II OSK 1263/22

II OSK 1263/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Broda
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Sygn. powiązane
II SA/Gl 1435/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-02-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1435/21 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 września 2021 r. nr SKO.XIV/43/3030/57/2021 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 3 lutego 2022 r., II SA/Gl 1435/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił skargę M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (SKO lub Kolegium) z 2 września 2021 r. nr SKO.XIV/43/3030/57/2021, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bielska-Białej (PINB), działając na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z 1 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333, uPb) w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania dwóch pomieszczeń strychu nieużytkowego znajdujących się na poziomie poddasza z antresolą w segmencie nr [...] przy ul. [...] w [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na pomieszczenia użytkowe – wydał 17 marca 2021 r. postanowienie nr PINB.7353.200A.2020.HB, którym nakazał M.W. – jako inwestorowi – wstrzymać użytkowanie dwóch pomieszczeń strychu nieużytkowego w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] w zabudowie szeregowej położonym na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] i nałożył na nią obowiązek przedstawienia m. in. zaświadczenia Prezydenta Miasta Bielska-Białej o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu, tj. dotychczasowych pomieszczeń strychu nieużytkowego na pomieszczenia użytkowe (poddasze użytkowe – trzecia kondygnacja w budynku) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Gl 1435/21 kolejno wskazano, że inwestor wystąpił do Prezydenta Bielska-Białej (organ I instancji) o wydanie zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części obiektu, zgodnie z w/w nakazem PINB, a organ I instancji postanowieniem z 29 czerwca 2021 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści wskazanej w złożonym wniosku. W uzasadnieniu tej odmowy organ I instancji wyjaśnił, że działka wraz z budynkiem położona jest na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa usług, terenów zieleni dla rejonu ulicy [...] (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Bielsku-Białej nr XLV/1092/2009 z 25 sierpnia 2009 r., MPZP), w obrębie jednostki strukturalnej o symbolu 124_MNi-1, przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną, atrialną i bliźniaczą, z dopuszczeniem lokalizacji nowej zabudowy wielorodzinnej, pod warunkiem przeznaczenia na ten cel nie więcej niż 30% powierzchni działki. Wskazał organ dalej na ustalenia planu dla tej jednostki, które zawierają w szczególności parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w których określono, że maksymalna nieprzekraczalna wysokość budynków jednorodzinnych, nowych, mierzona od poziomu gruntu rodzimego przy głównym wejściu do kalenicy; nie więcej niż 10 m, dopuszczalna ilość kondygnacji naziemnych – nie więcej niż dwie, w tym druga kondygnacja w bryle dachu. Dalej wyjaśnił organ I instancji, że budynek przy ul. [...] [...] został zatwierdzony jako budynek jednorodzinny dwulokalowy (z dwoma lokalami mieszkalnymi) w zabudowie szeregowej i jest objęty decyzją o pozwoleniu na budowę nr 413/2017 z 10 maja 2017 r. Decyzja ta wskazywała, że budynek będzie posiadał dwie kondygnacje mieszkalne i antresolę w poziomie poddasza, tj. jeden lokal na pierwszej kondygnacji i drugi lokal wraz z antresolą na drugiej kondygnacji – co spełniało dyspozycję planu miejscowego. Organ I instancji stwierdził, że powiększenie antresoli poza obrys pomieszczenia, z którego została wydzielona z przeznaczeniem na dodatkowe pomieszczenia użytkowe stoi w sprzeczności z definicją antresoli i skutkuje zmianą kwalifikacji budynku z jednorodzinnego o dwóch kondygnacjach z antresolą, na jednorodzinny o trzech kondygnacjach – co jest niezgodne z MPZP.
