II OSK 1218/19

II OSK 1218/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
II SA/Lu 215/18 - Wyrok WSA w Lublinie z 2018-11-13
II OZ 864/18 - Postanowienie NSA z 2018-09-11
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 49 b ust 1, art. 49b ust. 3, art. 103 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 par 4, art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 215/18 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 215/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 2 stycznia 2018 r. nr ZOA-XIV.7721.13.2015 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zamościu na wniosek K. M. wszczął postępowanie administracyjne z dnia 22 sierpnia 2014 r., uzupełniony w piśmie z dnia 15 września 2014 r. w sprawie budowy budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] w miejscowości K..
W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 7 października 2014 r. przez upoważnionych pracowników PINB w Zamościu stwierdzono, że na działce o nr ew. [...], położonej w m. K. (stanowiącej własność D. W.) istnieje m.in. budynek gospodarczy konstrukcji stalowej, obity blachą z dachem jednospadowym w kierunku własnej działki. Przedmiotowy obiekt posiada wymiary 4,20 m x 7, 25 m i jest usytuowany w odległości 0,70 m od granicy działki o nr ew. [...] (istniejącego ogrodzenia) oraz 0,10 m od granicy działki o nr ew. [...], stanowiącej własność K. M..
Według oświadczenia D. W., sporny budynek gospodarczy został wybudowany przez jego ojca - J. W., w latach 1991-1992 i nie posiada on wiedzy, czy posiadał pozwolenie na jego budowę (nie zachowało się).
Według twierdzeń D. G. (syna W. G. - właściciela działki o nr ew. [...]), budynek gospodarczy został wybudowany w latach 1991-1992, gdyż pamięta ten fakt wobec udzielonej wówczas pomocy przy wykonywaniu pokrycia dachowego.
K. M. (właścicielka działki sąsiedniej o nr ew. [...]) oświadczyła natomiast, że budynek gospodarczy został wybudowany przez J. W. w latach 2002- 2004.
W piśmie z dnia 28 października 2014 r. K. M. stwierdziła, iż budowa budynku gospodarczego nastąpiła w 2004 r. i na udowodnienie ww. faktu zgłosiła do przesłuchania świadków. PINB w Zamościu na okoliczność wykonania robót budowlanych związanych z ww. budynkiem gospodarczym dopuścił jako dowód w sprawie zeznania zgłoszonych przez stronę świadków. W toku prowadzonych czynności dowodowych, zeznając jako świadek R. M. stwierdził, że "budynek powstał w latach 2003-2004. Budynek budowany był etapami, tj. 2003 - powstały 4 rury na rogach tego budynku, co jakiś czas pojawiały się blachy, - roboty ukończono w 2004 r.". Przesłuchany w charakterze świadka J. K. oświadczył, że budynek gospodarczy wybudowany został w latach 2003-2004, co zanegował J. W.. Z zeznania złożonego przez A. K. (właścicielka działki o nr ew. [...]) wynika, że budynek gospodarczy został wybudowany przez D. W. i nastąpiło to w 2004 roku, gdyż budowa nastąpiła w trakcie realizacji jej domu, którą rozpoczęto w 2003 r.
Akta organu I instancji (k. 37) zawierają oświadczenie K. M. dotyczące stwierdzenia, że podany w piśmie z dnia 15 września 2014 r. okres budowy obiektu był nieprecyzyjny, zaś realizacja omawianego budynku nastąpiła w latach 2003-2004.
W dniu 24 lipca 2015 r. upoważnieni pracownicy PINB w Zamościu przeprowadzili na działce nr [...] kolejne oględziny. Z treści protokołu oględzin wynika, że istniejący w tym dniu stan nie uległ zmianie, w stosunku do ustalonego podczas oględzin dokonanych w dniu 7 października 2014 r. Uczestniczący w oględzinach J. W. (inwestor) oświadczył, że nie posiada pozwolenia na budowę ww. obiektu budowlanego. D. W. potwierdził dotychczasowe swoje stanowisko, że sporny obiekt wybudował jego ojciec - J. W., w roku 1991-1992, na potwierdzenie czego zgłosił do przesłuchania świadków. Przesłuchany w charakterze świadka B. R. zeznał, że budowa spornego budynku gospodarczego na działce nr [...] była rozpoczęta w 1992 r., a on pomagał przy wylewaniu fundamentów i ustawianiu konstrukcji z rur stalowych. B. R. nie odpowiedział na zadane przez R. M. pytanie dotyczące usytuowania realizowanego budynku gospodarczego, tj. czy budynek ten był usytuowany przy granicy. K. R. (siostra J. W.) zeznała, że wykopy pod budowę budynku gospodarczego były wykonywane w 1990 r., natomiast budowa była prowadzona w latach 1991-1992, jednak okresu zakończenia budowy nie pamięta. J. F. stwierdził, że w 1992 r. był pierwszy raz podczas wakacji na ww. nieruchomości i rozpatrywany budynek gospodarczy istniał na działce nr [...]. W budynku tym było przechowywane siano, snopki i rowery. Z zeznania A. G. (siostry ciotecznej D. W.) wynika, że budowa budynku gospodarczego była prowadzona w latach 1991-1992 przez J. W..
