II OSK 1167/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił skargę kasacyjną od postanowienia WSA o odrzuceniu skargi z powodu braku oświadczenia pełnomocnika o stosunku pracy, uznając, że skarżący nie wykazał, iż jest przedsiębiorcą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę z powodu braku oświadczenia pełnomocnika (radcy prawnego) o pozostawaniu w stosunku pracy, zgodnie z art. 37 § 3 PPSA. Skarżący w skardze kasacyjnej twierdził, że nie ma takiego obowiązku, bo jest przedsiębiorcą. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obowiązek ten dotyczy sytuacji, gdy pełnomocnik reprezentuje osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą. Sąd podkreślił, że z akt sprawy nie wynikało, iż sprawa dotyczy działalności gospodarczej skarżącego, a brak było dowodów na jego status przedsiębiorcy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną A. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., które odrzuciło skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. WSA odrzucił skargę, ponieważ pełnomocnik skarżącego, radca prawny K. N., nie uzupełnił wezwania do złożenia oświadczenia o pozostawaniu w stosunku pracy, wymaganego przez art. 37 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (PPSA) w przypadku reprezentowania osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. Skarżący w skardze kasacyjnej argumentował, że nie ma takiego obowiązku, ponieważ jest przedsiębiorcą. NSA stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd wyjaśnił, że wymóg złożenia oświadczenia o stosunku pracy przez radcę prawnego dotyczy sytuacji, gdy reprezentuje on osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą, zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. NSA powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (III CZP 37/01) oraz doktrynę, wskazując, że obowiązek ten nie istnieje w sprawach dotyczących działalności gospodarczej przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Jednakże, w tej konkretnej sprawie, z akt nie wynikało, aby dotyczyła ona działalności gospodarczej skarżącego, a brak było jednoznacznych dowodów na jego status przedsiębiorcy. NSA podkreślił również, że pełnomocnik mógł przedstawić dowód statusu przedsiębiorcy skarżącego, co zwolniłoby go z obowiązku złożenia oświadczenia. Wobec braku uzupełnienia braków formalnych, NSA uznał, że WSA zasadnie odrzucił skargę i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 PPSA.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, obowiązek złożenia oświadczenia o pozostawaniu w stosunku pracy przez radcę prawnego nie dotyczy sytuacji, gdy reprezentuje on przedsiębiorcę, nawet jeśli jest to osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że wymóg ten wynika z art. 8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych i dotyczy reprezentowania osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami. Powołano się na orzecznictwo SN i doktrynę, które wyłączają ten obowiązek w sprawach dotyczących działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Kluczowe jest wykazanie statusu przedsiębiorcy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (3)
Główne
PPSA art. 37 § § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Wymaga od pełnomocnika osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą złożenia oświadczenia o pozostawaniu w stosunku pracy.
PPSA art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa orzekania przez NSA w przedmiocie oddalenia skargi kasacyjnej.
Pomocnicze
u.r.p. art. 8 § ust. 2
Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
Określa warunki świadczenia pomocy prawnej przez radców prawnych osobom fizycznym niebędącym przedsiębiorcami.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek złożenia oświadczenia o stosunku pracy przez radcę prawnego nie dotyczy sytuacji, gdy reprezentuje on przedsiębiorcę. Sąd niższej instancji zasadnie wezwał do uzupełnienia braku formalnego, jeśli skarżący nie wykazał swojego statusu przedsiębiorcy.
Odrzucone argumenty
Skarżący jest przedsiębiorcą i nie podlega obowiązkowi złożenia oświadczenia o stosunku pracy przez pełnomocnika.
Godne uwagi sformułowania
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. odpowiada prawu. Wymóg ten wynika z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (...), który dopuszcza świadczenie pomocy prawnej przez radców prawnych osobom fizycznym, które nie są przedsiębiorcami, pod warunkiem, że nie pozostają oni w stosunku pracy. Jak wynika z orzecznictwa obowiązek złożenia takowego oświadczenia przez radcę prawnego nie dotyczy sytuacji, gdy radca prawny zastępuje przedsiębiorcę – osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w postępowaniu w sprawach gospodarczych
Skład orzekający
W. Ryms
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 37 § 3 PPSA w kontekście reprezentowania przedsiębiorców przez radców prawnych oraz wymogów formalnych skargi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku uzupełnienia wymogów formalnych i konieczności wykazania statusu przedsiębiorcy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu formalnego postępowania sądowoadministracyjnego, jakim jest prawidłowość reprezentacji przez pełnomocnika, co jest istotne dla praktyków prawa.
“Radca prawny a obowiązek składania oświadczeń: kiedy przedsiębiorca jest zwolniony z wymogów formalnych?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII OSK 1167/05 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2005-10-27 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-09-30 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Włodzimierz Ryms /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Sygn. powiązane II SA/Po 265/05 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2005-04-28 Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA W. Ryms, , , po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. o odrzuceniu skargi, sygn. akt II SA/Po 265/05 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], Nr [...]. Pismem z dnia 29 marca 2005 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego, radcy prawnemu K. N. wezwanie do uzupełnienia braku pełnomocnictwa, poprzez złożenie wymaganego art. 37 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oświadczenia w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Rygor ten zdaniem sądu należało zastosować, bowiem radca prawny w wyznaczonym terminie nie uzupełnił wskazanego braku formalnego. W dniu 24 maja 2005 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której stwierdził, że nie wykonuje zawodu radcy prawnego w ramach stosunku pracy, a w prowadzonym postępowaniu nie ciąży na nim obowiązek wynikający z art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarżący jest przedsiębiorcą. Sąd wzywając go do złożenia przedmiotowego oświadczenia nie zażądał jednoczesnego złożenia oświadczenia, co do statusu jego klienta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. odpowiada prawu. Z przepisu art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż w przypadku gdy pełnomocnictwo osoby fizycznej, nie będącej przedsiębiorcą, składa radcy prawny, powinno ono zawierać oświadczenie pełnomocnika w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy. Wymóg ten wynika z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145), który dopuszcza świadczenie pomocy prawnej przez radców prawnych osobom fizycznym, które nie są przedsiębiorcami, pod warunkiem, że nie pozostają oni w stosunku pracy. Jak wynika z orzecznictwa obowiązek złożenia takowego oświadczenia przez radcę prawnego nie dotyczy sytuacji, gdy radca prawny zastępuje przedsiębiorcę – osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w postępowaniu w sprawach gospodarczych – uchwała SN z dnia 23 sierpnia 2001 r., sygn. akt III CZP 37/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 20. Doktryna dodaje, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym taki obowiązek nie istnieje w sprawach dotyczących działalności gospodarczej przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 192. Z treści akt sprawy nie wynika by dotyczyła ona działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego A. O. Co więcej, poza oświadczeniem pełnomocnika, brak jest jednoznacznych wskazań dowodzących, że skarżący jest przedsiębiorcą. Należy poza tym dodać, że skoro na pełnomocniku K. N. ciążył obowiązek przedstawienia oświadczenia w przedmiocie tego czy pozostaje on w stosunku pracy, to jednocześnie nie składając tego oświadczenia, mógł on przedstawić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu odpowiedź na wezwanie wraz z dokumentem poświadczającym, iż skarżący jest przedsiębiorcą, co zwolniłoby go od spełnienia obowiązku przewidzianego w art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wobec braku odpowiedzi na to wezwanie w wyznaczonym terminie odrzucił skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI