II OSK 1194/15

II OSK 1194/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-05-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Iwona Niżnik - Dobosz
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Mazur
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2437/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-01-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 84, art. 145 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2437/14 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.P. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] listopada 2013 r. Wójt Gminy Sochocin, po rozpatrzeniu wniosku J.P. (dalej jako "inwestor"), nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce nr ew. [...] w miejscowości W. Decyzja stała się ostateczna [...] grudnia 2013 r.
W dniu 17 grudnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z [...] listopada 2013 r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. We wniosku wyjaśnił, że jest bezpośrednim sąsiadem inwestora, ale nie został uznany za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] listopada 2013 r. Działki nr [...]/1 i [...]/3 będące własnością skarżącego sąsiadują z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana inwestycja, a inwestor, będąc właścicielem działki nr [...]/4, celowo dokonał jej podziału w taki sposób, że nowa działka nr [...]/11 graniczy z działkami [...]/1 i [...]/3, natomiast działka [...]/10 zawiera się wewnątrz granic działki nr [...]/11. W ocenie skarżącego, karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera dostatecznej ilości informacji pozwalających ocenić oddziaływanie i nie stanowi podstawy do zajęcia stanowiska o odstąpieniu od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Praca turbiny może spowodować realne zagrożenie życia i zdrowia osób i zwierząt przebywających na posesji skarżącego. Karta informacyjna nie rozstrzyga, w jaki sposób będzie oddziaływał wiatrak na obszar sąsiedniej nieruchomości i na hodowane zwierzęta gospodarskie.
Postanowieniem z [...] marca 2014 r. Wójt Gminy Sochocin wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] listopada 2013 r. Skarżący w toku tego postępowania wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów podziałowych działki nr ew. [...]/4 na działki o nr [...]/11 i [...]/10 oraz o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność zbadania rzetelności i prawidłowości przedłożonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz dokonania ustalenia czy przedmiotowa inwestycja będzie wywoływać negatywne oddziaływania na nieruchomości należące do skarżącego. Wójt Gminy Sochocin dopuścił jako dowód w sprawie dokumenty z podziału geodezyjnego działki nr [...]/4, natomiast postanowieniem z [...] maja 2014 r. oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska.
Decyzją z [...] lipca 2014 r. Wójt Gminy Sochocin odmówił uchylenia decyzji z [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że ewentualne ponadnormatywne oddziaływanie przedsięwzięcia zamykać się będzie w granicach terenu działki stanowiącej własność inwestora. Nie powstaną oddziaływania ingerujące w prawa rzeczowe skarżącego, a zatem skarżący nie jest stroną w sprawie zakończonej ostateczną decyzją.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie decyzją z [...] września 2013 r. utrzymało w mocy decyzją Wójta Gminy Sochocin z [...] lipca 2014 r.
Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił kwestie proceduralne związane z wznowieniem postępowania zakończonego decyzją ostateczną.
W ocenie organu, w sprawie niezbędna jest ocena, czy nieruchomości skarżącego mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Organ przedstawił warunki realizacji przedsięwzięcia wynikające z decyzji z [...] listopada 2013 r. W ten sam sposób zostało scharakteryzowane przedsięwzięcie w załączniku do decyzji. Ponadto, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dołączona została karta informacyjna przedsięwzięcia. Organ w sposób szczegółowy przedstawił wynikające z karty informacyjnej dane dotyczące emisji do środowiska substancji lub energii. Odniósł się między innymi do hałasu generowanego przez planowane przedsięwzięcie. Organ odwoławczy wskazał, że zachowując odległość siłowni wiatrowej od istniejącej zabudowy zagrodowej (nie mniejszą niż 150 m), nie powinny powstawać uciążliwości oddziaływania hałasu na mieszkańców tej zabudowy, a standard jakości środowiska w tym zakresie, określony przepisami prawa, zostanie zachowany. Faktyczna odległość od budynku mieszkalnego (pustostanu) wynosi 240 m, a od budynku zamieszkałego - 310 m. Organ odwoławczy wskazał, że elektrownia wiatrowa jest źródłem infradźwięków, których poziom jest jednak zwykle niższy od tzw. tła, czyli poziomu infradźwięków, których naturalnym źródłem jest środowisko. Część doświadczeń i badań wykazało, że infradźwięki wytwarzane przez turbiny nie są odbierane przez organizm człowieka. Ze względu na brak kryteriów oceny hałasu infradźwiękowego w środowisku, posiłkując się kryteriami dotyczącymi stanowisk pracy, przyjęto, że praca elektrowni wiatrowych nie stanowi źródła infradźwięków o poziomach mogących zagrozić zdrowiu ludzi.
