR (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej skarżącemu P.B. 500 (pięćset) złotych B. i B.B.1 solidarnie 500 (pięćset) złotych oraz W. i A.W. solidarnie 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 14 listopada 2019 r. P.W. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 7 miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z ekranem akustycznym na nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] położonej w obrębie – [...] przy ulicy B. w B.
Prezydent Miasta Bielska-Białej wskazaną powyżej decyzją ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji określił rodzaj inwestycji wskazując, że linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji stanowią granice nieruchomości objętej wnioskiem, a w terenie tym użytkowany jest budynek magazynowy z 7 bramami, gdzie może być prowadzony wyłącznie załadunek/rozładunek samochodów ciężarowych, a nie ich postój. Podkreślił, że parkowanie samochodów ciężarowych dopuszcza się wyłącznie na 7 planowanych miejscach, a w terenie dopuszcza się również lokalizację 2 nadziemnych zbiorników na olej napędowy o łącznej powierzchni 10 m3.
Określając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego nie ustalił linii zabudowy, przy czym planowane miejsca postojowe muszą zachować odległości od granic działek sąsiednich wymagane przepisami techniczno-budowlanymi, natomiast określił udział powierzchni biologicznie czynnej – nie mniej niż 30 % powierzchni terenu, nie określał parametrów – wielkości powierzchni zabudowy, wysokości zabudowy, szerokości elewacji, geometrii dachu, ustalił zaś parametry ekranu akustycznego – długość min. 130 m a wysokość min. 4,5 m wzdłuż całej północnej granicy działki nr [...].
W zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a także ochrony przyrody i krajobrazu organ stwierdził, że inwestycja zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. – stąd należy zachować warunki ustalone decyzją środowiskową. Wskazał zasady ochrony terenów i obiektów na podstawie przepisów odrębnych, określił obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz zasady ochrony interesów osób trzecich, a także inne warunki i termin wygaśnięcia decyzji.
W ocenie organu przygotowana analiza wykazała, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.").
Organ wskazał, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa i zagospodarowanie o różnych funkcjach, które nie stanowią wzajemnej kontynuacji i mogą powodować konflikty przestrzenne. Z uwagi na to, że zabudowa w tym obszarze nie jest jednorodna. Występujące w nim funkcje uciążliwe (oczyszczalnia ścieków, stacja paliw z parkingiem dla samochodów ciężarowych) nie dały organowi podstawy do wydania decyzji odmowej.
W ocenie organu I instancji istotne w zagospodarowaniu wnioskowanej działki jest wybudowanie na niej i oddanie do użytkowania budynku magazynowego z przeznaczeniem na skład materiałów budowlanych i spożywczych wraz utwardzeniem placu oraz zjazdem z ulicy B. Budynek ten ma 7 bram załadowczych obsługiwanych przez samochody ciężarowe. W zakresie dopuszczalności usytuowania na tej działce placu parkingowego dla samochodów ciężarowych organ uznał, że skoro w obszarze analizowanym istnieją – oczyszczalnia ścieków, stacja paliw z parkingiem dla TIR-ów oraz hale magazynowe także obsługiwane przez samochody ciężarowe, to na wnioskowanej działce może być zlokalizowany plac postojowy dla takich samochodów. Z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej – funkcja ta powinna być jednak ograniczona do parkowania tych samochodów, w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów obsługujących budynek magazynowy. Organ podniósł też i to, że inwestor uzyskał decyzję środowiskową dotyczącą planowanej inwestycji.
Odwołania od powyższej decyzji złożyli P.B., B.B.1 i B.B.2, T.S., M.Ż., A.B. oraz J. i J.D., W.W. i A.W. Strony wniosły o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że w sprawie nie istnieje prawna możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy z powodu braku spełnienia wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wadliwość kwestionowanej decyzji wynika m.in.:
– z wadliwie przeprowadzonej przez organ analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności zbyt szeroko przyjętych granic obszaru analizy,
– wyciągnięcia z analizy wadliwych wniosków polegających na uznaniu zgodności nowej zabudowy z zabudową działek sąsiednich w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, pominięcie tzw. dobrego sąsiedztwa,
– sprzeczność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi.
