II OSK 1224/19

II OSK 1224/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ke 681/18 - Wyrok WSA w Kielcach z 2018-12-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 29 ust. 2 pkt 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 681/18 w sprawie ze skargi R. R. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018 r, sygn. akt II SA/Ke 681/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. R. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 6 września 2018 r. znak: WINB-WOA.7721.4.46.2018 w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W piśmie z dnia 26 marca 2018 r., przekazanym do PINB w Kielcach przez Urząd Gminy w N., mieszkańcy ul. S. i C. w N. zainterweniowali w sprawie nielegalnego składu opału prowadzonego przez R. R. przy ul. S. w N..
W związku z powyższym w dniu 25 maja 2018 r. przedstawiciele organu I instancji dokonali kontroli nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...] w N.. W trakcie kontroli ustalono, że na ww. działkach inwestor R. R. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży materiałów opałowych. Na działce o nr ew. [...] znajduje się wolno stojąca, najazdowa waga samochodowa o wymiarach w rzucie: 14,0 x 3,0 x 0,28 m. Pomost wagowy wykonany jest w postaci konstrukcji stalowej wypełnionej betonem. Fundament wagi stanowią prefabrykowane płyty żelbetowe. Z obu stron pomostu wagi wykonano najazdy betonowe. Do wagi doprowadzona jest instalacja elektryczna. Miernik wagowy znajduje się w budynku administracyjno-socjalnym usytuowanym na tej samej działce.
Obecny podczas kontroli R. R. oświadczył do protokołu, że jest najemcą działek od 2013 r., które wykorzystuje w związku z prowadzoną działalnością w zakresie sprzedaży materiałów opałowych, materiałów budowlanych oraz transportem drogowym rzeczy. Oświadczył ponadto, że przedmiotową wagę samochodową zrealizował w 2015 r. bez dopełnienia czynności formalno-prawnych. Dodał, że waga ta jest obsługiwana z budynku administracyjno-socjalnego usytuowanego na tej samej działce. Dołączył do akt sprawy pismo producenta wag samochodowych- Firmy M. z dnia 19 czerwca 2018 r., w którym właściciel firmy wyjaśnia, iż przedmiotowa waga nie jest trwale związana z gruntem, jest urządzeniem w pełni przenośnym, a co za tym idzie nie wymaga pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze powyższe organ I instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202- zwanej dalej: ustawą, Prawem budowlanym), postanowieniem z dnia 24 lipca 2018 r. nakazał R. R. wstrzymać roboty budowlane związane z budową wolno stojącej najazdowej wagi samochodowej usytuowanej na działce o nr ew. [...] w N., Gm. N. S. - z powodu ich zrealizowania bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 listopada 2018 r.
– decyzji Wójta Gminy N. S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
– 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, przy czym przedłożony projekt budowlany winien być sprawdzony w trybie art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane,
– oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W zażaleniu na powyższe postanowienie R. R. wskazał, że według producenta wag samochodowych tj. firmy M. przedmiotowa waga samochodowa nie jest budowlą tylko urządzeniem pomiarowym. Najazdy wykonane są z płyt betonowych ustawionych na podsypce z kruszywa, waga jest w pełni demontowalna, a zatem nie jest związana na stałe z gruntem.
Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. znak: WINB-WOA.7721.4.46.2018 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu zażalenia R. R., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 24 lipca 2018 r. znak: SO.520.13.2.2018 w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych.
Organ odwoławczy, że prawidłowe jest stanowisko organu I instancji co do kwalifikacji wagi jako obiektu budowlanego wymagającego przed jego wykonaniem pozwolenia na budowę. Waga stanowi bowiem jeden obiekt budowlany, całość użytkową, która wpisuje się w definicję budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż stanowi wolnostojące urządzenie techniczne. Z dokumentacji fotograficznej terenu nieruchomości jednoznacznie wynika, że do skrajnych boków wagi zostały dobudowane najazdy betonowe w celu umożliwienia wjazdu na urządzenie. Ponadto waga składa się z betonowych elementów fundamentowych, elementów nośnych wagi (płyt pokryciowych), oraz instalacji elektrycznej i stanowi jedną całość techniczno-użytkową. W związku z tym wykonanie przedmiotowej wagi nie polegało jedynie na montażu jej elementów lecz na jej budowie.
Stosownie do treści art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy budowa polega na wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także oznacza odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Dalej organ podniósł, że generalną zasadą w Prawie budowlanym jest, iż wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego). Stąd też przepisy art. 29 i 30 Prawa budowlanego – dotyczące wyjątków od zasady generalnej - interpretować należy ściśle. Wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego dokonywać należy z uwzględnieniem w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 15 tej samej ustawy stanowiącego, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Skoro zaś ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 15 zwolnił z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę jedynie instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych, to również jedynie do urządzeń montowanych na obiektach budowlanych odnosić się może wprowadzenie określonego w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b obowiązku zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach określonej kategorii urządzeń. Przepisów dotyczących instalowania urządzeń na obiektach budowlanych nie można przy tym stosować do obiektów wolno stojących. Tam gdzie ustawodawca zamierzał zwolnić z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę realizacje obiektów wolno stojących, wyraźnie wskazał to w treści przepisu np. w art. 29 ust. 1 pkt 2 i 7 oraz ust. 2 pkt 16.
Organ podkreślił, że niedopuszczalnym jest stosowanie do urządzeń technicznych wolno stojących regulacji dotyczących urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych. Montaż takich urządzeń każdorazowo i bez względu na ich wymiary wymagał będzie pozwolenia na budowę, chyba, że ustawodawca wprost realizację danego rodzaju urządzeń z tego obowiązku zwolni, jak uczynił to odnośnie do montażu wolno stojących kolektorów słonecznych.
Organ wskazał, że przedmiotowa wolno stojąca waga samochodowa nie może korzystać z wyłączenia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 lub też w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c Prawa budowlanego z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, nie stanowi ona urządzenia technicznego instalowanego na obiekcie budowlanym lecz odrębny obiekt budowlany posadowiony na gruncie, powiązany jedynie funkcjonalnie z budynkiem z którego jest obsługiwany. Po drugie, realizacja przedmiotowego urządzenia spełnia definicję budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, nie zaś "instalowania". Instalowanie nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, ale zawiera wyłącznie takie prace budowlane, które związane są z już istniejącym obiektem. Nadto, ww. urządzenie wolno stojące nie zostało przez ustawodawcę wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, określającym, jakiego rodzaju obiekty lub roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę. Katalog tego typu obiektów jest katalogiem zamkniętym.
W tych okolicznościach, zdaniem organu, należało zastosować tryb legalizacji wynikający z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jak też gdy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych; w postanowieniu wstrzymującym roboty organ ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie organu II instancji złożył R. R., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa, w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy sporna waga samochodowa jest urządzeniem pomiarowym, a nie obiektem budowlanym.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Jedynie zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 ppkt b ustawy). Zgodnie ze specyfikacją producenta wagi samochodowej 60t jest to urządzenie technologiczne służące do pomiaru masy pojazdów o wymiarach 14 x 3 x 0,28 m. Nie jest ono trwale związane z gruntem, jest łatwo demontowalne - najazdy wykonane są z płyt betonowych ustawionych na podsypce z kruszywa. Wobec powyższego stanowisko organu, że instalacja przedmiotowego urządzenia wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, nie jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w Kielcach, delegowana do Prokuratury Okręgowej w Kielcach, która zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniosła o oddalenie skargi.
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018 r, sygn. akt II SA/Ke 681/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 6 września 2018 r. w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są bezsporne. Z ustaleń organów wynika, że na działce o nr ew. [...] znajduje się wolnostojąca, najazdowa waga samochodowa o wymiarach w rzucie: 14,0 x 3,0 x 0,28 m. Pomost wagowy wykonany jest w postaci konstrukcji stalowej wypełnionej betonem. Fundament wagi stanowią prefabrykowane płyty żelbetowe. Z obu stron pomostu wagi wykonano najazdy betonowe. Do wagi doprowadzona jest instalacja elektryczna. Miernik wagowy znajduje się w budynku administracyjno-socjalnym usytuowanym na tej samej działce. Przedmiotową wagę samochodową inwestor zrealizował w 2015 r. bez dopełnienia czynności formalno-prawnych. Waga ta jest obsługiwana z budynku administracyjno-socjalnego usytuowanego na tej samej działce.
Ustalenia faktyczne dokonane przez organy są prawidłowe, odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Sąd stwierdził, że ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne.
W ocenie Sądu, spór w sprawie koncentruje się wokół kwalifikacji prawnej przedmiotowej wagi samochodowej. Organy obu instancji przyjęły, że waga samochodowa stanowi obiekt budowlany wymagający przed jego wykonaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem organów, waga stanowi jeden obiekt budowlany, całość użytkową, która wpisuje się w definicję budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż stanowi wolno stojące urządzenie techniczne.