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że efekt migotania cienia będzie występował głównie w okresie zimowym oraz w godzinach porannych i popołudniowych, gdy kąt padania promieni słonecznych jest mały. Zjawisko to nie będzie uciążliwe dla pobliskich mieszkańców, z uwagi na maksymalną prędkość obrotu turbiny - 20 obrotów na minutę, odległość najbliższej zabudowy mieszkaniowej wynoszącej więcej niż 220 m, czyli ponad 10-krotność długości łopaty, jak i wysokie drzewa okalające zabudowę oraz budynki gospodarskie. Nie występuje także emisja gazów i pyłów do powietrza, emisja ścieków do wód lub ziemi, natomiast emisja odpadów jest niewielka, analogiczna jak w transformatorach sieci energetycznych niskiego napięcia, a emisja pól elektromagnetycznych jest pomijalna, niewskazująca na możliwość znaczącego oddziaływania na środowisko.
Organ odwoławczy wskazał, że oddziaływanie przedsięwzięcia pozostaje w granicach określonych prawem, a więc nie wpływa w sposób ponadnormatywny na ludzi i środowisko. Oddziaływanie przedsięwzięcia zamykać będzie się w granicach terenu działki stanowiącej własność inwestora. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie narusza interes prawny skarżącego.
W ocenie organu odwoławczego, nie jest zasadny zarzut dotyczący braku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Strona, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń faktycznych. Organ administracji nie jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez ten organ. Żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w świetle art. 84 k.p.a., organ jest związany jedynie wówczas, jeżeli ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnych, a taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie występowała. Przedłożona przez inwestora karta informacyjna zawiera dane m.in. o rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, powierzchni zajmowanej nieruchomości, dotychczasowym sposobie wykorzystania nieruchomości, rodzaju technologii, rozwiązaniach chroniących środowisko, jak i obszarach podlegających ochronie. Zgłaszając wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego skarżący nie przedstawił żadnych istotnych zastrzeżeń co do prawidłowości sporządzenia karty informacyjnej. Nie zakwestionował także zawartych w niej danych odnośnie stanu faktycznego. Karta informacyjna podlegała ocenie, jako dowód w sprawie, przez organ prowadzący postępowanie, a także przez organy współdziałające i żaden z tych organów nie wniósł zastrzeżeń odnośnie treści tego dokumentu.
Oceniając złożone opracowanie pt. "Wpływ siłowni wiatrowych na zachowanie się, wyniki produkcyjne oraz jakość mięsa świń i gęsi na przykładzie siłowni wiatrowej w miejscowości Rypałki, gmina Rypin, województwo kujawsko-pomorskie" organ odwoławczy stwierdził, że jego celem jest przegląd zagrożeń związanych z oddziaływaniem siłowni wiatrowych na organizmy żywe funkcjonujące w ich bezpośrednim sąsiedztwie, przy czym jako zwierząt doświadczalnych użyto gęsi i świń. Zdaniem organu odwoławczego, wnioski zawarte w tym opracowaniu mogą być wykorzystane w celu uzgodnienia interesów rolników, hodowców, a także producentów siłowni wiatrowych. Opracowanie to nie podważa w żaden sposób ustaleń przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że we wznowionym postępowaniu zostało potwierdzone dotychczasowe stanowisko, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamknie się w granicach działki inwestora, więc rzeczywisty interes prawny właściciela nieruchomości niegraniczących bezpośrednio z terenem inwestycji, nie mógł być traktowany jako naruszony. W pierwotnym postępowaniu granice oddziaływania planowanej inwestycji zostały określone przez inwestora w dołączonym do wniosku wypisie z rejestru gruntów obejmującym teren, na którym przedsięwzięcie będzie realizowane oraz tereny działek bezpośrednio graniczących z działką inwestycyjną. W ocenie Sądu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie szczegółowo odniosło się do ewentualnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, opierając się na dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Sąd I instancji powtórzył ustalenia organu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). W ocenie skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na oddaleniu skargi, pomimo że organ odwoławczy naruszył następujące przepisy postępowania:
Po pierwsze, art. 28 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. a także art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że skarżącemu nie przysługiwał status strony postępowania.
Po drugie, art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia możliwych negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego.
