II OSK 1264/06

II OSK 1264/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Marzenna Linska - Wawrzon /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Sygn. powiązane
II SA/Op 208/05 - Wyrok WSA w Opolu z 2006-01-23
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art.5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 1975 nr 20 poz 106
Ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o ochronie przeciwpożarowej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Andrzej Gliniecki Sędziowie Wojciech Chróścielewski Sędzia del. WSA Marzenna Linska – Wawrzon (spr.) Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Op 208/05 w sprawie ze skargi Uniwersytetu O. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 23 stycznia 2006 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Uniwersytetu O. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz orzekł o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w O. nakazał Uniwersytetowi O. wydzielić pod względem przeciwpożarowym szyby dźwigów osobowych od korytarzy, drzwiami o odporności ogniowej co najmniej El 60, Jako termin wykonania nałożonego obowiązku organ wyznaczył dzień 1 października 2005 r. Wskazał jednocześnie, iż nakaz wydany został zgodnie z § 227 ust. 1 oraz § 232 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 960 ze zm.). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy przyjął przepisy art. 26 ust 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 88, poz. 400 ze zm.) oraz § 11 ust. 1 i 2 i § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów (Dz. U. nr 121, poz. 1138).
Decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy powyższą decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy stwierdził, iż z ustaleń dokonanych w trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 12 kwietnia 2005 r., wynika że Dom Studenta "N." nie spełnia wymagań przeciwpożarowych. Jak wyjaśnił, w trakcie przeprowadzonych czynności stwierdzono, że drzwi dźwigu osobowego posiadają odporność ogniową E 90 potwierdzoną aprobatą techniczną wydaną w dniu 17 czerwca 2002 r. przez ITB w Warszawie. Ustalono również, iż szyby dźwigów przechodzą przez stropy stanowiące granice stref pożarowych określone w dokumentacji nad piwnicą i nad kondygnacjami II, V, VIII, XI, XII, prowadząc bezpośrednio z kabin na korytarze poszczególnych kondygnacji. Nie przedstawiono jednak do wglądu dokumentów potwierdzających odporność ogniową przedmiotowych drzwi co najmniej EI 60. Mając na uwadze dokonane ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z §227 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w przedmiotowym budynku wynosi 2500 m2 Ponieważ jednak, zgodnie z § 232 ust. 4 rozporządzenia, brak odporności ogniowej El 60 powoduje, iż brak jest wydzielenia pożarowego poszczególnych kondygnacji, organ odwoławczy uznał, iż tym samym przedmiotowy obiekt stanowi jedną strefę pożarową, znacznie przekraczającą dopuszczalną powierzchnię. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, iż twierdzenie, że obiekt powinien być kontrolowany pod kątem przepisów obowiązujących w trakcie realizacji, w tym pod kątem rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., nie zmienia faktu wydzielenia stref pożarowych drzwiami o odporności ogniowej EI 60. Pomimo bowiem, iż ówczesne rozporządzenie nie określało odporności ogniowej elementów w rozbiciu na wymagane parametry, to jednak parametry te określała Polska Norma PN-90-B-02851 "ochrona przeciwpożarowa budynków". Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie strona nie skorzystała, na podstawie art. 9 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz.2016 ze zm.), z prawa uzyskania na etapie projektowania i wykonawstwa odstępstw od przepisów. Co do zaproponowanego przez stronę sposobu podziału obiektu na strefy pożarowe stwierdził natomiast, iż nie odpowiada on wymaganiom dotyczącym zasad podziału obiektu na strefy pożarowe z uwagi na zbyt niską odporność ogniową drzwi prowadzących do zespołów mieszkalnych (El 30 przy wymaganej El 60) oraz z uwagi na brak zabezpieczenia przeciwpożarowego przejść instalacyjnych przez wszystkie ściany i stropy zespołów mieszkalnych, które zgodnie z propozycją miałyby stanowić odrębne strefy pożarowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Uniwersytet O. wskazał, iż projekt Domu Studenta "N." uzyskał pozytywne opinie rzeczoznawców, w tym do spraw przeciwpożarowych, a następnie zatwierdzony został decyzją. Skarżący wyjaśnił, iż uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę obiektu, a każda zmiana projektowa związana z bezpieczeństwem użytkowników uzyskiwała aprobatę rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych. Wskazał również, iż przez okres realizacji obiektu obowiązywały przepisy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1989 nr 95 poz. 414), w których wymagana odporność ogniowa określona była w minutach i które to określały wymogi wyłącznie co do wind ratunkowych. Dodatkowo wyjaśnił, iż nowe "warunki techniczne" (Dz. U. z 2002 nr 75, poz. 690) z obowiązkiem stosowania przegród budowlanych i wyrobów oznakowanych R, E, l, S z okresem czasu, obowiązują od dnia 16 grudnia 2002 r., kiedy to rozmowy handlowe z dostawcą spornych drzwi były już zakończone. Zaznaczając, iż wymiana drzwi wiązać się będzie ze znacznymi kosztami stwierdził także, iż żadne z obecnie dostępnych drzwi windowych, spełniające wymagane parametry, nie posiadają polskiego atestu, a jedynie atesty krajów UE. Drzwi zamontowane w przedmiotowym budynku posiadają natomiast zagraniczne atesty w pełnym zakresie, a polski bez parametru I, czyli izolacyjności ogniowej. Skarżący podniósł również, iż wymogi nowych przepisów, wskazane w § 207 ust. 2, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotowy obiekt posiada inne elementy ochrony życia i bezpieczeństwa pożarowego.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę, stwierdził naruszenie przepisów procedury administracyjnej, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co warunkowało uwzględnienie skargi.
Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Ponadto decyzja administracyjna powinna stosownie do art. 107 § 3 KPA - zawierać uzasadnienie faktyczne, wskazujące fakty uznane przez organ administracyjne za udowodnione, z przytoczeniem dowodów, na których ustalenia te oparto, a także podawać przyczyny, dla których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom zebranym w sprawie. Jeżeli wymaga to wiadomości specjalnych dla dokonania właściwych ustaleń w sprawie, stosownie do treści art. 84 § 1 kpa niezbędnym jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.
Ocenie Sądu podlegała decyzja organu odwoławczego stwierdzająca, iż drzwi dźwigu osobowego zamontowane w obiekcie Dom Studencki N. w O. posiadają odporność ogniową E90, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wynoszącą 2.500m2. Organ stwierdził jednocześnie, że brak odporności ogniowej EI60 wymaganej przepisami § 232 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) spowodował brak wydzielenia przeciwpożarowego poszczególnych kondygnacji, a tym samym przedmiotowy obiekt stanowi jedna, strefę pożarową znacznie przekraczającą dopuszczalną normę. W ocenie organu odwoławczego obiekt nie spełnia wymagań przeciwpożarowych w tym zakresie ustalonych Polską Normą PN-90-B-02851 "ochrona przeciwpożarowa budynku". Norma ta podaje, że dla drzwi i innych zamknięć otworów odporność ogniową należy określać przyjmując jako kryterium stany graniczne szczelności i izolacyjności ogniowej.
Sąd Wojewódzki zgodził, się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż przedmiotowy obiekt powinien być kontrolowany pod kątem przepisów obowiązujących w trakcie realizacji inwestycji, zatem Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 15 poz. 140), zaś stosownie do § 3 pkt 10 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92 poz. 460 ze zm.) strefa pożarowa to przestrzeń wydzielona w taki sposób, aby w określonym czasie pożar nie przeniósł się na zewnątrz lub do wewnątrz powierzchni wydzielonej. Stosownie do § 226 pkt 1 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych strefę pożarową może stanowić budynek lub jego część oddzielona od innych budynków lub ich części budynku elementami oddzieleń przeciwpożarowych.
Sąd Wojewódzki podkreślił, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający bezpieczeństwo pożarowe, w tym przypadku Polską Normą powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Jednakże w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił oraz nie wykazał w sposób wyczerpujący, że zamontowane w obiekcie drzwi dźwigowe nie stanowią właściwego oddzielenia przeciwpożarowego poprzez niespełnienie parametrów Polskiej Normy. Nie wyjaśnił na czym polega, że zamontowane drzwi prowadzące w istocie do wydzielenia stref pożarowych nie posiadają wymaganą Polską Normą odporność ogniową określoną jako stany izolacyjności i szczelności, i czy rzeczywiście nie spełniają tych kryteriów w rozumieniu wymagań zawartych w punkcie 3.6.1.2 i 3.6.1.3. oraz 3.6.2 powołanej wyżej Polskiej Normy.
Sąd Wojewódzki zaznaczył ponadto, że jeżeli wymaga to wiadomości specjalnych, dla dokonania właściwych ustaleń w sprawie, to organ odwoławczy powinien był rozważyć powołanie odpowiedniego Instytutu ds. Pożarnictwa celem stwierdzenia, czy zamontowane w obiekcie drzwi dźwigów osobowych spełniają wymogi Polskiej Normy i tym samym powodują właściwe wydzielenie stref pożarowych w przedmiotowym budynku. Zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu powoduje, iż rozstrzygnięcie w części dotyczącej ustalenia, że przedmiotowe drzwi o odporności ogniowej E90 są niezgodne z wymaganiami Polskiej Normy PN-90/B-02851, gdyż nie spełniają parametru izolacyjności ogniowej, zapadło bez prawidłowego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa.
