II OSK 126/13

II OSK 126/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-01-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer
Wojciech Mazur
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 250/12 - Wyrok WSA w Krakowie z 2012-09-26
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 oraz 77 par. 1 k.p.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie NSA Elżbieta Kremer NSA Wojciech Mazur Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 250/12 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 250/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. T. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, Powiat Grodzki wszczął postępowanie administracyjne w związku z pismem z dnia 26 września 2006 r. J.T., dotyczącym budowy ogrodzenia działki nr 191/29 obr. [...][...] przy ul. [...] w Krakowie od strony drogi publicznej ul. [...] - dz. nr 191/84. Z prowadzonego wcześniej odrębnego postępowania skargowego znak: [...] również z wniosku J. T., w poczet materiału dowodowego włączono protokół oględzin z dnia 29 listopada 2005 r. przeprowadzonych w sprawie ogrodzenia od strony dz. nr 191/8 posesji nr [...] przy ul. [...] w Krakowie. W trakcie przeprowadzonych oględzin ustalono, że posesja nr [...] przy ul. [...] jest ogrodzona od strony drogi publicznej ul. [...] ogrodzeniem o wysokości około 1,60 m o konstrukcji stalowej (słupki), do której przymocowane są drewniane deski. Ogrodzenie to od strony ul. [...] nie posiadało wjazdu. J. T. pismem z dnia 26.09.2006 roku zwrócił się do PINB, który przeprowadził kolejną kontrolę w terenie przy udziale stron postępowania. Z tej ponownej kontroli wykonanej w dniu 11 lipca 2007 roku sporządzono protokół nr [...], według którego wysokość ogrodzenia ustalona została na 1,80 m. Stwierdzono w nim nadto, istnienie w ogrodzeniu furtki bez wjazdu. Ponadto inwestor oświadczył, iż ogrodzenie które istnieje w dniu kontroli (11 lipca2007 r.) zrealizowano po dokonaniu zgłoszenia, a wykonane zostało w linii istniejącego ogrodzenia prowizorycznego jako ogrodzenie docelowe. Inwestor oświadczył również, iż ogrodzenie jest zlokalizowane na terenie właściciela posesji i nie stoi na uzbrojeniu terenu. W oparciu o wypożyczone z organu administracji architektoniczno-budowlanej akta znak: [...] ustalono, że inwestor K. M.w dniu 27 czerwca 2005 r. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "wykonaniu ogrodzenia działki nr 191/29 od strony drogi ul. [...]" do Wydziału Architektury i Urbanistyki Miasta Krakowa. Na wyżej wymienione zgłoszenie właściwy organ nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji.
W dniu 10 kwietnia 2007 r. do PINB wpłynęło pismo od K. M., w załączeniu którego przesłał operat pomiarowy z inwentaryzacji powykonawczej ogrodzenia posesji (ul. [...]) przy ul. [...] na działce nr 161/29. Operat pomiarowy został wykonany przez uprawnionego geodetę E. B., która wskazała usytuowanie przedmiotowego ogrodzenia wyłącznie na terenie posesji nr [...] bez naruszenia działki nr 191/84, tj. drogi - ul. [...]. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy PINB w dniu 8 czerwca 2007 r. wydał decyzję, którą umorzył postępowanie administracyjne z powodu jej. bezprzedmiotowości.
J. T. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.
MWINB decyzją z dnia 29 października 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, iż organ l instancji nie uczynił zadość przepisom k.p.a. oraz ustawy Prawo budowlane.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB stwierdził, że w nie można mówić o samowoli budowlanej ogrodzenia posesji od strony drogi publicznej, bowiem inwestor dopełnił obowiązku wynikającego z zapisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono także, iż ogrodzenie działki nr 191/29 obr. [...] w Krakowie przy ul. [...], faktycznie istniało już w dniu 11 sierpnia 2004 r., co zostało potwierdzone w protokole w sprawie o sygn. akt [...] z dnia 11 sierpnia 2004 r. sporządzonym na posiedzeniu w Sądzie Rejonowym dla K.Ś. Jednak w powyższym protokole brak jest szczegółowego opisu, jak ówcześnie wyglądało ogrodzenie posesji przy ul. [...] w Krakowie, co daje organowi tylko wiedzę, iż w 2004 r. posesja nr [...] posiadała ogrodzenie od strony ul. [...]. Fakt ten jest znany również organowi na podstawie przeprowadzonych w dniu 29 listopada 2005 r. oględzin w terenie w odrębnym postępowaniu znak: [...]. Wtedy to również ustalono, że ogrodzenie miało wysokość 1,60 m. Natomiast w dniu 11 stycznia 2007 r. czyli w dniu kolejnej kontroli z udziałem stron, wysokość przedmiotowego ogrodzenia wynosiła już około 1,80 m. Dołączone przez inwestora dokumenty do dokonanego w dniu 27 czerwca 2005 r. skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia obejmowały opis projektowanego ogrodzenia wraz z rysunkiem ogrodzenia o wysokości 1,82 m. Z powyższego wynika, że: w dniu 27 czerwca 2005 r. inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia o wysokości 1,82 m od strony ulicy [...]; w dniu 29 listopada 2005 r. PINB przeprowadził oględziny w terenie stwierdzając istnienie ogrodzenia od strony ulicy o wysokości 1,60 m; w dniu 11 stycznia 2007 r. PINB dokonał kolejnej kontroli w terenie, stwierdzając istnienie innego, bo o wysokości około 1,80 m ogrodzenia od strony ulicy; inwestor na kontroli oświadczył, że istniejące obecnie, tj. w dniu 11 lipca 2007 roku ogrodzenie od strony ulicy, jest nowym ogrodzeniem wykonanym w linii poprzedniego prowizorycznego ogrodzenia. Organ I instancji stwierdził na podstawie zebranego materiału dowodowego, że przedmiotowe ogrodzenie aktualnie istniejące zostało zrealizowane po dacie 29 listopada 2005 r. i po uzyskaniu zgody z UMK WAiU - tym samym w niniejszej sprawie organ nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 49b ustawy Prawo budowlane.
W dniu 19 kwietnia 2010 r. Sąd Rejonowy dla K. – Ś. Wydział [...][...] udostępnił organowi l instancji akta sprawy o sygn. [...], w których znajdowały się czarno-białe kserokopie fotografii, na które powoływał się w swych pismach J. T. Po analizie kserokopii fotografii ustalono, że na ich podstawie nie ma możliwości stwierdzenia, czy przedmiotowe ogrodzenie posesji przy ul. [...] w Krakowie w ogóle istniało w dacie wykonywania fotografii, bowiem fotografie te nie przedstawiają posesji nr [...] przy ul. [...]. W dniu 8 lutego 2011 r. PINB wydał decyzję którą ponownie umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
J.T. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.
Decyzją z dnia 13 stycznia 2012r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśniając, że zadaniem przepisu art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest eliminowanie samowolnego wykonywania obiektów budowlanych w stosunku do których nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i wystarczające jest dokonanie zgłoszenia odpowiedniemu organowi, między innymi obiektów budowlanych, które zostały wykonane bez zgłoszenia lub też z nieuwzględnieniem sprzeciwu, który wniósł organ nadzoru budowlanego. Wykonanie ogrodzenia od strony drogi wymaga dokonania zgłoszenia odpowiedniemu organowi, a to zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wymóg taki był też przewidziany przez Prawo budowlane obowiązujące w momencie dokonania skutecznego zgłoszenia przez inwestora. W dniu 27 czerwca 2005 roku inwestor K.M. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. Zgłoszenie to miało formę pisemną, zawierało opis sposobu wykonania robót oraz rysunek. Organ nie wniósł sprzeciwu w związku z tym uznać należy, że zgłoszenie zostało dokonane skutecznie. Prowadząc czynności wyjaśniająco-dowodowe organ l instancji zebrał materiał dowodowy w wyczerpujący sposób. Organ dokonał oględzin obiektu, zebrał i poddał analizie wymaganą dokumentację (także dokumentację zgromadzoną w toku postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Rejonowym dla K.- Ś., sygn. akt: [...]), a także zapoznał się z twierdzeniami stron. Wydając decyzję wziął pod uwagę istniejący stan faktyczny. W związku z powyższym organ II Instancji uznał, że PINB uczynił zadość normom określonym w art. 7 oraz 77 k.p.a. Z ustaleń wynika, iż dnia 29 listopada 2005 roku posesja mieszcząca się przy ul. [...] posiadała ogrodzenie o wysokości 1,60 m, natomiast podczas oględzin dokonanych w dniu 11 stycznia 2007 r. stwierdzono, iż wysokość ogrodzenia wynosiła 1,8 metra. Natomiast w dniu 27 czerwca 2005 r. inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia, które obejmowało opis projektowanego ogrodzenia wraz z rysunkiem.
Rozważając możliwość wykonania obiektu budowlanego w sposób samowolny organ odwoławczy stwierdził, że ogrodzenie o wysokości 1,80 m jest nowym obiektem budowlanym w stosunku do ogrodzenia o wysokości 1,60 m. Ze względu na różnicę w konstrukcji oraz wysokości, która to jest jedną z charakterystycznych cech obiektu nie można uznać, iż istniejące obecnie ogrodzenie jest tym samym, które istniało przed dniem dokonania zgłoszenia przez inwestora. Jeżeli w dniu oględzin dokonanych 29 listopada 2005 roku (a więc już po dacie dokonania zgłoszenia) wysokość ogrodzenia wynosiła 1,60 m, a w styczniu 2007 roku - 1,80 m, to oczywistym jest, że ogrodzenie, które powstało później objęte było skutecznie dokonanym zgłoszeniem i w związku z tym organ I instancji w prawidłowy sposób uznał, że nie może być mowy o wykonaniu go w sposób samowolny. Oceniając aktualny stan faktyczny (a więc biorąc pod uwagę istniejące w momencie wydawania decyzji ogrodzenie o wysokości 1,80 m) organ l instancji prawidłowo uznał, że obiekt jest zgodny ze zgłoszeniem. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez wnoszącego odwołanie, stwierdzono, że z przedstawionych fotografii nie wynika tożsamość ogrodzeń - nawet ewentualne podobieństwo wizualne nie może o tym stanowić.
J. T. nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., art. 105 k.p.a,. art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na podstawie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) wskazał, że badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu l instancji wykazało, że są one prawidłowe i nie zawierają uchybień uzasadniających ich wzruszenie. Wyjaśnił, że przepis art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 nr 243 póz. 1623 ze zmianami) obejmuje swoją regulacją - zmierzającą do legalizacji samowoli budowlanej - roboty budowlane, które zostały zrealizowane bez wymaganego zgłoszenia lub są prowadzone pomimo zgłoszenia sprzeciwu przez organ (art. 30 ust. 1 i art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego obu instancji szczegółowe postępowanie dowodowe, w konkluzji którego stwierdzono, że kwestionowane przez Skarżącego ogrodzenie nie powstało w warunkach samowoli budowlanej, ale poprzedzone zostało zgłoszeniem, a zatem postępowanie dotyczące jego legalizacji jest bezprzedmiotowe i jako takie powinno było zostać umorzone. Okoliczności te zostały w decyzji szczegółowo uzasadnione. Organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, zgodne z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.. Przeprowadzony został dowód z akt administracyjnych Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK, dotyczących dokonanego zgłoszenia ogrodzenia na podstawie których ustalono, że inwestor K. M. w dniu 27 czerwca 2005 r. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "wykonaniu ogrodzenia działki nr 191/29 od strony drogi ul. [...]". Dokonane zgłoszenie co do rodzaju i parametrów robót było zgodne ze stanem faktycznym ustalonym przez organ I Instancji w czasie wizji lokalnej w terenie w dniu 11 stycznia 2007r. Przeprowadzono również dowód z akt sądu cywilnego - Sądu Rejonowego dla K.Ś. w Krakowie (sygn. [...]) w których znajdowały się powoływane przez skarżącego zdjęcia zrobione w 2004r. Organ stwierdził, że w aktach sądowych, wbrew twierdzeniom Skarżącego nie ma oryginalnych zdjęć ale ich czarno - białe kserokopie. Z akt tych wykonano fotografie, które załączono do akt sprawy. W protokole z przyjęcia strony z dnia 1 sierpnia 2007 r. i 6 sierpnia 2007 r. organy posługują się sformułowaniami, że zdjęcia zostały "przedłożone" (protokół z dnia 1 sierpnia 2007 r.) a następnie (protokół z dnia 6 sierpnia 2007 r.) że zdjęcia zostały "ponownie okazane". W obu protokołach brak adnotacji o złożonych załącznikach w postaci zdjęć i ich ilości. Organ stwierdził, że nie jest możliwa identyfikacja i porównanie ogrodzenia na podstawie tych zdjęć, gdyż nie przedstawiają one posesji przy ul. [...]. Przeprowadzono także dowód z protokołu PINB z dnia 29 listopada 2005 r. zgodnie z którym na posesji przy ul. [...] istniało ogrodzenie o wysokości około 160 cm.