Po trzecie, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania oraz przez brak wyczerpującej i właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego rozstrzygnięcia sprawy, a także przez brak należytego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji.
Po czwarte, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez oparcie się przy ustalaniu kręgu stron postępowania oraz przy wydawaniu decyzji w sprawie wyłącznie na treści przedłożonej przez inwestora karty Informacyjnej przedsięwzięcia, co prowadziło do naruszenia zasady równości stron postępowania administracyjnego wywodzonej z treści art. 8 k.p.a.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia, z treści którego nie wynika w sposób jasny, dlaczego Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego, a tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Po pierwsze, błędnie został sformułowany zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt lit. b) p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że Sąd I instancji jest zobowiązany uwzględnić skargę, jeżeli w toku kontroli zaskarżonej decyzji lub postanowienia stwierdzi, że organ naruszył przepisy postępowania w kwalifikowany sposób, który mógłby stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub postanowieniem, na podstawie z jednej przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. Przykładowo, stwierdzenie przez Sąd I instancji, że decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.) uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Dotyczy to zarówno postępowań prowadzonych w tzw. trybie zwykłym jak i postępowań nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności, zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej). Przepis ten nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji wydanej w trybie postępowania wznowieniowego (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), jeżeli w postępowaniu tym doszło do naruszenia innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Skarżący kasacyjnie nie podniósł żadnych zarzutów, które uzasadniałby stwierdzenie, że w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania prowadzonego już w tym nadzwyczajnym trybie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. nie może samoistnie służyć kwestionowaniu w skardze kasacyjnej oceny prawnej Sądu I instancji odnoszącej się do kontroli legalności postępowania prowadzonego w trybie wznowienia postępowania. Stąd też zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegający na oddaleniu skargi, pomimo że organ odwoławczy naruszył przepisy k.p.a. wymienione w tym zarzucie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku. Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko organu dotyczące charakteru i skutków planowanego przedsięwzięcia. Na tej podstawie prawidłowo stwierdził, że oddziaływanie przedsięwzięcia pozostaje w granicach określonych prawem i nie wpływa w sposób ponadnormatywny na ludzi i środowisko. Oddziaływanie przedsięwzięcia zamykać będzie się w granicach terenu działki stanowiącej własność inwestora. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie narusza interes prawny skarżącego. Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. a także art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez stwierdzenie, że skarżącemu nie przysługiwał status strony postępowania.
Po trzecie, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska skarżącego odnośnie naruszenia przez organ art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia możliwych negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego. Ocena Sądu I instancji wyrażona w tym zakresie jest prawidłowa. Organ administracji nie jest bowiem związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez ten organ. Organ dokonał oceny wniosku dowodowego skarżącego i wydał w tym przedmiocie stosowne rozstrzygnięcie (postanowieniem z 27 maja 2014 r.).
Po czwarte, brak było również podstaw do stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzut ten nie został prawidłowo uzasadniony i stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji oraz powtórzenie zarzutów formułowanych już w odwołaniu i skardze. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organ wyczerpująco zebrał i ocenił materiał dowodowy. Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie wyjaśnia, jakiego rodzaju dowody miałby przeprowadzić organ, podtrzymując jedynie stanowisko, że w sprawie konieczne było sporządzenie opinii biegłego. Jak jednak wyżej wskazano, ocena prawna organu sformułowana w tym zakresie była prawidłowa. Prawidłowe były również ustalenia organu odnośnie wpływu planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie działki i brak jest podstaw do formułowania na tej podstawie zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie było więc prawidłowe.
Po piąte, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje szeroko cytowane w skardze kasacyjnej orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowiska wyrażone w cytowanych orzeczeniach sądów administracyjnych, należy jednak mieć na uwadze, że zostały one sformułowane na gruncie odmiennych stanów faktycznych i prawnych. Również przedstawione poglądy doktryny nie mogły mieć bezpośredniego zastosowania, ponieważ abstrahują od stanu faktycznego i prawnego tej konkretnej sprawy.
Po szóste, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia, z którego treści nie wynika w sposób jasny, dlaczego Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3, s. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że takie stanowisko rozstrzygnięcie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zawiera. Sąd I instancji stosunkowo lakonicznie przedstawił swoje stanowisko w sprawie, co było jednak uzasadnione zaaprobowaniem prawidłowego stanowiska wyrażonego przez organ odwoławczy. Tego rodzaju uchybienie nie mogło mieć zatem wpływu na wynik sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.