II OSK 1157/13

II OSK 1157/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-05-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Ke 759/12 - Wyrok WSA w Kielcach z 2013-01-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 145
art. 54, art. 58 ust. 1
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. N. i J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 759/12 w sprawie ze skargi D. N. i J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ke 759/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę D. N. i J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2012r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania D. i J. małż. N., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i studni kopanej na działce nr ewid. [...], w rejonie ul. [...] w K..
Decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 (RZGW) rozporządzenia Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej [...], gmina K., powiat k..
W odwołaniu małżonkowie N. podnieśli, że teren ich działki otoczony jest obszarem zabudowanym, dlatego nie rozumieją przyczyn odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyjaśnił, że teren, na którym wnioskodawcy zamierzają realizować opisaną na wstępie inwestycję położony jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej [...], ustanowionej rozporządzeniem Dyrektora RZGW w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. W rozporządzeniu tym wprowadzono w § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 zakaz lokalizowania m.in. budynków mieszkalnych oraz zakaz wykorzystywania gruntów do celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie.
Organ wskazał, że powyższe rozporządzenie, wydane na podstawie art. 58 ust. 1 Prawa wodnego, jest aktem prawa miejscowego, a tym samym, w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Katalog zakazów wymienionych w art. 54 ust. 1 i 2 Prawa wodnego dotyczących terenów ochrony pośredniej ujęcia wody nie jest wyczerpujący, co oznacza, że właściwy organ może ustanowić inne, uzasadnione przesłankami, zakazy nie wymienione w tym przepisie. Planowana przez wnioskodawców inwestycja nie spełnia jednego z koniecznych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. warunku zgodności z przepisami odrębnymi (pkt 5). Oznacza to, że wydanie dla takiej inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest niemożliwe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. i J. N. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając im naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w K. wyklucza możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy inwestycja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności Prawem wodnym;
2) art. 58 i 54 Prawa wodnego poprzez zastosowanie niezgodnego z tymi przepisami § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w K., wykraczającego poza delegację ustawową i cel określony w ustawie poprzez wprowadzenie bezwzględnego zakazu wykorzystywania gruntów na cele inne niż dotychczasowe, bez względu na fakt, czy inwestycja wywoła niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód;
3) przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń, czy planowana inwestycja wywoła jakiekolwiek niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód, w sytuacji gdy w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której ma być lokalizowana przedmiotowa inwestycja wybudowane są liczne domy oraz inne obiekty budowlane, a na nieruchomości skarżących znajdują się szklarnie.
W uzasadnieniu skargi przywołano treść uzasadnienia wyroku wydanego przez WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 674/08, gdzie również pojawiła się kwestia stosowania § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w K.. Zgodnie z przedstawionym w przywołanym orzeczeniu stanowiskiem zakaz ustanowiony w § 4 ust. 2 pkt 11 ww. rozporządzenia jest niezgodny z art. 58 i 54 Prawa wodnego, ponieważ został wprowadzony w oderwaniu od celu, jakiemu służy art. 54 ust. 1 ustawy. Zdaniem skarżących Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powinien na podstawie art. 178 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1-2 i art. 92 ust. 2 Konstytucji RP odmówić zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w K..
W skardze podniesiono, że nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla pozostawienia nieruchomości skarżących niezabudowanej, skoro znajdujące się w jej sąsiedztwie budynki nie zagrażają ujęciu wody i stanowi wód podziemnych. Organom zarzucono niezbadanie w ogóle, czy planowana inwestycja może negatywnie oddziaływać na ujęcie wody i wody podziemne. Zakazy z § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 cyt. rozporządzenia należy bowiem wykładać w świetle przepisu art. 54 ust. 1 Prawo wodnego.