2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w zażaleniu na powyższe postanowienie M.W. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zaś SKO powołanym na wstępie postanowieniem utrzymało w mocy odmowne postanowienie organu I instancji. Kolegium wskazało, że uregulowane w Dziale VII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 K.p.a.) postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. Przedmiotowa działka wraz z budynkiem jednorodzinnym położona jest w terenie objętym MPZP, dla której przewidziano m. in., że maksymalna, nieprzekraczalna wysokość budynków jednorodzinnych nowych, mierzona od poziomu gruntu rodzimego przy głównym wejściu do kalenicy, to nie więcej niż 10 m, dopuszczalna ilość kondygnacji nadziemnych — nie więcej niż dwie, w tym druga kondygnacja w bryle dachu. Budynek przy ul. [...] [...] został zatwierdzony do realizacji jako jednorodzinny dwulokalowy (z dwoma lokalami mieszkalnymi) w zabudowie szeregowej i objęty decyzją o pozwoleniu. Z decyzji tej wynika, że budynek posiadał dwie kondygnacje mieszkalne i antresolę w poziomie poddasza, czyli jeden lokal na pierwszej kondygnacji i drugi lokal wraz z antresolą na kondygnacji drugiej, zatem był zgodny z MPZP. SKO wskazało ponadto, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz.1065, rozp. MI 2002) przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Zdaniem SKO wymóg mniejszej powierzchni antresoli od powierzchni pomieszczenia, z którego jest wydzielona, nie może być interpretowany w oderwaniu od wymogu znajdowania się antresoli nad przedzielającym ją stropem pośrednim z wnętrza jej wydzielenia. Oznacza to, że, aby wydzielone z danego wnętrza pomieszczenie mogło być uznane za antresolę, swoim obrysem nie może wykraczać poza obrys pomieszczenia z którego je wydzielono, czyli nie może znajdować się nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń, a nawet innych mieszkań. Organ II instancji przywołał fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2018 r., II OSK 671/17, z którego wynika, że "(...) Antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia mieszkalnego wydzielona z jednej przestrzeni". W ocenie SKO właśnie to ostatnie zdanie wskazujące na jednoprzestrzenność pomieszczenia lub kondygnacji z antresolą wyprowadzone z definicji zawartej w § 3 pkt 19 rozp. MI 2002 najlepiej charakteryzuje analizowane pojęcie. Z przestrzeni antresoli nie mogą być także dostępne inne pomieszczenia, a także jej przestrzeń nie może być wyodrębniona przegrodami od przestrzeni pomieszczenia lub kondygnacji, z których jest wydzielana, bowiem zgodnie z definicją ma stanowić część tego pomieszczenia lub kondygnacji. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że przekroczenie któregokolwiek z wyżej wskazanych uwarunkowań kwalifikuje taką powierzchnię do uznania za kondygnację.
2.4. W wyroku, przywołując dalsze motywy postanowienia SKO, wskazano, że powołując się na analizę projektu budowlanego przedmiotowego budynku organ II instancji jednoznacznie stwierdził, że lokal mieszkalny nr [...] w budynku przy ul. [...] [...] posiada antresolę umiejscowioną bezpośrednio nad częścią komunikacyjną pokoju dziennego z aneksem kuchennym. Nadto przyległe do powierzchni antresoli pomieszczenia poddasza usytuowane w skosach dachu nad dwoma sypialniami, garderobą i łazienką zostały w projekcie wyodrębnione jako poddasze nieużytkowe, bez dostępu z zewnątrz i nie skomunikowane z antresolą, wydzielone pełnymi ścianami wewnętrznymi. Zatem takie rozwiązanie spełniało definicję antresoli.
Reasumując, SKO stwierdziło w ślad za organem I instancji, że przywoływany MPZP dopuszcza w tym terenie jedynie dwukondygnacyjne budynki mieszkalne jednorodzinne. Z kolei przedmiotowe powiększenie obrysu antresoli poza obrys pomieszczenia, z którego została wydzielona z przeznaczeniem na dodatkowe pomieszczenia użytkowe, stoi w sprzeczności z definicją antresoli i skutkuje zmianą kwalifikacji parametrów budynku z jednorodzinnego o dwóch kondygnacjach z antresolą na jednorodzinny o trzech kondygnacjach, co ewidentnie stoi w sprzeczności z ustaleniami MPZP.
3.1. W skardze wniesionej do WSA w Gliwicach M.W. zaskarżyła w całości w/w postanowienie SKO, zarzucając naruszenie: art. 218 "ust. 1" w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo braku przesłanek uzasadniających odmowę wydania zaświadczenia; art. 218 "ust. 2" w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia okoliczności sprawy w ramach postępowania wyjaśniającego przez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; § 13 pkt 3 lit. b MPZP poprzez niezasadne uznanie, że planowana inwestycja sprzeczna jest z w/w "zapisem" planu miejscowego, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca wyjaśniła, że po planowanej zmianie użytkowania części obiektu elementy dotychczas nieużytkowe, oddzielone od części użytkowej antresoli, staną się jej częściami użytkowymi. W ocenie skarżącej tak powstała przestrzeń nie będzie stanowić odrębnej kondygnacji. Końcowo stwierdziła, że planowana zmiana użytkowania części budynku nie doprowadzi do zmiany jego parametrów, w szczególności wysokości budynku. Istniejąca antresola w dalszym ciągu będzie miała taki charakter, zmiana części budynku znajdującej się na tym samym poziomie nie spowoduje zmiany antresoli w odrębną kondygnację. Zdaniem skarżącej planowana zmiana użytkowania części budynku jest zgodna z MPZP.
