II OSK 1244/07

II OSK 1244/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-12-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Borkowska
Wiesław Kisiel /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Go 73/07 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2007-04-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 113 par. 1, art. 141 par. 1 i 4, 185 par. 1, art. 203 pkt 1; podklasa 15.13 B rozporzadzenia Rady Ministrów z 7 października 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. nr 128, poz. 829 ze zm.); art. 7 i art. 77 K.p.a)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel /spr./ Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 73/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz M. K. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r., II SA/Go 73/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] listopada 2006, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
a) Decyzją z [...] lipca 1998, nr [...], znak [...], po rozpatrzeniu wniosku M. K., Burmistrz Międzyrzecza ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę masarni o przerobie do 1500 kg mięsa na dobę, na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] w M..
b) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim, decyzją z [...] lipca 2006r. nr [...], stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Międzyrzecza z [...] lipca 1998 r.
Wniosek M. K. nie zawierał wszystkich informacji wskazanych w art.41 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz.139 ze zm.), obowiązującym w dacie orzekania, a koniecznych do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na kopii mapy zasadniczej lub ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i najbliższe otoczenie tego terenu - brak właściwego określenia granic terenu objętego wnioskiem. Załącznik graficzny do wniosku wskazywał tylko działkę nr [...], a z wniosku wynika, że obejmuje on również działkę nr [...]. Nie wskazano także charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji i nie zawarto informacji, czy istnieje obowiązek wykonania oceny oddziaływania na środowisko. Nie został precyzyjnie określony przedmiot sprawy objętej wnioskiem, co przełożyło się na wadliwość wydanej decyzji. Z pisma z 19 stycznia 1998r., [...] wynika, że Burmistrz rozdzielił inwestycję i wydał odrębne decyzje na lokalizację budynku mieszkalnego (punkt 2 wniosku) i lokalizację masarni (punkt 1 wniosku), natomiast z akt sprawy nie wynika, aby strona kiedykolwiek modyfikowała swój wniosek.
Decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia, a mimo to nie podano w niej przyczyn odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia. Decyzja powołuje się na dwa załączniki (opisowy i graficzny), które określały szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - tymczasem żadna z decyzji znajdujących się w aktach, nie zawiera załącznika graficznego, będącego niezbędną częścią rozstrzygnięcia (art.42 ust.1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Przedmiot wniosku o ustalenie warunków zabudowy różni się od decyzji w tej sprawie, a w aktach sprawy nie ma dokumentu świadczącego o tym, że strona zmodyfikowała swój wniosek. Wniosek wymienił budowę masarni o przerobie do 100 kg na dobę na działkach o numerach [...] i [...] oraz budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej nr [...]. Natomiast decyzja objęła budowę masarni o przerobie do 1500 kg mięsa na dobę na działce nr [...] i [...] z wykorzystaniem istniejących budynków: warsztatu ślusarskiego, budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...]). Oznacza to, że Burmistrz Międzyrzecza bezpodstawnie zmodyfikował przedmiot żądania strony, a zatem decyzja została wydana niezgodnie z wnioskiem.
W kwestionowanej decyzji wskazano, że szczególne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji wydano na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Międzyrzecz, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Międzyrzeczu z 16 maja 1994r., nr XLIII/293/94. Tymczasem w punkcie 1.1.2 planu zagospodarowania przestrzennego miasta Międzyrzecz działki o numerach [...] i [...] przy ul. Nowotki w Międzyrzeczu położone są na terenie MJ U w strefie S-P-2: strefa mieszkaniowa z usługami z tym związanymi. Wykluczone są na tym terenie nowe obiekty baz, zakładów przemysłowych, obiekty składowe (wyjątek działalność prowadzona w istniejących obiektach z ograniczeniem uciążliwości do powierzchni zajmowanej działki). Na terenie objętym zamiarem inwestycyjnym wykluczono możliwość lokalizacji nowych obiektów zakładów przemysłowych, bez względu na rozmiar zamierzonej działalności. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 października 1997r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z nr 128, poz.829 ze zm.) masarnia jest obiektem przemysłowym przeznaczonym do przetwórstwa mięsa. Produkcja mięsa mieściła się w sekcji D przetwórstwa przemysłowego, w grupie 15.1- produkcja, przetwórstwo i konserwowanie mięsa i produktów mięsnych. Tym samym zamierzenie inwestycyjne Mieczysława Karatysza było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
SKO uznało, że decyzja Burmistrza Międzyrzecza rażąco narusza artykuły 41, 42 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art.107 § 1 i art.64 § 2 K.p.a. oraz postanowienia zawarte w punkcie 1.1.2. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Międzyrzecz. Rażąco naruszone zostały również zasady ogólne postępowania wyrażone w art.7 i 10 § 1 K.p.a., nakazujące organom administracji publicznej, by w toku postępowania stały na straży praworządności i podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także nakładające na organ obowiązek zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu.
c) Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył M. K., w którym wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków pracowników Urzędu Miejskiego w Międzyrzeczu na okoliczność prawidłowego wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o dopuszczenie dowodu ("zapoznanie się") z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Międzyrzecz. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim naruszyła art.41, 42 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a także art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Błędnie SKO ustaliło, że organ samodzielnie zmienił ilość mięsa przewidzianego do przerobu w planowanej wówczas masarni. Skarżący wniosek złożył na przerób 1000 kg, ale następnie go skorygował i rozszerzył do 1500 kg.
Na wezwanie Burmistrza Międzyrzecza z 19 stycznia 1998r. M. K. uzupełnił wniosek, przedkładając ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko.
Nieuzasadniony jest również zarzut sprzeczności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż Kolegium oparło się tylko na wyciągu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Międzyrzecz, a dla rzetelnego i prawidłowego rozpatrzenia sprawy jest niezbędne zbadanie kompletnego planu.
Błędnie Kolegium przyjęło, iż na przedmiotowych działkach nie mogła powstać masarnia powołując się na rozporządzenie Rady Ministrów sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności. Teren działek, na których wzniesiono obiekty masarni leżał w strefie porządkowania i miał przeznaczenie mieszkalnictwo rodzinne niskiej intensywności na działkach wydzielonych i usługi. Masarnia skarżącego nie jest uciążliwa dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie ma na jej terenie ubojni, a przywożone są gotowe półtusze. Masarnia jest obiektem rzemieślniczym a skarżący jest członkiem Cech Rzemiosł Różnych w Międzyrzeczu.
Burmistrz Międzyrzecza odstąpił od sporządzenia uzasadniania stosownie do art.107 § 4 K.p.a.
d) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim decyzją z [...] listopada 2006r. nr [...] utrzymało w mocy swą własną decyzję z [...] lipca 2006r.
Organ wskazał, że w swojej decyzji z [...] lipca 2006r. stwierdził, że wniosek Mieczysława Karatysza nie zawierał określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionym na kopii mapy zasadniczej lub ewidencyjnej, gdyż załącznik graficzny dołączony do wniosku jako miejsce lokalizacji inwestycji wskazywał tylko działkę nr [...], a z treści wniosku wynikało, iż inwestycja ma dotyczyć również terenu działki [...].
We wniosku inwestor nie określił charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji i nie zawarł informacji czy istnieje obowiązek wykonania oceny oddziaływania na środowisko, ewentualnie w przypadku jego braku należało podać dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Wymogi te wynikały z art.41 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczyły treści wniosku. Natomiast wezwanie z 19.01.1998r. dotyczyło uzupełnienia wniosku o ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko opracowaną przez rzeczoznawcę do spraw ochrony środowiska z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, czyli dodatkowego dokumentu.
Wobec wyraźnych braków w treści wniosku organ nie miał podstaw do wydania żądanej decyzji.
Nie można również zaakceptować zarzutu strony, iż bezpodstawnie Kolegium stwierdziło brak załącznika graficznego jako integralnej części decyzji Burmistrza zawierającej rozstrzygniecie istoty sprawy. Dołączona przez skarżącego kserokopia załącznika graficznego nie może zmienić tej oceny, bowiem nie jest podpisana przez Burmistrza, czyli organ, który wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Poza tym na tym załączniku widnieje klauzula, że jest to załącznik nr 1 do decyzji [...] z [...] maja 1999 r. o pozwoleniu na budowę masarni.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z treści planu zagospodarowania przestrzennego miasta Międzyrzecz wynika, że na terenie, na którym położone są przedmiotowe działki wykluczono lokalizację nowych obiektów przemysłowych bez względu na rozmiar zamierzonej działalności. Takim obiektem jest niewątpliwie masarnia, w której jak potwierdza skarżący odbywa się proces produkcji przetworów mięsnych.
e) W skardze na powyższą decyzję M. K. ponowił swe zarzuty popełnienia przez SKO błędów w ustaleniach faktycznych, dotyczących przerobu masarni wymienionego we wniosku, oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, załącznika graficznego do decyzji, relacji treści wniosku strony i decyzji organu. Podtrzymane zostały również zarzuty naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.41, 42 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie przez SKO, iż decyzja Burmistrza Gminy Międzyrzecz z [...].07.1998r. nr [...], znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy wydana została z rażącym naruszeniem prawa naruszało art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. SKO naruszyło art.75 § 1 i art.77 § 1 K.p.a., poprzez nie uwzględnienie żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka K. B., przesłuchania strony oraz zapoznania się z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Międzyrzecz, mimo, iż niniejsze dowody mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumenty podniesione w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 25.04.2007r., II SA/ Go 73/ 07 oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] listopada 2006 r.
a) Decyzja Burmistrza Gminy Międzyrzecz była sprzeczna z planem tej Gminy.
W dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 1998 r. obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Międzyrzecz, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Międzyrzeczu z dnia 16 maja 1994 r., nr XLIII/ 293/ 94. W tym planie działki nr [...] i [...] przy ulicy Nowotki w Międzyrzeczu mieszczą się w granicach terenu MJ U przeznaczonego na cele mieszkalne i usługi nieuciążliwe, rzemiosło nieuciążliwe na działkach rzemieślniczych. Możliwe było również prowadzenie na wymienionych działkach rzemiosła nieuciążliwego. Nieuciążliwe dla mieszkańców będą więc takie usługi i takie rzemiosło jak: zegarmistrz, naprawa sprzętu RTV i AGD, szewc itd.
Wykluczona była natomiast budowa masarni, gdyż masarnia produkuje mięso i produkty mięsne. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), produkcja mięsa i produktów mięsnych została zaliczona do działalności produkcyjnej, a nie usługowej. Funkcjonowanie masarni jest uciążliwe.
Wobec niespornej treści planu zagospodarowania przestrzennego dla działek bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest przeprowadzenie dowodu z całego planu. Symbole istotne dla rozstrzygnięcia są tymi samymi symbolami, których znaczenie zostało wyjaśnione w decyzji Burmistrza Międzyrzecza. Nie ma więc sporu co do ich treści.
b) Sąd podzielił także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż rażącym naruszeniem prawa był brak załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dołączona do akt Burmistrza Międzyrzecza oraz przez skarżącego kopia mapy zaopatrzona jest pieczęcią organu i zawiera informację, że stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część i musi w związku z tym odpowiadać tym samym wymogom, jak decyzja. Zgodnie z art.107 § 1 K.p.a. powinien być opatrzony podpisem osoby piastującej funkcję organu administracyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została przez Burmistrza Międzyrzecza. Na załączniku graficznym nie ma natomiast jego podpisu. Brak podpisu stanowi rażące naruszenie prawa.
3. Skargę kasacyjną od wyroku złożył M. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art.40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i niepowołanie w rozstrzygnięciu unormowań z art.16 i 34 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Burmistrza Gminy Międzyrzecz z dnia [...] lipca 1998r. Skarga kasacyjna zakwestionowała ustalenie Sądu I instancji, iż powyższa decyzja była sprzeczna z wnioskiem oraz z ustaleniami i zapisami z punktu 1.1.2 planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Międzyrzeczu nr XLIII/293/94 z dnia 16.05.1994r. Sąd nie wziął pod uwagę oceny rzeczoznawcy i bezpodstawnie przyjął, iż na przedmiotowych działkach nie mogła powstać masarnia.
Błędna była wykładnia i niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). W sekcji D załącznika do rozporządzenie w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) zamieszczono podklasę 15.13.B "działalność usługowa związana z wytwarzaniem wyrobów mięsnych" co Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował w sprawie. W masarni odbywa się jedynie przetwórstwo mięsa, na jej terenie nie ma żadnej ubojni, do masarni są przywożone gotowe półtusze. Masarnia w żaden sposób nie jest uciążliwa dla właścicieli sąsiednich nieruchomości.
Ponadto skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie: artykułów 3, 133, 134, 141 i 145 § 1 pkt. 1 c, art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm. dalej "P.p.s.a. "), artykułów 75 § 1, art.77 § 1, 106 § 3, 107 §4, 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Decyzja Burmistrza z dnia [...] lipca 1998 r. posiadała drobne wady formalne, jak nie podanie przyczyn odstąpienia od uzasadnienia decyzji, ale wady te nie stanowiły rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez Sąd I instancji art.113 § 1 P.p.s.a., tj orzekanie bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie.
A. W ocenie Sądu I instancji rozporządzenie Rady Ministrów z 7 października 1997r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. nr 128, poz.829 ze zm.) przesądza o umieszczeniu "masarstwa" poza katalogiem usług.
Masarstwo nie zostało w ogóle wymienione expressis verbis w PKD. Sąd I instancji podkreślił, że "masarnia zajmuje się działalnością produkcyjną, a ściślej produkcją mięsa i produktów mięsnych" i w konsekwencji "masarstwo nie jest usługą". Rozstrzygające znaczenie ma umieszczenie "produkcji, przetwórstwa i konserwowania mięsa i produktów mięsnych" (15.1) wśród "produkcja artykułów spożywczych i napojów". Połączenie tych przepisów i definicji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planu przesądziło (zdaniem Sądu I instancji) o tym, że inwestycja (masarnia) Mieczysława Karatysza nie mogła być położona w strefie S-P-2 a więc w strefie mieszkaniowej z usługami związanymi z terenami mieszkalnictwa.
Temu stanowisku Sądu I instancji skarga kasacyjna zarzuciła błąd w wykładni i niewłaściwym zastosowanie przepisów rozporządzenia o Polskiej Klasyfikacji Działalności, poprzez uznanie w decyzjach i wyroku działalności skarżącego za produkcyjną a nie usługową pomimo, iż rozporządzenie zawiera podklasę 15.13.B obejmującą działalność usługową związaną z wytwarzaniem wyrobów mięsnych. Pominięto także fakt, że działalność prowadzona przez skarżącego ma charakter rzemieślniczy, a nie produkcyjny, czyli pozostawała w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Międzyrzecza z 1994 r. Uzupełnieniem jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji "art.141 § 4 P.p.s.a. poprzez dopuszczenie się przez sąd nadinterpretacji stanu faktycznego i prawnego".
Naczelny Sąd Administracyjny podziela krytyczną ocenę zaskarżonego wyroku. Sąd I. instancji przyjął za organami administracyjnymi rozszerzającą interpretację rozporządzenia o Polskiej Klasyfikacji Działalności niekorzystną dla skarżącego bez krytycznej oceny tej wykładni. Sąd nie ocenił ustalenia organów, że "masarstwo nie jest usługą". Ograniczenie się w tym zakresie do ustaleń słownikowych obarczone jest zbyt dużym ryzykiem popełnienia błędu. Sąd powinien był w swoim wyroku dokonać krytycznej oceny przestrzegania przez organy administracyjne art.7 i art.77 K.p.a. w zakresie ustalenia planowanego zakresu działalności gospodarczej skarżącego. Sąd powinien był również zweryfikować przestrzeganie przez organ wydający zaskarżoną decyzję zasady właściwości. Należało ocenić, czy było dopuszczalne ustalanie we własnym zakresie przez te organy treści wysoce specjalistycznego przepisu PKD i decydowanie bez zasięgania opinii Głównego Urzędu Statystycznego czy "masarstwo" jest "działalnością usługową związaną z wytwarzaniem wyrobów mięsnych"(15.13.B) czy też "produkcją konserw, przetworów z mięsa, z podrobów mięsnych i z krwi"(15.13.A).
Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzut naruszenia w tym zakresie przez Sąd I instancji art.141 § 1 P.p.s.a.
B. Sąd I instancji uznał za prawidłową oceną organów administracyjnych, które z zakazu w planie prowadzenia na spornym terenie rzemiosła uciążliwego wyprowadziły wniosek, że niedopuszczalne było udzielenie zezwolenia na uruchomienie masarni.
Skarga kasacyjna postawiła zarzut bezpodstawnego i bezkrytycznego akceptowania stanowiska organów administracyjnych, że masarnia strony jest uciążliwa.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut skargi kasacyjnej za trafny. Przede wszystkim należy odnotować, że postępowanie administracyjne nie dotyczyło abstrakcyjnej kategorii "masarni w ogóle", lecz — masarni Mieczysława Karatysza, funkcjonującej od kilku lat. Trafnie skarga kasacyjna akcentuje, że Sąd I instancji nie ocenił zaskarżonej decyzji w kontekście zastrzeżenia w planie, że na obszarze "MJU" możliwe jest prowadzenie rzemiosła nieuciążliwego, ograniczając się jedynie do powołania takiej klauzuli zamieszczonej w planie, ale bez wyciągnięcia z niej wystarczających wniosków, koniecznych dla adekwatnej oceny zaskarżonej decyzji.
Sąd I. instancji powinien był sprawdzić i w uzasadnieniu wyroku dać wyraz swej ocenie, czy organy administracyjne dokonały weryfikacji faktycznie występującego oddziaływania owej masarni na otoczenie. Mając do dyspozycji taką ekspertyzę bardziej prawidłowa musi być ocena ogólnego stwierdzenia, że "każda masarnia jest uciążliwa". Z treści wyroku nie można się dowiedzieć, jakie elementy kontrolowanego materiału dowodowego skłoniły Sąd do akceptowania tej tezy determinującej decyzje SKO z roku 2006.
Sąd nie ustosunkował się również do zarzutu skargi, że w toku postępowania prowadzonego w 1998 r. była badana uciążliwość masarni.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zasadność zarzutu naruszenia art.141 § 1 P.p.s.a. także w tym zakresie.
C. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną na podstawie art.185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.203 pkt 1 P.p.s.a.