Po rozpatrzeniu złożonych odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium zaaprobowało wyznaczone przez organ I instancji granice obszaru analizowanego, jak również i to że w pominięto takie parametry jak wysokość, szerokość i geometrię dachu, gdyż nie dotyczą one wnioskowanej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutu niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, organ odwoławczy wyjaśnił, że na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie następuje badanie zgodności inwestycji z przepisami technicznymi, jakim odpowiadać powinny sieci gazowe. Takie badanie następuje na etapie postępowania o pozwolenie na budowę.
W zakresie zarzutu braku zgodności inwestycji z postanowieniami studium organ uznał ten zarzut za bezzasadny, ponieważ studium może stanowić podstawy przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P.B., B.B.1, B.B.2, T.S., M.Ż., A.B., J.D.1, J.D.2, W.W. i A.W. wnieśli o uwzględnianie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono, naruszenie procedury administracyjnej i postępowania dowodowego, w tym art. 7 i art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") polegające na niewłaściwym zebraniu i ocenie materiału dowodowego, tj. wyciągnięcie wadliwych wniosków z zebranego materiału, zaniechanie uzupełnienia materiału oraz zaniechania przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego ds. zagospodarowania przestrzennego pod kątem oceny zachowania zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji przez planowaną zabudowę. Zarzucono niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. przyjęcie, iż w sąsiedztwie działki inwestora znajduje się co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Podkreślono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. przez błędną wykładnię skutkującą brakiem odmowy wydania warunków zabudowy, przez błędną interpretację pojęcia "działka sąsiednia" i uznanie, że taką działką może być każda działka objęta obszarem analizy, a nie działka zabudowana granicząca z działką inwestowana oraz naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy oraz § 19 ust. 2 pkt 2b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: "rozporządzenie budynkowe"), a także § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r. poz. 640, dalej: "rozporządzenie sieciowe").
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ II instancji winien zbadać sprawę merytorycznie w sposób pełny i samodzielny. Tymczasem organ II instancji przychylił się do stanowiska organu I instancji nie przeprowadzając samodzielnego postępowania. W pierwszej kolejności podniesiono, że organ I instancji błędnie wyznaczył obszar analizy funkcji i cech zabudowy, błędnie ujmując także działce nr [...], podczas gdy zabudowa dotyczy wyłącznie działki nr [...]. Stąd też promień obszaru analizy winien być mniejszy niż przyjęte 207 m wokół działki, tym bardziej, że w innych postępowaniach organ przyjął obszar analizy o promieniu 195 m.
Według skarżących, organy całkowicie błędnie przyjęły zaistnienie w sprawie przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa. W ich ocenie żadna z działek sąsiednich nie została zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej projektowanej zabudowy. Jakkolwiek w obszarze analizowanym występują działki, na których realizowane są działania usługowe związane z użyciem samochodów ciężarowych, to jednak organy w żadnym elemencie decyzji nie dokonały szerszej oceny faktycznej i prawnej planowanej zabudowy z punktu widzenie zachowania przez tę zabudowę ładu przestrzennego okolicy.
W ocenie skarżących organ nie dokonał też właściwej oceny pojęcia – działka sąsiednia – nie określił, które działki należy uznać za działki sąsiednie oraz czy są one dostępne z tej samej drogi publicznej. Ponadto organy dokonały błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie występowania na działkach uznanych za sąsiednie (tj. działek nr [...], nr [...] i nr [...], nr [...] oraz [...] oraz terenu oczyszczalni ścieków) zabudowy wskazującej na kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ nie rozpoznał też, w sposób kompleksowy kwestii budowy ekranu dźwiękochłonnego, który ma oddzielić hałaśliwą firmę od niektórych sąsiednich posesji mieszkalnych. Projektowany ekran akustyczny może zaburzyć cyrkulację powietrza i doprowadzić do zatrzymywania spalin na terenie najbliższych nieruchomości.
