II OSK 1245/08

II OSK 1245/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-08-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bożena Walentynowicz /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Maria Czapska - Górnikiewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Ke 156/07 - Wyrok WSA w Kielcach z 2007-07-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 62 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 156/07 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz P. W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2007 roku, sygn. akt II SA/Ke 156/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skargi P. W. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2006 roku, znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2006 roku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 roku, Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy Chęciny ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia, polegającego na realizacji osiedla zabudowy mieszanej – mieszkalnej i usługowej, w tym z zakresu wypoczynku, rekreacji i obsługi ruchu turystycznego na działce nr ewid. [...] w S. przysiółek P. gm. C..
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Chęciny z dnia [...] czerwca 2005 roku, Nr [...].
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach rozpoznając ponownie sprawę utrzymało w mocy własną decyzje z dnia [...] czerwca 2006 roku.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Chęciny wydana została z rażącym naruszeniem art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że za przyjęciem tego stanowiska przemawia fakt, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, dla którego istniał obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a wobec tego organ winien był zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesić postępowanie administracyjne do czasu uchwalenia planu, to jest do dnia, w którym plan uzyska moc obowiązującą. Obowiązek taki wynikał z zapisów Studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chęciny, przyjętego uchwałą Nr 98/XIII/2000 Rady Miejskiej w Chęciach z dnia 28 grudnia 2000 roku dla obszaru, którego dotyczy zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z zapisem Studium obszar określony jako "III. teren usług turystyki, rekreacji, wypoczynku i sportu, położony w sołectwie Starochęciny
u podnóża Góry Zamkowej" wykazany został jako teren, dla którego sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe (str. 120 części opisowej Studium).
Kolegium uznało, że z treści art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż źródłem obowiązku sporządzenia przez gminę planu miejscowego są przepisy odrębne oraz postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Rada Miejska w Chęcinach w dniu 29 kwietnia 2004 roku podjęła uchwałę
Nr 167/XIV/04 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w sołectwie Starochęciny
- przysiółek Podzamcze "w granicach określonych w załączniku graficznym stanowiącym integralną część uchwały, z uwzględnieniem generalnego przeznaczenia zgodnego z zapisami studium i którym jest turystyka, rekreacja, wypoczynek, sport oraz działalność gospodarcza i mieszkalnictwo". W załączniku graficznym do uchwały wyznaczono obszar objęty czynnościami sporządzenia planu. Zdaniem organu analiza przywołanych dokumentów dowodzi, że teren objęty wnioskiem inwestora dotyczy terenu, dla którego Studium wprowadziło obowiązek uchwalenia planu. Gmina przystąpiła do uchwalania tego planu.
Naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie decyzją warunków zabudowy dla obszaru objętego wnioskiem o sporządzenie planu miejscowego, wbrew wyznaczonemu tym przepisem obowiązkowi zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia planu jest naruszeniem przepisu prawa materialnego (ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie zaś przepisów postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu wywołania nieodwracalnych skutków prawnych wadliwą decyzją nie pozwalających na stwierdzenie jej nieważności na skutek zawarcia notarialnych umów sprzedaży organ stwierdził, że obrót cywilnoprawny działkami był możliwy, bowiem nastąpił na skutek dokonanego inną decyzją podziału nieruchomości, dla której ustalono warunki zabudowy. Podział nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] o powierzchni 27,0099 ha i wydzielenie
z niej 144 działek dokonany został decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Chęciny z dnia [...] grudnia 2005 roku.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie złożył P. W..
Skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało dlaczego przyjęło, iż obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy działki nr [...]. Zdaniem skarżącego teren oznaczony
w Studium symb. III, na którym zalecane jest wykonanie planu obejmuje działkę
nr [...], nie zaś [...]. Zakreślony na mapie obszar, na którym znajduje się podzielona i w większości rozsprzedana działka nr [...] jest obszarem, dla którego Studium przewiduje zabudowę mieszkaniowo-usługową zorientowaną na obsługę ruchu turystycznego i rekreację.
Nadto skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji z uwagi na naruszenie przepisów proceduralnych (wydanie decyzji w sytuacji istnienia obowiązku zawieszenia postępowania), podczas gdy przesłanką nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być naruszenie przepisów prawa materialnego. Usuwanie wad proceduralnych dokonywane jest
na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Oznacza to, że źródłem wadliwości pozostają jedynie merytoryczne treści.
Skarżący zarzucił także, że organ nie wziął pod uwagę skutków gospodarczych i społecznych stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.
Na skutek decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2005 roku doszło do zmiany przeznaczenia gruntu (odrolnienia), która zrodziła istotne konsekwencje dla właściciela gruntu i osób, które ten grunt jako działki budowlane od niego nabywają
w dobrej wierze.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2007 roku, sygn. akt II SA/Ke 156/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2006 roku, znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2006 roku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził,
że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", który stanowi
o obligatoryjnym obowiązku zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli wniosek o ich ustalenie dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Skutkiem prawnym tej regulacji jest brak możliwości ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Obowiązek zawieszenia postępowania może powstać na podstawie przepisów szczególnych, które dla określonego terenu nakazują uchwalenie planu miejscowego. W takim przypadku postępowanie administracyjne zawiesza się
do czasu uchwalenia obligatoryjnego planu. Jest to zawieszenie postępowania bezterminowe, które następuje z urzędu. Niedopełnienie tego obowiązku i wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla takiego obszaru stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem Sądu, należy uznać, iż założeniem ustawodawcy było,
że inwestowanie na terenach wymagających sporządzenia planu może nastąpić tylko na podstawie planu miejscowego, nawet kosztem znacznego przesunięcia w czasie realizacji inwestycji. Nie dotyczy to inwestycji realizującej cel publiczny o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym.
W rozpoznawanej sprawie z ustaleń organu nie wynika, ażeby na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – działce nr ew. [...] – przepisy odrębne przewidywały obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązek sporządzenia planu wywodzi z zapisu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chęciny, przyjętego uchwałą
Nr 98/XIII/2000 Rady Miejskiej w Chęciach z dnia 28 grudnia 2000 roku. W ocenie Sądu należy podzielić zarzut skargi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze
z naruszeniem art. 107 kpa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazało
w sposób niewątpliwy, że akurat zapisem pkt III Studium objęto teren działki nr ew. 45/2, co z akt sprawy zawierającej jedynie szczątkowe fragmenty tego studium nie wynika.
Zdaniem Sadu zauważyć należy, że ustalenie w studium zamierzeń gminy uchwalenia planu miejscowego wywołuje również obowiązek sporządzenia planu, ale dotyczy on wyłącznie organów gminy i nie wywołuje skutków prawnych wobec osób trzecich. Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadza terminu przystąpienia w takim przypadku do sporządzenia planu. Czynnikiem skłaniającym władze gminy
do uchwalenia planu jest wówczas konieczność ustalania warunków zabudowy
w drodze decyzji administracyjnej na wniosek inwestora na podstawie istniejącego reżimu gospodarowania przestrzenią. W niniejszej sprawie Rada Miejska
w Chęcinach w dniu 29 kwietnia 2004 roku podjęła uchwałę Nr 167/XIV/04 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w sołectwie Starochęciny, przysiółek Podzamcze, a więc przed złożeniem przez skarżącego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co jednak rodziło możliwość tylko fakultatywnego, a nie obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy na okres w nim wskazany, nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Postanowienie
to opiera się na uznaniu organu, zatem nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa w przypadku, gdy organ takiego postanowienia nie wyda. Jak wynika z akt sprawy mimo podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, do tej pory planu nie uchwalono.
Nie jest właściwe powoływanie się przez organ nadzoru na treść art. 10 ust. 2 pkt 8 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dotyczącego treści studium uchwalanego pod rządami tej ustawy), gdyż Studium w sprawie niniejszej uchwalono na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Nieprawidłowe jest też wywiedzenie z jego treści, że źródłem obowiązku sporządzenia przez gminę planu miejscowego są nie tylko przepisy odrębne, ale także postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Zdaniem Sądu, wynikający z treści art. 62 ust. 2 ustawy, obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczy jedynie sytuacji, gdy obowiązek sporządzenia dla danego terenu planu miejscowego wynika z przepisu odrębnego. Wobec tego, że taki przypadek w sprawie niniejszej nie zachodzi brak jest podstaw do uznania, że Burmistrz Miasta i Gminy Chęciny wydając decyzję
z dnia [...] czerwca 2005 roku o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na realizacji osiedla zabudowy mieszanej
– mieszkalnej i usługowej, w tym z zakresu wypoczynku, rekreacji i obsługi ruchu turystycznego na działce nr ew. [...] w S. p. P. gm. C. rażąco naruszył wskazany przepis.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach podnosząc zarzuty:
1. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
a) obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku
– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zmianami), polegającej na błędnej interpretacji art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu
o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 7171, a tym samym naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędne uznanie, że obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy tylko sytuacji, gdy obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla inwestowanego terenu wynika z przepisu odrębnego,
b) obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku
– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zmianami), przez błędne przyjęcie,
że zaskarżona decyzja narusza art. 107 k.p.a., albowiem organ nie wskazał w sposób niewątpliwy, że zapis pkt III Studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chęciny odnosi się do działki ewidencyjnej nr [...], podczas gdy analiza tego dowodu oraz treści zakresu przedmiotowego decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej działki dowodzą, że naruszenie takie nie miało miejsca.
2. naruszenia prawa materialnego, polegającego na błędnej interpretacji art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 7171), które miało wpływ na wynik sprawy przez błędne uznanie, że obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy tylko sytuacji, gdy obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla inwestowanego terenu wynika z przepisu odrębnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dla obszaru wnioskowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego istniał obowiązek sporządzenia planu miejscowego wynikający ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Chęciny. Okoliczność ta zdaniem Kolegium wskazuje, że decyzja ustalająca warunki zabudowy na tym obszarze, rażąco narusza art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Powołany przepis ustanawia dla organu gminy obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu. Dla obszaru objętego przedsięwzięciem inwestycyjnym Rada Miejska w Chęcinach Uchwałą Nr 98/XIII/2000 z dnia
28 grudnia 2000 roku uchwaliła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chęciny, w którym dla obszaru określonego punktem III obejmującego teren usług, turystyki, rekreacji, wypoczynku
i sportu położony w sołectwie Starochęciny u podnóża Góry Zamkowej, określono obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Punkt III Studium powołuje podstawę prawną, z której wynika obowiązek sporządzenia dla tego terenu miejscowego planu to jest art. 13 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy wówczas obowiązującej o zagospodarowaniu przestrzennym.
Na podstawie tego Studium Rada Miejska w dniu 29 kwietnia 2004 roku podjęła Uchwałę Nr 167/XIV/04 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego
w sołectwie Starochęciny – przysiółek Podzamcze, jak postanowiono w § 1
w granicach określonych w załączniku graficznym.
Zgodnie z art. 9 ust. 4 obowiązującej ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. To zaś oznacza dla terenów określonych
w Studium punktem III powołującym się na art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, odsyłający do art. 6 ust. 5 pkt 7 tej ustawy, że obowiązek sporządzenia planu miejscowego wynika z przepisów szczególnych lub ze względu na istniejące uwarunkowania.
Nie można zatem, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego podzielić twierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zamieszczonego
w zaskarżanym wyroku, że wynikający z treści art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczy jedynie sytuacji, gdy obowiązek sporządzenia dla danego terenu planu miejscowego wynika tylko z przepisu odrębnego, a nie jak w odniesieniu do obszaru oznaczonego w Studium punktem
III "lub ze względu na istniejące uwarunkowania" .
Nie można też zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgodzić się z twierdzeniem Sądu jakoby Kolegium naruszyło art. 107 k.p.a. nie wykazując
w sposób niewątpliwy, że zapisem pkt III Studium objęto teren działki o nr ew. [...]. Punkt III Studium określa obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla terenu położonego w sołectwie Starochęciny u podnóża Góry Zamkowej.
Treść osnowy unieważnionej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji osiedla zabudowy mieszanej
– mieszkalnej i usługowej jest zgodna z zakresem przedmiotowym wniosku inwestora i dowodzi, że inwestor zamierzał na tym terenie realizować funkcje usług turystycznych, rekreacji, wypoczynku i sportu i takie warunki zabudowy ustala decyzja Burmistrza Miasta i Gminy w Chęcinach unieważniona przez Kolegium. Porównanie zakresu przedmiotowego decyzji Burmistrza ustalającej warunki zabudowy z punktem III Studium wskazuje na oczywistą tożsamość tych obszarów. Wykazanie tej tożsamości dowodzi więc, że Kolegium nie naruszyło w tym zakresie art. 107 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna wniesiona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach nie zasługuje na uwzględnienie.
Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., poprzez błędną interpretację art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 7171 z późn. zm.) - zwaną dalej u.p.z.p.
Zgodnie z treścią art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Przepis ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalność realizacji inwestycji na danym terenie rozstrzyga się w decyzji o warunkach, zabudowy lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Przepisowi ustanawiającemu wyjątek od zasady nie można nadawać treści rozszerzającej w drodze interpretacji. Art. 62 ust. 2 u.p.z.p. musi być interpretowany ściśle. Oznacza to, że obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym wyżej mowa, musi wynikać wprost z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, to jest z ustawy lub rozporządzenia.
Decyzja o warunkach zabudowy wydana została w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocena zgodności z prawem tej decyzji mogła być dokonana tylko
w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Przy ustalaniu istnienia obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogły być wzięte pod uwagę przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 -tekst jednolity ze zm.).
Źródłem obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie jest przepisem prawa. Nie może być ono źródłem praw lub obowiązków dla obywateli. Ustalenia studium
na mocy art. 9 ust. 4 u.p.z.p. wiążą jedynie organy gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Za prawidłowe uznać należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy naruszała art. 62 ust. 2 u.p.z.p.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 62 ust. 2 u.p.z.p
poprzez błędne uznanie, iż obowiązek sporządzenia miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego dla inwestowanego terenu wynika z przepisu
odrębnego stanowi powtórzenie zarzutu naruszenia 145 § 1 pk 1 lit. a p.p.s.a. w zw.
z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Ponowne przytaczanie wskazanych już przez Naczelny Sąd
Administracyjny argumentów odnośnie do braku podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia tego przepisu, jest zbędne.
Zgodzić należy się z zarzutem podniesionym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 145 § 1 pk 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie, iż organ administracji nie wykazał w sposób niewątpliwy, że zapisem pkt III Studium objęto teren działki
o nr ew. [...]. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, iż Studium obejmuje
tę działkę. Uchybienie Sądu nie mogło być jednak podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ustalenie bowiem, że działka o nr ew. [...] była objęta Studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie zmienia faktu, iż nie było podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji
o warunkach zabudowy na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Tymczasem to właśnie ten pogląd było podstawą stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności decyzji o warunkach zabudowy.
Zaskarżony wyrok nie zawiera uchybień, skutkujących koniecznością jego uchylenia, które Naczelny Sąd Administracyjny byłby zobligowany wziąć pod uwagę z urzędu.
Z przytoczonych wyżej względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwianych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.
Na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.