Ewentualna zbędność powołania biegłego przy sporze pomiędzy stroną a organem winna znaleźć oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy,
a następnie znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Brak bowiem podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia w pełnym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji. Podjęta w sprawie próba bardziej szczegółowego uzasadnienia wydanej decyzji została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowoadministracyjnego, a nie administracyjnego.
Sąd Wojewódzki, nie oceniając zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym, stwierdził, że zaniechanie przez organ administracji czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego skutkującym wadliwością decyzji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 200 powołanej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w O.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), poprzez zastąpienie dowodem z opinii biegłego rzeczoznawcy wymagań Polskiej Normy w zakresie materiałów zastosowanych do budowy obiektu budowlanego z punktu widzenia wymagań przeciwpożarowych.
Autor skargi kasacyjnej, powołując się na art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor na pierwszych czterech stronach bardzo szczegółowo przedstawił treść orzeczeń wydanych przez organy administracji, pism złożonych przez strony, skargi skierowanej do Sądu oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Na kolejnych trzech stronach autor skargi kasacyjnej przytoczył treść art. 5 Prawa budowlanego w jego różnych wersjach oraz regulację art. 10 Prawa budowlanego, dotyczącą warunków, jakie muszą spełniać wyroby budowlane, aby mogły być dopuszczone do obrotu w budownictwie.
Omówione też zostały przepisy § 6 i § 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie aprobat i kryteriów technicznych oraz jednostkowego stosowania wyrobów budowlanych, przy czym zaznaczono, że różne są tryby dopuszczenia wyrobów budowlanych do stosowania w budownictwie, w zależności od tego, czy wyrób odpowiada Polskiej Normie, czy też nie.
Istota wywodów skargi kasacyjnej zawarta została w końcowej części uzasadnienia, gdzie skarżący stwierdza, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stoi w sprzeczności z art. 5 Prawa budowlanego, nakazując organom w postępowaniu administracyjnym zastąpić przestrzeganie ustalonych Polskich Norm opinią biegłego z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że organy Państwowej Straży Pożarnej, jako organy specjalistyczne z założenia posiadają odpowiednią wiedzę fachową z problematyki, która jest przedmiotem postępowania. Wiedza pracowników PSP wystarcza do prawidłowej oceny stanu zagrożenia przeciwpożarowego obiektu budowlanego.
Wychodząc z tego założenia, brak jest podstaw według strony skarżącej, aby kwestionować ustalenia organów PSP, jako niekompletne i wymagające zasięgania bardziej specjalistycznej wiedzy w sprawie.
Na zakończenie wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny "naruszył przepisy art. 5 i art. 10 Prawa budowlanego dopuszczając możliwość zastąpienia zgodności wyrobu z Polską Normą i procedurą certyfikacji opinią biegłego, w sytuacji braku podstaw faktycznych ku temu, z uwagi na specjalistyczny charakter organów PSP, jako administracji wyspecjalizowanej i dysponującej stosowną wiedzą do oceny zagadnień z zakresu ochrony przeciwpożarowej obiektów budowlanych".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Uniwersytet O. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej w skrócie ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe
zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polegało. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności (podobnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach z dnia 20 października 2005 r., l OSK 163/05, LEX nr 188715; z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971 z dnia 17 stycznia 2006 r., II OSK 403/05, LEX nr 196461, z dnia 31 marca 2004 r. OSK 59/04 publ. ONSAiWSA 2004 z. 1 poz. 10 oraz z dnia 20 września 2005 r. I OSK 794/05 niepublikowane).
Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej należy zauważyć, że jej autor opierając skargę na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa sformułował zarzut w odniesieniu do przepisu art. 5 ustawy Prawo budowlane, ale w wersji obowiązującej po dniu 11 lipca 2007 r., tymczasem Sąd Wojewódzki powołał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku art. 5 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2007 r.
Różnica w obu regulacjach jest istotna, gdyż tylko w brzmieniu przed nowelizacją (Dz. U. 2003, Nr 80, poz. 718), art. 5 Prawa budowlanego odwoływał się do Polskich Norm, których należało przestrzegać przy projektowaniu, budowaniu i użytkowaniu obiektu budowlanego.
Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący posługuje się treścią przepisu w obu wersjach, aczkolwiek nie wyjaśnia dlaczego i nie wyprowadza z zestawienia tych norm żadnych wniosków.
Analiza całości wywodów skargi kasacyjnej pozwala jednak przyjąć, że skarżący kwestionuje w istocie wykładnię omawianego przepisu przedstawioną przez Sąd I instancji, w związku z oceną jakie okoliczności były istotne i niezbędne do ustalenia, aby można było sprawę rozstrzygnąć.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że art. 5 Prawa budowlanego w wersji obowiązującej od 24 grudnia 1997 r. do 11 lipca 2003 r. (Dz. U. 1997 Nr 111 poz. 726 ze zm.) stanowił, iż obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego.