Z ostrożności procesowej skarżący podnieśli, że budowa planowanego budynku mieszkalnego na nieruchomości skarżących jest dozwolona nawet przy zastosowaniu ww. przepisu, ponieważ na terenie inwestycji zostanie zachowana dotychczasowa funkcja zabudowy. Działki sąsiednie są bowiem zabudowane budynkami mieszkalnymi, a w miejscu gdzie ma powstać planowany budynek znajdują się szklarnie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że oceniając zawarty w § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 cyt. rozporządzenia zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej [...], poza terenami przeznaczonymi na ten cel, w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji, oraz zakaz wykorzystywania gruntów do celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie stwierdził sprzeczności tych zakazów z wynikającymi z przepisów ustawy Prawo wodne zasadami regulującymi ochronę zasobów wodnych na terenach strefy ochrony pośredniej.
W piśmie Wodociągów K. Sp. z o.o. z dnia 9.05.2011r. wskazano, że strefa ochronna ujęcia wody podziemnej [...] została ustanowiona na podstawie sporządzonej przez uprawnione osoby. Strefa taka powinna być ustanowiona ze względu na potrzebę ochrony ilości ujmowanej wody oraz zabezpieczenie ujęcia przed pogorszeniem fizyko-chemicznych własności ujmowanej wody. Jako główną przyczynę spadku wydajności ujęcia wskazano postępującą urbanizację, w tym m.in. niekontrolowaną zabudowę w rejonie ujęcia. Według autorów dokumentacji sposobem na utrzymanie zasobów eksploatacyjnych jest jedynie zabezpieczenie obszaru umożliwiającego wsiąkanie opadów atmosferycznych poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy w bezpośrednim rejonie ujęcia. Zakaz taki pozwoli ponadto na ograniczenie ilości przenikających zanieczyszczeń do warstwy wodonośnej i utrzymanie wysokiej jakości ujmowanych wód. Treść i wnioski zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej w pełni zatem uzasadniają wprowadzenie zakazów, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w K.. Zakazy ten służą bowiem celowi określonemu w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego, tj. zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. W ocenie Sądu, nie ma sprzeczności między bezwzględnym zakazem zabudowy wprowadzonym w § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia, a treścią art. 54 ust. 1 Prawa wodnego.
Odnosząc się natomiast do wyroku WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 674/08, wydanego w następstwie ponownego rozpoznania sprawy zakończonej orzeczeniem uchylonym przez NSA wyrokiem w sprawie II OSK 1404/07, podkreślono, że Sąd w tamtej sprawie odmówił zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w K., wprowadzającego zakaz wykorzystywania gruntów dla celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie. Nie oznacza to jednak, że wyrokiem tym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora RZGW, pomijając już kwestię, że odmówił on zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11, podczas, gdy w niniejszej sprawie chodzi także o zakaz wynikający z § 4 ust. 2 pkt 10 tego rozporządzenia. Sprawa II SA/Ke 674/08 dotyczyła lokalizacji stacji telefonii komórkowej, a więc jednostkowej inwestycji, o szczególnym charakterze, tj. niezwiązanej ze stałym przebywaniem ludzi i niepowodującej zakłóceń wsiąkania opadów atmosferycznych, której funkcjonowanie nie może mieć wpływu na zanieczyszczenie gruntu, a co za tym idzie jakość ujmowanej wody czy też wydajność ujęcia.
Wobec ustalenia, że zaplanowana inwestycja jest sprzeczna z przepisem odrębnym (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 10 powołanego wyżej rozporządzenia) zbędne było badanie, czy spełnia ona pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli J. i D. małżonkowie N., reprezentowani przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie uchylenie decyzji
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, podczas gdy narusza ona
przepisy prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu
przestrzennym i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.)
poprzez błędne przyjęcie, iż przepisy szczególne, tj. § 4 ust. 2 pkt 10
rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w
K. wykluczają możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla
inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i studni
kopanej na działkach o nr ewidencyjnych [...] podczas gdy
planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, tj. w szczególności
przepisami ustawy Prawo wodne,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie uchylenie decyzji
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., podczas gdy narusza ona
przepisy prawa materialnego art. 58 i 54 ustawy Prawo wodne poprzez
zastosowanie przepisu niezgodnego z ww. przepisami, tj. § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, dla wykraczającego poza delegację ustawową i cel określony w ustawie -
wprowadzającego bezwzględny zakaz lokalizowania m.in. budynków mieszkalnych
na terenie ochrony ujęcia wody, a zatem wykluczający możliwość realizacji
inwestycji bez względu na fakt, czy planowana wywoła ona, czy też nie wywoła, niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód i nie spowoduje zagrożenia wód
podziemnych,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo
naruszenia przez organy prowadzące postępowanie art. 7 i 77 § 1 , 75 i 80 k.p.a.
polegające na :
a) nie dokonaniu ustaleń, czy planowana inwestycja wywoła jakiekolwiek
niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód, oparcie się na hipotetycznych
założeniach, jakie mogą nastąpić w przyszłości na skutek wydania zgody na
budowę większej ilości budynków przez innych inwestorów, podczas gdy w każdej
indywidualnej sprawie zachodzi potrzeba bardzo wnikliwego zbadania zagrożenia
zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia wydajności ujęcia w
wyniku zrealizowania przedmiotowej inwestycji;
b) oparciu rozstrzygnięcia w sprawie na dowodzie nieprzeprowadzonym w toku
postępowania administracyjnego - dokumentacji hydrogeologicznej, na którą
powołały się Wodociągi K. sp. z o. o. w swoim piśmie, a która nie została
złożona do akt sprawy, podczas gdy wnioski, które wyciągają Wodociągi
K. sp. z o.o. z tej dokumentacji nie są dowolne, a bez analizy dokumentu
źródłowego zostały podzielone przez sąd.
Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej i rozpoznał sprawę w jej ramach.
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, tym samym nie mogła być uwzględniona.
Uznając w pierwszej kolejności za pozbawiony słuszności zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie można stwierdzić, tak jak to wywodzi autorka skargi kasacyjnej, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z uchybieniem norm zawartych w art. 7 i 77 § 1 , 75 i 80 k.p.a. W tym przedmiocie pełnomocnik skarżących kasacyjnie podnosi, że organy nie dokonały właściwego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego pod względem ewentualnych skutków powstałych na skutek realizacji inwestycji i oparcia się na dokumentacji hydrologicznej, która nie została złożona do akt sprawy.
W rozpoznawanej sprawie podkreślić należy, że rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, z jakim do Prezydenta Miasta K. wystąpili J. i D. N., wymagało w pierwszej kolejności uwzględnienia faktu, że działki, których dotyczył wniosek, położone są w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej [...], ustanowionej rozporządzeniem Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr 220, poz. 2610 ). Inwestycja stanowiąca przedmiot wniosku polegać miała na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego i studni kopanej. Natomiast z § 4 ust. 2 pkt 10 powołanego wyżej rozporządzenia wynika zakaz lokalizowania na obszarze objętym strefą ochrony pośredniej budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego, budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarskich lub inwentarskich, budynków rekreacji indywidualnej oraz tymczasowych obiektów budowlanych poza terenami przeznaczonymi pod ten cel przedstawionymi na mapie w skali 1:5000, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia.
Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do braku możliwości lokalizowania na tym terenie budynków mieszkalnych. Nie pozwala on również na przyjęcie, że rozstrzygając sprawę dotyczącą wniosku o ustalenie warunków zabudowy organ administracji w każdym przypadku był zobowiązany czy też uprawniony do korygowania norm rozporządzenia, dokonując oceny czy planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla ujęcia wody. Rozporządzenie Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. jest aktem prawa miejscowego i stanowi realizację przyznanych organowi uprawnień do stanowienia prawa, w ściśle określonym zakresie i w sposób samodzielny. Powyższe w sposób oczywisty wynika z art. 58 ust. 1 ustawy Prawo wodne, stwierdzającego, że strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57. Rozporządzenie to nie jest zatem aktem wydanym w celu wykonania przepisów ustawy, jego związek z zawartym w ustawie upoważnieniem określić należy jako luźny, pozwalający na większą swobodę stanowienia niż to ma miejsce w przypadku wydawania rozporządzeń wykonawczych. Jeżeli więc rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2005 r. wydanym na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy Prawo wodne Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na terenie, na którym położona jest działka skarżących, wprowadził zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych, to organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie był uprawniony do odmowy zastosowania w sprawie tej regulacji. Nie znajduje zatem uzasadnienia stanowisko skarżących kasacyjnie dotyczące tego, że organy administracji nie dokonały, choć powinny, ustaleń dotyczących tego czy planowana inwestycja wywoła jakiekolwiek niekorzystne zmiany na obszarze ochrony wód, gdyż zakaz lokalizowania budynków w strefie ochronnej wynika z powołanego wyżej aktu prawa miejscowego.