Skarżący podnieśli też, że planowanej zabudowie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Realizacja zabudowy działki inwestora odbywać się będzie na obszarze i strefie kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 6,3 MPa oraz zatwierdzonych planów budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500 8,4 MPa. Wskazali przy tym, że z pisma operatora sieci gazowej z 6 listopada 2020 r. wynika, iż plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący lokalizację na wymienionych działkach parkingu dla samochodów ciężarowych nie został uzgodniony z G. S.A.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Szerokość działek nr [...] i nr [...] wynosi łącznie ok. 69 m, stąd obszar analizowany wyznaczony został o promieniu 207 m wokół wnioskowanej działki. Zasadnie przy tym organy przyjęły do wyznaczenia tego obszaru obie działki, gdyż stanowią one w praktyce jedną nieruchomość – ogrodzoną i użytkowaną łącznie. Po przeprowadzeniu wymaganej analizy w tak wyznaczonym obszarze organ I instancji stwierdził występowanie zabudowy funkcjonalnie mieszanej z obiektami infrastruktury technicznej, komunikacyjnej, usługowej i magazynowej, nie tworzącej jednolitego zgrupowania, lecz rozrzuconej nieregularnie pośród zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Sądu z takim ustaleniem organu należy się zgodzić. Wprawdzie nie stwierdzono w tym obszarze istnienia typowych baz transportu ciężarowego, wyposażonych w pełny zakres obsługi pojazdów ciężarowych (tzn. m.in. parking, garaż, warsztat, stacja paliw, myjnia), ale wskazano nieruchomości wykorzystywane przez samochody ciężarowe, czy to w postaci parkingu dla samochodów ciężarowych typu TIR przy stacji paliw (działka nr [...]) czy w zakresie obsługi przez samochody ciężarowe hal magazynowych, składu złomu czy składu materiałów budowlanych i ogrodniczych (działki nr [...], nr [...]), czy też szczególnie terenu oczyszczalni ścieków, na terenie której jest parking, na którym parkują samochody ciężarowe. Zatem mimo, że w bezpośrednim sąsiedztwie dominuje zabudowa mieszkaniowa, nie może to wpłynąć na zmianę oceny przedstawionej przez orzekające w sprawie organy.
Dodatkowo Sąd podzielił twierdzenie organu, że przeprowadzona analiza powinna uwzględniać wszystkie położone w jej obszarze działki budowlane w ich całej powierzchni, choćby wytyczony obszar analizy obejmował je tylko w części. Analiza dotyczy bowiem działek budowlanych, a nie ich fragmentów. Dlatego Sąd nie zgodził się z zarzutem, że wymienione w skardze obiekty – tj. stacja paliw, hala magazynowa czy oczyszczalnia ścieków nie powinny być w tej analizie uwzględnione z racji znacznej odległości od działki inwestowanej i położenia tylko w niewielkiej w części obszaru analizowanego, czy jak w przypadku stacji paliw i funkcjonującego na tej działce parkingu dla samochodów ciężarowych typu TIR poza tym obszarem. Natomiast podzielił stanowisko organów w zakresie zarzutu pominięcia w postępowaniu przepisów odrębnych. Tak przepis § 19 ust. 2 pkt 2b rozporządzenia budynkowego, jak i przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia sieciowego na tym etapie postępowania nie są wnikliwie rozpatrywane. Odnosić się one będą do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego – tj. uzyskiwania pozwolenia na budowę, choć przepisy tego pierwszego rozporządzenia będą miały niewątpliwie wpływ pośredni na określenie wnioskowanych warunków zabudowy, a to w przypadku określenia wskaźników przyszłej zabudowy.