A. K. w piśmie z dnia 28 sierpnia 2015 r. oświadczyła, że w dniu 19 sierpnia 2003 r. uzyskała decyzją nr 293/31/2003 wydaną przez Starostę Zamojskiego pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na działkach nr [...], [...], zaś budowa budynku była rozpoczęta we wrześniu 2003 r. i była dokumentowana zdjęciami. Do ww. pisma A. K. załączyła kserokopię ww. decyzji oraz zdjęcia z prowadzonego procesu inwestycyjnego, które mają świadczyć o okresie powstania budynku gospodarczego objętego niniejszym postępowaniem administracyjnym.
W dniu 5 lipca 2017 r. pracownicy PINB w Zamościu przeprowadzili uzupełniające postępowanie dowodowe dokonując na działce o nr ew. [...] usytuowanej w m. K. ponownych oględzin. Z treści protokołu oględzin wynika, że na działce o nr ew. [...] istnieją trzy budynki gospodarcze, w tym rozpatrywany obiekt o wymiarach 4.20 m x 7,25 m. Przedmiotowy budynek gospodarczy posiada własną konstrukcję i nie jest powiązany konstrukcyjnie z budynkiem gospodarczym o konstrukcji murowano-drewnianej, do którego przylega.
W dniu 10 lipca 2017 r. PINB w Zamościu wydał na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego postanowienie znak: PINB.7355/4/21/14/15/16/17, którym nałożył na D. W. obowiązek polegający na przedstawieniu w terminie do 30 października 2017 r. określonych dokumentów.
Wobec niewywiązania się przez D. W. z nałożonych ww. postanowieniem obowiązków w dniu 6 listopada 2017 r. PINB w Zamościu wydał decyzję nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego.
Wniesione od powyższej decyzji przez D. W. odwołanie nie zostało uwzględnione.
W ocenie organu drugiej instancji w sprawie zaistniały podstawy do przeprowadzenia procedury wynikającej z art. 49b znowelizowanej ustawy Prawo budowlane, gdyż omawiany obiekt został wzniesiony w sposób samowolny po 1995 r. (po okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane), tj. w latach 2003 - 2004.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zamościu odnośnie do przyznania mocy dowodowej twierdzeniom A. K. zawartym w piśmie z dnia 28 sierpnia 2015 r. i dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do ww. pisma i uznaniu na podstawie tych dowodów, że sporny budynek gospodarczy nie mógł powstać w latach 1991-1992 (wskazywany okres realizacji obiektu przez D. W. oraz przesłuchanych na jego wniosek świadków oraz J. W.), lecz został wybudowany po 1995 r., tj. ok. 2004 r.
W tym kontekście organ wskazał, że jak wynika ze zdjęcia nr 1, nr 2, nr 3 i nr 4 (k. 81 - 82 akt I instancji) w okresie wytyczenia budynku mieszkalnego A. K. na działkach nr [...] i [...] (wrzesień 2003 r.), który miał być zrealizowany na podstawie udzielonego decyzją z dnia 19 sierpnia 2003 r., wydaną przez Starostę Zamojskiego, pozwolenia na budowę, nie istniał omawiany budynek gospodarczy na działce nr [...]. Zdjęcia nr 5 i nr 6 (k. 80 akt I instancji) przedstawiające etap wykonywania wykopów pod fundamenty domu mieszkalnego A. K. (wrzesień 2003 r.), jak też zdjęcia nr 7 i nr 8 (k. 79 akt I instancji) obrazujące kolejny etap realizacji budynku mieszkalnego (październik 2003 r.) również nie wykazują istnienia omawianego budynku gospodarczego, lecz wykazują już istnienie przy granicy działki nr [...] słupów stalowych (element powstającego budynku gospodarczego). Natomiast zdjęcia nr 9 i nr 10 (k. 78 akt I instancji), które ukazują budynek mieszkalny A. K. w stanie surowym zamkniętym (maj 2004 r.), wykazują wykonany już na działce nr [...] budynek gospodarczy. Lokalizację budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] wykazują zdjęcia nr 11 i nr 12 (k. 77 akt I instancji). Powyższą okoliczność wybudowania budynku gospodarczego po 1995 r. tj. ok. 2004 r. potwierdza także oświadczenie K. M. złożone do protokołu w trakcie oględzin w dniu 7 października 2014 r. (k. 16 akt I instancji), oświadczenie K. M. zawarte w piśmie z dnia 28 października 2014 r. (k. 18 akt I instancji), zeznanie przesłuchanych w charakterze świadków: R. M. (k. 32 akt I instancji), J. K. (k. 34 akt I instancji), i A. K. (k. 36 akt I instancji), pisemne oświadczenie K. M. (k. 37 akt I instancji), oświadczenia złożone podczas oględzin w dniu 24 lipca 2015 r. oraz w dniu 5 lipca 2017 r. przez R. M. - pełnomocnika K. M. (k. 59, k. 135 akt I instancji).
Jak podniósł organ w tej sytuacji nie można zatem przyznać wiarygodności dowodowej zeznaniom złożonym przez pozostałych przesłuchanych świadków (k. 74/1 - 74/8 akt I instancji) oraz twierdzeniom D. W. i J. W. składanym podczas prowadzonego postępowania administracyjnego oraz załączonej przez D. W. do odwołania z dnia 30 kwietnia 2016 r. dokumentacji w postaci umowy kupna konia w dniu 26 sierpnia 1998 r. oraz dokumentacji fotograficznej, na którą to okoliczność D. W. powołuje się również w rozpatrywanym odwołaniu. W tym kontekście organ stwierdził, że nie neguje faktu zakupu przez D. W. konia. Dokumentacja fotograficzna, na której widnieje wśród istniejącej zabudowy rozpatrywany budynek gospodarczy oraz dwa konie, nie wnosi nowych okoliczności, wpływających na orzeczenie. Zdjęcia te nie uprawdopodobniają, że zostały wykonane, tak jak ma to wykazywać adnotacja sporządzona na nich, w grudniu 1999 r., mogły być wykonane w każdym innym czasie. Jednocześnie wbrew sugestiom wskazywanym w odwołaniu, rozpatrywany budynek nie służy do przechowywania zwierząt, gdyż ma charakter obiektu gospodarczego, zaś zwierzęta zakupione w okresie wcześniejszym tj. np. w 1998 r. mogły być przechowywane w istniejących wówczas na działce nr [...] innych obiektach. Według mapy ewidencyjnej załączonej do akt 1 instancji (k. 1 akt) na działce o nr ew. [...] oprócz budynku mieszkalnego istnieją jeszcze dwa obiekty o funkcji budynków inwentarskich (obiekt 711 i oraz obiekt 710 i). Na powyższej mapie nie został uwidoczniony rozpatrywany obiekt.
W ocenie organu odwoławczego wyżej powołane dowody są wystarczające i wiarygodne aby można było stwierdzić, że przedmiotowy obiekt został wybudowany ok. 2004 r. Nie zachodzi więc potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego o nowe i wskazywane przez D. W. dowody, co powodowałoby niesłuszne przedłużenie terminu załatwienia sprawy.
Organ, odwołując się do art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wskazał, że omawiany budynek gospodarczy, co wykazują ustalenia dokonane podczas oględzin oraz analiza wypisu z rejestru gruntów z dnia 9 września 2014 r. (k. 2 akt I instancji) spełnia kryteria stawiane przez art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z treści protokołów oględzin (k. 16. k. 59, k. 135 akt I instancji) wynika bowiem, że powierzchnia budynku gospodarczego o wymiarach 4,20 m x 7,25 m nie przekroczyła dopuszczalnej powierzchni 35m2 i obiekt ten jest wolnostojący. Spełniony jest też wymóg dotyczący dopuszczalnej ilości budynków gospodarczych na określoną powierzchnię działki (obecna ilość wszystkich istniejących na działce o nr ew. [...] budynków gospodarczych wynosi - trzy, zaś powierzchnia działki o nr ew. [...] wynosi 0,37 ha).
