II OSK 1213/06

II OSK 1213/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Stahl
Tomasz Zbrojewski
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1684/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-05-10
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 47
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 55 i 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156  par. 1 pkt. 2, 106  par. 1-6, 145  par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
134  par. 1, 145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędziowie Małgorzata Stahl Tomasz Zbrojewski Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 19 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1684/05 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r., VII SA/Wa 1684/05, oddalił skargę T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził z urzędu nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. S. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w S., gmina P. W uzasadnieniu podał, iż zatwierdzony decyzją projekt budowlany zawiera, co najmniej dwa lokale mieszkalne i dodatkowo wydzielone w parterze budynku dwa pokoje o charakterze zakwaterowania turystycznego, przy czym cztery pokoje lokalu mieszkalnego na piętrze budynku mają również charakter pokoi zakwaterowania turystycznego. W związku z powyższym projekt budowlany narusza art. 3 ust 2a ustawy Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U z 2003 r., nr 207, poz. 2016) definiujący budynek mieszkalny jednorodzinny. Wojewoda [...] ustalił również, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nakładała na inwestora obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Parkiem Krajobrazowym we W. Z pisma tego Parku załączonego przez inwestora do dokumentacji projektowej wynika, iż przedstawiony projekt budowlany nie uzyskał pozytywnego uzgodnienia. Dlatego też, Starosta P. wydając kontrolowaną decyzję naruszył również art. 35 ust 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu I instancji naruszenie wskazanych przepisów Prawa budowlanego miało charakter rażący, dlatego stwierdzono nieważność badanej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania T. S., decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał, iż kontrolowana decyzja została wydana niezgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bowiem inwestor nie uzyskał pozytywnego uzgodnienia projektu budowlanego z Dyrekcją [...] Parku Krajobrazowego we W.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. S. podniosła, iż rozbudowany dom jest dostosowany do jej potrzeb rodzinnych z uwagi na posiadanie licznej rodziny. Zdaniem skarżącej, ocena opinii wydanej przez Dyrektora [...] Parku Krajobrazowego należy do Starosty P., który uznając kompletność dokumentacji o pozwoleniu na budowę zdjął z niej, jako inwestora, obowiązek uzgodnienia decyzji z [...] Parkiem Krajobrazowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej w dniu 26 maja 2003 r. przez Wójta Gminy P. dla przedmiotowej inwestycji wynika, iż znajduje się ona na terenie położonym w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Decyzją tą (pkt 3) został nałożony na skarżącą obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Parkiem Krajobrazowym we W. Skarżąca nie wykonała nałożonego na nią obowiązku i nie przedstawiła uzgodnionego z [...] Parkiem Krajobrazowym projektu budowlanego. Z pisma dyrektora [...] Parku Krajobrazowego z dnia 16 grudnia 2003 r., i wynika, iż "Zarząd [...] Parku Krajobrazowego opiniuje negatywnie i nie uzgadnia przedłożonej dokumentacji projektowej".
Zdaniem Sądu, Starosta P. nie miał prawa zwolnić skarżącej z obowiązku nałożonego na nią decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wydający pozwolenie na budowę związany jest warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi w decyzji nawet wówczas, gdy w ocenie tego organu decyzja ta jest wadliwa (wyrok NSA z 4 lutego 1999 r., IV SA 212/97). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zakwalifikował takie działanie jako rażąco naruszające art. 35 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zarzut skarżącej dotyczący braku podstaw prawnych do żądania od niej uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Parkiem Krajobrazowym jest nieuzasadniony. W postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę organ nie ma prawa badać czy nałożony na skarżącą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązek znajduje oparcie w przepisach prawa. Zarzut taki skarżąca powinna zgłosić na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, organ jest związany ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może od nich odstąpić. Niezasadnie skarżąca podnosi, iż brak uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Parkiem Krajobrazowym nie stanowi rażącego naruszenia prawa, lecz może skutkować wznowieniem postępowania. Sytuacja, w której brak uzgodnienia może skutkować wznowieniem postępowania zachodzi tylko w przypadku naruszenia art. 106 § 1 k.p.a., który normuje wyłącznie kwestie proceduralne współdziałania organów w przypadku, gdy przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. ustawodawca potraktował jako wadliwość postępowania możliwą do usunięcia w trybie art. 145 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie nie miało jednak miejsce naruszenie art. 106 § 1 k.p.a., lecz nie wykonanie obowiązku nałożonego na skarżącą w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zdaniem Sądu również, zarzut skargi, iż "zrealizowanie inwestycji na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności'' jest bezzasadny. Stanowisko takie reprezentowane przez Sąd Najwyższy nie zostało przyjęte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym od dawna został utrwalony pogląd zgodnie z którym zrealizowanie inwestycji nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego lecz wyłącznie skutek faktyczny.
