II OSK 1147/06

II OSK 1147/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-08-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ludwik Żukowski
Maria Rzążewska /przewodniczący/
Zdzisław Kostka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Lu 258/06 - Wyrok WSA w Lublinie z 2006-05-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska Sędziowie Zdzisław Kostka ( spr.) Ludwik Żukowski Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej L. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 258/06 w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę skarżącego L. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że organy administracji publicznej, powołując się na art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, odmówiły udzielenia skarżącemu L. B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiaty na działce nr [...], położonej w O., dlatego że na działce tej znajduje się drewniany budynek gospodarczy, co do którego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 listopada 2003 r. orzeczono nakaz rozbiórki.
Sąd pierwszej instancji badając zgodność z prawem podjętych decyzji uznał, iż nie naruszają one przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. W związku z tym stwierdził, że w myśl art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Dalej wyjaśnił, że organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że na działce nr [...] znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczony został nakaz rozbiórki. Zdaniem tego Sądu ustalenie to znajduje potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. W szczególności, jak wskazał, z akt postępowania administracyjnego wynika, iż decyzją z dnia 18 listopada 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nakazał skarżącemu wykonanie rozbiórki drewnianego obiektu gospodarczego o wymiarach 22,20 m na 8,00 m, znajdującego się na działce nr [...], położonej w O. i obowiązek ten, co potwierdziły oględziny dokonane przez organ drugiej instancji w dniu 21 grudnia 2005 r., nie został przez skarżącego wykonany. Sąd wskazał, że w protokole oględzin, przeprowadzonych z udziałem skarżącego, odnotowano, że na działce nr [...] znajduje się wiata drewniana na składowanie słomy o wymiarach 22,20 m na 8,03 m, o konstrukcji szkieletowej, postawiona na stopach betonowych, pokryta blachą trapezową. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wymiary i opis tego obiektu wskazują w sposób nie budzący wątpliwości, że drewniany obiekt wskazany w decyzji z dnia 18 listopada 2003 r. i wiata drewniana opisana w protokole oględzin z dnia 21 grudnia 2005 r. to ten sam obiekt. Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że wprawdzie skarżący podnosi, że wiata położona jest w odległości 14,85 od szopy drewnianej, znajdującej się na tej samej działce, podczas gdy decyzja z dnia 18 listopada 2003 r. dotyczy obiektu znajdującego się w odległości 16,20 m od szopy, to jednak sam przyznał na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r., że jest to ta sama wiata, co do której orzeczony został nakaz rozbiórki, przesunięta przez niego o około 1,5 m w kierunku szopy drewnianej. W związku z tym Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż błędny jest pogląd skarżącego, jakoby przesunięcie obiektu budowlanego, w stosunku do którego orzeczony został nakaz rozbiórki, powodujące zmianę usytuowania obiektu na tej samej działce oznacza, iż nie istnieje obiekt, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki, a tym samym brak przeszkód do wydania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu przesunięcie obiektu w granicach tej samej działki nie stanowi rozbiórki w rozumieniu przepisu art. 48 Prawa budowlanego.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że budynek w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki jest tym samym budynkiem, który ulokowany jest w innym miejscu na działce.
Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący podniósł, że punktem odniesienia lokalizacji budynku, którego dotyczyła decyzja nakazująca rozbiórkę, był inny drewniany obiekt (szopa). Budynek, którego dotyczyła decyzja rozbiórkowa, usytuowany był w odległości 16,20 m od punktu odniesienia. W dniu 21 grudnia 2005 r. w czasie oględzin stwierdzono, że istniejący aktualnie budynek znajduje się w odległości 14,85 m od punktu odniesienia. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie bezpodstawnie przyjął, że decyzja o rozbiórce budynku zlokalizowanego w odległości 16,20 m od punktu odniesienia dotyczy budynku zlokalizowanego w odległości 14,85 m od punktu odniesienia i w ten sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie bezpodstawnie uznał, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie postanowienia art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Według skarżącego w sprawie jest poza sporem, że w stosunku do istniejącego budynku nie orzeczono nakazu rozbiórki, jak również nie toczy się żadne postępowanie administracyjne.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez zarzut naruszenia prawa materialnego, mianowicie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego.
Oceniając ten zarzut należy wyjaśnić, iż podniesienie w skardze kasacyjnej tylko zarzutu naruszenia prawa materialnego oznacza, iż skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych, będących podstawą wyroku sądu pierwszej instancji. Fakty te zaś w niniejszej sprawie sprowadzają się do tego, że na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki, znajduje się drewniany budynek gospodarczy, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, przesunięty przez skarżącego po orzeczeniu tego nakazu rozbiórki o około 1,35 m.
Przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Z przepisu tego wynika zatem też norma, według której właściwy organ nie może wydać decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, wprawdzie znajdował się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, ale który przed wydaniem decyzji został rozebrany. Takie ujęcie normy zawartej w powołanym przepisie pozwala właściwie ocenić zarzut skargi kasacyjnej, który w występujących w sprawie okolicznościach faktycznych, sprowadza się do tezy, iż przesunięcie drewnianego budynku gospodarczego należy uznać za równoznaczne z jego rozebraniem. Otóż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie rozumienie rozebrania obiektu budowlanego jest niedopuszczalne, gdyż jest sprzeczne z potocznym rozumień słowa "rozebrać", a więc tym samym z gramatyczną wykładnią art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Ponadto takie rozumienie interpretowanego przepisu w prosty sposób prowadziłoby do obejścia prawa poprzez unikanie wykonania ostatecznych decyzji o nakazie rozbiórki.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego stosując go do stanu faktycznego, w którym obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, został przesunięty o około 1,35 m na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego jest więc niezasadny.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.