II OSK 1227/22

II OSK 1227/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
II SA/Po 602/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-01-05
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 5, art. 29 ust. 1 pkt 14
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur, Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 602/21 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy i udzielenia informacji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Po 602/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. K. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WWINB) z dnia 26 maja 2021 r., nr WOA.7722.116.2021.JPI w przedmiocie wstrzymania budowy i udzielenia informacji.
Wyrok powyższy został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W piśmie z 28 marca 2018 r. M. K. i K. K. wystąpili o przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego dotyczącego rozbudowy garażu o powierzchni 50 m² o dalsze 49 m² zlokalizowanego przy granicy działki przy ul. (...) w Poznaniu. W toku kontroli przeprowadzonej 15 maja 2018 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania ustalili, że na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny (A), dotychczasowy budynek garażowy (B), rozbudowana część garażu (C) oraz wiata garażowa (D). Wiata przy garażu D powstała w 2015 r. natomiast budynek garażu C (od strony ogrodu) rozbudowano w 2016 r. bez zgłoszenia i pozwolenia na budowę. Postanowieniem z 17 marca 2021 r., Nr 79/2021, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) dla Miasta Poznania, działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej "p.bud"., wstrzymał inwestorom budowę polegającą na rozbudowie budynku garażowego na działce [...] o dodatkową część garażową o powierzchni zabudowy 50,92 m² i wysokości 5 m, dokonaną bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie, powołując się na art. 48a ust. 1 i art. 48a ust. 3 p.bud. poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację rozbudowanej części budynku oraz o terminach dokonania tej czynności, a nadto, że uzyskanie decyzji lokalizacyjnej wiązać się będzie z opłatą legalizacyjną obliczaną zgodnie z art. 49d ust. 1 p.bud. w oparciu o art. 59f p.bud. z zastrzeżeniem, że stawka podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Opisanym na wstępie postanowieniem z 26 maja 2021 r. WWINB, po rozpatrzeniu zażalenia M. K. i K. K., utrzymał ww. postanowienie w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę K. K. wskazał, że K K i M K realizowali rozbudowę garażu o wiatę od ulicy oraz rozbudowę garażu o dalszą część od strony ogrodu. Okoliczności te zostały przez pełnomocnika skarżących przyznane w trakcie ustaleń kontroli z 5 maja 2018r. Znajdują one jednoznaczne potwierdzenie w zgromadzonych i niepodważalnych fotografiach lotniczych z 2014, 2016 i 2018 r. Garaż rozbudowano od frontu o wiatę, a od ogrodu o dalszy budynek murowany z pełnymi ścianami. Inwestorzy wnioskiem z 23 listopada 2017 r. próbowali uzyskać zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę dla wcześniej już samowolnie zrealizowanej rozbudowy budynku garażowego, jednak wobec ustalenia, że rozbudowa już istnieje, uzyskali od Prezydenta Miasta Poznania decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę (z 23 lutego 2018 r., Nr 22/2018).
Jako kuriozalne Sąd pierwszej instancji uznał próby przekonania, że budynek garażu od ogrodu (w części rozbudowanej) to "wiata", a "inwestor zamierza wycofać się z decyzji zamknięcia wiaty". W sprawie jest oczywiste dla każdego rozsądnego obserwatora, że na działce (...) od ogrodu wybudowano budynek, rozbudowując garaż poprzez wymurowanie ścian z ociepleniem, i zrealizowanie dachu, drzwi i bramy. Na nieporozumieniu opierają się także argumenty, jakoby rozbudowa miała być zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Takie zwolnienie dotyczyło w Prawie budowlanym według brzmienia sprzed 19 września 2020 r. (art. 29 ust. 1 pkt 2) jak i dotyczy według brzmienia po tej dacie (art. 29 ust. 1 pkt 14) obiektów (garaży, wiat) o powierzchni zabudowy do 35 m². Zabudowa, której dotyczy niniejsza sprawa przekracza ten limit. W postanowieniu z 17 marca 2021 r., 79/2021, nie ustalono opłaty legalizacyjnej, a jedynie poinformowano o konieczności jej wniesienia oraz o zasadach obliczania zgodnie z art. 48 ust. 3 p.bud.
Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe orzekanie przez organy na podstawie przepisów b.bud. w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r. Postępowanie dotyczące spornej zabudowy wszczęto bowiem 17 marca 2021 r. Złożenie zawiadomienia o potrzebie legalizacji w 2018 r. zainicjowało wówczas jedynie czynności kontrolne.