3.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach skargę oddalił.
4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji zgodził się z organami, że zamierzone włączenie w powierzchnię antresoli dodatkowych pomieszczeń dotychczasowego poddasza nieużytkowego zmienia kwalifikacje takiego rozwiązania z antresoli na kondygnację. Określając przeznaczenie dopuszczalne w § 13 ust. 3 lit. b MPZP uchwałodawca wyraźnie wskazał nie tylko na dopuszczalną wysokość budynku jednorodzinnego, ale też na dopuszczalną ilość kondygnacji naziemnych – nie więcej niż dwie, w tym druga kondygnacja w bryle dachu. Zdaniem tegoż sądu słusznie organy uznały, że planowana przez skarżącą zmiana sposobu użytkowania części obiektu, stanowiącej pomieszczenia strychu nieużytkowego na poziomie antresoli na poddaszu, na pomieszczenia użytkowe, tj. łazienkę oraz aneks sypialniany spowoduje powstanie trzeciej kondygnacji budynku, co jest niezgodne z ustaleniami planu. Tym samym twierdzenia skarżącej, że planowana zmiana użytkowania pomieszczeń nie doprowadzi do zmiany wysokości budynku – w ocenie sądu a quo – nie mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, bowiem zgodnie ze wskazanymi "zapisami" MPZP budynek jednorodzinny ma spełniać oba parametry, tj. wysokości i ilości kondygnacji.
5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) wywiodła M.W. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości.
5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego:
- § 13 pkt 3 lit. b MPZP poprzez jego nieprawidłową interpretację polegającą na niezasadnym uznaniu, że planowana inwestycja sprzeczna jest z ww. "zapisem" planu miejscowego;
- § 3 pkt 19 rozp. MI 2002 poprzez jego błędną interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uznaniu, że w wyniku realizacji prac budowlanych w budynku przy ul. [...] [...] w [...] doszło do powstania kolejnej kondygnacji budynku, podczas gdy w rzeczywistości budynek składa się z dwóch kondygnacji oraz antresoli;
- art. 219 K.p.a. poprzez jego błędną interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że organy administracji orzekające w sprawie zasadnie odmówiły wydania zaświadczenia, podczas gdy w rzeczywistości organy bezpodstawnie odmówiły wydania zaświadczenia;
- art. 218 "ust. 2" (powinno być "§ 2" – uwaga Sądu) w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez ich błędną interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że organy administracji wystarczająco wyjaśniły okoliczności sprawy w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia,
5.3. W skardze kasacyjnej sformułowano ponadto zarzuty naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik postępowania:
- art. 151 Ppsa poprzez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie;
- art. 1 § 2 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2325, Pusa) w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa i w zw. z § 13 pkt 3 lit. b MPZP, § 3 pkt 19 rozp. MI 2002, art. 219 oraz art. 218 § 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu l instancji, zostały wydane w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu l instancji;
- art. 141 § 4 Ppsa poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu.
5.4. Skarżąca kasacyjnie podkreśla, że planowana zmiana użytkowania budynku nie doprowadzi do zmiany jego parametrów, w szczególności wysokości. Jej zdaniem istniejąca antresola w dalszym ciągu będzie miała taki charakter – przekształcenie części budynku znajdującej się na tym samym poziomie nie spowoduje zmiany antresoli w odrębną kondygnację. Dojdzie jedynie do zmiany "antresoli pomieszczenia" w "antresolę kondygnacji", w dalszym ciągu jednak przedmiotowa część obiektu pozostanie antresolą. W efekcie planowana zmiana użytkowania części budynku jest zgodna z MPZP. W tym aspekcie powołuje się na opinię Zespołu Rzeczoznawców przy Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów.
5.5. Na rozprawę wyznaczoną w przedmiotowej sprawie nikt się nie stawił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
6.2. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonego postanowienia, a nie "zaskarżonej decyzji", jak oczywiście omyłkowo wywodzi się w uzasadnieniu tej podstawy kasacyjnej. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Wbrew wywodom zawartym w środku odwoławczym, sąd pierwszej instancji odnosił się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy, zarzutu braku uwzględnienia wniosku dowodowego nie powiązano z zarzutem naruszenia art. 106 § 3 Ppsa, nadto w samej skardze wprost takiego wniosku nie formułowano.
6.3. Istota sprawy sprowadza się do oceny zarzuty naruszenia § 3 pkt 19 rozp. MI 2002 zawierającego definicję antresoli, w sprawie organy dysponowały niezbędnymi dowodami pozwalającymi na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia.
