II OSK 1203/09

II OSK 1203/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-07-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2057/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-02-26
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
§ 60
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr. ) Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.W. i Z.J. "PW E. s. c. J. W.& Z. J." z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2057/08 w sprawie ze skargi J.W. i Z.J. "PW E. s. c. J. W.& Z. J.i" z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 2057/08 oddalił skargę J. W. i Z. J. - wspólników - "(...)" z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2008r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Wojewoda Kujawsko - Pomorski decyzją z dnia (...) czerwca 2008r. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nr (...)Starosty Bydgoskiego z dnia (...) września 2002r. znak: (...) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P.W. "(...)" s.c. (...) z siedzibą w K. pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo - usługowego na działce nr (...) przy (...) w K..
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Starosta Bydgoski decyzją nr (...) z dnia (...) września 2002r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P.W. "(...) w K. pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo- usługowego na działce nr (...) przy (...) w K. zaś S. M. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji.
Organ wskazał, że stosownie do art. 107 § 1 K.p.a. niezbędnym składnikiem każdej decyzji jest oznaczenie strony. Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wśród podmiotów, które mogą mieć status strony art. 29 K.p.a. wymienia osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Natomiast kwestionowaną decyzją Starosta Bydgoski wydał pozwolenie na budowę wnioskowanej inwestycji na rzecz spółki cywilnej.
Uznana nieprawidłowość oznaczenia strony w tej sprawie ma tylko ten skutek, że adresaci uprawnienia wynikającego z treści orzeczenia zostali określeni w sposób pośredni, poprzez nazwę spółki cywilnej, którą tworzą a nie wprost czyli poprzez wskazanie imion, nazwisk i adresów. W obu jednak przypadkach przymiot strony -oparty na przepisie art. 28 K.p.a. - przysługuje tym samym osobom fizycznym i że one realizują nabyte prawo oraz, że sposób oznaczenia adresata decyzji w żaden sposób nie wpływa na treść rozstrzygnięcia co do istoty. Nie jest to rażące naruszenie prawa. Gdyby decyzję skierowano do wspólników spółki cywilnej oznaczonych z imienia i nazwiska zamiast spółki, to treść rozstrzygnięcia w ścisłym jego znaczeniu użytym w art. 107 § 1 K.p.a. pozostałaby taka sama, a to oznacza ukształtowanie w tożsamy sposób sytuacji prawnej osób, do których decyzja się odnosiła.
Organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w zwartej zabudowie starej części miasta. Jej szerokość wynosząca około 6 m nie pozwalała na zachowanie odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami określonej w § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) tj. w odległości 3 m od każdej z granic. W takiej sytuacji przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia dopuszczał sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. Przed wydaniem kwestionowanej decyzji nieruchomość ta była już zabudowana budynkiem mieszkalnym z zapleczem gospodarczo - przemysłowym usytuowanym przy granicy z działką nr (...) i ok. 2 m od granicy skarżącego o wysokości porównywalnej z obecnie projektowaną. Poruszany przez S. M. problem ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w jego budynku regulował § 60 powyższego rozporządzenia. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21września) w godzinach 8.oo - 16.oo. Zwrócono uwagę na dużą rozpiętość możliwości zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń, w zależności od usytuowania budynku w stosunku do stron świata. Przepis ust. 2 § 60 wymaga zapewnienia bezwzględnie nasłonecznienia tylko jednego pokoju w mieszkaniu wielopokojowym, a w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza ograniczenie czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny i całkowicie zwalnia z obowiązku nasłonecznienia pokoju w mieszkaniach jednopokojowych w takiej zabudowie.
Ponadto wskazał, że z przedłożonych przez S. M. w dniu (...) marca 2007r. oryginalnych rzutów pierwszego piętra i poddasza jego budynku z aktualnym na dzień rozpatrywania sprawy rozkładem i przeznaczeniem poszczególnych pomieszczeń i usytuowaniem otworów okiennych wynika, że od strony spornego obiektu budynek ten nie posiada otworów okiennych na piętrze i strychu. Natomiast z przedłożonej w dniu 5 maja 2008r. inwentaryzacji budowlanej parteru budynku mieszkalnego z usługami przy (...) i ul. (...) w K., sporządzonej przez osobę uprawnioną, wynika, że na parterze istnieje mieszkanie jednopokojowe, w którym okno w pokoju i kuchni usytuowane jest w odległości około 3,0 m od granicy działki.