Budowa ww. obiektu wymaga, w świetle obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, dokonania stosownego zgłoszenia.
Brak zgłoszenia budowy obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego skutkuje zastosowaniem przez organ nadzoru budowlanego trybu określonego w art. 49b. Taki też tryb został zastosowany w przedmiotowej sprawie.
Fakt niewywiązania się przez D. W. w wyznaczonym terminie z obowiązku nałożonego postanowieniem PINB w Zamościu z dnia 10 lipca 2017 r., wydanym w oparciu o przepis art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego powoduje, że zgodnie z treścią art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, nakazującej rozbiórkę omawianego obiektu budowlanego.
Nadto organ odwoławczy zauważył, że usytuowanie spornego budynku gospodarczego w odległości 0.70 m i 0,10 m od granic z działkami sąsiednimi narusza przepisy techniczno-budowlane, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. , poz. 1422 ze zm.), jak też przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zamość uchwalonego Uchwałą Nr XI/106/11 Rady Gminy Zamość z dnia 5 października 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w m. K. i W. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr [...], poz. [...]). Według § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych powinna wynosić od granicy nie mniej niż 3 m. Paragraf 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza sytuowanie budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z obowiązującym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren działki o nr ew. [...] położonej w m. K. jest usytuowany na obszarze oznaczonym na planie symbolem "MN-40" (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Jak przewiduje § 8 pkt 4 lit. a ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - dopuszcza się lokalizację obiektów kubaturowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej tj. w odległości 1,5 m lub w granicy: dla istniejących terenów zabudowanych, na których znajdują się działki z budynkami usytuowanymi w odległości mniejszej niż 3 m lub w granicy działki.
Organ, przywołując treść art. 107 § 1 K.p.a., wskazał, że decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia, powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, a rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, żeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, czyli, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczyło. Sentencja decyzji PINB w Zamościu z dnia 6 listopada 2017 r. nie precyzowała, w stosunku do którego budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr [...], został wydany nakaz rozbiórki. Tak więc organ odwoławczy uznał, że zaistniała przesłanka do zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. na mocy, którego uchylono w całości zaskarżoną decyzję PINB w Zamościu i orzeczono co do istoty sprawy.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego. Nie zostały naruszone przepisy prawa przez organ I instancji, wskazywane przez skarżącego. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. W trakcie postępowania wyjaśniającego zostały przeprowadzone trzykrotnie oględziny w dniu 7 października 2014 r., 24 lipca 2015 r. i 5 lipca 2017 r. z zachowaniem zasady określonej w art. 79 K.p.a., jak też byli przesłuchani świadkowie (art. 75 K.p.a.). Została też uznana jako dowód w sprawie dokumentacja fotograficzna przedłożona przez jedną ze stron postępowania. Dokumentacja ta w sposób jednoznaczny wykazuje istniejącą zabudowę działki o nr ew. [...] od strony granicy z działką o nr ew. [...] w okresie budowy budynku mieszkalnego przez A. K., realizowanego w oparciu o udzielone decyzją z dnia 19 sierpnia 2003 r., wydaną przez Starostę Zamojskiego, pozwolenie na budowę. Organ uznały, że środki dowodowe w postaci ww. dokumentacji fotograficznej oraz oświadczeń i zeznań: K. M., R. M., J. K., A. K. miały znaczenie dla wyjaśnienia sprawy i ustalenia stanu faktycznego.
Końcowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że organy mają obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, nie oznacza to jednak, że automatycznie powinny uwzględnić każdy wniosek dowodowy zgłoszony przez stronę. Potrzeba przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę powinna wynikać z uzasadnionych twierdzeń i zarzutów dotyczących ustalenia istotnych okoliczności sprawy, a nie tylko z faktu samego negowania stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę lub organ administracji.