Przedstawiona w tym przepisie zasada ogólna Prawa budowlanego była konkretyzowana w dalszych przepisach ustawy Prawo budowlane, aktach wykonawczych i przepisach odrębnych.
Trzeba mieć jednak na uwadze, że ustalenia zawarte w tym przepisie, wprawdzie wiążące, to jednak z uwagi na charakter generalny (ogólny) unormowania, nie mogły stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięć administracyjnych.
Skarżący formułując zarzut, co do naruszenia omawianego przepisu przez Sąd Wojewódzki, nadał inny sens tym stwierdzeniom, które zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mianowicie Sąd I instancji jako przyczynę uchylenia wyroku wskazał brak istotnych w sprawie ustaleń faktycznych stwierdzając jednocześnie, że nie oceniał decyzji pod względem merytorycznym.
Oznacza to, że nie interpretował art. 5 Prawa budowlanego jako podstawy prawnej orzeczenia organu odwoławczego.
Oceniając natomiast podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, Sąd wskazał jakie okoliczności były istotne do podjęcia rozstrzygnięcia w kontekście przepisów obowiązujących w trakcie realizacji inwestycji, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 15, poz. 140) oraz przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Odwołując się do tego ostatniego przepisu Sąd Wojewódzki niejako potwierdził słuszność stanowiska organów administracji, że przy ustalaniu czy obiekt budowlany (jego elementy) spełnia wymagania przeciwpożarowe należy również posługiwać się Polską Normą.
Istotne jest jednak to, że Sąd Wojewódzki jednocześnie stwierdził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił oraz nie wykazał w sposób wyczerpujący, że zamontowane w obiekcie drzwi dźwigowe nie stanowią właściwego oddzielenia przeciwpożarowego poprzez niespełnienie parametrów Polskiej Normy.
Wbrew temu co twierdzi autor skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie nakazał organom przeprowadzić dowodu z opinii biegłego w zakresie ochrony przeciwpożarowej w zastępstwie oceny uwzględniającej Polską Normę, lecz wskazał na taką możliwość proceduralną.
Zaznaczył przy tym, iż ewentualna zbędność powołania biegłego powinna znaleźć oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy, a następnie znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę nie oceniał trafności stanowiska Sądu I instancji w zakresie postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji, albowiem skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów w ramach art. 174 pkt 2 ppsa.
Przechodząc w dalszym ciągu do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego trzeba zauważyć, że autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu ograniczył się do cząstkowej analizy przepisów art. 5 i art. 10 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia wykonawczego, nie odnosząc tych regulacji prawnych w żadnym stopniu do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. W szczególności skarżący nie dostrzega, że istotnym zagadnieniem było ustalenie, przy uwzględnieniu norm interporalnych, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy też późniejszego rozporządzenia w tym przedmiocie z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Konsekwentnie regulację właściwego aktu wykonawczego należało powiązać z obowiązującymi Polskimi Normami.
Tymczasem w decyzjach organów obu instancji i we wszystkich dalszych pismach, w tym skardze kasacyjnej, skarżący jako podstawę orzekania powołuje oba rozporządzenia.
Sąd I instancji co do zasady przesądził, że obiekt budowlany powinien być kontrolowany pod kątem przepisów obowiązujących w trakcie jego realizacji. Ta ocena jako niepodważona skargą kasacyjną, staje się wiążąca. Jednak nie zwalnia to organów od ponownego rozważenia, które czasowe elementy stanu faktycznego (konkretne daty) były decydujące, skoro kontrolowany obiekt realizowany był na przestrzeni długiego okresu.
Uzupełniając jeszcze argumentację Sądu Wojewódzkiego dotyczącą potrzeby pogłębionej analizy prawnej co do odporności ogniowej przedmiotowych drzwi w świetle wymagań Polskiej Normy, wskazać trzeba, że w tym zakresie uwzględniony i jednoznacznie oceniony powinien być dokument w postaci klasyfikacji ogniowej wystawionej przez Instytut Techniki Budowlanej w Warszawie z 17 czerwca 2002 r. – w zestawieniu z Polską Normą PN-B-02851-1 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Badania odporności ogniowej elementów budynków – Wymagania ogólne i klasyfikacja (pkt A.3.12).
Reasumując należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego w żadnej postaci, tj. ani poprzez błędną wykładnię przepisu objętego zarzutem, ani też przez niewłaściwe jego zastosowanie.
W konsekwencji skarga, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.