II OSK 1246/10

II OSK 1246/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-08-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-06-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Zofia Flasińska
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1333/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-12-16
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174,  art. 183  par. 1 i  art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 6,  art. 7,  art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
art. 18  ust. 1  pkt 2,  art. 15  ust. 1  pkt 6,  art. 5  ust. 2,  art. 9  ust. 1
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del NSA Zofia Flasińska Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1333/09 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1333/09 oddalił skargę D. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Komendant Stołeczny Policji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 z późn. zm.) w dniu [...] maja 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął D. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż cofnięcie przedmiotowego zezwolenia nastąpiło w związku ze skazaniem wyżej wymienionego za popełnienie występku, określonego w art. 263 § 2 k.k., tj. posiadanie bez wymaganego zezwolenia lufy o nr [...] do sztucera, nie będącą lufą oryginalną. W ocenie organu, ww. stał się osobą niewiarygodną, a wobec takich osób organy Policji stosują rygorystyczną politykę w zakresie pozwolenia na broń. Nie jest korzystne dla interesu społecznego, aby posiadacze tak szczególnego – o reglamentowanym dostępie – prawa, jak możliwość dysponowania bronią palną, mogli to prawo zachować w sytuacji, gdy nie respektują porządku prawnego.
D. M., od powyższej decyzji wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym podniósł, iż skazanie go nie rodzi obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdził przy tym, że jego dotychczasowa pozytywna postawa, jako myśliwego uzasadnia przypuszczenie, że nadal będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie użyje posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jego ocenie decyzja Komendanta Stołecznego Policji odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej zmiany.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. M. zarzucił, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane w związku z dokonaną przez organy błędną interpretacją art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz błędami w ustaleniach faktycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem wskazał, że materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W sprawie bezspornym jest, że skarżący wyrokiem sądu karnego został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. (posiadanie broni bez wymaganego zezwolenia). Takie zachowanie skarżącego świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności, a także braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie u osób ubiegających się lub posiadających prawo do broni. Nie można zanegować, iż strona jest pozytywnie postrzegana w miejscu zamieszkania, a także w środowisku myśliwskim, w którym jest szczególnie ceniona za długoletnią aktywność i pracę na rzecz łowiectwa i ochrony przyrody (opinia koła łowieckiego). Nie zmienia to jednak faktu, iż postawa skarżącego wobec porządku prawnego wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Popełniony przez skarżącego czyn karalny miał związek z bronią. Sąd podkreślił, iż osoby które ubiegają się o uzyskanie zezwolenia na broń zobowiązane są znać przepisy o broni i amunicji, a po otrzymaniu zezwolenia bezwzględnie ich przestrzegać. Tego obowiązku skarżący nie dopełnił. Jego postawa pozwala na stwierdzenie, iż może on użyć broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przy badaniu tej przesłanki wystarczające jest domniemanie niezgodnego z prawem zachowania, a nie udowodnienie, iż faktycznie posiadacz pozwolenia tak postąpił lub postąpi. Zachowanie prawa do broni byłoby w tej sytuacji sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca - poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji - przyznał bezwzględne pierwszeństwo. W ocenie Sądu, organy Policji - przy wydawaniu zaskarżonych decyzji - nie naruszyły, jak to zarzuca skarżący, wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, należy się zgodzić z wyrażonym w decyzjach stanowiskiem, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, iż od osób ubiegających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenie, należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie zatem, popełnienie przez skarżącego przestępstwa jest zachowaniem niezgodnym z obowiązującym porządkiem prawnym, niezależnie od tego, czy przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, czy też nie. Świadczy o tym użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności", który pozwala na objęcie mocą tego przepisu nie tylko osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Do takiej kategorii zalicza się osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu wynika, w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zdaniem Sądu, ustalenia obu organów, co do istnienia powyższej przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, są trafne. Prawo do posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania, skutkujące naruszeniem porządku prawnego, wymagają wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy w niniejszej sprawie dokonały, zasadnie uznając, iż wobec treści wydanego przez sąd karny wyroku, zachodzi przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń.
Niezależnie od powyższego Sąd podkreślił, że ocena, czy w konkretnym przypadku taka szczególna obawa występuje i czy jest ona uzasadniona, należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie – wówczas, gdy powyższy interes jest zagrożony. Organy te, dokonując oceny przepisów oraz ustalonego stanu faktycznego, muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie i organy, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego, podjęły decyzje, kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interes strony skarżącej.
Wbrew zarzutom skarżącego, w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że dokonały dowolnej oceny osoby i postawy skarżącego. Sąd w pełni podziela wyrażone przez organy administracji, stanowisko, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem, zaś od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej – p.p.s.a.), orzekł, jak w sentencji.
Od powyższego wyroku D. M. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości wnosząc o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie,
2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny,
3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
1) art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez dokonanie nadinterpretacji tego przepisu i nieuzasadnione zaliczenie D. M. do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji,
2) art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez nadinterpretację tego przepisu oraz nieuzasadnione podciągnięcie sytuacji faktycznej dotyczącej D. M. pod zakres obowiązywania tego przepisu, tj. bezpodstawne stwierdzenie, że postawa i zachowanie skarżącego wytwarza stan uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,
II. Naruszenie prawa procesowego, a mianowicie:
1) prawa procesowego, a w szczególności art. 6 k.p.a. poprzez nie działanie na podstawie przepisów prawa, tj. uwzględnienie w decyzjach organów obu instancji, którą noszą znamiona wysokiej uznaniowości, w przedmiocie kwalifikacji skarżącego do osób co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego,
2) prawa procesowego, a w szczególności art. 7 k.p.a. oraz 77 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków w celu niezbędnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przez to brak wzięcia pod uwagę jakichkolwiek argumentów podnoszonych przez D. M. i "automatyczne" wzięcie pod uwagę wyroku Sądu Rejonowego w G. Wydział Karny z dnia [...] marca 2008r. (sygn. akt [...]) w stosunku do D. M. jako jedynego argumentu przemawiającego za podtrzymaniem w/w Decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej,
3) prawa procesowego, a w szczególności art. 8 k.p.a. poprzez brak prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób gwarantujący pogłębianie zaufania obywateli do Państwa na skutek braku zastosowania jasnych, logicznych i precyzyjnych reguł rozumowania, zgodnie z którymi w celu stwierdzenia skutku w postaci utraty uprawnienia do posiadania broni palnej myśliwskiej niezbędne jest stwierdzenie i wykazanie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy występkiem popełnionym przez D. M. a skutkiem w postaci powstania stanu obawy, że może on użyć w przyszłości broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w całym postępowaniu nie zostały wzięte pod uwagę przez organy Policji i Wojewódzki Sąd Administracyjny słuszne i uzasadnione argumenty podniesione przez skarżącego, dotyczące okoliczności popełnienia przez niego czynu zabronionego za który później został skazany wyrokiem karnym, które niewątpliwie miały wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Wzięto pod uwagę przede wszystkim wynik przeprowadzonej sprawy przez Sąd Rejonowy w G. II Wydział Karny zakończonej wyrokiem z dnia [...] marca 2008 r. (sygn. akt [...]).
Nie można się zgodzić z argumentacją zaprezentowaną w skarżonym wyroku, iż z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mogą zdarzyć się w praktyce sytuacje i zachowania osób, które nie wskazują na powstanie, bądź też istnienie stanu uzasadnionej obawy, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sytuacje takie mogą istnieć, pomimo skazania danej osoby wyrokiem karnym. Jednakże zachodzi konieczność zwrócenia szczególnej uwagi i przeanalizowanie motywacji działania osoby skazanej wyrokiem, rozmiarów wyrządzonej szkody, jak i skutków popełnienia czynu zabronionego w kontekście kwalifikacji osoby skazanej za czyn zabroniony do kategorii osób, których zachowanie stwarza zagrożenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Analizy tej zabrakło w rozpoznawanej sprawie. Zamiast jej pojawił się swoisty "automatyzm" w kwalifikacji zachowania skarżącego, jako świadczącego o rzekomej "skrajnej nieodpowiedzialności, a także braku wyobraźni", skoro zostało w stosunku do niego orzeczone popełnienie przestępstwa nielegalnego posiadania broni.
Takie zaniechania w ustaleniach faktycznych w przedmiotowej sprawie, a następnie w kwalifikacji stanu faktycznego pod określone przepisy prawa materialnego w oparciu o które został wydany zaskarżony wyrok, gdyż ustalenia te miały kluczowy wpływ na jego wydanie.
