II OSK 1238/10

II OSK 1238/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-08-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-06-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Zofia Flasińska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ke 728/09 - Wyrok WSA w Kielcach z 2010-02-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174,  art. 183  par. 1,  art. 3  par. 1,  art. 134  par. 1,  art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 3  pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 11  ust. 2  pkt 1,   par. 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del NSA Zofia Flasińska Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 728/09 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 728/09 oddalił skargę J. C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Wojewoda Świętokrzyski po rozpatrzeniu odwołania J. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "P." sp. z o.o. w S. pozwolenia na rozbudowę sieci elektroenergetycznej średniego napięcia oraz niskiego napięcia wraz z budową stacji transformatorowej 15/04 kV, na działkach Nr [...] w B., gm. D..
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła J. C. wyrażając sprzeciw dotyczący "postawienia transformatora" w odległości 1 m od granicy z jej działką. Podkreśliła, że wyniku tego jej nieruchomość straci status budowlany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę wskazał, że wszystkie warunki przewidziane w art. 32 i n. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zostały spełnione. Wnioskiem objęta została inwestycja polegająca na rozbudowie sieci elektroenergetycznej średniego napięcia oraz niskiego napięcia wraz z budową stacji transformatorowej na działkach opisanych szczegółowo w decyzji, położonych w B., gm. D. Stacja transformatorowa została zaprojektowana na działce nr [...], w odległości 1 m od granicy z działką skarżącej oznaczonej nr [...].
Zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor –"P" sp. z o.o. w S., dołączył do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania powyższymi działkami na cele budowlane, którego źródłem są umowy cywilnoprawne zawarte z właścicielami działek, biorącymi udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze stron. Prawdziwość tego oświadczenia nie była w toku postępowania administracyjnego kwestionowana przez żadną ze stron.
Ze znajdującego się w aktach wypisu z tekstu "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego B. 1" na obszarze Gminy D., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] marca 1997 r. (Dz.Urz. Woj. K. nr [...], poz. [...]) wynika, że zaopatrzenie w energię elektryczną postuluje się zrealizować z dwóch nowych wnętrzowych stacji transformatorowych typu kontenerowego, które na rysunku planu oznaczone zostały, jako EE–2 i EE–3, oraz z istniejącej stacji transformatorowej. Plan zastrzega jednak, że wskazana na rysunku planu infrastruktura techniczna ma charakter postulatywny (pkt II - ustalenia szczegółowe, ppkt 2 lit. g) i i), co oznacza – jak słusznie przyjęły organy obu instancji – że proponowane przez plan umiejscowienie stacji transformatorowych nie jest bezwzględnie wiążące dla inwestora. W rezultacie, postanowienia planu w żaden sposób nie stoją w sprzeczności z takim usytuowaniem stacji transformatorowej, jakie przewidziane jest w zatwierdzonym projekcie budowlanym obejmującym przedmiotową inwestycję.
Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze oraz na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. Sąd wyjaśnił, co następuje:
1. Co do tego, że oznaczona w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego obowiązująca linia zabudowy jest przeprojektowywana i w nowym planie będzie przebiegała inaczej, Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają i orzekają na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką linię zabudowy dla terenu, na którym powstać ma przedmiotowa inwestycja, która wyklucza możliwość zabudowy działki skarżącej oznaczonej nr ew. [...]. Dlatego wszystkie zarzuty dotyczące ograniczenia w usytuowaniu na tej działce przyszłej zabudowy z uwagi na sąsiedztwo stacji transformatorowej należy są bezprzedmiotowe i nie mają wpływu na wynik sprawy. Nie ma także znaczenia okoliczność, że działka skarżącej planowana jest w przyszłym planie zagospodarowania do zabudowy i nastąpiła zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. uchwalona uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. z [...] listopada 2007 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest bowiem aktem prawa miejscowego, który wiązałby organy z mocy art. 87 ust.2 Konstytucji RP, jako źródło prawa.
2. Odnośnie zarzutu, że skarżąca nie wyrażała zgody na dysponowanie swoją nieruchomością na cele budowlane Sąd wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Przepisy ustawy nie wymagają zaś konieczności złożenia umów cywilnych, z których wynika uprawnienie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednak na wniosek skarżącej organ przedłożył uwierzytelnione przez autora projektu budowlanego kserokopie umów zawartych z J. C. - dnia [...] grudnia 2008 r. oraz z właścicielami działki nr [...] A. G. i M. G. - dnia [...] kwietnia 2008 r. Ich treść nie pozostawia wątpliwości co do tego, że posiadał uprawnienie do dysponowania obiema nieruchomościami na cele budowlane.