Sąd zaznaczył, że z uwagi na specyfikę inwestycji, która dotyczy budowy miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, a nie zabudowy kubaturowej, nie było konieczne ustalenie wszystkich wskaźników nowej zabudowy. Z budową miejsc postojowych, wiążą się jednak określone prace budowlane w tym przede wszystkim dotyczące utwardzenia gruntu z wykorzystaniem materiałów budowlanych, a więc np. wylanie płyty betonowej, ułożenie kostki brukowej, itp. (taki zakres planowanych robót budowlanych wynika m.in. z decyzji o środowiskowych uwarunkowanych z 10 sierpnia 2020 r., nr OSE-UZ.6220.52.2020.KM). Zatem miejsca postojowe czy parking dla samochodów ciężarowych to obiekt budowalny w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej: "Prawo budowlane"). W tych okolicznościach niezrozumiałe jest, w ocenie Sądu, pominięcie w decyzji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ustalonego na podstawie średniego wskaźnika w terenie analizowanym i ograniczenie się w decyzji tylko do ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni biologicznie czynnej. Rodzaj planowanej zabudowy nie zwalnia organu od ustalenia wskaźnika intensywności zainwestowania przedmiotowej działki, tym bardziej, że jedyny ustalony wskaźnik planowanej zabudowy – wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej – ustalony został poniżej średniego wskaźnika dla terenu analizowanego.
Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że w terenie analizowanym brak jest typowych baz transportu ciężkiego, natomiast w kwestionowanej decyzji organ I instancji postanowił nie tylko o miejscach postojowych dla siedmiu samochodów ciężarowych typu TIR, ale także o urządzeniach charakterystycznych dla baz transportu, ustalając lokalizację dwóch nadziemnych zbiorników na olej napędowy oraz nadziemnego zbiornika na substancję [...], nie precyzując ich wielkości (wysokości) i nie określając wskaźników. Dopuszczenie takiej zabudowy na tym terenie nie wynika z przeprowadzonej w sprawie analizy architektoniczno-budowlanej.
Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów, w tym m.in. do podkreślanej przez skarżących dużej uciążliwości planowanej inwestycji, do zmiany przeznaczenia przedmiotowego terenu z terenu rolnego na teren przemysłowy, do podniesienia przedmiotowego terenu względem pozostałych działek na tym terenie, albowiem zarzuty te nie mieściły się w ramach kontroli postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Mogą być one przedmiotem odrębnych postępowań przed właściwymi organami administracji, gdzie skarżący jako strony tych postępowań będą mogli zaprezentować swoje stanowisko w sprawie.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał ustalenie warunków zabudowy za niepełne, niewynikające z przygotowanej analizy wskaźników oraz w oparciu o niekompletną analizę urbanistyczną, co stanowiło naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne"), jak i przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). Nadto organ odwoławczy utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji naruszył art.138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia, co umożliwi ponowne prawidłowe merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P.W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą W.P. Firma Usługowo Handlowa "P.", reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
1. w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to:
– art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. w zw. z § 5 pkt 1 rozporządzenia planistycznego przez błędną ich wykładnie i przyjęcie, że powierzchnia zabudowy jest wielkością, którą organ winien stosować do budowli jaką jest parking, a brak jej określenia winien skutkować uchyleniem decyzji podczas, gdy zgodnie z prawidłowo rozumianym § 5 rozporządzenia planistycznego "powierzchnia nowej zabudowy" w rozumieniu tego przepisu nie obejmuje obiektu budowlanego jakim jest parking, czy też miejsce postojowe dla samochodów;
2. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, a to:
– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne uznanie, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Bielska-Białej, została wydana z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów regulujących prowadzenie postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie powyższych zarzutów w oparciu o art. 188 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi P.B., B.B.1, B.B.2, T.S., M.Ż., A.B., J.D.1, J.D.2, W.W., A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 27 kwietnia 2021 r., znak SKO.II/426/400/22/2021 przez oddalenie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadniając wskazano, że organ nie był zobowiązany do określania wskaźnika wielkości nowej zabudowy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną T.W. wniosła o wytłumaczenie zaistniałej sytuacji, tj. braku czterech podpisów osób skarżących: M.Ż., A.B., J.D.1, J.D.2, wskazując że Pani M.Ż. zrezygnowała z uczestniczenia w sprawie i składania podpisów. J. i J.D.2 z racji swojego wieku i wojny na Ukrainie nie czują się obecnie na siłach, aby angażować się w sprawę kasacji, obawiając się o potencjalną konieczność stawienia się przed Sądem. Również A.B. zrezygnowała z udziału w sprawie.