W tej sytuacji jeżeli organy administracji nie mogły odstąpić od stosowania zakazu ustanowionego w przepisie § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej [...], gmina K., powiat k., nie można uznać wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, że w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu doszło do naruszenia reguł postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i 77 § 1 , 75 i 80 k.p.a.
Błędne jest również stwierdzenie, że do naruszenia wskazanych wyżej przepisów doszło poprzez oparcie rozstrzygnięcia przez organy administracji na piśmie Wodociągów K. Sp. z o.o. bez dołączenia dokumentacji hydrologicznej.
W świetle obowiązującego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie, czy organy administracji dokonując ustaleń stanu faktycznego nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajecie stanowiska co do tego jaki stan faktyczny został przyjęty. W rozpoznawanej sprawie organy administracji odmówiły ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, to jest rozporządzeniem Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. Stanowisko to w całości podzielił Sąd I instancji. Natomiast pismo Wodociągów K. z dnia 9 maja 2011 r. dołączone do akt administracyjnych sprawy informowało jedynie o wielkości i jakości wody, ujęcia komunalnego w [...] na przestrzeni ubiegłych lat. Przytoczenie najważniejszych danych z tego pisma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w żadnym przypadku nie może przekonywać o konieczności powołania biegłego z zakresu hydrogeologii w celu stwierdzenia jaki wpływ na stan ujęcia wody będzie miało zrealizowanie inwestycji skarżących kasacyjnie.
Przytoczona wyżej argumentacja dowodzi braku zasadności zarzutów w skardze kasacyjnej. Niezależnie jednak od powyższego z uwagi zarzut naruszenia art. 54 ustawy Prawo wodne należy się odnieść również do niego.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dostrzega sprzeczności między § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., a art. 54 ustawy Prawo wodne. Chociaż katalog ograniczeń określonych w art. 54 Prawa wodnego dotyczących strefy ochrony pośredniej nie jest zamknięty, to z ustępu 3 pkt 1 w sposób jednoznaczny wynika, że na terenie tym może być zabronione lub ograniczone lokalizowanie budownictwa mieszkaniowego oraz turystycznego. Tym samym niczym innym jak tylko wynikającą z art. 58 ust. 1 ustawy Prawo wodne, realizacją nałożonego na Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. było wydanie stosownego rozporządzenie dotyczącego ustanowienia strefy ochronnej z uwagi na zwiększone zagrożenie wód podziemnych.
Na terenie, na którym skarżący zamierzali zrealizować swoją inwestycję obowiązuje zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych i logicznym jest, że wybudowanie jednego budynku mieszkalnego nie spowoduje nagłego pogorszenia czy zmniejszenia ilości wody podziemnej w ujęciu. Logicznym jest jednak również to, że aby zasoby wody w jej ujęciu chronić w sposób właściwy to strefę ochronną i zakazy z tym związane należy oceniać w sposób całościowy, a nie cząstkowy ograniczony do jednej konkretnej inwestycji. Niczego w tym przedmiocie nie może zmienić powoływanie się przez skarżących kasacyjnie na to, że w strefie ochrony pośredniej istnieje zabudowa, gdyż zakaz ten dotyczy lokalizowania nowych budynków. Podobnie należy odnieść się do argumentu, że Prezydent K. wydał kilka decyzji zezwalających na budowę budynków w strefie ochronnej, gdyż sprawa ta dotyczy konkretnego rozstrzygnięcia, a nie decyzji w innych sprawach, których słuszności Sąd nie mógł oceniać.
Rację należy również przyznać argumentacji Sądu I instancji, który stwierdził, że wobec ustalenia, iż zaplanowana inwestycja jest sprzeczna z przepisem odrębnym, zbędne było badanie czy spełnia ona pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.