Jeśli wziąć pod uwagę całokształt okoliczności związanych z zachowaniem skarżącego przez wydaniem decyzji o cofnięciu mu pozwolenia na broń palną myśliwską bez żadnych wątpliwości można stwierdzić, że używał on boni wyłącznie w celu uprawiania myślistwa. W kołach łowieckich, posiadał opinie wręcz wzorowego myśliwego, nigdy nie były karany i nigdy nie przekraczał zasad bezpieczeństwa używania myśliwskiej broni palnej, a ponadto zdobywał odznaczenia za ogólną postawę i wkład w rozwój myślistwa. Jeśli z kolei wziąć pod uwagę okoliczności popełnienia czynu zabronionego, za który został skazany, należy zauważyć, że już sam fakt oddania swojej broni do rusznikarza, wskazuje na to, że chciał on zadbać o ogólny stan bezpieczeństwa swojej broni i doprowadzić ją do pełnej sprawności. Jego jedyne przewinienie w całej sytuacji polegało na tym, że nie sprawdził wcześniej lufy sztucera, która okazała się nieoryginalna, jednakże nie wskazuje to w żaden sposób, że posiadał on nielegalną broń. D. M. nie odwoływał się od wyroku Sądu Rejonowego w G., gdyż nie był w stanie wykazać, że brak oryginalnej lufy sztucera nie powstał z jego winy.
A zatem biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy nie da się w sposób jednoznaczny, bezwzględny i automatyczny stwierdzić, iż z zachowania D. M., które było przedmiotem postępowania karnego i którego w zasadzie nie można posądzić o świadome posiadanie lufy od sztucera bez wymaganego zezwolenia, iż zachowanie to stwarza stan uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nigdy bowiem nie używał on broni w celach sprzecznych z jej przeznaczeniem, tj. w celach innych niż uprawianie myślistwa i nigdy nie dał powodu by posądzić go o stworzenie takiej obawy. Natomiast sam fakt skazania go za występek posiadania broni palnej bez wymaganego zezwolenia, z którego nie miał możliwości się skutecznie wybronić nie może być automatycznie powodem do podjęcia Decyzji o pozwoleniu na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie w pełnym zakresie spełnia wymienione wyżej wymagania. Zgłoszone w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania ograniczają się do wskazania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które w ocenie składającego skargę kasacyjna naruszył organ administracji, podczas, gdy istotą skargi kasacyjnej jest kwestionowanie wyroku Sądu I instancji, który nie stosuje tych przepisów, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne uregulowane jest w przepisach p.p.s.a.. Dodać można, iż składający skargę kasacyjna w żaden sposób nie powiązał naruszenia przez organy administracji przepisów art. 6, 7 i 8 oraz art. 77 k.p.a. z mankamentami dokonanej przez Sąd I instancji sądowej kontroli zaskarżonej do niego decyzji administracyjnej.
Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wymienionych przepisów k.p.a. nie zasługują zatem na uwzględnienie.
Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 z późn. zm.) właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że wyliczenie określonych rodzajów przestępstw ma charakter przykładowy a zatem także okoliczność popełnienia przestępstwa przeciwko innym dobrom prawnie chronionym może uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń. Omawiany przepis, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tej kwalifikacji prawnej nie są w stanie zmienić pozytywne opinie członków środowiska, w którym żyje skarżący, jak i kół łowieckich.
W sprawie niniejszej przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską wydanego dla D. M. była okoliczność skazania go prawomocnym wyrokiem z dnia 12 marca 2008 r.. Sądu Rejonowego w G. w sprawie o sygn. akt [...] za czyn określony w art. 263 § 2 k.k. tj. za posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni – lufy do sztucera o nr [...], która to w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o broni i amunicji musi być uważana za broń w rozumieniu tej ustawy. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej popełnienie wyżej wymienionego czynu przez skarżącego, co stanowi także naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r., rodzi uzasadnioną obawę, że skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie tego rodzaju czynów może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący świadomie naruszający porządek prawny w szczególności regulujący warunki posiadania broni i amunicji, a zatem istotny dla ochrony bezpieczeństwa powszechnego, nie daje bowiem rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Ustawa o broni i amunicji jest bowiem tą ustawą, przestrzeganie której należy do podstawowych obowiązków osób posiadających pozwolenie na broń. W pełni należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż zachowanie skarżącego świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności i braku wyobraźni, a w stosunku do osób posiadających pozwolenie na broń musi obowiązywać miernik najwyższej staranności. Jeżeli skarżący do którego powinności należy dobra znajomość przepisów w zakresie posiadania, przechowywania i obchodzenia się z bronią, w sposób świadomy wszedł w posiadanie nieoryginalnej lufy do sztucera, to takie postępowanie może budzić uzasadniona obawę, że należy on do kręgu osób, które mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Oceny powyższej nie może zmienić nawet dotychczasowa postawa skarżącego oraz pozytywne opinie członków środowiska łowieckiego ora sąsiadów.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Sąd I instancji oddalając skargę D. M. trafnie przyjął, że skarżący, dopuszczając się świadomie wspomnianego wyżej występku, za który został prawomocnie skazany, spowodował zaistnienie uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 18 ust.1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jest zatem nieuzasadniony.
Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.