Na powyższą decyzję organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył D. W. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez wadliwe i niepełne ustalenie stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, nieuzasadnione wywodzenie z zeznań świadków wskazanych przez D. W. (m.in. J. S., A. G., K. R. itd.) że budowa budynku gospodarczego została wykonana po 1995 r. podczas gdy świadkowie ci wskazywali na datę 1991 - 1992 r. Natomiast nieuzasadnione przyjęcie, iż budynek ten powstał dopiero w latach 2003-2005;
2. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez wadliwe i niepełne ustalenie stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej polegający na nie przeprowadzeniu dowodu z dokumentów urzędowych tj. Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w zakresie uzyskania zdjęć lotniczych dot. działki nr: geod. [...] w m. K. [...], gm. Z. za okres 1991 - 1995 r. - na okoliczność daty zakończenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego - a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niepełnym materiale dowodowym;
3. art. 49b ust. i w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w tej sprawie a to wyrażające się w wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki pomimo braku podstaw do jej wydania;
4. art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie gdyż przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w latach 1991-1992 a zatem inwestycja została zakończona przed dniem wejścia w życie prawa budowlanego z 1994 r. (tj. przed 1 stycznia 1995 r.) i wobec tego powinny mieć zastosowanie przepisy z art. 37 - 40 prawa budowlanego z 1974 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji.
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 215/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 2 stycznia 2018 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz że rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.
Zaskarżona decyzja, wydana w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., była decyzją reformatoryjną, jednakże u podstaw uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i orzeczenia co do istoty sprawy leżała jedynie konieczność jednoznacznego doprecyzowania w stosunku do którego z budynków gospodarczych usytuowanych na działce nr [...] wydany został nakaz rozbiórki. Co do istoty sprawy zatem, tak rozstrzygnięcia, jak i ustalenia oraz oceny organów obu instancji, w pełni się pokrywają i są ze sobą zgodne.
Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w postaci budynku gospodarczego. Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W myśl art. 7 K.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.).
Organ administracji jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Organ ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 6 K.p.a. Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. Organy działały w sprawie na podstawie przepisów obowiązującego prawa.
Zdaniem Sądu, nie można także uznać, by doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 K.p.a. Prowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie organy odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 § 1 K.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem.
Zasadnicze zarzuty skargi dotyczyły kwestii związanych z ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie, przy czym skarżący wadliwości dokonanych ustaleń upatrywał w tym, że z zeznań części przesłuchanych świadków wynikały okoliczności odmienne od przejętych przez organ. Okoliczność taka, tj. fakt istnienia w sprawie wzajemnie sprzecznych dowodów nie może sama w sobie uzasadniać naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sytuacja taka jest wręcz typowa dla większości spraw administracyjnych.
Oceny dowodów należy dokonać na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, a więc w sposób dialektyczny, tj. między innymi przez przeciwstawienie sobie wzajemnie sprzecznych środków dowodowych i oceną ich wiarygodności w kontekście pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Nie dojdzie zatem do sprzeczności ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego, jak też nie będzie przekroczona granica swobodnej oceny dowodów, jeżeli ustalenia faktyczne są identyczne tylko z częścią zebranego materiału, a organ w sposób prawidłowy wyjaśni, dlaczego ustalenia swe oparł tylko na tej części materiału dowodowego. Ma to miejsce wtedy, gdy tak jak w niniejszej sprawie, istnieją dwie grupy przeciwstawnych dowodów, a ustalenia faktyczne organu z konieczności muszą pozostawać w sprzeczności z jedną z nich. W granicach swobodnej oceny dowodów organ ma prawo eliminować pewne dowody, tzn. albo nie dawać im wiary, albo uznać je za nieistotne. Musi jedynie swoje stanowisko w tym przedmiocie należycie uzasadnić, z czego w sprawie organ wywiązał się należycie.
Postawienie zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a. nie może zatem polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów; skarżący może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że organ naruszył ustanowione w wymienionym przepisie zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów oraz że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Jeżeli z określonego materiału dowodowego organ wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena organu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie organu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo skutkowych, to przeprowadzona przez organ ocena dowodów może zostać skutecznie podważona.
W sprawie skarżący nie wykazał, by organ dokonując ustaleń faktycznych uchybił podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innych źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów i prawdopodobieństwu przyjętej wersji.