Z kolei w odpowiedzi na skargę kasacyjną P.B., B.B.1, B.B.2, T.S., M.Ż., A.B., J.D.1, J.D.2, W.W., A.W., T.W. wnieśli o odrzucenie, oddalenie skargi kasacyjnej lub umorzenie postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny z powodu jej niezasadności.
Wskazano, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uwzględnił interes stron i osób trzecich, a nie tylko interes inwestora i jego prawo własności – swobodnego dysponowania nią, prawo do wolnej zabudowy za wszelką cenę i to kosztem sąsiadów.
Strony podniosły, że nie podzielają zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną P.W.
Ponadto uczestnik postępowania – T.W. złożyła do akt sprawy pisma wraz załącznikami z: 27 stycznia 2025 r., 3 lutego 2025 r. oraz 4 lutego 2025 r., zaś podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ponownie pismo z 27 stycznia 2025 r. uzupełnione o podpisy na załączniku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wskazanych powyżej pism uczestnik postępowania – T.W. i dołączonej do nich dokumentacji należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały istotne wątpliwości w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., które wymagałyby wyjaśnienia, o którym mowa w tym przepisie, a co za tym idzie przeprowadzenia dowodów z tychże dokumentów.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, co do konieczności wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy planowanych miejsc postojowych. Jak bowiem wynika z okoliczności niniejszej sprawy, wnioskowana przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu wiąże się z koniecznością przeprowadzania robót budowlanych na terenie działek nr [...] i nr [...], w wyniku których powstanie nowy obiekt budowlany, którym zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jest m.in. budowla (to jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury) wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych. Jeśli zaś zmiana zagospodarowania terenu nie polega wyłącznie na zmianie sposobu korzystania z części działki (możliwości parkowania na jej terenie), ale ma być poprzedzona wykonaniem robót budowlanych w wyniku, których ma powstać nowy obiekt budowlany w postaci 7 stanowisk postojowych z systemem kanalizacji deszczowej wraz z separatorem substancji ropopochodnych na utwardzonym szczelnie podłożu (w wyniku wylania płyty betonowej, ułożenia kostki brukowej), to do realizacji takiej inwestycji konieczne jest wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy, o którym mowa w § 5 pkt 1 rozporządzenia planistycznego. Brak tego parametru nie pozwala na weryfikację wypełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa, wynikającego z dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zaś decyzję o warunkach wskazanej wyżej zabudowy, wydaną z pominięciem wyznaczenia powyższego wskaźnika, należy uznać za decyzję wydaną z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Trzeba przy tym wyraźnie podkreślić, że określenie powierzchni biologicznie czynnej nie może być traktowane jako "zadośćuczynienie" brakowi wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy, co zdaje się wywodzić skarżący kasacyjnie (s. 8 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
Nie można też zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, zarzucającym Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., z którego wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy zależy między innymi od jej zgodności z przepisami odrębnymi. Otóż wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji przyjął, iż na etapie ustalania warunków zabudowy istnieje konieczność weryfikacji planowanej zabudowy pod kątem wymogów wynikających z § 19 ust. 2 pkt 2b rozporządzenia budynkowego oraz § 10 ust. 3 rozporządzenia sieciowego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zostało wyrażone stanowisko, w myśl którego wymienione przepisy będą się odnosiły "do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego – tj. uzyskiwania pozwolenia na budowę, choć przepisy tego pierwszego rozporządzenia będą miały niewątpliwie wpływ pośredni na określenie wnioskowanych warunków zabudowy, a to w przypadku określenia wskaźników przyszłej zabudowy." (s. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ów pośredni wpływ § 19 ust. 2 pkt 2b rozporządzenia budynkowego, wynika zaś z tego, że przepis ten przewiduje, iż stanowiska postojowe dla samochodów innych niż samochody osobowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 16 m – w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych. Dyspozycja wynikająca z tego przepisu wymaga bowiem dokonania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy weryfikacji, czy na działce inwestycyjnej (z uwagi na jej powierzchnię, istniejącą zabudowę, kształt itp.) będzie możliwa lokalizacji tychże miejsc postojowych w liczbie określonej przez wnioskodawcę.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.