II OSK 1181/25

II OSK 1181/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wa 290/24 w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez Wojewodę Mazowieckiego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wa 290/24, oddalił skargę A. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez Wojewodę Mazowieckiego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w skardze na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez Wojewodę Mazowieckiego obywatel Republiki Białorusi – A. S. wniósł o: zobowiązanie Wojewody Mazowieckiego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; przyznanie mu na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 par. 6 p.p.s.a.; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku – o jej oddalenie. Sąd zwrócił uwagę, że: skarżący we wniosku z 23 grudnia 2017 r. jako swój adres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (część B wniosku) wskazał: [...] [...], [...] [...] w województwie mazowieckim; skarżący (jako osoba pełnoletnia) musiał sobie zdawać sprawę, że wskazanie tego adresu pobytu pociąga za sobą konsekwencje prawne, tj. m.in. przyjęcie, iż to jest jego adres do doręczeń; skutecznie doręczono na wskazany przez skarżącego adres wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz osobistego stawiennictwa w siedzibie organu; wezwanie zostało obwarowane sankcją za jego niewykonanie (tj. pozostawieniem bez rozpoznania) oraz zawierało stosowne pouczenie; irrelewantne prawnie są kwestie związane z "wewnętrznym" obiegiem korespondencji, jaka wpływała na wskazany przez skarżącego we wniosku adres; zawiadomieniem z 27 czerwca 2018 r. organ, na zasadzie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego –dalej k.p.a., pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania z powodu niewykonania wezwania organu; jak wyjaśniono w uchwale składu siedmiu sędziów Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00 (OSNAPiUS 2000, nr 19, 702), pozostawienie bez rozpoznania na podstawie art. 64 k.p.a. podania o wszczęcie postępowania nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; prawomocnie, w dwóch instancjach administracyjnych, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 23 grudnia 2017 r. został rozpatrzony odmownie. Zdaniem Sądu w tym stanie rzeczy sprawa skarżącego, zainicjowana wnioskiem z 23 grudnia 2017 r., została proceduralnie zakończona, albowiem – w świetle postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 6 maja 2020 r., utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 31 sierpnia 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku – zawiadomienie Wojewody Mazowieckiego z 27 czerwca 2018 r. nie zostało wzruszone. Tym samym w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można mówić ani o bezczynności organu, ani przewlekłym przezeń prowadzeniu postępowania, gdyż postępowanie to już się nie toczy W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie zachodziły zdaniem Sądu przesłanki do wydania wyroku, orzekającego na zasadzie art. 149 p.p.s.a., a tym samym Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.
Skargą kasacyjną A. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. art. 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że bez znaczenia dla oceny czy organ pozostaje w bezczynności jest sposób doręczenia wezwania tj. czy doszło do skutecznego jego doręczenia czy też nie;
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi oraz nieprzedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., 12 k.p.a., 35 § 1 k.p.a. i 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, bowiem Wojewoda Mazowiecki nigdy w sposób prawidłowy nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, ponieważ wezwanie, z dnia 20 lipca 2016 r. było wadliwe i nie zawierało pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania podniesionych zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna w całości nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku wyrażonemu we wniesionym środku odwoławczym Sąd pierwszej instancji przeprowadzając kontrolę legalności w zakresie zarzucanej skargą bezczynności Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, trafnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. albowiem skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie było tym samym w realiach tej sprawy uzasadnionych przesłanek zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. gdyż nie ujawniono w trakcie dokonywanej kontroli innych naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Stąd też całkowicie nieusprawiedliwione pozostają zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. art. 