II OSK 1248/23

II OSK 1248/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski
Piotr Broda /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1391/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-18
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 § 1 pkt 4, art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 52 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. [...][...] we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1391/22 w sprawie ze skargi W. [...] [...] we W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 maja 2022 r. znak: DON.7100.44.2022.KAL w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1391/22, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] (dalej: Wspólnota) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia 6 maja 2022 r. znak: DON.7100.44.2022.KAL w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) decyzją z dnia 17 lutego 2022 r., na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty, o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) z dnia 21 września 2020 r. nr 1933/2020, nakazującej Wspólnocie usunięcie zagrożenia wynikającego z nieprawidłowości nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego budynku przy ul. [...] w [...], poprzez wykonanie antypoślizgowego wykończenia nawierzchni rampy zjazdowej, karbowania nawierzchni - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB.
W uzasadnieniu wskazano, iż decyzja organu powiatowego wydana została na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: p.b. Celem powyższego przepisu jest doprowadzenie do zapewnienia bezpiecznego stanu technicznego obiektów budowlanych oraz ich użytkowanie w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. Argumentując zasadność stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, wnioskodawca wskazywał, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), została skierowana do osoby niebędącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 k p a.), a także była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wskazano też, że w sprawie powinien być zastosowany tryb z art. 50 – 51p.b., a nie art. 66 p.b., który odnosi się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Wnioskodawca podnosił, że wykonanie karbowania nawierzchni żywicznej doprowadzi do jej trwałego zniszczenia i zwiększenia zagrożenia dla użytkowników ruchu.
Odnosząc do zarzutu niewykonalności karbowania WINB wskazał, że przedmiotowy obowiązek jest technicznie wykonalny, a Wspólnota nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że przedmiotowy obowiązek jest niewykonalny. W zakresie zaś zarzutu skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż rampa zjazdowa stanowi część wspólną nieruchomości a zatem obowiązek usunięcia nieprawidłowości spoczywa na wszystkich współwłaścicielach budynku, tj. na Wspólnocie.
W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania GINB decyzją z 6 maja 2022 r. znak: DON.7100.44.2022.KAL utrzymał w mocy decyzję WINB. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy oraz podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji PINB podkreślono, że posadzka żywiczna w porze suchej zachowuje antypoślizgowość (przyczepność pojazdu) natomiast podczas opadów atmosferycznych (deszcz, śnieg), poprzez brak karbowania traci właściwości antypoślizgowe i może powodować zagrożenie. W ocenie GINB stwierdzona nieprawidłowość tj. brak antypoślizgowości powierzchni rampy zjazdowej stanowi realne zagrożenie dla korzystających z niej użytkowników, a nakazany obowiązek jest niezbędny dla zapewnienia bezpieczeństwa, co tym samym uzasadniało skorzystanie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. Ponadto w sprawie brak było podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż treść decyzji nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Niewątpliwie wykazano, że istniało zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Niezastosowanie w sprawie trybu naprawczego określonego w art. 50-51 p.b., również nie stanowiło o rażącym naruszenia prawa. Jakkolwiek roboty budowlane związane z wykonaniem nawierzchni rampy zostały przeprowadzone już po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, to jednak z uwagi na występujące zagrożenie dla użytkowników rampy, brak było podstaw do uznania, że zastosowanie art. 66 ust. 1 p.b. skutkuje tym, że decyzja rażąco narusza prawo. Niezasadnym okazał się także zarzut zaistnienia wady z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwag na skierowanie decyzji do Wspólnoty. Organ II instancji wyjaśnił, że orzecznictwo sądów administracyjnych jest zgodne, że art. 52 p.b. należy interpretować w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania nakazu. W sytuacji, gdy inwestor nie posiada uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organy powinny nałożyć obowiązki na właściciela nieruchomości, tym samym obowiązek usunięcia nieprawidłowości związanych z rampą zjazdową do garażu podziemnego, jako części wspólnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, spoczywał na wszystkich współwłaścicielach, a więc skierowanie nakazu do Wspólnoty było uzasadnione.
Skargę na decyzję GINB wniosła Wspólnota zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 156 § 1 pkt4 k.p.a. poprzez uznanie, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 66 p.b., zamiast na podstawie art. 50 i 51 p.b.; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że kwestionowana decyzja została wydana prawidłowo, podczas gdy powołano błędną podstawą prawną - art. 66 p.b.; 3) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że kwestionowana decyzja jest wykonalna pod względem technicznym, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego; 4) art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych, które nie mogły stanowić podstawy faktycznej decyzji; 5) art. 7 art. 8 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 g 1 i 2, art. 84 g 1, art. 80 oraz 81 a § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej i brak wyczerpującego, rozpatrzenia materiału sprawy; 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga jest niezasadna. Następnie wyjaśnił, iż prowadzone postępowanie było postępowaniem nieważnościowym, czyli takim którego nadzwyczajny charakter pozwala na wyeliminowanie decyzji jedynie w przypadku wystąpienia wad wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego w ocenie Sądu słusznie w decyzji GINB wskazano, że brak było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, nawet gdyby przyjąć twierdzenia skargi, że rozstrzygnięcie PINB powinno być wydane na podstawie art. 51p.b., a nie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b.
Sąd wojewódzki zaznaczył, iż organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że niezależne od trybu postępowania wydana mogłaby być decyzja o tożsamej treści, gdyż z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, konieczne było doprowadzenie rampy zjazdowej do stanu zgodnego z przepisami - tj. § 305 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Również skierowanie obowiązku do Wspólnoty, jako podmiotu posiadającego realne możliwości jego wykonania, nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważność kwestionowanej decyzji.
Sąd I instancji nie mógł zgodzić się zarzutem pominięcia przez organ faktu zmiany projektu budowlanego. W aktach sprawy znajdowała się dokumentacja powykonawcza z 23 czerwca 2020 r. dotycząca wykonania kompleksowej naprawy nawierzchni rampy zjazdowej. Wynikało z niej, że roboty budowlane polegające na wykonaniu nawierzchni rampy zjazdowej z posadzki żywicznej zostały zlecone w dniu 2 czerwca 2020 r., czyli po udzielonym pozwoleniu na użytkowanie. Zatem prawidłowość wykonania tych robót nie była wcześniej oceniana przez organ nadzoru budowlanego, co uzasadniało podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie istniejących zagrożeń. Nieuzasadnione okazały się również zarzuty dotyczące konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, bowiem organ orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym.
Skargę kasacyjną wniosła Wspólnota zaskarżając powyższy wyrok w całości i na mocy art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania tj.:
1) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że choć decyzja została wydana w oparciu o błędną podstawę prawną (art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2, a nie w oparciu o art. 51 p.b.) to jest skierowana do właściwego podmiotu, mimo, że art. 52 p.b. wylicza kolejność podmiotów do których należy skierować decyzję administracyjną, tym samym to nie właściciel budynku a inwestor winien być adresatem zaskarżonej decyzji nr 1933/2020;
2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja 1933/2020 została wydana prawidłowo, mimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzja została wydana w oparciu o nieprawidłową podstawę prawną (art. 66 ust. 1. pkt 1 i 2, a nie w oparciu o art. 51 p.b.);
3) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja nr 1933/2020 jest wykonalna pod względem technicznym, co istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny popada w sprzeczność z ustaleniami organu - WINB uznał, że karbowanie będzie się wiązać z uszkodzeniem warstwy żywicznej rampy zjazdowej, a WSA w Warszawie uznał, że karbowanie nie pociągnie za sobą zniszczenia warstwy żywicznej;
Nadto wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł, że popadł w sprzeczność z ustaleniami organów niższych instancji, otóż Sąd podnosi, iż prawidłowość wykonania robót nie była wcześniej oceniania przez organ nadzoru budowlanego, choć wprost z akt wynika, że taka kontrola miała miejsce 7 sierpnia 2020 r. - dwa tygodnie przed zdarzeniem, które stało się podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją 1933/2020;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
1) art. 52 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.b. poprzez uznanie, iż przepis ten nie wylicza w sposób wiążący kolejności adresatów decyzji administracyjnej, choć Sąd ten w wyroku w sprawie VII SA/Wa 1586/2020 uznał, że wyliczenie ma charakter wiążący, co w niniejszej sprawie rzutuje na nieważność decyzji poprzez skierowanie jej do podmiotu który nie jest stroną;
2) art. 51 ust. 1 pkt 2 poprzez uznanie, że przepis ten nie nakłada na organ wskazania konkretnych czynności lub robót budowlanych, mimo, że wprost wynika to z tej regulacji.
Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy, Sąd pierwszej instancji trafnie zaaprobował stanowisko organów nadzoru budowlanego o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. obowiązku usunięcia zagrożenia wynikającego z nieprawidłowego wykonania nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego, poprzez wykonanie karbowania jej nawierzchni.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej decyzja nakładająca obowiązki na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. została skierowana prawidłowo do skarżącej kasacyjnie Wspólnoty. Zgodnie z art. 61 pkt 1 i 2 p.b. to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Należy także podzielić pogląd wypracowany w orzecznictwie sądowym, iż w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, jak również nie bada kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając stan obiektu budowlanego opisany w powołanym przepisie organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1163/05, LEX nr 289077; z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1102/07, LEX nr 508470; z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II OSK 899/12 - CBOSA).
O nieważności, z powodu wady określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 66 p.b., można mówić, gdy decyzja zostanie skierowana do podmiotu, który nie odpowiada przesłance podmiotowej, o której mowa w art. 61 p.b., tzn. organ skieruje nakaz do osoby, która w oczywisty sposób nie spełnia wymogów uznania za właściciela lub zarządcę, np. jest lokatorem mieszkania położonego w budynku (por. Małgorzata Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Aktualizowany komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el. 2022, art. 156, III. Przesłanki stwierdzenia nieważności. Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną, pkt 3 oraz orzecznictwo tam powołane). Jeśli jednak organ wszczął i prowadzi postępowanie oparte na art. 66 p.b. wobec podmiotu, który zdaniem organu spełnia przesłankę podmiotową, tzn. jest według organu właścicielem lub zarządcą budynku, a sama strona nie kwestionuje tej okoliczności, skierowanie nakazu wobec tego podmiotu nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. W kontrolowanej sprawie nie tylko nie zaistniała wada, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ale także nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia podmiotu zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b.
Brak było również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym jej wydaniem. Podkreślić w związku z tym należy, iż zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji wyłącznie w trybie zwykłym (w trybie kontroli instancyjnej zainicjowanej odwołaniem). Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W przepisie tym chodzi bowiem wyłącznie o wady tkwiące w samej decyzji, nie zaś w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. Wady tego rodzaju, a więc stanowiące naruszenie przepisów postępowania w zakresie gromadzenia dowodów, ich oceny i ustalenia stanu faktycznego, podlegają zwalczaniu w zwykłym trybie postępowania. Dlatego też nie mogły odnieść zamierzonego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty, wskazujące na przyjęcie przez organ nadzoru budowlanego niewłaściwego trybu postępowania i wdrożenia zamiast procedury naprawczej przewidzianej w art. 50-51 p.b. postępowania w trybie art. 66 p.b., co miałoby skutkować rażącym naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b Należy podzielić pogląd wypracowany w orzecznictwie sądowym, iż w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest w nieodpowiednim stanie, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając nieodpowiedni stan budynku organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 3319/18, LEX nr 3278727). Decyzja wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 p.b., w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ma tzw. związany charakter. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 2839/21, LEX nr 3509073). Stąd organ nadzoru budowlanego nie miał obowiązku ustalać, kto i kiedy wykonał roboty w obrębie nawierzchni rampy zjazdowej do garażu podziemnego, a w momencie gdy ustalił, że rampa stwarza realne zagrożenie dla życia i zdrowia jej użytkowników wydał decyzję, w której zobowiązał skarżącą Wspólnotę do wykonania niezbędnych robót w celu doprowadzenia nawierzchni ramy do stanu zgodnego z prawem.
Nie znajduje uzasadnienia także twierdzenie skargi kasacyjnej, że Sąd wojewódzki przyznał rację skarżącej co do niewłaściwego trybu postępowania, wbrew temu co twierdzi autor skargi kasacyjnej Sąd jedynie zwrócił uwagę, że zakres obowiązków nałożonych decyzją byłby identyczny zarówno w postępowaniu naprawczym jak i w postępowaniu w zakresie należytego utrzymania obiektu, co nie oznacza, że uznał za wadliwe zastosowanie w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b.
Nie ma racji skarżąca kasacyjnie Wspólnota, podnosząc iż decyzje organów nadzoru budowlanego dotknięte są kwalifikowaną wadą niewykonalności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewykonalność decyzji w rozumieniu tego przepisu oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane i niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. Natomiast niewykonalność faktyczna to brak możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można zatem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1365/07). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (por. wyroki NSA z 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 150/19; z 5 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 606/17, z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 688/16). W konsekwencji okoliczności podnoszone przez skarżącą kasacyjnie, które niewątpliwie mogą powodować trudności w wykonaniu robót objętych decyzją, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji.
Sąd wojewódzki wskazując, że nałożony obowiązek nie precyzuje przy użyciu jakiej technologii należy wykonać karbowanie nawierzchni stwierdził, że skarżąca nie ma obowiązku zniszczenia warstwy żywicznej, która pokrywa nawierzchnię zjazdu, zatem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie przesądził, że wykonanie nałożonego decyzją obowiązku do takiego zniszczenia doprowadzi.
Nie znajdują uzasadnienia także zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Powołane w nim przepisy art. 52 ust. 1 i 2 p.b. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. jak już wyżej wskazano nie znajdowały w sprawie zastosowania i nie były przedmiotem wykładni zarówno organów jak i Sądu wojewódzkiego, zatem nie mogły zostać naruszone w sposób opisany w treści zarzutów kasacyjnych.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.