W skardze kasacyjnej K. K. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 5 w zw. z art. 59g ust. 1 w zw. z art. 59f ust. 1 p.bud. poprzez ich błędne zastosowanie i w rezultacie podtrzymanie wyliczenia opłaty legalizacyjnej na kwotę 25.000 zł, mimo że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budową wiaty, od której zgodnie z art. 49b ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 2 p.bud. przysługuje opłata legalizacyjna w wysokości 5.000 zł;
2. przepisów postępowania, w szczególności art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a także art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
3. art. 29 ust. 1 pkt 2 p.bud. (w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy) poprzez jego wadliwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że kontrolowany obiekt jest budynkiem gospodarczym i przekracza dopuszczalny metraż 35 m2, podczas gdy zastosowany winien być art. 29 ust. 1 pkt 2c p.bud. (w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy), który dopuszczał budowę wiaty o powierzchni do 50 m2 zabudowy bez pozwolenia na budowę;
4. przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez de facto utrzymanie w mocy postanowienia WWINB w Poznaniu z 26 maja 2021 r. w przedmiocie wstrzymania skarżącemu budowy polegającej na rozbudowie budynku garażowego położonego w P. przy ul. (...) (działka nr ewid. (...), ark. (...), obręb W.), podczas gdy postanowienie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł m.in., że po skompletowaniu dokumentacji przystąpił do realizacji tzw. "wiaty" o pow. 50 m2. W toku kontroli nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Po zakończonej kontroli inwestor zgodnie z wcześniejszym zamierzeniem kontynuował budowę wiaty, w trakcie realizacji inwestycji zmienił jednak zdanie i podjął decyzję o rozpoczęciu budowy budynku zamkniętego , wypełniając wszystkie nałożone na inwestora obowiązki i zgodnie z prawem przedłożył w organie nadzoru wszystkie wymagane prawem dokumenty, składając jednocześnie wniosek o pozwolenie na budowę obiektu zamkniętego, tj. garażu. Realizowana inwestycja nie jest samowolą budowlaną, gdyż nie stanowi samowoli budowlanej wzniesienie budynku w oparciu o nieprawomocne pozwolenie na budowę.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej na ówczesnym etapie rozpoznania sprawy przez PINB dla Miasta Poznania, wydawanie postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej było przedwczesne, bowiem z zebranego materiału dowodowego nie sposób było wywnioskować czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z prawem. Organ nie zobowiązał inwestora do przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego obiektu budowlanego, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i również nie przeprowadził stosownej kontroli w tym zakresie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, dla potrzeb ustalenia opłaty legalizacyjnej należy uznać, że budowany przez skarżącego obiekt budowlany w postaci wiaty zaliczyć należy w świetle poglądów orzecznictwa do kategorii obiektu małej architektury.
W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że realizowany projekt stanowi garaż, w sytuacji gdy w rzeczywistości, zgodnie z przedłożonym do akt sprawy projektem budowlanym, obiekt ten spełnia wszystkie cechy, które przypisać należy małemu obiektowi architektury, jakim jest wiata. W literaturze reprezentowany jest pogląd, że inwestor ma prawo dokonywać zgłoszeń w trybie art. 30 p.bud. w sposób faktyczny realizując inwestycję wykraczającą poza zakres objętym wyżej wymienionym przepisem, w szczególności, gdy budowa obiektu nie została jeszcze zakończona. W przedmiotowej sprawie realizacja projektu oraz związana z nim budowa nie została jeszcze zakończona, a zatem wydane przez organ pozwolenie na budowę nie jest prawomocne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty prawa procesowego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można bowiem przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.
W niniejszej sprawie w ramach zarzutów procesowych autor skargi kasacyjnej w petitum wskazuje na naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. jednak w uzasadnieniu formułuje argumentację jedynie wokół art. 7 k.p.a. zarzucając pominięcie słusznego interesu skarżącego na etapie ustalania stanu faktycznego, co miało doprowadzić do wadliwej konkluzji o zakończeniu robót budowlanych związanych z inwestycją. W tym miejscu należy więc wyjaśnić, że sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych wymaga wskazania, jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji oraz wykazania istotności wpływu tego naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Sąd drugiej instancji nie może bowiem domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 11 września 2011 r., sygn. II OSK 151/12; z 9 marca 2018 r., sygn. I OSK 412/17; powoływane orzeczenia dostępne pod adresem: cbois.nsa.gov.pl).
Uwzględnianie słusznego interesu obywatela, o którym mowa w art. 7 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy przepisy prawa pozostawiają organowi taką możliwość, co w zasadzie ogranicza się wyłącznie do decyzji uznaniowych. W rozpoznawanej sprawie podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia był art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 5 p.bud. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 tej ustawy organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Rozstrzygniecie wydawane na podstawie ww. przepisów ma więc charakter związany, co oznacza, że podstawy do jego wydania zostały ściśle określone w treści tego przepisu, a ich zaistnienie nie daje organowi żadnego luzu decyzyjnego. W takim układzie, kwestia uwzględniania interesu jednostki nie występuje na etapie stosowania prawa, ponieważ została przesądzona przez ustawodawcę na etapie jego stanowienia. Wynikający z art. 7 k.p.a. obowiązek uwzględniania słusznego interesu strony nie może stanowić podstawy do wyłączenia obowiązywania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa materialnego warunkujących dopuszczalność wydania postanowienie w trybie art. 48 p.bud.