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że bez znaczenia dla oceny czy organ pozostaje w bezczynności jest sposób doręczenia wezwania tj. czy doszło do skutecznego jego doręczenia czy też nie jak również obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., 12 k.p.a., 35 § 1 k.p.a. i 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, bowiem Wojewoda Mazowiecki nigdy w sposób prawidłowy nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, ponieważ wezwanie z dnia 20 lipca 2016 r. było wadliwe i nie zawierało pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć trzeba, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy mimo istnienia ustawowego obowiązku, w prawnie ustalonym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. W konsekwencji przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu (dokonania czynności) w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Rozpoznając skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną zwłoką organu. Należy w tym miejscu podkreślić, iż w niniejszej sprawie w żadnym wypadku nie można skutecznie zarzucać bezczynnośći Wojewody Mazowieckiego w załatwieniu wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na co wskazuje ustalony w sprawie stan faktyczny a przedstawiony w sposób chronologiczny w zaskarżonym wyroku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób niesporny Sąd pierwszej instancji wykazał, iż skarżący dnia 23 grudnia 2017 r. wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych gdzie wyraźnie wskazano, w jaki sposób ma to nastąpić, został również wezwany w trybie art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach (nie złożył wniosku osobiście) do osobistego stawiennictwa w Urzędzie ds. Cudzoziemców oraz w trybie art. 106 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach do złożenia odcisków linii papilarnych. Wezwanie to wbrew zarzutom kasacji zawierało precyzyjne i jednoznaczne pouczenie o skutkach jego niewykonania.
Wezwanie wysłano na adres oznaczony we wniosku cudzoziemca jako adres pobytu – tj. [...] [...], [...] [...]. Korespondencja została odebrana przez W. Ł. w dniu 4 maja 2018 r. W dniu 10 lipca 2018 r. wpłynęło do organu oświadczenie W.Ł., wskazujące, że jest właścicielem domu w miejscowości [...] o nr [...] w gminie [...]. Zatem wskazany adres był tym na który należało wysłać wezwanie do uzupełnienia braków wniosku. Wszelkie twierdzenia skarżącego o charakterze usługowym spornego lokalu i że odbierający wezwanie był pracownikiem lokalu usługowego, nie zasługują na uwzględnienie, w szczególności wobec przedstawionego wyżej oświadczenia właściciela lokalu mieszkalnego, który jak przyznał, nie przekazał skarżącemu korespondencji kierowanej do niego przez organ administracji. Określony w art. 43 k.p.a. sposób doręczenia zastępczego pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone. Organ administracji publicznej, dokonując oceny tak doręczonego pisma, opiera się jedynie na urzędowym dokumencie, którym jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. W dokumencie tym osoba odbierająca korespondencję potwierdza własnoręcznie, że odebrała korespondencję i wskazuje datę jej otrzymania. Tak było w realiach tej sprawy, co wyżej wykazano. Wypełnione w taki sposób zwrotne potwierdzenie doręczenia jest prawnie skuteczne i organ na jego podstawie wywodzi domniemanie skuteczności doręczenia. Jeżeli zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki nie budzi wątpliwości, organ administracji publicznej nie ma obowiązku podejmowania jakichkolwiek dodatkowych czynności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala w sposób jednoznaczny uznać, że domniemanie doręczenia zastępczego wezwania do uzupełnienia braków nie zostało obalone w jakikolwiek sposób. Odmienne twierdzenia skarżącego w tym zakresie po wielu latach od zakończenia postępowania nie zasługują na uwzględnienie, albowiem nie są oparte na wiarygodnych twierdzeniach.
Zatem wobec nie uzupełnienia braków formalnych w terminie, wniosek skarżącego o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy pozostawiono bez rozpoznania o czym pisemnie poinformowano wnioskodawcę zawiadomieniem z 27 czerwca 2018 r.
Nie jest także kwestionowane w realiach tej sprawy, iż dnia 10 lipca 2018 r. wpłynęła prośba skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, która jednak nie została pozytywnie rozpatrzona albowiem postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z dnia 31 sierpnia 2018 r. nr [...] odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku zaś Szef Urzędu ds. Cudzoziemców postanowieniem z dnia 6 maja 2020 r. po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w tym przedmiocie.
Sprawa zainicjowana wnioskiem z dnia 23 grudnia 2017 r. została zatem proceduralnie zakończona, albowiem w świetle postanowienia Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z 6 maja 2020 r. utrzymującego w mocy postanowienie z 31 sierpnia 2018 r. Wojewody Mazowieckiego o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków wniosku zawiadomienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania z dnia 27 czerwca 2018 r. nie zostało wzruszone.
Jeżeli więc art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że jurysdykcyjne postępowanie administracyjne wszczynane jest także na żądanie strony i w takim wypadku datą wszczęcia tego postępowania jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.), to oznacza to, że wszczęcie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego jest możliwe na podstawie takiego podania (żądania) skierowanego do organu administracji publicznej tylko wtedy, gdy czyni ono zadość wymaganiom prawnym. Po pierwsze - wskazuje ono osobę, od której pochodzi oraz jej adres; w sensie normatywnym oba te elementy zostały bowiem uznane za niezbędne dla indywidualizacji strony tego postępowania, czyli jej oznaczenia i możliwości ustalenia miejsca jej pobytu, celem nawiązania z nią kontaktu (aspekt podmiotowy administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego); po drugie - określa jej żądanie, czyli przedmiot postępowania (aspekt przedmiotowy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego); oraz po trzecie - czyni zadość także ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, określonym innymi przepisami ustawowymi (w tym wypadku art. 105 ust.2 i 106 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach).
Stąd w sytuacji, gdy podanie (żądanie) określa wprawdzie osobę, od której pochodzi i jej adres oraz żądanie, ale nie czyni ono zadość "innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa", a wnosząca je osoba, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia przez organ o konieczności usunięcia stwierdzonych braków, nie usunęła ich w terminie- wówczas organ administracji publicznej również "pozostawia bez rozpoznania" takie podanie (art. 64 § 2 k.p.a.). Ponieważ jednak w tym wypadku organowi znany był adres osoby wnoszącej podanie (żądanie), to organ ten był obowiązany zawiadomić osobę, która wniosła podanie, także o tym, że zostało ono "pozostawione bez rozpoznania" (art. 237 § 3 w związku z art. 238 k.p.a.). Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie, a jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji pozostawienie podania bez rozpoznania nie wymaga wydania decyzji. Takie zawiadomienie wysłano do skarżącego w dniu 27 czerwca 2018 r., co oznacza zakończenie sprawy związanej z wnioskiem skarżącego. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania należy traktować tak, jakby wniosek o wszczęcie postępowania nie został nigdy złożony. W takiej sytuacji nie ma podstaw do uznania, iż organ był bezczynny.
Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jeśli organ administracji pozostawi podanie obywatela bez rozpoznania, ten ma prawo złożyć skargę do sądu na bezczynność tego organu. Ponieważ pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu.
Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji, jednakże z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie. W ocenie Sądu odwoławczego czynność materialno-techniczna pozostawienia podania skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nastąpiła w zgodzie z regulacjami procedury administracyjnej co związane jest z kierowaniem do strony prawidłowego wezwania z pouczeniem o skutkach jego niewykonania do uzupełnienia braków podania, a w konsekwencji niewykonania tego wezwania. Również dalsze próby przywrócenia terminu do uzupełnienia tych braków, które jednak nie przyniosły spodziewanego efektu świadczą o tym, że skarżący uzyskał właściwą informację w okolicznościach tego postępowania o załatwieniu jego sprawy, co nie pozwala na przyjęcie tezy, iż organ pozostawał w bezczynności i do tego aż do 2024 r. (w dniu 18 czerwca 2024 r. wpłynęła skarga do WSA w Warszawie na bezczynność Wojewody).
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi oraz nieprzedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a czynione jest to w sposób esencjonalny a więc zwięzły, co przecież nie stanowi naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy bezczynności organu i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Zwrócić także należy uwagę, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że przywołany przez autora skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, co miało miejsce w realiach tej sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez Sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.