W świetle powyższego organ przyjął, że wydane pozwolenie na rozbudowę przedmiotowej inwestycji nie narusza przepisu § 60 powyższego rozporządzenia.
Istniejący na tej nieruchomości budynek handlowo-usługowy posiada instalację elektryczną zasilaną z istniejącego przyłącza energetycznego. Zatwierdzony skarżoną decyzją projekt budowlany jego rozbudowy i przebudowy nie przewiduje żadnych zmian w tym zakresie. W tej sytuacji zgoda skarżącego na korzystanie z tego zasilania nie była wymagana.
W związku z podnoszonym przez stronę w piśmie z dnia 29 kwietnia 2008r. nowym zarzutem umieszczenia w spornym budynku od strony jego nieruchomości "luksferów jako świetlików budynku", uniemożliwiających ewentualną rozbudowę jego budynku do granicy działki, organ wskazał, że analiza zatwierdzonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego nie daje podstaw do stwierdzenia, iż przyjęte rozwiązanie narusza w sposób rażący przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wypełnienie w ścianie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery czy cegła szklana, jeśli powierzchnia takiego wypełnienia nie przekracza 10% powierzchni ściany, jest dopuszczalne w myśl § 234 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. W niniejszej sprawie warunek ten nie został naruszony, a zaprojektowany sposób oświetlenia pomieszczenia sprzedaży został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii, a także Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w B.. Takie rozwiązanie nie utrudnia możliwości zabudowy działki sąsiedniej, a inwestor musi liczyć się z możliwością dobudowania ściany bezpośrednio przylegającej do ściany, w której znajduje się wypełnienie luksferami.
S. M. wniósł odwołanie od w/w decyzji Wojewody Kujawsko -Pomorskiego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) października 2008r. na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody Kujawsko -Pomorskiego z dnia (...) czerwca 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przypomniał, że inwestycja - będąca przedmiotem niniejszego postępowania - usytuowana jest na działce nr (...) przy Pl. (...) w K. i jest projektowana bezpośrednio przy granicy z działką nr (...). Na działce nr (...) znajduje się budynek, którego ściana zawiera otwory okienne od strony ściany projektowanego budynku. W budynku znajduje się lokal mieszkalny posiadający 1 pokój tylko 1 okno od strony projektowanego budynku. Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w wystarczającym zakresie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie czy nie został naruszony §13 i 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. W aktach sprawy brak dokumentów wskazujących wpływ projektowanej inwestycji na nieruchomość sąsiednią. Jednocześnie z akt nie wynika czy usytuowanie otworu okiennego w budynku sąsiednim w odległości 3 m od granicy z działka inwestora nie jest efektem samowoli budowlanej. Tym samym organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w znacznej części w rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przez J. W. i Z. J. wspólników P.W. "(...) z siedzibą w K., w której wnieśli o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organy administracji w sposób wyczerpujący wyjaśniły, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa budowlanego, normami i obowiązującymi warunkami technicznymi uwzględniającymi w przedmiotowej sprawie i w konkretnych warunkach terenowych prawna możliwość realizacji zabudowy na granicy z sąsiednią nieruchomością. Na etapie postępowania wyjaśniającego poszczególne kwestie wynikające z zacytowanych wyżek zarzutów zostały wyjaśnione co skutkuje tym, że w chwili obecnej spośród pierwotnie kilku zarzutów aktualna pozostaje wyłącznie kwestia warunków oświetlenia sąsiedniej nieruchomości. Do tego ogranicza się zaskarżona decyzja.
Skarżący podkreślili, że znajdujące się w aktach sprawy oryginalne rzuty I piętra i poddasza budynku wnioskodawcy - S. M. wskazują na brak okna od strony granicy działki inwestorów. W tym kontekście sprawa jest jednoznacznie wyjaśniona co stało się podstawą do wydania negatywnej dla wnioskodawcy decyzji Wojewody a stwierdzenie Głównego Inspektora, że z akt nie wynika czy usytuowanie otworu okiennego w budynku sąsiednim w odległości 3 m od granicy z działka inwestora nie jest efektem samowoli budowlanej jest nieuzasadnione. Istota niniejszego postępowania było ustalenie występowania (lub niewystępowania) ustawowych przesłanek stwierdzenia nieważności, przez co w aktach sprawy nie ma dokumentacji dotyczącej czyjejś samowoli budowlanej. Natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując na niewystarczające ustalenie braku naruszenia przepisów o warunkach technicznych nie uwzględnił okoliczności, że rzekomo niedostatecznie nasłonecznione mieszkanie jest mieszkaniem jednopokojowym a w stosunku do takich mieszkań obowiązek zachowania określonego naświetlenia nie istniał.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku podał, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2008r. o nr (...) została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Analiza tego przepisu wskazuje, że decyzja kasacyjna, prowadząca do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia powinna być wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalił się bowiem pogląd, że decyzję kasacyjną organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy przeprowadził je wadliwie.
W ocenie Sądu pierwszej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy a prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Podkreślił, że zaskarżona decyzja jest już kolejną decyzją w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności. Poprzednią - z dnia (...) maja 2007r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego również uchylił decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia (...) kwietnia 2007r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) września 2002r. Organ pierwszej instancji odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy wskazał wówczas, że decyzja Starosty Bydgoskiego, mimo że została skierowana do spółki cywilnej nie jest obarczona wadą określona w art. 156 § 1 K.p.a. Spółka cywilna nie posiada wprawdzie osobowości prawnej a stanowi zespół wspólników nie oznacza to jednak, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa gdyż adresatami decyzji są wspólnicy spółki cywilnej.
Wskazał, że organ ocenił także, że nie można mówić o rażącym naruszeniu warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie albowiem § 12 ust 6 dopuszczał możliwość sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią jeżeli nie można było zachować odległości zabudowy od granicy i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i jego zdaniem nie doszło również do rażącego naruszenia przepisów określających warunki dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji wskazał na nienależyte wyjaśnienie czy zatwierdzony projekt nie naruszał § 13 i 60 obowiązującego wówczas rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Podkreślił, że decyzja ta była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 listopada 2007r. w sprawie VII SA/Wa 1346/07 oddalił skargę J. W. i Z. J. - P.W. "(...)" s.c. w K.. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie.
W związku powyższym, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. A zatem prawomocny wyrok z dnia 9 listopada 2007r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie był wiążący dla organów administracji orzekających w niniejszej sprawie jak i Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pierwszej instancji. Zauważono, że w związku z wyrażoną w art. 135 P.p.s.a. zasadą niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi sąd miał obowiązek wskazania wszelkich wad, którymi obarczona jest - ewentualnie -kontrolowana przez niego decyzja.
W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, że sprawa została już oceniona przez Sąd w wyroku z dnia 9 listopada 2007r. kwestia wydania pozwolenia na budowę spółce cywilnej "P.W. "(...)". Skoro organy administracji wyraziły pogląd, że takie oznaczenie strony nie powoduje skutków w postaci nieważności decyzji a Sąd nie zanegował tego stanowiska, należało przyjąć, że taką oceną - organy administracji, a następnie Sąd w niniejszej sprawie jest związany. Bez znaczenia pozostaje, że Sąd nie wypowiedział się w uzasadnieniu co do tej kwestii. Jednocześnie zwrócono uwagę, że skarżący nie podniósł tej okoliczności w skardze, a przez to sąd badając legalność decyzji, nie stwierdziwszy naruszenia prawa w tym zakresie, nie miał obowiązku wypowiadania się co do tej kwestii w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Poza tym, Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy prawidłowo oceniły, że biorąc pod uwagę stan zagospodarowania działki dopuszczalne było zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego (decyzją z dnia (...) września 2002r.), a ponadto wskazał, że przyczyną uchylenia decyzji z dnia (...) kwietnia 2007r. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia (...) maja 2007r. było niewyjaśnianie kwestii pozbawienia dostępu do światła dziennego nieruchomości nr ew. (...), w związku z podnoszonym zarzutem przez S. M.. Takie stanowisko zostało zaakceptowane przez Sąd w w/w wyroku z dnia 9 listopada 2007r.