3. Co do tego, że dokumentacja projektowa jest niekompletna, ponieważ nie zawiera dokumentacji wykonawczej stacji, co ma znaczenie dla stref oddziaływania, Sąd zauważył, że przepisy Prawa budowlanego nie wymagają złożenia takiej dokumentacji wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Dlatego zarzut ten należy uznać za bezzasadny. Przez obszar oddziaływania obiektu stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W przypadku inwestycji objętej wnioskiem należy sięgnąć przede wszystkim do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz do wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Możliwość utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przewiduje art. 135 ust. 1, 2 i 3 Prawa o ochronie środowiska, zgodnie z którym jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania (ust. 1). Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały (ust. 2). Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały (ust. 3).
Z kolei zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy, czyli w drodze postanowienia, przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Przepis art. 173 ust.2 cytowanej ustawy stanowi jednocześnie, że do czasu wydania przez Radę Ministrów przepisów wykonawczych w oparciu o art. 60:
1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone
w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko;
2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone
w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony.
Ponieważ w dacie orzekania przez organy Rada Ministrów nie wydała przepisów wykonawczych w oparciu o art. 60 powoływanej wyżej ustawy, zastosowanie miało dotychczasowe rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 6 tego rozporządzenia, tylko stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym wynoszącym nie mniej niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km, zaliczone zostały do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać pozostałe stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, ale o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV.
Objęta wnioskiem inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu powołanych przepisów, a co za tym idzie nie ma podstawy prawnej do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Inne przepisy, w oparciu o które wyznacza się obszar oddziaływania obiektu, nie mają w sprawie zastosowania. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się rysunek sporządzony przez projektanta przedstawiający wymagane odległości ewentualnej zabudowy na działce nr [...] od stacji transformatorowej lub granicy działki, jednak nie można ich utożsamiać z obszarem oddziaływania obiektu, o jakim mowa wyżej. Poza tym, zaznaczone na tym rysunku odległości pozostają bez znaczenia dla sprawy wobec niemożności zabudowy działki skarżącej, wynikającej z obowiązujących na dzień orzekania przepisów planu miejscowego.
Sąd poddał badaniu przepisy, które mają zastosowanie w zakresie określenia warunków realizacji tego typu przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U z 2006 r. nr 89, poz. 625 ze zm.), projektowanie, produkcja, import, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci powinny zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu:
1) niezawodności współdziałania z siecią;
2) bezpieczeństwa obsługi i otoczenia po spełnieniu wymagań ochrony środowiska;
3) zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym, o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania energii i rodzaju stosowanego paliwa.
Sąd wyjaśnił przy tym, że ta część przepisu, która dotyczy Polskich Norm nie została dostosowana do obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. nr 169, poz. 1386 ze zm.), która od 1 stycznia 2003 r. wprowadziła zasadę, iż stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust.3 tej ustawy). Jeśli zaś chodzi o inne wskazane wyżej "odrębne przepisy", to nie ma w nich żadnych regulacji, które określałyby normy odległościowe w zakresie usytuowania urządzeń energetycznych od granicy z nieruchomością sąsiednią, jak np. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), które nie ma w sprawie zastosowania i w obowiązującym systemie prawa brak jest odpowiednika tego typu rozporządzenia dla inwestycji będącej przedmiotem sprawy. Dlatego w odniesieniu do omawianego zarzutu skargi zasadnym jest przyjęcie wniosku, że budowa stacji transformatorowej winna być przede wszystkim zlokalizowana w granicach tej działki, co do której inwestor posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten wymóg w stanie faktycznym sprawy został niewątpliwie spełniony.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.
Od powyższego wyroku J. C. wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku wraz z poprzedzającymi go decyzjami oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesów według norm ustawowych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd naruszył art. 3 § 1 oraz art. 135 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie w rozważaniach art. 3 punkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 2 pkt 1 w zw. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto zarzucono podjęcie decyzji bez ustalenia granicy prawnej pomiędzy nieruchomościami [...] i [...]. Stąd też nie jest prawnie pewne czy odległości określone w decyzjach są zgodne ze stanem prawnym. Pomiędzy nieruchomościami nigdy nie było dokonane rozgraniczenie, co jednoznacznie potwierdza niepewność granicy prawnej pomiędzy nieruchomościami, stąd nie sposób ustalić czy posadowienie stacji transformatorowej nie narusza praw właścicielskich skarżącej, poprzez uniemożliwienie jej swobodnego dysponowania swą nieruchomością.
Stanowisko WSA wskazujące na stosowanie art. 6 k.p.a. jest niewątpliwie słuszne, niemniej jednak art. 8 k.p.a. nakazuje rozstrzygać sprawę pomiędzy obywatelami w taki sposób by pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa. Organy administracji publicznej wydając pozwolenie na budowę winny w ramach obowiązujących przepisów udzielić takiego pozwolenia, które nie będzie antagonizowało właścicieli działek zajmowanych pod budowę linii energetycznej. W sprawie, niezależnie od naruszeń przepisów wskazanych w skardze, zarówno organy administracji jak i Sąd zignorował całkowicie słuszny interes skarżącej polegający na tym by słupowa stacja transformatorowa była oddalona od granicy jej działki na odległość nie mniejszą niż 4 metry.
Taka zmiana nie rodzi żadnych skutków negatywnych zarówno dla inwestora jak i właściciela działki [...], jako, że zgodnie ze złożonym oświadczeniem, na które powołuje się Sąd, wyrazili oni zgodę na posadowienie stacji transformatorowej w obrębie działki, nie wskazując precyzyjnie w którym miejscu działki może być ona posadowiona. Argumenty te Sąd winien uwzględnić z urzędu. Niezasadne jest również stanowisko w zakresie nieobowiązywania powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż powołane przepisy w związku z cytowanym również art. 3 punkt 3 Prawa budowlanego nakazuje stosowanie § 11 ust. 2, pkt 1, który nakazuje określenie stopnia uciążliwości i określenie tej uciążliwości jest obligatoryjne.
Na poparcie twierdzenia o nieokreśleniu granicy prawnej dołączono do skargi kserokopię pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] lutego 2010 r. otrzymane już po rozprawie z dnia 24 lutego 2010 r., z którego wynika, że pomiędzy nieruchomościami [...] i [...] nie było przeprowadzane rozgraniczenie. Dlatego też nie wiadomo jak przebiega prawna granica pomiędzy działkami i czy projektowana stacja transformatorowa nie jest zlokalizowana faktycznie na gruncie skarżącej, na co skarżąca nigdy nie wyrażała zgody i bez jej zgody wydanie pozwolenia na budowę nie jest możliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie w pełnym zakresie spełnia wymienione wyżej wymagania. Nie wskazano w niej bowiem, mimo że powołano się na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. czy zgłoszony zarzut dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego czy też przepisów postępowania. Zresztą sposób zredagowania skargi kasacyjnej i sformułowania w niej zarzutu naruszenia prawa świadczy o tym, iż skarżąca formułuje de facto jeden zarzut naruszenia przepisów postępowania to jest "art. 3 § 1 oraz art. 135 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a." przez pominięcie przez Sąd I instancji w swych rozważaniach art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Taki sposób formułowania zarzutów skargi kasacyjnej nie jest zgodny z art. 174 p.p.s.a., pomijając już okoliczność, iż art. 135 p.p.s.a. nie dzieli się na paragrafy, a więc Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej nie może rozważać zarzutu naruszenia takiego nieistniejącego przepisu.
Art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) stanowi, iż pod pojęciem budowli należy rozumieć "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń), oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". Stacja transformatorowa jako "wolno stojące urządzenie techniczne" jest niewątpliwie budowlą w rozumieniu cytowanego przepisu. Jednak, z początkowej części zawartej w tym przepisie definicji budowli wynika, iż jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. Z tego względu do stacji transformatorowej nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 12 tego rozporządzenia (abstrahując już od tego, iż paragraf ten ma 7 ustępów, a w skardze kasacyjnej nie wskazano, który z nich miał naruszyć Sąd I instancji), nie może być uznany za trafny.
Należy też zauważyć, iż Sąd i instancji nie naruszył też ani art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawując sądową kontrolę zaskarżonej do niego decyzji, ani art. 134 § 1 p.p.s.a rozstrzygając w granicach sprawy i z urzędu analizując zgodność zaskarżonej decyzji także z przepisami nie wskazanymi w skardze.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia zawartej w art. 8 k.p.a. zasady zaufania do organów państwa. Natomiast okoliczność braku rozgraniczenia pomiędzy działkami nr [...] i [...] nie została powiązana z zarzutem naruszenia konkretnego, wskazanego przepisu prawa obowiązującego, nie może być więc przez Sąd rozpatrzona.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.