Następnie Sąd Wojewódzki stwierdził, że dowody zgodnie z wnioskami dowodowymi składanymi przez skarżącego zostały przez organ przeprowadzone. W aktach znajduje się dokument z którego wynika, że w dniu 27 czerwca 2005 r. inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia o wysokości 1,82 m od strony ulicy [...], w dniu 29 listopada 2005 r. istniało ogrodzenie o wysokości ok. 1,60m, zaś w dniu 11 stycznia 2007 r. istniało inne ogrodzenie o wysokości ok. 180 cm - zgodne ze zgłoszeniem. Zatem niezależnie od treści oświadczeń stron (inwestora i skarżącego), pisemny materiał dowodowy w sprawie był wystarczający do ustalenia, że istniejące w dniu kontroli ogrodzenie powstało na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia. Tak więc wbrew zarzutom skarżącego zawartym w skardze, organy miały podstawy do uznania oświadczenia inwestora za wiarygodne. Odnosząc się do zarzutu, że nie jest zgodne z doświadczeniem życiowym, że można zbudować nowe ogrodzenie w miejsce starego, Sąd stwierdził, że jest wręcz odwrotnie, gdyż możliwa i spotykana jest wymiana starego ogrodzenia na nowe.
W podsumowaniu swoich wywodów Sąd uznał, że organy nie naruszyły zasad postępowania zawartych w art. 7, art. 77 § 1, art. 75 oraz art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy został zebrany i przeanalizowany w sposób wyczerpujący, organy przeprowadziły liczne dowody - zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Zdaniem Sądu, całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego nie mógł doprowadzić organów do wniosku, że sporne ogrodzenie powstało w warunkach samowoli budowlanej. Zdaniem Sądu nie został również naruszony art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące zarówno co do wyjaśnienia stanu prawnego jak i omówienia stanu faktycznego, przebiegu postępowania i przeprowadzonych dowodów.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J.T. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, co stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzucił również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędne przyjęcie, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji oddalenia skargi, zamiast jej uwzględnienia, co stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
W oparciu o te podstawy skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy kasacyjne ograniczają się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy najistotniejszą okolicznością było to, czy istniejące obecnie ogrodzenie przed posesją na ul. [...] w Krakowie, zostało wybudowane już po dokonaniu przez inwestora zgłoszenia zamiaru jego wybudowania. Ta okoliczność determinowała bowiem umorzenie postępowania administracyjnego lub konieczność prowadzenia postępowania legalizacyjnego, które jak to chciałby skarżący mogłoby doprowadzić do rozbiórki tego ogrodzenia. Przy czym należy podkreślić, że ustalenia dokonane przez organy, w tym to, że ogrodzenie to nie jest posadowione na gruncie Gminy Miejskiej Kraków, wskazują na to, że brak byłoby przeszkód do jego legalizacji. Organy administracji uznały postępowanie za bezprzedmiotowe, bowiem ogrodzenie wybudowano na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia. Natomiast skarżący twierdzi, iż ogrodzenie zostało wybudowane przed dokonanym zgłoszeniem i na tym opiera swój podstawowy zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Stosownie do treści przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane były w szczególności do zebrania wszelkich dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego oraz do ich weryfikacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, w wyniku podjętych przez organy nadzoru budowlanego działań, został zgromadzony materiał dowodowy, który pozwolił na przesądzenie tego czy obecne ogrodzenie jest tożsame z ogrodzeniem istniejącym przed zgłoszeniem. Niekwestionowanym jest to, że inwestor w dniu 27 czerwca dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia działki nr 191/29 o wysokości 1,82 m, od strony ul. [...]