Organ w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważył materiał dowodowy jako całość, dokonał wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odniósł je do pozostałego materiału dowodowego. Swoje stanowisko w tym przedmiocie organ obszernie i wszechstronnie przedstawił w uzasadnieniu decyzji. Brak jest więc wystarczających podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia paradygmatu oceny wynikającego z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ustalenia organu wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu orzeczenia dowodów, zaś wyciągnięte na ich podstawie przez organ wnioski są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiczne. Stwierdzenie takie musi zatem prowadzić do uznania, że wbrew zarzutom skargi brak jest uzasadnionych podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych leżących u zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Trafnie ocenił organ wiarygodność zeznań przesłuchanych w sprawie osób w kwestii tego, w jakich latach został wzniesiony przedmiotowy budynek gospodarczy. W sprawie jedna grupa świadków, zgłoszona przez skarżącego, twierdziła, że budynek został wybudowany w latach 1991-1992. Natomiast z zeznań R. M., J. K. i A. K. wynikało, że budynek ten zbudowano dopiero w latach 2003-2004. Oczywiste jest zatem, że zeznania te były ze sobą sprzeczne i wzajemnie się wykluczały, co oznaczało, że tylko zeznania jednej z tych grup osób mogły zostać uznane za prawdziwe. W tej sytuacji prawidłowo organ dokonał wyboru określonych środków dowodowych, ważąc ich moc oraz wiarygodność poprzez odniesienie ich do pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Jak trafnie uznał to organ takim dowodem, który w sposób obiektywny pozwala na ustalenie tego, w jakich latach został wybudowany przedmiotowy budynek gospodarczy, a tym samym i na ocenę wiarygodności zeznań przesłuchanych w sprawie osób, jest dokumentacja fotograficzna przedstawiona przez A. K..
Zdjęcia złożone przez A. K., dokumentujące budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z przedmiotowym budynkiem gospodarczym, w powiązaniu z przedłożonym również do akt sprawy dokumentem w postaci decyzji z dnia 19 sierpnia 2003 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę (k.83 akt administracyjnych), w pełni pozwalają na stwierdzenie, że fotografie te obrazują stan nieruchomości A. K. i sąsiadującej z nią działki [...] w latach 2003-2004.
Skoro więc z fotografii tych wynika, że na początkowym etapie budowy domu A. K., tj. na etapie wytyczenia domu w terenie brak jest na sąsiedniej nieruchomości przedmiotowego budynku gospodarczego, którego pojedyncze elementy oraz cały budynek gospodarczy pojawiły się dopiero na fotografiach obrazujących dalszy etap budowy domu mieszkalnego, to wynika z tego jednoznaczny wniosek, że budynek gospodarczy został wniesiony dopiero w latach 2003-2004, co trafnie ustalił także organ.
Prawidłowo także ocenił organ dowody w postaci złożonych przez skarżącego fotografii i umowy zakupy konia, trafnie stwierdzając, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie uzasadniają one faktu wzniesienia budynku gospodarczego w latach 1991-1992.
Po pierwsze sam fakt napisania na fotografiach określonej daty w żaden sposób nie uprawdopodabnia, że dane zdjęcie rzeczywiście zostało wykonane w tej dacie.
Po drugie brak jest w sprawie jakichkolwiek przekonujących dowodów na to, że rzeczywiście przedłożona do akt umowa sprzedaży konia faktycznie dotyczyła zwierzęcia, które było przechowywane w przedmiotowym budynku gospodarczym.
Nietrafnie przy tym zarzucono w skardze jakoby organ w sposób nieuzasadniony wywiódł z zeznań świadków J. S., A. G. i K. R., że budowa budynku gospodarczego została wykonana po 1995 r. Organ ustaleń takich nie dokonał na podstawie zeznań tych świadków, lecz w oparciu o inny zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Odnośnie do zeznań świadków zgłoszonych przez skarżącego organ odmówił jedynie uznania ich za wiarygodne, z uwagi na ich sprzeczność z dowodami, które uznane zostały za zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.
Czym innym jednak jest zaś uznanie danego dowodu za niewiarygodny i pominięcie go przy dokonywaniu ustaleń w sprawie, a czym innym dokonania na podstawie danego środka dowodowego określonych ustaleń faktycznych, co nietrafnie zarzucono w skardze.
Zdaniem Sądu, za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nie przeprowadzenie przez organ dowodu w zakresie uzyskania zdjęć lotniczych dotyczących działki nr [...] w K. za okres 1991 - 1995 r.
Wynikający z art. 7 K.p.a. obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie nie oznacza, że organ powinien uwzględniać każdy wniosek dowodowy zgłoszony przez stronę. Potrzeba przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę powinna wynikać z uzasadnionych twierdzeń i zarzutów dotyczących ustalenia istotnych okoliczności sprawy, a nie tylko z faktu samego negowania stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę lub organ administracji
Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że choć strona - zgodnie z art. 78 K.p.a. - posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, to jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (tak między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 470/15, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Skoro więc na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania organ mógł dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie było zasadne, zwłaszcza w sytuacji, gdy zgłoszony wniosek dowodowy nie dotyczył żądania przeprowadzenia dowodu ze ściśle określonego, a więc realnie istniejącego dokumentu, lecz zmierzał w istocie dopiero do poszukiwania takiego dokumentu.
Z tych też względów, wbrew odmiennym zarzutom skargi, w ocenie Sądu stwierdzić należy, że brak jest uzasadnionych podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych leżących u podstaw zaskarżonej decyzji.
Przyjęcie powyższego stanowiska oznacza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, albowiem przy tak dokonanych ustaleniach faktycznych za nietrafne uznać należy stawiane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zatem zarzuty te należy znać za wadliwe już z tego względu, że według twierdzeń samego skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego miałyby jedynie charakter wtórny albowiem byłyby co najwyżej następstwem dokonania niewłaściwych ustaleń faktycznych.
Naruszenie prawa materialnego ma miejsce, gdy organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a tylko nie zastosował odpowiednich przepisów prawa materialnego, niewłaściwie je zastosował lub też dokonał błędnej ich wykładni. Jeżeli natomiast organ dokona nieprawidłowych ustaleń faktycznych i stosownie do tych ustaleń zastosuje lub nie określone przepisy prawa materialnego, to naruszenie prawa materialnego ma charakter wtórny, gdyż jest pochodną nieprawidłowych ustaleń faktycznych. W takim przypadku nie następuje naruszenie prawa materialnego w znaczeniu ścisłym.
W sprawie organ nie naruszył przepisów prawa materialnego albowiem dokonał właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz.1202 ze zm.). Skoro do wzniesienia przedmiotowego budynku doszło w latach 2003-2004 to nie budzi wątpliwości, że w sprawie miała zastosowanie ta właśnie ustawa, a nie przepisy obowiązujące poprzednio, tj. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.
Z art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowalnego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa takiego budynku wymaga natomiast zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego).
Z ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonych w sprawie oględzin wynikało, że przedmiotowy budynek gospodarczy spełniał kryteria opisane w art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowalnego, co oznaczało, że budowa tego obiektu wymagała zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Brak zgłoszenia budowy przedmiotowego obiektu skutkował wszczęciem przez organ tzw. postępowania legalizacyjnego w trybie określonym w art. 48 i następne prawa budowlanego, tj. wszczęciem postępowania dotyczącego rozbiórki lub legalizacji obiektu budowlanego bądź jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, względnie zgłoszenia. Taki też tryb został zastosowany w przedmiotowej sprawie albowiem postanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r., na podstawie art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek polegający na przedstawieniu w terminie do 30 października 2017 r. określonych dokumentów koniecznych dla legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. Fakt niewywiązania się przez skarżącego z powyższego zobowiązania powoduje, że zgodnie z treścią przepisu art. 49b ust. 3 prawa budowlanego organ był zobligowany do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 49b ust. 1 prawa budowlanego, tj. decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniósł D. W. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że zaskarżona decyzja była trzecią decyzją organu odwoławczego poprzedzoną wcześniejszymi dwoma takimi samymi co do treści ustaleń faktycznych decyzjami jednakże kasacyjnymi; zmienność poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, która nie znalazła uzasadnienia w dodatkowych dowodach, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym Sąd winien był sprawując kontrolę legalności zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.;
2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji było dotknięte wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, postępowanie było przeprowadzone z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, błędnego przyjęcia, że organ nie był zobowiązany do dokonania weryfikacji zgodności obiektu z obowiązującym w dacie dokonywania inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nieuzasadnione wywodzenie z zeznań świadków wskazanych przez D. W., że budowa budynku została wykonana po 1995 r. podczas gdy świadkowie ci wskazywali datę 1991 – 1992 r. i nieuzasadnione przyjęcie, iż budynek ten powstał dopiero w latach 2003 – 2005;
3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji przejawiające się w nieprzesłuchaniu świadków niezainteresowanych bezpośrednio rozstrzygnięciem sprawy;
4. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez wadliwe i niepełne ustalenie stanu faktycznego, brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej polegający na nieprzeprowadzeniu dowodu z dokumentów urzędowych, to jest Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w zakresie uzyskania zdjęć lotniczych dotyczących działki o nr ew. [...] w miejscowości K. Z. za okres 1991- 1995 r. na okoliczność daty zakończenia budynku gospodarczego, a konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niepełnym materiale dowodowym;
5. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów w skardze, a tym samym uniemożliwienie kontroli instancyjnej w powyższym zakresie;
6. art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie wyrażające się w wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki pomimo braku podstaw do jej wydania;
7. art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w latach 1991 – 1992 a zatem inwestycja została zakończona przed dniem wejścia w życie prawa budowlanego z 1994 r. (to jest przed 1 stycznia 1995 r.) i wobec tego powinny mieć zastosowanie przepisy art. 37 – 40 prawa budowlanego z 1974 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające przemawiać, zdaniem skarżącego za zasadnością podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstwie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez D. W. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. To, że zaskarżona decyzja była trzecią decyzją organu odwoławczego nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości tej decyzji. Zdarza się, że w postępowaniu administracyjnym wielokrotnie dochodzi do uchylania decyzji organu I instancji jednakże okoliczność ta sama w sobie nie wpływa prawidłowość decyzji kontrolowanej przez sąd administracyjny. Zgodność z prawem decyzji, którą kontroluje sąd administracyjny nie zależy od ilości decyzji, które zostały wcześniej wydane w toczącym się postępowaniu administracyjnym.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a. i art. 80 K.p.a.
Zarówno organy administracji jak i Sąd I instancji dokonały szczegółowej i wnikliwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że ocena dowodów dokonana przez organy administracji jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej zakwestionowania. W oparciu o zgromadzone dowody organy administracji poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszernie wyjaśniono na podstawie jakich dowodów ustalono datę budowy budynku, dlaczego dano wiarę tym dowodom oraz dlaczego nie dano wiary dowodom przeciwnym. Stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji jest niecelowe. Wskazać jedynie należy, że możliwość przedstawienia przez skarżącego kasacyjnie własnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie oznacza, że ocena dokonana przez organy administracji oraz Sąd I instancji jest oceną błędną.
Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Organy administracji, zgodnie z treścią art. 7 K.p.a. są zobowiązane do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jak wynika z przytoczonego przepisu organy administracji mają obowiązek podejmowania tych czynności, które są niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkich czynności, których domaga się strona postępowania. W realiach niniejszej sprawy nie było konieczności przesłuchiwania dodatkowych świadków, gdyż te dowody, które zostały pozwalały na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych, przy czym są to dowody zarówno osobowe jak i dowody z dokumentów. Ponownie stwierdzić należy, że dowody te zostały poddane prawidłowej weryfikacji.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu ze zdjęć lotniczych Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii. Jak to zostało już wcześniej wskazane zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i uzupełnianie go wskazana prze skarżącego kasacyjnie zdjęcia lotnicze było zbędne.
Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji.
Art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z przepisu tego nie wynika obowiązek odniesienia się przez sąd administracyjny do zarzutów skargi. Obowiązkiem sądu jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Może to w praktyce oznaczać konieczność odniesienia się do zarzutów skargi ale nie oznacza to, że sąd administracyjny musi szczegółowo w uzasadnieniu odnosić się do wszystkich zarzutów nawet jeśli są one oczywiście niezasadne lub niezwiązane ze sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z art. 141 § 1 P.p.s.a. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu administracji wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zaistniały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki budynku, którego dotyczyło postępowanie. Szczegółowa argumentacja w tej kwestii została przedstawiona zarówno w uzasadnieniu kontrolowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji jak i w uzasadnieniu wyroku tego Sądu. Argumentację tę, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić i jej ponowne przytaczanie jest niecelowe.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.).
Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można więc mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko ocena prawna tego stanu faktycznego. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów.
Skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego w istocie kwestionuje ocenę materiału dowodowego oraz ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji i zaakceptowane przez Sąd I instancji. Organy administracji oraz Sąd w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustaliły, że budynek został zrealizowany w latach 2003 – 2005 a zatem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie mógł mieć zastosowania w sprawie. W istocie zarzut naruszenia prawa materialnego nie odnosi się do stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji i zaakceptowanego przez Sąd I instancji, tylko do stanu faktycznego jaki, zdaniem skarżącego kasacyjnie, powinien zostać ustalony.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.