W skardze kasacyjnej T. S. wniosła uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej - p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię polegające na mylnym przyjęciu, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zachodziła konieczność uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Parkiem Krajobrazowym. W istocie bowiem brak jest w obrocie prawnym wynikających z przepisów wykonawczych do art. 24 ust. 4 i 5 oraz art. 32 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 114, poz. 492 ze zm.) - aktów prawa miejscowego nakładających taki obowiązek i stawiających takie wymagania;
b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek wystąpienia przez inwestora do [...] Parku Krajobrazowego o uzgodnienie projektu budowlanego;
c) art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 28 w zw. z art. 48 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zrozumienie ich treści bowiem skoro zostało wydane pozwolenie na budowę, to de facto musiało być przeprowadzone postępowanie przez organ wydający pozwolenie na budowę w celu zbadania czy projektowana inwestycja nie narusza innych wartości, jak ochrona środowiska, czy krajobrazu. Z pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydział Ochrony Środowiska z dnia 18 listopada 2005 r. podpisanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody wynika, iż budynek po przebudowie nie wpływa negatywnie na walory krajobrazowe [...] Parku Krajobrazowego. Doręczenie skarżącej decyzji o pozwoleniu na budowę i uprawomocnienie się tej decyzji oznaczało wprowadzenie tej decyzji do obrotu prawnego. Wybudowanie domu nastąpiło na podstawie legalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, od której nikt nie wniósł odwołania. Nie uwzględnienie skargi spowoduje, iż skarżąca budując na podstawie tytułu prawnego do wykonywania tych czynności zostanie zrównana z podmiotem, który wzniósł budowlę bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę;
d) art. 7 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu przez Sąd wadliwej i niesłusznej decyzji. Sąd oddalił skargę zamiast ją uwzględnić na podstawie "art. 145 § 1 ust. 6 w zw. z art. 106 § 1 k.p.a." podzielając pogląd skarżącej, ze nie zasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego przez prawo stanowiska innego organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa, lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) "art. 145 p.p.s.a. i art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. i art. 107 k.p.a." polegające na oddaleniu skargi i uznaniu, iż decyzja Wojewody z uwagi na fakt, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa - bez podania szczegółowego uzasadnienia oraz bez wskazania konkretnego przepisu, który został naruszony w sposób rażący oraz bez wskazania jaki przepis zobowiązuje inwestora do zwrócenia się do [...] Parku Krajobrazowego o uzgodnienie projektu budowlanego;
b) art. 145 p.p.s.a. i art. 134 p.p.s.a. z zw. z art. 106 § 5 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i uznaniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu negatywnego zaopiniowania i nie uzgodnienia dokumentacji projektowej, pomimo tego, że w istocie nie wydano w tej sprawie żadnego postanowienia, od którego służyłoby zażalenie, podczas, gdy z pisma Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 18 listopada 2005 r. wynika, iż budynek po przebudowie nie wpływa negatywnie na walory krajobrazowe Parku i spełnia wymogi architektoniczne wskazane w decyzji o warunkach zabudowy;
c) "art. 145 p.p.s.a. i art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. i w z. z art. 145 § 1 ust. 6 k.p.a." polegające na oddaleniu skargi i uznaniu nieważności decyzji z powodu nie uzgodnienia dokumentacji projektowej z [...] Parkiem Krajobrazowym, kiedy w istocie taka podstawa może jedynie skutkować wznowieniem postępowania;
d) nie uwzględnienie przez Sąd I instancji stanowiska zajętego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 listopada 1993 r., III AZP 23/93, z treści której wynika, iż nawet jeżeli ostateczna decyzja zezwalająca na budowę byłaby dotknięta nieważnością, to w sytuacji kiedy już zrealizowano inwestycję wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę;