W rezultacie autor skargi kasacyjnej nie wskazał, w jaki sposób uchybienia przepisom k.p.a., których jego zdaniem dopuścił się organ miały wpływ na wynik sprawy. Ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podano, na czym polegał brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jakie jeszcze czynności należałoby podjąć w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji, nie wykazano, by następstwa zarzucanych uchybień przepisów postępowania były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, innymi słowy nie wykazano, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Zarzut naruszenia w/w przepisów postępowania administracyjnego jest wobec tego nieuzasdniony.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy na wstępie przypomnieć, co jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Jest nim mianowicie wydane w trybie art. 48 p.bud. postanowienie o wstrzymaniu budowy garażu wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Autor skargi kasacyjnej zarzuca zaś naruszenie art. 49 ust. 5 w zw. z art. 59g ust. 1 w zw. z art. 59f ust. 1 p.bud., których organy w niniejszej sprawie w ogóle nie stosowały. Przepis art. 49 ust. 5 p.bud. stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 4 (decyzji o legalizacji), nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z kolei przepisy art. 59f i art. 59g określają, z mocy odesłania zawartego w art. 49d ust. 1 i 2 p.bud. zasady obliczana i nakładania opłaty legalizacyjnej, czego w niniejszej sprawie organy nie stosowały. W postanowieniu z 17 marca 2021 r. organ I instancji jedynie poinformował inwestorów o możliwości złożenia na podstawie art. 48a ust. 1 p.bud. wniosku o legalizację (pkt II) oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji (pkt III). Zarzuty naruszenia art. 49 ust. 5 oraz art. 59g ust. 1 w zw. z art. 59f ust. 1 p.bud. są więc całkowicie chybione.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zasadniczy zarzut błędnej kwalifikacji obiektu będącego przedmiotem postępowania, jako rozbudowy budynku garażowego (od strony ogrodu), w sytuacji gdy, zdaniem skarżącego kasacyjnie, przedmiotowy obiekt stanowi wiatę o powierzchni do 50 m², o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2c p.bud. w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy.
Skarżący kasacyjnie zaprzecza oczywistym faktom. Jak wynika z akt sprawy, w latach 2015-2016 skarżący realizował rozbudowę garażu o wiatę od strony ulicy i dalszą część garażu strony od ogrodu, która jest przedmiotem niniejszego postepowania. Okoliczności te zostały przyznane w trakcie ustaleń kontroli z dnia 5 maja 2018 r. przez pełnomocnika inwestora i znajdują jednoznaczne potwierdzenie w zgromadzonym materiale fotograficznym. Przedmiotem niniejszego postępowania jest obiekt murowany z pełnymi ścianami, o który rozbudowany został wcześniej istniejący garaż. Omawiana dodatkowa część garażowa ma powierzchnię 50,92 m². Ustalenie, że doszło do rozbudowy garażu o dodatkową część nie budzi żadnych wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sam pełnomocnik inwestorów w piśmie z 28 marca 2018 r. oświadczył, że inwestorzy są zainteresowani legalizacją rozbudowy "wykonanej w technologii tradycyjnej dostosowanej architekturą i wykończeniem do istniejącego garażu. Mury i ściany zostały wykonane z bloczka suporex, ocieplone styropianem z siatką i klejem oraz tynkiem dekoracyjnym, a dach w technologii więźby drewnianej pokrytym dachówką ceramiczną. Przedmiotowy garaż to budowla jednokondygnacyjna naziemna o wysokości 5,5 m z oknem i bramą wjazdową na ogród".
W świetle powyższego, w sytuacji gdy ww. obiekt został wybudowany bez pozwolenia na budowę, co jest niesporne, organ I instancji nie miał innego wyjścia, jak wydać postanowienie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.bud. Jako zupełnie oderwane od rzeczywistości należy uznać twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową wiaty. Ustawa Prawo budowlane, ani przepisy wykonawcze nie definiują tego pojęcia, natomiast w orzecznictwie za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Ponadto przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Wiata nie może być obiektem zamkniętym, a więc obudowanym ze wszystkich stron. Wiata może też przylegać do budynku (por. wyroki NSA: z 16 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1481/14; z 7 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 575/17; z 26 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1091/18; z 24 września 2019 r., sygn. II OSK 2266/18). W świetle tych uwarunkowań nie sposób uznać obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania za wiatę.
Niezrozumiałe są twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że w trakcie realizacji wiaty inwestor zmienił zdanie i podjął decyzję o rozpoczęciu budowy budynku zamkniętego i zgodnie z prawem przedłożył wszystkie wymagane prawem dokumenty, składając jednocześnie wniosek o pozwolenie na budowę obiektu zamkniętego, tj. garażu. Nic bowiem nie wskazuje na to, aby inwestor legitymował się jakimkolwiek pozwoleniem na budowę dotyczącym przedmiotowego obiektu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących garaży o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Przedmiotowa zabudowa przekracza wyraźnie ww. limit. Taki sam limit obowiązywał również w dacie budowy (art. 29 ust. 1 pkt 2 p.bud. w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r.).
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.