Zdaniem Sądu, stanowisko organów jest zasadne. Przedmiotowa waga stanowi obiekt budowlany – wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową (art. 3 pkt 3 ustawy). Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji fotograficznej, jednoznacznie wynika, że do skrajnych boków wagi zostały dobudowane najazdy betonowe w celu umożliwienia wjazdu na urządzenie. Nadto waga składa się z betonowych elementów fundamentowych, elementów nośnych wagi (płyt pokryciowych) oraz instalacji elektrycznej.
W związku z powyższym, trafnie organ podniósł, że stanowi ona jedną całość techniczno-użytkową, a jej wykonanie nie polegało na montażu jej elementów lecz na jej budowie. Stosownie bowiem do art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy budowa polega na wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego.
Wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie jest kompletne i nie stanowi zamkniętego katalogu, a jedynie służy ułatwieniu kwalifikacji określonego obiektu do kategorii budowli w sytuacji gdy obiekt posiada cechy tożsame lub znacznie zbliżone do jednego z wymienionych w tym przepisie.
W realiach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, uznać należy, że wszystkie elementy wchodzące w skład przedmiotowej wagi pozostają w związku funkcjonalnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy natomiast rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r. sygn. akt II FSK 2049/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem fakt, że waga samochodowa nie została wprost wskazana w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby uznać ją za budowlę.
W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut, że waga nie jest trwale związana z gruntem i jest łatwa do zdemontowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 7 grudnia 2011r.,sygn. akt II OSK 1788/10).
Podobnie należy, zdaniem Sądu, należało ocenić zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie. Sąd podzielił w tym zakresie argumentację organu, że wolnostojąca trwale związana z gruntem waga samochodowa nie może korzystać z wyłączenia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 lub też w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c ustawy Prawo budowlane. Słusznie organ stwierdził, że przedmiotowa waga nie stanowi urządzenia technicznego instalowanego na obiekcie budowlanym lecz odrębny obiekt budowlany posadowiony na gruncie, powiązany jedynie funkcjonalnie z budynkiem, z którego jest obsługiwany. Realizacja przedmiotowego urządzenia spełnia zatem definicję budowy, o której mowa art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, ale wyłącznie takie prace budowlane, które związane są z już istniejącym obiektem. Samo pojęcie "instalowania" nie zostało zdefiniowane w ustawie wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 ustawy). Ustawodawca posługuje się nim jednak, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W odniesieniu do części z nich, wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie pozwala przyjąć, że zwrot "instalowanie" dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących obiektach, które służą za nośnik do instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 724/13). Taka zaś sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy organy prawidłowo uznały, że na wykonanie tego obiektu wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiadał. W związku z tym zastosowanie przez organ trybu legalizacji wynikającego z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego było zgodne z prawem.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę kasacyjną wniósł R. R., podnosząc zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 t.j. z dnia 22 czerwca 2018 r.) i w konsekwencji błędnego uznania, że waga samochodowa zainstalowana na działce o nr ew. [...] w N. stanowi obiekt budowlany- wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową, a nie jedynie urządzenie pomiarowe.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie waga samochodowa zgodnie ze specyfikacją producenta wagi samochodowej do 60 t jest to urządzenie służące do pomiaru masy pojazdów o wymiarach 14 x 3 x 28 m. nie jest ono trwale związane z gruntem i jest łatwe do zdemontowania. Najazdy wykonane są z płyt betonowych ustawionych na podsypce z kruszywa. Z tych względów, zdaniem skarżącego kasacyjnie instalacja tego brak jest podstaw do przyjęcia, że instalacja tego urządzenia wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 ppkt b ustawy Prawo budowlane zgłoszenia wymagało jedynie wykonywanie robót polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m n obiektach budowlanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez R. R. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Zgodnie z treścią tego przepisu, w jego brzmieniu obowiązującym w czasie zakończenia przez skarżącego kasacyjnie realizacji najazdowej wagi samochodowej, pozwolenia na budowę nie wymagało instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył wskazany w skardze kasacyjnej przepis poprzez jego błędne zastosowanie. Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował wagę najazdową jako obiekt budowlany to jest wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową. Kwalifikacja ta znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który został prawidłowo oceniony i brak jest podstaw do podważania prawidłowości tej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku przedstawił szczegółową argumentację przemawiającą za przyjętą kwalifikacją zrealizowanej przez skarżącego kasacyjnie wagi, w tym też argumentację przemawiającą za tym, że waga ta jest trwale związana z gruntem oraz dlaczego nie może być ona uznana za urządzenie techniczne realizowane na obiekcie budowlanym tylko odrębny obiekt budowlany posadowiony na gruncie. Argumentacja ta jest prawidłowa i należy ją w pełni podzielić. Ponowne jej przytaczanie przez Naczelny Sąd Administracyjny jest niecelowe.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.