e) art.134 § 1 p.p.s.a. polegający na tym, iż Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi nie wyszedł poza ich granice, mimo, że w danej sprawie powinien był to uczynić i w tym celu powinien był wskazać, w jakich granicach [...] Parku Krajobrazowego wyznaczono obszary chronionego krajobrazu, określenie granic tegoż parku i czy utworzono wokół nich otuliny oraz wprowadzono obowiązujące na tych terenach zakazy i ograniczenia, a jeżeli tak, to jakie konkretnie są to ograniczenia. Ma to istotne znaczenie w sprawie, bowiem bez tego ustalenia, WSA nie miał wiedzy czy nieruchomość objęta decyzją o pozwoleniu na budowę jest położona w linii i granicach chronionych tegoż Parku.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) na podstawie, której została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Analogiczny przepis znalazł się również w art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), w myśl którego decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 64 ust. 1 tej samej ustawy przepis ten znajduje swoje zastosowanie także w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy. Zasada związania organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oznacza, iż organ ten nie ma kompetencji do podważania ustaleń zawartych w takiej decyzji i badania czy są one zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2001, IV SA 532/00 i wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2005 r., VII SA/Wa 798/05). Zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę jak i decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są wydawane w odrębnych od siebie postępowaniach i jeżeli strona kwestionuje zgodność tej ostatniej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powinna to zrobić w ramach postępowania, którego przedmiotem jest ta właśnie decyzja. Oznacza to również, iż także organ nadzoru badający z urzędu legalność pozwolenia na budowę, którym w sprawie niniejszej był Wojewoda [...] i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie może wkraczać w kompetencje organu, który jest władny do kontroli legalności decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego a którym, zgodnie z właściwością instancyjną, jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z kolei z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca kwestionowała przed wydaniem decyzji pozwalającej na budowę postanowienia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli zatem skarżąca była, na mocy pkt 3 decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, zobowiązana uzgodnić projekt decyzji z [...] Parkiem Krajobrazowym, to organ wydający pozwolenie na budowę obowiązany był powyższy obowiązek od skarżącej wyegzekwować albo w konsekwencji braku przedstawienia takiego uzgodnienia odmówić wydania decyzji pozwalającej na budowę. Z akt sprawy wynika, iż projekt budowlany nie został z Dyrekcją [...] Parku Krajobrazowego pozytywnie uzgodniony. Z pisma dyrektora [...] Parku Krajobrazowego z dnia 16 grudnia 2003 r. wynika wręcz, iż opinia zarządu Parku na temat projektowanej inwestycji była negatywna. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia natomiast pismo Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 18 listopada 2005 r. a więc sporządzone już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, z którego miałoby wynikać, że budynek po przebudowie nie wpływa negatywnie na walory krajobrazowe [...] Parku Krajobrazowego, gdyż jak zaznaczono już w owym piśmie, Wojewódzki Konserwator Przyrody nie posiada kompetencji do wypowiadania się w niniejszej kwestii. W takiej sytuacji należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż organy nadzoru trafnie zakwalifikowały brak uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Parkiem Krajobrazowym jako działanie rażąco naruszające prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie oznacza to jednak, iż po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji pozwalającej na budowę skarżąca będąca inwestorem będzie traktowana jako podmiot, który dopuścił się samowoli budowlanej (art. 48 Prawa budowlanego). W sprawie niniejszej inwestycja została bowiem zrealizowana na podstawie ostatecznej i ważnej podczas budowy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, wobec której następnie stwierdzono jej nieważność. Niezasadny jest zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa budowlanego. Wbrew temu co twierdzi skarżąca organ nadzoru - Wojewoda [...] wskazał również konkretny przepis ustawy Prawo budowlane, który został naruszony tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń. W sprawie niniejszej przyczyną naruszenia powyższego przepisu był brak uzgodnienia projektu budowlanego z dyrekcją [...] Parku Krajobrazowego, co zostało przez organy nadzoru szczegółowo uzasadnione. Nie ma przy tym znaczenia, iż organy te nie wskazały przepisu, któryby zobowiązywał inwestora do uzgodnienia projektu decyzji z dyrekcją [...] Parku Krajobrazowego, gdyż zobowiązanie to wynikało już z ustaleń decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, której to ustalenia, co wyżej stwierdzono są bezwzględnie wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Jak wynika z powyższego, również Sąd nie miał zatem obowiązku badania czy przedmiotowa nieruchomość znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego i jakie ograniczenia obowiązują na jego terenie odnośnie projektowanych inwestycji. Tym samym nie można dopatrzyć się naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., stanowiącego iż Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Niezasadny jest również zarzut postawiony w skardze kasacyjnej, iż w sprawie niniejszej zamiast stwierdzenia nieważności decyzji należało zastosować instytucję wznowienia postępowania, czym organy naruszyły przepis art. 145 § 1 ust. 6 w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Należy uznać, że podstawa wznowienia zawarta w powyższym przepisie odnosi się jedynie do sytuacji, gdy decyzja została wydana bez uzyskania stanowiska innego organu, wyrażanego w trybie art. 106 § 1 - 6 k.p.a. (instytucja współdziałania organów). W przypadku natomiast art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów nie mamy do czynienia z instytucją współdziałania organów w trybie art. 106 § 1 k.p.a., ponieważ o wydanie tych uzgodnień zwraca się do właściwych organów sam inwestor i to jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż wymagane uzgodnienia powinny być złożone razem z wnioskiem o pozwolenie na budowę (por. wyrok NSA z 21 września 1999 r., II SA/Ka 1913/97, Wokanda 2000 nr 6, poz. 36). Potrzeba dokonania uzgodnień lub uzyskania opinii może wynikać też z ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jak wynika z art. 106 § 2 k.p.a. to organ w trakcie prowadzenia postępowania głównego zwraca się do innego organu o zajęcie stanowiska w postępowaniu, które ma incydentalny charakter. Tymczasem postępowanie administracyjne w sprawie uzyskania stosownego uzgodnienia stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wszczynane jest z inicjatywy samego zainteresowanego - inwestora i ma odrębny charakter. Z tego względu brak uzgodnienia wydawanego w tym odrębnym postępowaniu od postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie powoduje takiej wadliwości procesowej tego ostatniego postępowania, która uzasadniałaby jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. W tym bowiem przypadku mamy do czynienia nie z naruszeniem przepisów k.p.a. lecz jedynie z naruszeniem przepisów prawa materialnego - Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organy nadzoru właściwie wybrały w niniejszej sprawie tryb postępowania nadzwyczajnego tj. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Odnośnie kwestii dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na budowę w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana należy zauważyć, iż powołane w skardze kasacyjnej stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r., III AZP 23/93 nie zostało, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wręcz przeciwnie z licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym w tych powołanych w uzasadnieniu wyroku, wynika, że zrealizowanie inwestycji nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego lecz jedynie skutek faktyczny. W związku z powyższym nie ma przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na budowę nawet w przypadku, gdy inwestycja została już zrealizowana.
Skoro zatem jak to zostało wyżej stwierdzone organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się w sprawie niniejszej naruszenia powołanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego - ustawy Prawo budowlane oraz prawa procesowego - przepisów k.p.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie oddalił skargę T. S, na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2005 r. Tym samym nie można się dopatrzyć, aby Sąd I instancji naruszył art. 145 p.p.s.a. (w skardze kasacyjnej nie wskazano jednostki redakcyjnej) czy też art. 7 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.