Strona skarżąca kasacyjnie wywodzi, że dotychczasowa "antresola pomieszczenia" stanie się "antresolą kondygnacji", nie dojdzie natomiast – na skutek działania inwestora i przekształcenia pomieszczeń strychu nieużytkowych w użytkowe, do wyodrębnienia trzeciej, nie dopuszczalnej przepisami (a nie "zapisami") MPZP. Swoje wywody w tym aspekcie skarżąca kasacyjnie wspiera opinią Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów. Stanowiska tego nie podziela Sąd Naczelny.
Trafnie sąd pierwszej instancji zaaprobował ustalenia organów obu instancji, gdy idzie o wykładnię przepisu § 3 pkt 19 rozp. MI 2002 i tam zawartą definicję antresoli, przy czym wypadnie zauważyć, że prawodawca nie posługuje się formalnie rozróżnieniem "antresola pomieszczenia" i "antresola kondygnacji". Pojęcie antresoli zawarte w cyt. przepisie to pojęcie prawne, oznacza "górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona". Zamiar inwestora polegający na wykorzystanie dotychczasowych, zamkniętych przegrodami budowlanymi pomieszczeń nieużytkowych strychu i połączenie ich z istniejącą antresolą lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] [...], trafnie został oceniony przez organy orzekające w sprawie jako nie pozwalający na wydanie zaświadczenia o zgodności takiego przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP. Takie działanie skutkowałoby powstaniem bowiem dodatkowej kondygnacji, nie zaś powiększenie jedynie antresoli, skoro tak wydzielone pomieszczenia użytkowe znajdowałyby się nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń, niż pomieszczenie z którego tę antresolę wydzielono. W judykaturze słusznie wskazuje się, że antresola stanowi bowiem pewną znacznie mniejszą przestrzeń wydzieloną z większej, górnej przestrzeni i jest otwarta na tę przestrzeń, z której została wydzielona. Stąd też sam fakt, że na powierzchni określanej mianem antresoli nie wydzielono pomieszczeń nie jest wystarczający – dla spełnienia powyższej definicji, musi ona być wydzielona z jednego pomieszczenia, na które jest otwarta (lub z kondygnacji, której powierzchnia nie jest przedzielona przegrodami budowlanymi) i mieć powierzchnię mniejszą od powierzchni tego pomieszczenia (wyrok NSA z 17 kwietnia 2023 r., II OSK 1207/20, LEX nr 3592800). Skoro tak określone przedsięwzięcie, jak we wniosku inwestora, polegające na powiększeniu istniejącej antresoli o pomieszczenia dotychczas nieużytkowane na poddaszu budynku i przekształcenie ich w łazienkę i "aneks sypialny", ma na celu wykorzystanie tych pomieszczeń na cele pobytu ludzi, to doszło w istocie do powstania dodatkowej kondygnacji, skoro mieści się w jej pojęciu także "poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi" (por. § 3 pkt 16) rozp. MI 2002).
6.4. Skoro sąd pierwszej instancji nie dopuścił się błędnej wykładni, ani niewłaściwego zastosowania § 3 pkt 19) rozp. MI 2002, to chybiony jest także zarzut błędnej wykładni § 13 pkt 3 lit. b MPZP, w którym przewiduje się dla budynku, w którym znajduje się lokal skarżącej kasacyjnie, jako maksymalną ilość kondygnacji – dwie kondygnacje. Wbrew stwierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie przekształcenia pomieszczeń na poddaszu z nieużytkowych w użytkowe, uwzględniając definicję prawną antresoli z § 3 pkt 19) rozp. MI 2002, prowadziłoby do powstania dodatkowej, nie dopuszczonej aktem prawa miejscowego – przepisami MPZP – kondygnacji.
6.5. Z tych wszystkich względów nie są usprawiedliwione wszystkie pozostałe podstawy kasacyjne, zarzucające naruszenie art. 219, art. 218 § 2 w zw. z art. 219 K.p.a. oraz zarzuty naruszenia art. 151, 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 13 pkt 3 lit. b) MPZP, § 3 pkt 19) rozp. MI 2002 oraz art. 218 § 2 K.p.a. Niesporne był stan faktyczny sprawy, skoro akta zawierają rzuty budynku obrazujące istniejące pomieszczenia i ich przeznaczenie, określone w udzielonym pozwoleniu na budowę. Niesporny był także zakres żądania inwestora, odnośnie do treści oczekiwanego zaświadczenia, a to w aspekcie przedsięwzięcia polegającego na zmianie przeznaczenia oznaczonych pomieszczeń na poddaszu, dotychczas zamkniętych przegrodami budowalnymi i nieużytkowych. Jasny był także cel ich przekształcenia.
7. Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.