. Skarżący nie kwestionuje też, tego że przed datą zgłoszenia w tym miejscu ogrodzenie istniało. Z protokołu oględzin z dnia 29 listopada 2005 r., przeprowadzonych w innej sprawie administracyjnej, wynika, że w tym miejscu istniało ogrodzenie o wysokości 1,60 m o konstrukcji stalowej (słupki) do której przymocowane były drewniane deski, bez wjazdu na posesję. Jak oświadczył inwestor w miejsce tego ogrodzenia wykonał na podstawie zgłoszenia nowe ogrodzenie istniejące obecnie. Z przeprowadzonych w dniu 11 stycznia 2007r. oględzin wynika, że ogrodzenie ma wysokość 1,80 m i składa się z metalowych słupków i drewnianych balasek. Próba podważenia przez skarżącego tak ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego opiera się na twierdzeniu, że z przedkładanych organom fotografii wynika, iż obecne ogrodzenie to te same ogrodzenie, które istniało przed dokonaniem zgłoszenia. Zauważyć jednak należy, że skarżący nigdy nie złożył tych fotografii do akt sprawy a jedynie je okazywał. Z twierdzeń skarżącego wynikało, że te fotografie zrobione w 2004 r. znajdują się w aktach sprawy [...] Sądu Rejonowego dla K. Ś., dlatego organ zwrócił się o te akta do Sądu i sporządził kopie zdjęć. Jednak uznał, że na ich podstawie nie można ustalić, czy jest na nich te same ogrodzenie co obecne.
Mając tak zebrany materiał dowodowy, nie sposób, opierając się jedynie na twierdzeniach skarżącego nie popartych innymi dowodami, uznać, że obecne ogrodzenie istniało przed zgłoszeniem wykonania robót budowlanych. Jak to słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, zasady doświadczenia życiowego nie mogą potwierdzić stanowiska skarżącego. Stare ogrodzenie często zastępuje się nowym, wybudowanym w tym samym miejscu, szczególnie jeżeli miało ono niezbyt wyszukaną konstrukcję, a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto, o ile obecne mające 1,80 m ogrodzenie, mogłoby powstać z ogrodzenia wyższego np. przez jego obcięcie, to już nie sposób było podwyższyć ogrodzenie, które miało 29 listopada 2005 r. 1,60 m, tak aby miało obecnie 1,80 m tj. o 20 cm, bez pozostawienia śladów tego zabiegu na tym ogrodzeniu. Podzielenie stanowiska skarżącego kasacyjnie oznaczałoby zaprzeczenie ustaleniom wynikającym z protokołów oględzin ogrodzenia dokonanych przez organy administracji. Dlatego słusznie organy te odmówiły wiary gołosłownym twierdzeniom skarżącego, co trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na to, że obecne ogrodzenie jest tym samym, które istniało przed dokonaniem przez inwestora zgłoszeniem z dnia 27 czerwca 2005 r.
W rezultacie uznania, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy administracji prawidłowo, Sąd Wojewódzki nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i uwzględnienia skargi.
Za nieskuteczny należało uznać także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, w tym do nieustalenia przez organy daty powstania ogrodzenia. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze ten przepis należy stwierdzić, że: Po pierwsze w sprawie istotne było to czy obecne ogrodzenie było wybudowane po dokonaniu zgłoszenia z dnia 27 czerwca 2005 r. i to organy nadzoru budowlanego i Sąd Wojewódzki ustaliły. Niewątpliwym jest, że nie istniało ono przed zgłoszeniem a istniało w dniu oględzin tj. 11 stycznia 2007r. Zbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie konkretnej daty wybudowania ogrodzenia. Po wtóre Sąd Wojewódzki odniósł się do kwestii zastąpienia starego ogrodzenia nowym w kontekście zasad doświadczenia życiowego o czym wskazano już wyżej. Po trzecie w uzasadnieniu tego zarzutu nie wskazano do jakich jeszcze zarzutów zawartych w skardze nie odniósł się Sąd i nie podano w jaki sposób to uchybienie wpłynęłoby na wynik sprawy a zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy mogło prowadzić do osiągnięcia skuteczności tego zarzutu.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a skargę kasacyjną oddalił
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 - 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Zatem w tym zakresie winien orzec Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.