W konkluzji, Sąd pierwszej instancji wskazał, że obowiązkiem organu administracji było zbadanie kwestii pozbawienia dostępu do światła dziennego nieruchomości wnioskodawcy i ocena, czy ewentualne naruszenie prawa w tym zakresie ma charakter rażący. Przy czym, dla odniesienia się do omawianego zarzutu priorytetowe znaczenie ma ustalenie wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomość sąsiednią to jest czy faktycznie -biorąc pod uwagę stopień zagospodarowania obu nieruchomości - planowana rozbudowa pozbawi S. M. dostępu do światła dziennego. Organ pierwszej instancji nie poczynił ustaleń w tym zakresie. A zatem zdaniem Sądu prawidłowo organ odwoławczy uznał, że rozważania organu administracji odnoszące się do naruszenia § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (które miały zastosowanie w dacie wydania decyzji z dnia 23 września 2002r.) są przedwczesne. Aby odnieść się czy naruszone zostały w/w przepisy rozporządzenia (§13 i 60) niezbędnym jest jednoznaczne przesądzenie czy w ogóle dostępu do światła został ograniczony a dopiero w przypadku potwierdzenia tego zarzutu organ będzie zobligowany do oceny czy zatwierdzenie takiego projektu budowlanego naruszało usprawiedliwione interesy osób trzecich i dlaczego oraz czy stanowi to rażące naruszenie przepisów prawa (ze wskazaniem tych przepisów). Nie bez znaczenia dla powyższej okoliczności będzie miało to czy posadowione okna na nieruchomości S. M. nie są wynikiem samowoli budowlanej, z tym że okoliczność ta będzie miała znaczenie tylko w sytuacji gdy organ ustali, że planowana rozbudowa narusza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1994r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. W. i Z. J.i wspólnicy P.W. "(...)" s.c. (...) z siedzibą w K. i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), polegające na błędnej wykładni tego przepisu, przez co uznano zasadność prowadzenia dodatkowego postępowania administracyjnego w sprawie, zgodnie z zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, pozwalającej skarżącym na rozbudowę, oparty został o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. zawiera zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Inwestycja skarżących nie narusza żadnych regulacji prawnych, wynika to zarówno z treści kolejnych odwołań S.S. M. oraz rozstrzygnięć organów orzekających w sprawie i sądu. W trakcie wydawania pozwolenia na budowę nie naruszono procedury administracyjnej, nie ograniczono niczyich uprawnień strony, ale przede wszystkim inwestycja ta jest zgodna także z przepisami techniczno-budowlanymi. Kwestie oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych, jednoznacznie i wyczerpująco określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosowane obligatoryjnie przez projektantów oraz organy umocowane do weryfikacji projektów budowlanych. Projekt i jego realizacja według norm, parametrów i w granicach określonych przepisami rozporządzenia nie może skutecznie spotkać się z zarzutem naruszenia prawa. Przepisy te maja charakter bezwarunkowy, a ich spełnienie powinno gwarantować inwestorowi realizację zamierzenia inwestycyjnego i ochronę sądową, w przypadku zarzutów osób, zainteresowanych powstrzymaniem inwestycji. Wskazując na treść § 60 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690) podniesiono, iż decyzją Wojewody z dnia 3 czerwca 2008r., wydaną w następstwie uchylenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego poprzedniej, o tej samej treści decyzji, odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Bydgoskiego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na rzecz Skarżących.
W toku prowadzonego postępowania, dodatkowo z wykorzystaniem dokumentacji dot. budynku zajmowanego przez S. M. stwierdzono, że sporny budynek nie ma otworów okiennych od stron inwestycji Skarżących, poza jednym, usytuowanym na parterze, należącym do jednopokojowego mieszkania. Ustalono w ten sposób dwie podstawowe kwestie: na skutek oddalenia inwestycji o 3m. od sąsiedniego budynku do omawianego tu mieszkania zapewniony został dostęp naturalnego dziennego oświetlenia i omawiane mieszkanie jest jednopokojowe, potwierdzając, że decyzja pozwalająca skarżącym na budowę jest w tym zakresie zgodna z prawem.
W ocenie kasatora, w tym kontekście brak uzasadnienia dla zarzutu "nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części w rozumieniu art. 138 § 2 K.p.a. " skutkującego uchyleniem w całości decyzji Wojewody, co potwierdził
następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Istotą tej sprawy jest ustalenie występowania lub niewystępowania ustawowych przesłanek stwierdzenia nieważności, przez co w aktach tej sprawy nie ma dokumentacji dotyczącej np. samowoli sąsiada budowlanej, co byłoby odrębnym postępowaniem.
W przedmiotowej sprawie, z korzyścią dla wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji przyjęto, że przedmiotowe mieszkanie jednopokojowe zostało wyposażone w okno legalnie. A zatem przyjmując, że wyposażenie mieszkania w okno ma charakter legalny, zbadano zgodność takiego stanu rzeczy z zamiarem rozbudowy sąsiedniego budynku przez skarżących i jednoznacznie ustalono, że realizacja przedmiotowej inwestycji na podstawię decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się S. M., nie narusza przepisów dot. oświetlenia pomieszczeń.
W konsekwencji autor skargi kasacyjnej stwierdził, że kwestia ewentualnej samowoli budowlanej jest kwestią odrębną, nie związaną z przedmiotową sprawą, kwestia ta nie może wpłynąć na treść orzeczenia odmawiającego stwierdzenia nieważności, a ewentualna samowola nie wnosząca nic do sprawy, może jedynie
dodatkowo i w innym kontekście potwierdzić prawidłowość wydanej decyzji pozwalającej na budowę w istniejącym układzie działek i zabudowy. Natomiast domaganie się dodatkowego postępowania dowodowego, które może doprowadzić jedynie do tego samego skutku, jest dla skarżących niezrozumiałe i uciążliwe, a w praktyce dodatkowo "premiuje" drugą stronę .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
W przedmiotowej sprawie wnoszący skargę kasacyjną oparli ją na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 , poz. 690 ) przez co uznano zasadność prowadzenia dodatkowego postępowania administracyjnego w sprawie zgodnie z zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wykładnia prawa materialnego polega na "mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej" (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99, publ. [w:] J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2004 r., str. 246-247) czyli na "nieprawidłowym odczytaniu treści prawa" (por.: wyrok NSA z dnia 31.05.2004 r., sygn. FSK 103/04 [w:] T. Woś, .... op. cit., str. 541).
Natomiast w rozpoznawanej sprawy nie można Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucić naruszenia § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię albowiem ten akt prawny i zawarty w nim § 60 nie miały zastosowania w tej sprawie a i w motywach zaskarżonego wyroku nie przedstawiano jego wykładni tak by uznać, że Sąd ten w sposób nieprawidłowy odczytał powoływaną normę prawa materialnego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że organy administracji prowadziły rozważania co do prawidłowości zastosowania § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 z 1999r. poz. 140 ze zm.) i również Sąd pierwszej instancji mając na uwadze to, że sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Bydgoskiego z dnia (...) września 2002r. zasadnie uznał, że do oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji w kontekście art. 156 § 1 K.p.a. mają zastosowani przepisy, które obowiązywały w dacie wydania decyzji ostatecznej a więc właśnie przepisy powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r.
Z tym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy niewątpliwie się zgodzić albowiem zarzucany w kasacji przepis § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002r. jak i całe w/w rozporządzenie, w którym pomieszczono tę normę weszło w życie dopiero 16 grudnia 2002r. natomiast w ramach prowadzonego postępowania nieważnościowego, pod uwagę nie może być brany aktualny stan prawny inny niż ten, który obowiązywał w dniu wydania decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie granicę te wyznacza data decyzji Starosty Bydgoskiego z dnia (...) września 2002r. a wówczas obowiązywał przepis 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 15 z 1999r. poz. 140 ze zm.). Jednocześnie podkreślić należy, iż bez znaczenia w takiej sytuacji jest, to iż oba przepis dotyczą kwestii oświetlenia i nasłonecznienia.
Tym samym wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, który nie ma zastosowania w tej sprawie, czyni zarzut naruszenia prawa materialnego takiej normy prawa materialnego nieusprawiedliwionym.
Ponadto dodatkowo zauważyć należy, iż podstawę rozstrzygnięcia administracyjnego, którego legalność była badana przez Sąd pierwszej instancji stanowił przepis art. 138 § 2 k.p.a. Otóż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie a Sąd pierwszej instancji uznał to stanowisko za prawidłowe. Tym samym w zaskarżonym wyroku podkreślono, że aby odnieść się do naruszenia przepisów § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – które miały zastosowanie do decyzji z dnia (...) września 2002r. , niezbędnym jest jednoznaczne przesądzenie czy w ogóle dostęp do światła został ograniczony a dopiero w przypadku potwierdzenia tego zarzutu organ będzie zobligowany do oceny czy zatwierdzenie tego projektu budowlanego naruszało usprawiedliwione interesy osób trzecich i dlaczego oraz czy stanowi to rażące naruszenie prawa. Tym samym w zaskarżonym wyroku przyjęto za organem odwoławczym brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz potrzebę jego uzupełnienia w znacznej części w sprawie dot. stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Bydgoskiego z dnia (...) września 2002r. Te ustalenia Sądu pierwszej instancji nie zostały zakwestionowane w żaden sposób w kasacji odpowiednim zarzutem naruszenia prawa procesowego co uniemożliwiało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do takiego poglądu Sądu pierwszej instancji. Brak zarzutu naruszenia prawa procesowego w opisanym zakresie powoduje, że taki stan faktyczny ustalony przez Sąd pierwszej instancji wiąże również i Naczelny Sąd Administracyjny.
Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż skarga kasacyjna jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji