II OSK 1218/06

II OSK 1218/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Stahl
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1175/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-01-24
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 1 i 2, art. 176, art. 183  par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Wojciech Chróścielewski Sędziowie Małgorzata Stahl Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 19 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1175/05 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1175/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...]., znak: [...], na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia 24 grudnia 1987r. o udzieleniu I. G. i G. G. pozwolenia na budowę pawilonu małej gastronomii na działce nr [...] przy ul. [...] w B., zlokalizowanego na granicy z sąsiednią działką ścianą z otworem drzwiowym oraz drugą ścianą usytuowaną w odległości 0,8 m od sąsiedniej nieruchomości i w odległości 5,5 m od istniejącego na tej działce budynku uznając, iż jej wydanie nastąpiło z rażącym naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 17, poz. 62 ze zm.).
W dniu 1 lutego 2005r. K. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W wyniku wznowionego postępowania, decyzją z dnia [...], znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 146 § 2 k.p.a. Wojewoda [...] odmówił uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzając, iż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej niezależnie od podmiotu, którego decyzja ta dotyczy.
W odwołaniu od tej decyzji K. G. zarzucił, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 146 § 2 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] oraz stwierdził wydanie decyzji tego organu z dnia 14 grudnia 2004r. z naruszeniem prawa. Przy czym odmówił jednocześnie uchylenia tej decyzji z uwagi na to, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że z uwagi na to, iż K. G., który w dacie wydania kontrolowanej decyzji był właścicielem spornego budynku, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, zaś wniosek o wznowienie został wniesiony z zachowaniem terminu, istniała podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawca nie przedstawił jednakże nowych dowodów ani okoliczności. Za bezsporne organ odwoławczy natomiast uznał wydanie decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia 24 grudnia 1987r. z rażącym naruszeniem prawa – przepisów wykonawczych, określających odległości projektowanej zabudowy od granic działek sąsiednich i budynków na nich zlokalizowanych.
W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. G. wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2004r. inwestycja była już w całości zrealizowana, wobec czego niedopuszczalnym było stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Pawilon małej gastronomii należy do budynków użyteczności publicznej. Wobec tego prawidłowość jego usytuowania na działce względem jej granic i budynków na działkach sąsiednich winna być oceniona według przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. § 18 i 19.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) obowiązującej w dacie wydania decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia 24 grudnia 1987r. o pozwoleniu na budowę oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Zauważył także, iż żaden przepis rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zezwalał na usytuowanie budynku na granicy z działką sąsiednią, ścianą posiadającą otwór drzwiowy i z drugą ścianą zawierającą okna w odległości 0,8m. Zwrócił również uwagę na to, że takiej możliwości legalizacji nie dopuszczały ani w/w przepisy techniczno – budowlane z 1980r., ani też następne z 1994r., ani wreszcie obecnie obowiązujące. W ocenie Sądu I instancji, decyzja pozwalająca na budowę pawilonu usytuowanego w odległości 0,8m od granicy działki ścianą z otworami okiennymi oraz na granicy z inną sąsiednią działką ścianą z otworem drzwiowym rażąco narusza § 12 w/wskazanego rozporządzenia, wobec tego jest dotknięta wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Przy czym za prawidłowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał stanowisko organu, że pomimo wydania decyzji organu I instancji z naruszeniem prawa, tj. bez udziału skarżącego, który w dacie jej wydania był właścicielem spornego budynku, co uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to z uwagi na to, iż nie przedstawił on nowych dowodów oraz istotnych okoliczności, w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną K. G., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie zmianę zaskarżonego orzeczenia i utrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę w mocy, a nadto zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazał:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż otwory okienne znajdujące się w budynku nie są zgodne z prawem, podczas gdy całościowa i wnikliwa analiza art. 34, 36 i 36a ustawy Prawo budowlane obowiązującego w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pozwala na ewentualne odstępstwo od norm prawa budowlanego, gdy jest ono nieistotne i mieszczące się w decyzji uznaniowej;
2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki zastrzegając przy tym jednocześnie, iż taka "subsumcja budzi pewne wątpliwości, gdyż w rozpatrywanej sprawie nie użyto § 18 i 19 tegoż rozporządzenia";
3. nierozstrzygnięcie istoty sprawy, co do kwestii intertemporalnych stosowania prawa, albowiem dokonując kontroli decyzję, organ administracji miał obowiązek uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania;
4. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 7 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie słusznego interesu skarżącego, ponieważ gdy strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym w ramach wznowionego postępowania organ nie może zastosować art. 146 § 2 k.p.a.;
- naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego nienależyte zastosowanie, gdyż zrealizowanie inwestycji na mocy decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia jej nieważności.
W uzasadnieniu tak sformułowanych zarzutów i wniosków skargi kasacyjnej wywodzono, iż z podstawy prawnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] wynika, że organ ten zastosował art. 146 § 2 k.p.a. i dlatego słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie ją uchylił. Następnie odwołując się do uchwały SN z dnia 18 listopada 1993r., III AZP 23/93 podniesiono, że decyzja Wojewody [...] dnia 14 grudnia 2004r. stwierdzająca nieważność decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia 24 grudnia 1987r. o pozwoleniu na budowę została podjęta z oczywistym i nie budzącym wątpliwości naruszeniem prawa, gdyż była niedopuszczalna z uwagi na to, iż pawilon małej gastronomii został w całości zbudowany. Podniesiono przy tym, że sprawa budowy pawilonu była przedmiotem postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w B. i została zakończona decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania z dnia 18 września 2002r. z uwagi na brak podstaw do wydania nakazu likwidacji otworów okiennych w związku z ustaleniem, iż otwory okienne w pawilonie, których likwidacji domagała się skarżąca M. W., zostały wybudowane zgodnie z projektem budowlany będącym integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę. Pawilon małej gastronomii będący przedmiotem pozwolenia na budowę z dnia 24 grudnia 1987r. zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy do budynków użyteczności publicznej. Przepis § 12 tegoż rozporządzenia dotyczy natomiast budynków mieszkalnych i gospodarczych na działkach zagrodowych, w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojących jednorodzinnych domów mieszkalnych, wobec czego jego użycie w sprawie budzi poważne wątpliwości i zachodzi pytanie dlaczego nie użyto w tym przypadku § 18 i 19. Mogłoby się bowiem okazać, że np. skoro obciążenie ogniowe budynku małej gastronomii oraz budynku mieszkalnego sąsiada nie przekracza 25kg/mkw drewna przy spełnieniu warunku wynikającego z § 18 pkt 1 wskazanego rozporządzenia, to wymagana odległość 10m między tymi budynkami mogłaby być zmniejszona o 50 %. Takiego dowodu w aktach sprawy przeprowadzonego w oparciu o powołane przepisy nie ma i brak jest też dowodu, czy budynek ten został uznany (czy też nie) za uciążliwy w zakresie ochrony środowiska. Skoro jednak osoba, która wystąpiła do odpowiedniego organu o pozwolenie na budowę otrzymała takie pozwolenie w 1987r., to należy uznać, że organ architektoniczno – budowlany w porozumieniu z organami współdziałającymi sprawdził wszystko co należy przed jego wydaniem. W konkluzji powyższych wywodów stwierdzono, iż zarówno Wojewoda [...], jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie udowodnili podczas wznowionego z urzędu postępowania, że decyzja Wojewody [...] z dnia 14 grudnia 2004r. nie była materialnie wadliwa, a jej wada była tylko formalna (poprzez wadę procesową powodującą wznowienie).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, powinna także zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Prawidłowe powołanie w skardze kasacyjnej właściwych podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie jest więc szczególnie istotne z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. Powyższa zasada oznacza bowiem pełne związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskami i podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza wskazanymi w niej przez wnoszącego skargę kasacyjną wad zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji lub postępowania przed tym Sądem.
Zauważyć przy tym należy, iż przez błędną wykładnię prawa materialnego należy rozumieć wadliwe zrozumienie treści przepisów, zaś przez niewłaściwe zastosowanie – posłużenie się przepisem zawierającym normę prawną nie odnoszącą się do stanu faktycznego sprawy. Opierając zatem skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia prawa materialnego należy wskazać konkretne przepisy, których naruszenia miał się dopuścić Sąd zaskarżonym orzeczeniem oraz wykazać na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, a także jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie danej normy prawnej na gruncie stanu faktycznego sprawy.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga z kolei wskazania przepisów postępowania sądowodaministracyjnego (a nie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ) , którym uchybił Sąd I instancji oraz wykazania, iż zarzucane uchybienie mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.
Przy czym wskazanie przepisów, których dotyczą sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty winno polegać na podaniu ich numeru, artykułu, paragrafu bądź ustępu określonego aktu prawnego.
Powyższym wymogom nie w pełni jednak odpowiada skarga kasacyjna wniesiona w rozpatrywanej sprawie, która została oparta na obu wskazanych w art. 174 p.p.s.a. podstawach.
Wobec tego w pierwszej kolejności wymaga rozważenia zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny Sądu tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.
Z tego też względu przechodząc do omówienia sformułowanych w niej zarzutów zauważyć należy, iż postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym mieć wpływ na wynik sprawy – art. 7 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 k.p.a. nie odnosi się do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. O ile można uznać za wystarczające powołanie w ramach tego zarzutu samego przepisu art. 156 § 1 k.p.a., z uwagi na treść przepisu art. 145 § 1, pkt 2 p.p.s.a., o tyle wskazanie wyłącznie przepisów art. 7 i art. 146 § 2 k.p.a., bez powiązania ich z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego nie można uznać za prawidłowe sformułowanie zarzutu, który mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, iż sąd administracyjny nie stosuje w toku postępowania toczącego się przed nim przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ubocznie należy jednak podnieść, iż stanowisko wyrażone w powołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25. 11. 1988r., sygn. akt IV SA 540/88 ( ONSA 1988/2/90), iż w przypadku, gdy strona nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu, co oznaczało, że z naruszeniem art. 7 k.p.a. nie rozważono jej słusznego interesu, we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 k.p.a., wyrażone zostało w określonym stanie faktycznym i nie może odnosić się do rozpoznawanej sprawy. Powołany przepis art. 146 § 2 k.p.a. nie zawiera tego rodzaju ograniczenia. Ma on zastosowanie w sytuacji, gdy we wznowionym postępowaniu na skutek wad procesowych okaże się, że poprzednio wydana decyzja nie była wadliwa materialnie, co powoduje, iż w sprawie nie może zapaść inna decyzja niż wcześniej wydana. Odnośnie naruszenia przepisu art. 156 § 1 k.p.a. zauważyć należy, iż skarżący również nienależycie go sformułował. Przytoczony przepis w § 1 zawiera szereg punktów, istotnie się od siebie różniących. Sformułowanie w tak ogólny sposób zarzutu w skardze kasacyjnej uniemożliwia zatem sądowi odniesienie do niego. Można jedynie przypuszczać, zarzut podniesiony został w związku z powołana w uzasadnieniu skargi uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 18.11.1993r., sygn. akt III AZP 23/ 93. Uchwała ta odnosiła się także do określonego stanu faktycznego i nie można jej w sposób bezkrytyczny odnosić do wszystkich spraw.
Bezzasadny jest także postawiony zarzut "nierozstrzygnięcia istoty sprawy, co do kwestii intertemporalnych stosowania prawa" nawiązujący w swej treści do ciążącego na organie administracji obowiązku uwzględnienia stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego w chwili jej wydania. Tak sformułowany zarzut nie spełnia wskazanych wyżej wymogów jakim powinna odpowiadać podstawa skargi kasacyjnej. Już sama ogólnikowość tak sformułowanego zarzutu, do którego w dodatku nie ustosunkowano się w jakikolwiek sposób w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uniemożliwia sprawdzenie jego zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż Sąd ten z uwagi na związanie jej granicami, nie jest w żaden sposób uprawniony do precyzowania za wnoszącego skargę kasacyjną zawartych w niej zarzutów, pomijając już kwestię braku wskazania jakie przepisy prawa materialnego oraz w jaki sposób, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, miały zostać w ten sposób naruszone w zaskarżonym wyroku.
Nie jest zasadny również zarzut naruszenia prawa materialnego mający polegać na naruszeniu "ustawy Prawy budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż otwory okienne znajdujące się w budynku nie są zgodne z prawem, podczas gdy całościowa i wnikliwa analiza art. 34, 36 i 36a ustawy Prawo budowlane obowiązującego w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pozwala na ewentualne odstępstwo od norm prawa budowlanego". Poza ogólnikowym wskazaniem "ustawy Prawo budowlane", formułując ten zarzut, wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał bowiem wprost żadnego, konkretnego przepisu, którego błędnej wykładni miałby dokonać Sąd I instancji w rozpatrywanej sprawie i nie może zmienić tej oceny okoliczność odwołania się do "art. 34, 36 i 36a ustawy Prawo budowlane obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Poza tym samo uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odnosi się w ogóle do tego zarzutu. Można więc jedynie domniemywać, iż wnoszący skargę kasacyjną miał na względzie ustawę z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, lecz nawet w takim wypadku podkreślenia wymaga, że treść art. 34 i 36 tej ustawy jest nieadekwatna do treści zarzutu, gdyż przepis art. 34 normował kwestie związane z prowadzeniem dziennika budowy, zaś art. 36 – wstrzymania robót budowlanych. Przepisu art. 36a ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane natomiast w ogóle nie zawierała.
Przechodząc z kolei do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki stwierdzić należy, iż zarzut ten nie jest trafny. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż zarzucanego niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu jej autor upatruje w zasadzie nie tyle w błędnej subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego, co w wadliwym jego ustaleniu poprzez nieustalenie charakteru spornego budynku oraz charakteru zabudowy na działce sąsiedniej, o czym świadczy chociażby wywód dotyczący braków w materiale dowodowym sprawy. Skoro zaś skarga kasacyjna w istocie zarzuca nie tyle niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu, lecz wadliwość samej podstawy faktycznej, co zawsze jest wynikiem naruszenia określonych przepisów postępowania, to dla skutecznego wykazania tej wadliwości niewystarczającym było samo zakwestionowanie ustaleń faktycznych, lecz należało również wskazać, które przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne zostały w ten sposób naruszone oraz na czym zarzucane naruszenie polegało. To samo dotyczy zresztą podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii braków w materiale dowodowym. Zarzut tego rodzaju nie może być bowiem skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie. Samo zaś powołanie się na brak określonych dowodów nie stanowi podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Należy jednak zauważyć, iż Sąd I instancji prawidłowo uznał, żaden z przepisów prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę poprzednikom prawnym skarżącego, nie dopuszczał możliwości usytuowania jakiegokolwiek budynku ścianą z otworami okiennymi w odległości 0,8 m od granicy sąsiedniej nieruchomości. Odnośnie możliwości zastosowania w sprawie § 18 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r., to przepis ten nie odnosił się do budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi, do której to kategorii zgodnie z treścią § 170 ust. 3 zaliczone były budynki mieszkalne i użyteczności publicznej zaś § 19 rozporządzenia mógł mieć zastosowanie wyłącznie do budynków zaliczonych do określonych kategorii niebezpieczeństwa pożarowego pod warunkiem zainstalowania samoczynnych stałych urządzeń gaśniczych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.