II OSK 1138/24

II OSK 1138/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Magdalena Dobek-Rak /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2067/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-01-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2067/23 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 lipca 2023 r., nr 515/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 stycznia 2024 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2067/23, uwzględniając skargę [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W., uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z 14 lipca 2023 r., nr 515/OPON/2023, oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 8 marca 2023 r., nr 43/TAR/2023, o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Decyzją z 8 marca 2023 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem wraz z zagospodarowaniem terenu, przebudową ogrodu [...], ciągów pieszo-jezdnych i miejsc postojowych przy ul. [...]w W. na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] z powodu nieusunięcia nieprawidłowości w zakresie dokumentacji projektowej, w tym niezgodności ustalonych wskaźników zagospodarowania terenu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwałą Nr LXII/1674/2018 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Skweru Stefana Wiecheckiego "Wiecha" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2018 r. poz. 2508).
Wojewoda Mazowiecki decyzją z 14 lipca 2023 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej działki nr [...] i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał decyzję Prezydenta m.st. Warszawy w mocy. Organ potwierdził, że inwestor nie uzupełnił dokumentacji projektowej w zakresie doprowadzenia projektu do zgodności lub wykazania jego zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Skweru Stefana Wiecheckiego "Wiecha" w zakresie wskaźników ustalonych dla poszczególnych terenów. Organ wyjaśnił, że działka nr [...] położona jest w różnych jednostkach planistycznych, tj.: [...] - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami, [...] - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami, [...] - ciąg pieszy, [...] - ciąg pieszo-jezdny, [...] - zieleń urządzona-ogród [...], dla których plan miejscowy określa odmienne wskaźniki zagospodarowania terenu. Przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu nie określa wskaźnika intensywności zabudowy oraz nie prezentuje wskaźników zagospodarowania terenu w rozbiciu na poszczególne tereny planistyczne. Zdaniem Wojewody, z § 10 ust. 1 uchwały o planie wynika wprost, że wskaźniki zagospodarowania terenu określone zostały dla poszczególnych terenów. Dla właściwego obliczenia parametrów należało wziąć zatem pod uwagę tę część działki inwestycyjnej, która znajduje się w danym terenie, tj. przedłożyć bilans powierzchni oddzielnie dla terenu [...], [...], [...], [...] i [...]. Wojewoda wyjaśnił, że tak samo jak kilka działek ewidencyjnych może stanowić działkę budowlaną, tak samo część działki ewidencyjnej może być w określonych uwarunkowaniach planistycznych uznana za działkę budowlaną.
Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę inwestora uznał, że z przepisu § 10 ust. 1 planu wynika, że intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, jak i wielkość powierzchni zabudowy, bilansuje się w stosunku do powierzchni działki budowlanej. W związku z tym, w ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób nieuprawniony przyjęły, że wymienione wyżej wskaźniki należy ustalać w odniesieniu do tej części działki inwestycyjnej, która znajduje się w danej jednostce planistycznej. Przede wszystkim bowiem, zakres spornej inwestycji wynikający z przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu obejmuje cały obszar działki nr [...]. Inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu ww. nieruchomością na cele budowlane i ze sporządzonej dokumentacji projektowej wynika, że roboty budowlane są zaplanowane na całym obszarze ww. działki ewidencyjnej. W takich okolicznościach, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie ma podstaw do przyjmowania, że jest tylko jeden z fragmentów działki ewidencyjnej nr [...], tj. ten, na którym zaprojektowano dominujący obiekt w ramach opracowania. Sąd zauważył, że prawodawca lokalny miał możliwość takiego określenia zasad i wskaźników wprost w planie miejscowym, jak rozumieją je organy obu instancji, lecz tego nie uczynił. Tym samym, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wymagać od inwestora bilansowania spornych wskaźników w odniesieniu do powierzchni terenu (jednostki planistycznej).
W skardze kasacyjnej Wojewoda Mazowiecki zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. § 10 ust. 1 pkt 1-3 uchwały w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682), zwanej dalej Prawem budowlanym poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wskaźniki zagospodarowania terenu określone w przywołanym przepisie planu należy ustalać w odniesieniu do całego obszaru działki nr [...] a nie tak jak uczyniły organy administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do poszczególnych części ww. działki znajdujących się w danej jednostce planistycznej.
W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz Wojewody Mazowieckiego od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Spółdzielnia [...] z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie Spółdzielnia zrzekła się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa).
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zakres prowadzonego przez organy postępowania, a tym samym zakres kognicji Sądu a quo wyznaczony treścią zaskarżonej decyzji objął weryfikację legalności odmowy zatwierdzenia przez organy architektoniczno – budowlane projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem wraz z zagospodarowaniem terenu, przebudową ogrodu [...], ciągów pieszo-jezdnych i miejsc postojowych przy ul. [...] w . na działce nr [...].
Zarzuty skargi kasacyjnej ograniczyły się wyłącznie do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to § 10 ust. 1 pkt 1-3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego upatrywanych przez organ w błędnej wykładni dokonanej przez Sąd a quo, zgodnie z którą wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu określone w planie należy odnosić do całej działki budowlanej bez względu na to, czy objęta jest ona kilkoma jednostkami planistycznymi. W konsekwencji, zdaniem skarżącego organu Sąd pierwszej instancji w sposób niewłaściwy zastosował art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego stwierdzając, że sposób przygotowania dokumentacji projektowej w zakresie wskaźników zabudowy i zagospodarowania korespondujący z wyżej preferowaną wykładnią przepisów prawa był prawidłowy i nie wymagał usunięcia nieprawidłowości, do których wzywał organ, a których niewyeliminowanie dało asumpt do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Skarżący organ stoi bowiem konsekwentnie na stanowisku, wywodzonym z brzmienia § 10 ust. 1 planu miejscowego, że określone tam zasady zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania odnoszą się do terenu rozumianego, zgodnie z § 3 pkt 20 planu, jako fragment obszaru planu o określonym przeznaczeniu lub o określonych zasadach zagospodarowania, wydzielony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, oznaczony symbolem cyfrowo-literowym, czyli do jednostki planistycznej. W konsekwencji, w sytuacji gdy inwestycja obejmuje obszar położony w granicach kilku różnych jednostek planistycznych o różnych zasadach zabudowy i odmiennie określonych wskaźnikach zagospodarowania, ustalenie poszczególnych parametrów winno odbywać się dla każdej z części działki objętej poszczególnymi strefami odrębnie, a nie dla działki jako całości.
Spór zaistniały w niniejszej sprawie powstał na tle specyficznej sytuacji inwestycyjnej działki nr [...] zlokalizowanej w W. przy ul. [...], albowiem zgodnie z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym, działka ta objęta jest pięcioma odrębnymi jednostkami planistycznymi: 1) [...] zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, uzupełniająco usługi z zakresu: biur, administracji, handlu, gastronomii, kultury, ochrony zdrowia, pomocy społecznej, oświaty lub placówek opiekuńczo-wychowawczych, 2) [...] zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, uzupełniająco usługi z zakresu: biur, administracji, handlu, gastronomii, kultury, ochrony zdrowia, pomocy społecznej, oświaty lub placówek opiekuńczo-wychowawczych, 3) [...] ciąg pieszy, 4) [...] ul. [...], ciąg pieszo-jezdny, 5) [...] zieleń urządzona - ogród [...], dopuszczalne: usługi z zakresu: handlu, gastronomii, kultury lub obiektów o charakterze architektury ogrodowej (wyłącznie w lokalu usługowym w miejscu wskazanym na rysunku planu). Lokalizacja zasadniczej części projektowanej inwestycji o charakterze mieszkaniowym wielorodzinnym przewidziana jest w strefie [...].
W takiej sytuacji wykładnia przepisów § 10 ust. 1 planu pozostaje kluczowa dla oceny zgodności z planem przygotowanego przez inwestora projektu budowlanego. Inwestor, odmiennie od orzekających organów, przyjął metodologię określania trzech zasadniczych wskaźników zabudowy i zagospodarowania takich jak intensywność zabudowy, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej i wielkość powierzchni zabudowy, za punkt wyjścia przyjmując całą działkę nr [...] objętą jedną inwestycją.
Istotny dla oceny zasadności stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji jest kształt przedmiotowej inwestycji zależny wyłącznie od koncepcji inwestora dostosowanej do uwarunkowań planistycznych i techniczno-budowlanych. Inwestycja ta, w istocie swej wielomieszkaniowa, wpisująca się w charakter przestrzenny okolicy, obejmuje w ramach jednej działki ewidencyjnej, oprócz zabudowy wielomieszkaniowej również komplementarne formy zagospodarowania niezbędne dla zapewnienia prawidłowego standardu funkcjonowania zabudowy wielomieszkaniowej, tj. ciągi piesze i pieszo-jezdne oraz tereny zieleni zorganizowane w tym przypadku w formie ogrodu typu tzw. jordanowskiego, którego potoczne rozumienie, przy braku definicji normatywnej, uprawnia do stwierdzenia, że jest to specjalnie przygotowany teren zieleni, uzupełniony obiektami sportowymi (boiskami), rekreacyjnymi (place zabaw) i usługowymi (np. gastronomia), służącymi celom rekreacji i wypoczynku mieszkańców, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży. Takiej koncepcji projektowej nie sposób odmówić kompleksowości i wszechstronności rozwiązań, co winno wpływać na ocenę sposobu, w jaki inwestor skorzystał z przysługującego mu prawa do zabudowy określonego w art. 4 Prawa budowlanego.
Powyższe uwarunkowania winny również towarzyszyć wykładni przepisów planu miejscowego, które z istoty swej, kształtowanej dyspozycją art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., stanowią ograniczenia dla sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Z tego powodu plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści graficznej i tekstowej. Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby rażące naruszenie ustaleń tego planu. W postępowaniu dotyczącym rozstrzygnięć, które mogłyby wpłynąć na treść własności osobistej, organy administracji nie mogą pomijać zasady całkowitej ochrony tej własności (wyrok NSA z 25 listopada1988 r., IV SA 549/88, z 11 czerwca 1999 r., IV SA 295/96).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie podziela wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, a tym samym aprobuje stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż w tej sprawie wskaźnik powierzchni zabudowy, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej oraz wskaźnik intensywności zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej powinny być liczone według wielkości przewidzianych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w odniesieniu do całej powierzchni działki nr [...] objętej projektem zagospodarowania terenu, a więc mając także na uwadze, te części działki położone na terenach oznaczonym w planie symbolami [...], [...], [...] i [...], a nie w odniesieniu do powierzchni tylko tej części działki nr [...] objętej projektem zagospodarowania terenu, który znajduje się w obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...].
Powyższe stanowisko usprawiedliwia wyraźne brzmienie § 10 planu miejscowego, który w ramach zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu w ust. 1 określił, że dla poszczególnych terenów: 1) maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, 2) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, 3) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej.
Przepis ten z jednej strony w ust. 1 in genere określa wskaźniki i parametry, jakie należy określić dla terenów w rozumieniu § 3 pkt 20 planu, czyli dla poszczególnych jednostek planistycznych, ale równocześnie w każdym z punktów ust. 1 wskazuje na odrębne wskaźniki, w tym na intensywność zabudowy, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej oraz wielkość powierzchni zabudowy, określając, że każdy z nich powinien być ustalony w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, którą interpretując planistyczne, zgodnie z art. 2 pkt 12 u.p.z.p. należy rozumieć jako nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Centralnym zatem punktem odniesienia dla ustalenia skonkretyzowanych już dla inwestycji parametrów zabudowy i zagospodarowania jest działka budowlana, która w niniejszej sprawie stanowi jednocześnie działkę ewidencyjną i cała tak wyodrębniona działka jest objęta inwestycją. Przy pomocy tak ukształtowanych wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu określono, w jakim stopniu oraz w jakiej formie działka budowlana może zostać zabudowana i użytkowana, służąc racjonalnemu, zgodnemu z prawem i otoczeniem wykorzystaniu nieruchomości budowlanej.
Z tego wynika, że uchwałodawca gminny dążył do tego, aby nie przekroczyć określonego poziomu intensywności zabudowy i powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej oraz żeby zapewnić minimalny poziom powierzchni biologicznie czynnej również w kontekście całej działki budowlanej a nie jej fragmentów. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że stan faktyczny i ewidencyjny działki nr [...] z daty uchwalania planu był taki jak aktualnie, co potwierdza, że ujawniony w treści planu zamysł uchwałodawcy przeznaczenia tej działki pod cztery różne funkcje nie był przypadkowy, ale służyć miał współtworzeniu ładu przestrzennego na tym terenie.
Wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sposób interpretacji § 10 ust. 1 planu znajduje oparcie nie tylko w literalnym brzmieniu rozważanego przepisu, ale również w wynikach wykładni systemowej odwołującej się do naczelnych zasad planowania przestrzennego, albowiem nie sprzeciwia się on wymogom ładu przestrzennego. Mają na to wpływ specyficzne okoliczności towarzyszące projektowaniu spornej inwestycji, które należało uwzględnić. Sytuacja wygląda bowiem w ten sposób, że cała działka ewidencyjna nr [...], wykazująca w swym całokształcie cechy działki budowlanej, podlega zainwestowaniu pod inwestycję mieszkaniową wraz z zagospodarowaniem terenów, które w planie objęte są strefami przeznaczonymi pod ciągi piesze, pieszo-jezdne i ogród jordanowski. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje zatem towarzyszące zabudowie mieszkaniowej usytuowanej na tej części działki, która położona jest w strefach [...] i [...], zagospodarowanie niezbędne do prawidłowego jej użytkowania w zakresie m.in. dojść i dojazdów oraz zieleni i urządzeń rekreacyjnych. Zagospodarowaniu zatem podlega duża działka budowlana, która stosownie do przeznaczenia planistycznego może być zabudowana budynkiem wielomieszkaniowym, a częściowo winna być przeznaczona pod zieleń i komunikację wewnętrzną. Nie ma podstaw aby twierdzić, a przynajmniej takich argumentów nie przedstawił skarżący kasacyjnie organ, że budynek, jaki ma powstać według projektu inwestora, będzie miał proporcje nieodpowiadające wielkości działki budowlanej, która w całości stanowi teren inwestycji, a zagospodarowanie w formie ogrodu jordanowskiego będzie naruszało wymóg minimalnej wielkości powierzchni biologicznie czynnej dla strefy [...], tym bardziej, że zgodnie z planem w strefie tej możliwa jest wyłącznie zieleń urządzona i usługi o ograniczonym charakterze i lokalizacji w miejscu wskazanym na rysunku planu. Z projektu oraz wyjaśnień złożonych w ślad za odwołaniem wynika, że koncepcja projektowa sporządzona adekwatnie do wykładni przepisów planu przyjętej przez Sąd a quo pozostaje w zgodzie z wymogami planu w zakresie wskaźników zagospodarowania, w tym zwłaszcza wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla zieleni urządzonej w strefie [...] (rys. nr [...] "Uszczegółowienie zagospodarowania terenu-parametry planu dla jednostek planistycznych").
Całokształt inwestycji obejmującej różnorakie formy zagospodarowania i funkcje (budynek mieszkalny, tereny komunikacji, rekreacji, zieleń) winien przemawiać na korzyść inwestora, który oprócz realizacji inwestycji mieszkaniowej uwzględnił w projekcie funkcje komplementarne czyniąc tym samym zadość wymaganiom planu związanym z lokalizacją działki nr [...] w pięciu jednostkach planistycznych. W związku z tym wykładni § 10 ust. 1 planu należało dokonać w zgodzie z dyrektywą zakazującą rozszerzającej interpretacji przepisów ograniczających własność, która nie może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla inwestora bardziej niż wynika to z wyraźnego brzmienia przepisów. Skoro zatem z przepisu tego wynika, że powierzchnię zabudowy, intensywność zabudowy i powierzchnię biologicznie czynną należy określać w stosunku do działki budowlanej to ograniczenie jej wyłącznie do część działki budowlanej objętej strefą [...] spowodowałaby zmniejszenie możliwości inwestycyjnych inwestora, za którym nie przemawiają żadne ujawnione i skonkretyzowane względy aksjologiczne, a z kolei ustalenie tych parametrów w odniesieniu do powierzchni całej działki budowlanej nie musi oznaczać, że dojdzie do naruszenia wymogów przewidzianych dla stref [...] i [...]. Dane uzupełniająco przedłożone przez inwestora na etapie postępowania prowadzonego przed organem odwoławczym potwierdzają, że ten fragment inwestycji, który ze względu na położenie w strefie planistycznej ogrodu jordanowskiego z istotnie odbiegającą od pozostałych stref wymaganą wielkością powierzchni biologicznie czynnej, został zagospodarowany z poszanowaniem tego parametru w wielkości przewidzianej dla tej strefy.
Nie należało zatem dyskredytować ustalenia wskaźników zabudowy w oparciu o powierzchnię całej działki budowlanej, gdy wskaźniki zagospodarowania dla poszczególnych stref są zachowane. O ile w granicach działki [...] część terenu objęto strefami innymi niż przewidujące zabudowę, to jednak przeznaczenie w tych strefach ma charakter uzupełniający względem zabudowy mieszkaniowej i jego zagospodarowanie, przewidziane w projekcie, w sposób zgodny z wymogami ładu przestrzennego, uzupełnia całość inwestycji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego objęte podstawami kasacyjnymi jako nieuzasadnione nie zdołały podważyć prawidłowości wyroku uchylającego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., decyzje organów obu instancji. To uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964).
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie organ w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.