II OSK 1137/17

II SA/Łd 459/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Beata Czyżewska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 2 pkt 14, art. 4 ust. 1, ust. 2, art. 61 ust. 1, ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 5 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Dnia 28 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, Protokolant, w składzie następującym: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 roku sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2025 roku nr SKO.4150.205.2025 w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. MR
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr SKO. 4150.205.2025, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572), dalej jako "k.p.a.", oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.", po rozpatrzeniu odwołania K.L., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Rzgowa z dnia 21 lutego 2025 r. nr GPR.6730.1.2025 o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz trzech budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym trzema indywidualnymi oczyszczalniami ścieków, trzema studniami oraz przyłączami energetycznymi na działkach o nr [...] i nr [...] w obrębie geodezyjnym G., w gminie R.
Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 23 marca 2023 r. wpłynął do Burmistrza Rzgowa wniosek A.H. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków gospodarczych i trzech budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i nr [...] obręb G., gmina R. Burmistrz Rzgowa decyzją z dnia 6 czerwca 2023 r. nr GPR673001/2023 uwzględnił powyższy wniosek i ustalił dla inwestorki – A.H. warunki zabudowy dla budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych i trzech budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 17 lipca 2023 r. nr SKO.4150.238.2023, po rozpoznaniu odwołania K.L., uchyliło ww. decyzję Burmistrza Rzgowa i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temuż organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 14 września 2023 r., II SA/Łd 770/23 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze sprzeciwu A.H. od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 lipca 2023 r.
Burmistrz Rzgowa po ponownym rozpoznaniu wniosku, decyzją z dnia 9 lutego 2024 r. nr GPR.6730.01.2023 ponownie ustalił dla inwestorki – A.H. warunki zabudowy dla budowy przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 27 marca 2024 r. nr SKO.4150.222.2024, po rozpoznaniu odwołania K.L., uchyliło ww. decyzję Burmistrza Rzgowa z dnia 9 lutego 2024 r. i ponownie przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temuż organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 czerwca 2024 r., II SA/Łd 322/24 oddalił sprzeciw A.H. od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 marca 20024 r.
Burmistrz Rzgowa po kolejnym rozpoznaniu wniosku, decyzją z dnia 21 lutego 2025 r. nr GPR.6730.1.2025 ustalił dla inwestorki – A.H. warunki zabudowy dla budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych i trzech budynków gospodarczych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym trzema indywidualnymi oczyszczalniami ścieków, własnymi ujęciami wody – trzema studniami oraz przyłączami energetycznymi na działkach nr [...] i nr [...] w obrębie geodezyjnym G., gmina R. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.2003.164.1589). Organ kształtując wymagania dotyczące nowego zagospodarowania terenu przewidział przeznaczenie działki w granicach linii rozgraniczających inwestycji – teren działek nr [...] i nr [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Linie rozgraniczające inwestycji oraz inne ustalenia określono na załączniku graficznym, który jest integralną częścią decyzji. W decyzji wskazano, że budynki mieszkalne jednorodzinne należy projektować, każdy:
a) o maksymalnej wysokości dwóch kondygnacji nadziemnych,
b) o wysokości od poziomu terenu do kalenicy od 5 do 9 m,
c) o szerokości elewacji frontowej w zakresie od 13,2 do 16 m,
d) o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych od 3 do 6 m, nie dotyczy dachów dwuspadowych oraz lukarn dla których dopuszcza się maksymalną wysokość elewacji frontowej równą wysokości kalenicy,
e) o lokalizacji kalenicy względem linii rozgraniczającej drogi – dla dachów dwuspadowych – równolegle lub prostopadle do linii rozgraniczającej inwestycji AB lub BC, dla dachów czterospadowych, wielospadowych bez określenia kierunku lokalizacji kalenicy,
f) o dachu dwuspadowym, czterospadowym lub wielospadowym o zróżnicowanym kącie nachylenia połaci w zakresie 20° - 45°.
Natomiast budynki gospodarcze należy projektować, każdy:
a) o maksymalnej wysokości jednej kondygnacji nadziemnej,
b) o wysokości od poziomu terenu do kalenicy od 4 do 7,5 m,
c) o szerokości elewacji frontowej w zakresie od 8,8 do 15 m,
d) o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynków gospodarczych od 4 do 6 m, nie dotyczy dachów dwuspadowych i jednospadowych dla których dopuszcza się maksymalną wysokość elewacji frontowej równą wysokości kalenicy,
e) o lokalizacji kalenicy względem linii rozgraniczającej drogi – dla dachów dwuspadowych, jednospadowych - równolegle lub prostopadle do linii rozgraniczającej inwestycji AB lub BC, bez określenia kierunku lokalizacji kalenicy dla dachów płaskich i wielospadowych,
f) o dachu jednospadowym, dwuspadowym, płaskim lub wielospadowym o zróżnicowanym kącie nachylenia połaci w zakresie do 45°.
Ponadto organ przewidział lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków gospodarczych z zachowaniem wyznaczonych na rysunku nieprzekraczalnych linii zabudowy, w odległości 40 m od linii rozgraniczającej inwestycji AB oraz w odległości 12 m od użytku leśnego na działce, tj. od linii rozgraniczającej EF, ED, DC, na podstawie § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie". W zagospodarowaniu działki – jak wskazał organ – należy przewidzieć minimum 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych, na każdy budynek mieszkalny. Organ ustalił także wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki w granicach linii rozgraniczających inwestycji wynoszący minimalnie 0,13 lub maksymalnie 0,19. Organ przewidział zachowanie 50% powierzchni terenu działki, w granicach linii rozgraniczających inwestycji, jako powierzchnię biologicznie czynną. Projektowane w granicach inwestycji trzy indywidualne oczyszczalnie ścieków i trzy studnie winny być zlokalizowane na działce zgodnie z przepisami odrębnymi. Inwestycja realizowana będzie na terenie, gdzie zlokalizowane są urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, zatem rozwiązanie kolizji z istniejącymi urządzeniami melioracyjnymi winno być wykonane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.
W odwołaniu od powyższej decyzji K.L. wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazała, że kontestowana decyzja stanowi ingerencję w prawo własności jej działki (nr [...]), jak również jest ona niezgodna z warunkami przyłączenia nr [...] z dnia 27 listopada 2024 r. W ocenie autora odwołania:
a) w zakresie decyzji pkt III ppkt 3 i przywołanych w niej ww. warunków przyłączenia (pkt 5) stanowią one niedopuszczalną ingerencję we własność działki nr [...];
b) w ww. warunkach przyłączenia (pkt. 7) nie wpisano gdzie ma być zainstalowany układ pomiarowo – rozliczeniowy, czyli złącze kablowe nN w linii ogrodzenia działki – brak wskazania konkretnej lokalizacji układu;
c) brak odniesienia się i wykonania wskazań określonych we wcześniejszych decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 lipca 2023 r. i 27 marca 2024 r. m.in w zakresie braku załącznika graficznego, który pokazywałby położenie działek względem dróg publicznych;
d) brak zachowania warunków "dobrego sąsiedztwa";
e) brak uwzględnienia wskazań zawartych w załączonym do materiału piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad;
f) niezgodność decyzji z art. 61 u.p.z.p.;
g) brak dostępu działek objętych decyzją do drogi publicznej a tym samym brak możliwości uzbrojenia działek w media, a nadto pismo GDDKiA stanowiące załącznik do decyzji zezwala tylko na obsługę komunikacyjną działek.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją z dnia 23 kwietnia 2025 r., po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż sprawa była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy administracji obu instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzjami z dnia 17 lipca 2023 r. i z dnia 27 marca 2024 r. uchyliło wydane w tej sprawie decyzje Burmistrza Rzgowa z dnia 6 czerwca 2023 r. i z dnia 9 lutego 2024 r. wskazując na nieprawidłowości przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego, na nieczytelny sposób określenia poszczególnych parametrów planowanej inwestycji oraz na niewłaściwy sposób opisania w decyzji części parametrów przyszłej inwestycji, tj. jedynie przez podanie wielkości maksymalnej oraz konieczność wyjaśnienia kwestii związanej z istnieniem wystarczającego uzbrojenia terenu inwestycji. Ponadto Kolegium zwracało uwagę na konieczność wyjaśnia kwestii związanej ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 lutego 2024 r. była przedmiotem sprzeciwu A.H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sprzeciw ten został oddalony wyrokiem z dnia 7 czerwca 2024 r., II SA/Łd 322/24, w którym stwierdzono, że Kolegium słusznie zwróciło uwagę, iż parametry inwestycji zostały określone w sposób nieprecyzyjny, a w wykonanej analizie brak jest uzasadnienia dla tak ustalonych parametrów. Określenie w decyzji o warunkach zabudowy obowiązującej linii zabudowy jest jednym z podstawowych warunków (parametrów) kształtowania zabudowy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Linia taka, stanowiąca przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, winna zostać w sposób wyraźny oznaczona w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część graficzną i tekstową (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). W sprawie linia ta została co prawda zobrazowana na załączniku graficznym do decyzji, a w decyzji powołano jako podstawę ustalenia tego parametru § 4 ust. 4 rozporządzenia, to jednak w decyzji organu I instancji (jak i jej załącznikach) próżno poszukiwać wyjaśnienia w jaki sposób, w oparciu o usytuowanie jakich obiektów, została ustalona owa linia zabudowy na zasadzie wyjątku przewidzianego w powołanym przepisie. Kolegium zwróciło także uwagę, że brak jest uzasadnienia, co do zaproponowanego odstępstwa od reguły wyznaczania wskaźnika szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia) na podstawie średniej wielkości z obszaru analizy. Wprawdzie ustalenie parametrów nowej zabudowy na zasadzie odstępstwa od zasady wyznaczania wskaźników nowej zabudowy w oparciu o średnie wartości występujące w obszarze analizowanym nie stanowi jeszcze o naruszeniu przepisów rozporządzenia w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, jednak o takim naruszeniu można mówić, gdy organ ustalając w ten sposób parametry nowej zabudowy nie wyjaśni przyjętego stanowiska, a nadto gdy nie znajdzie ono uzasadnienia w analizie urbanistycznej. Odstępstwa powinny być umotywowane, bowiem jeżeli normy prawne dopuszczają określone odstępstwa od sztywnych reguł, to każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania wyjaśniającego materiale dowodowym. Brak było jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjętego przez organ parametru szerokości elewacji frontowej, a jak wcześniej wskazano, także dla odstępstwa przy wyznaczeniu linii zabudowy. Sąd wskazał także, że w załączonej do akt analizie jej autor posłużył się w tabeli parametrem "szerokości frontu działki" i na tej podstawie wyliczył parametr szerokości elewacji frontowej od 6 do 19 m, przy jego średniej wartości 11 m, nie uzasadniając w żaden sposób przyjętego odstępstwa od średniej, które także stanowi wyjątek, o którym mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia. Ponadto - zdaniem Sądu - wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (§ 5 rozporządzenia), nastąpiło wyłącznie poprzez wskazanie maksymalnej jego wielkości, a więc w sposób nieprecyzyjny. W sprawie wymagała również wyjaśnienia kwestia spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, ze względu na to, że inwestor załączył do wniosku o ustalenie warunków zabudowy warunki przyłączenia dla działki nr [...] obejmując jedynie budynek gospodarczy, podczas gdy planowana inwestycja zlokalizowana ma być działkach nr [...] i nr [...], co uzasadnia wątpliwości co do tego, czy projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Sąd zgodził się z Kolegium, że materiał dowodowy w powyższym zakresie wymaga uzupełnienia i ponownej analizy.
Jak następnie wskazało Kolegium, w związku z wejściem w życie z dniem 24 września 2023 r. ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688), dalej jako "ustawa nowelizująca", do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym (art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej). Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie, bowiem wniosek inwestorki został złożony w dniu 23 marca 2023 r. Dalej Kolegium cytując treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przywołując rozporządzenie podkreśliło, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co pozwala na określenie parametrów budynków oraz pozostałych cech planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia te zostały dokonane w oparciu o parametry i cechy zabudowy zlokalizowanej w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji – zdaniem organu odwoławczego – uwzględnił wszystkie wskazania Kolegium zawarte w decyzjach kasacyjnych z dnia 17 lipca 2023 r. i z dnia 27 marca 2024 r. oraz uzasadnił w sposób wyczerpujący podjęte rozstrzygniecie w zakresie ustalonych parametrów inwestycji oraz spełnienia pozostałych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W sprawie, granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na mapie w skali 1:1000, w odległości 189 m, tj. odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji (3 x 63 m). Stosowna mapa znajduje się w aktach spraw i zawiera niezbędne elementy pozwalające na ustalenie, jaki obszar, a tym samym jakie nieruchomości poddane zostały analizie pod kątem cech i parametrów zabudowy istniejącej w otoczeniu terenu inwestycji. Do analizy przyjęto wszystkie działki zabudowane zlokalizowane w granicach tego obszaru. Ich wyszczególnienie zostało dokonane w części tabelarycznej analizy, z podaniem numerów geodezyjnych działek, funkcji zabudowy oraz wszystkich pozostałych cech zabudowy wymaganych rozporządzeniem. Z analizy urbanistycznej wynika, że w otoczeniu terenu inwestycji znajdują się budynki o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej. Bezspornym jest zatem, że projektowana inwestycja o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą zabudową gospodarczą kontynuuje funkcję zabudowy zastanego terenu. Stwierdzenie kontynuacji funkcji jest tylko jedyną z kilku przesłanek uzasadniających wydanie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia. Zabudowa istniejąca winna pozwalać także na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności
W decyzji organu I instancji – zdaniem Kolegium – wskazano jednoznacznie, że zabudowa istniejąca na działkach sąsiednich pozwala na określenie pozostałych cech oraz wymaganych prawem parametrów i gabarytów dla planowanego budynku, o których mowa w § 4 – § 8 rozporządzenia. Określenie tych wielkości (wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu) zostało dokonane przez wskazanie wielkości granicznych (minimalnych i maksymalnych), których inwestorowi nie wolno przekroczyć. Odzwierciedleniem przeprowadzonej analizy jest pkt I decyzji "Wymagania dotyczące nowego zagospodarowania terenu". Każda z tych wielkości znajduje odzwierciedlenie w sporządzonej analizie co, zdaniem organu I instancji, ma stanowić gwarancję zachowania ładu przestrzennego w otoczeniu planowanej inwestycji.
Przechodząc do szczegółowej analizy parametrów ustalonych dla przyszłej inwestycji w zaskarżonej decyzji Kolegium, wskazując na § 4 rozporządzenia, dostrzegło, że z treści analizy opisowej wynika, że w obszarze analizowanym wzdłuż dodatkowej jezdni usytuowanej w granicach pasa drogowego drogi ekspresowej [...] brak jest zabudowy. Wyznaczenie zatem linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, jak też zgodnie z § 4 ust. 3 nie było możliwe. Linie zabudowy dla działki nr [...] i [...] wyznaczono więc na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, w odległości 40 m od linii rozgraniczającej inwestycji AB oraz w odległości 12 m od użytku leśnego na działce, tj. od linii rozgraniczającej EF, ED, DC. Linia ta - jak wskazało Kolegium - pozostaje w zgodzie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2024.320), zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej co najmniej 20 m w terenie zabudowy i 40 m poza terenem zabudowy. Natomiast linia zabudowy od strony użytku leśnego pozostaje w zgodzie z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z treści § 271 ust. 1, 2 i 8 tego rozporządzenia wynika, że odległość budynków mieszkalnych (które zgodnie z § 209 rozporządzenia zaliczane są do kategorii ZL) powinny być usytuowane w odległości 12 m od lasu. Następnie Kolegium, wskazując na treść § 5 rozporządzenia, dostrzegło, że wskaźnik zabudowy terenu wyrażony stosunkiem powierzchni zabudowy do powierzchni działek/terenu obliczony dla nieruchomości znajdujących się w analizowanym obszarze zawiera się w przedziale od 0,06 do 0,38; średnio 0,16. Na terenie inwestycji wskaźnik ten ustalono w przedziale od 0,13 do 0,19. Analiza urbanistyczna potwierdza zatem, że ustalona wielkość oscyluje w granicach średnich z obszaru analizowanego z odstępstwami uzasadnionymi przez urbanistę jako niemające istotnego wpływu na ład przestrzenny w otoczeniu terenu inwestycji. Z tych powodów Kolegium oceniło, że poprawnie uznano możliwość zastosowania w tej sprawie odstępstwa przewidzianego w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Dalej Kolegium cytując § 6 rozporządzenia zauważyło, że analiza urbanistyczna wykazała, że w obszarze analizowanym szerokość elewacji frontowej kształtuje się w przypadku zabudowy gospodarczej w przedziale od 3 m do 23 m; średnio 11 m, co zgodnie z tolerancją ± 20% wynosi od 8,8 m do 13,2 m. W przypadku zabudowy mieszkaniowej w przedziale od 6 m do 16 m średnio 11 m, co zgodnie z tolerancją ± 20% wynosi od 8,8 m do 13,2 m. Organ I instancji w decyzji, na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, określił szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych w przedziale od 13,2 (średnia wielkość z obszaru analizy z tolerancją +20%) do 16 m (maksymalna szerokość budynku mieszkalnego w obszarze analizowanym). W przypadku budynków gospodarczych przedział ten wynosi od 8,8 m (średnia wielkość z obszaru analizy z tolerancją -20%) do 15 m. Ustalenie szerokości elewacji frontowej Kolegium uznało zatem za zgodne z obowiązującymi przepisami, a tym samym z ładem przestrzennym. Przywołując treść § 7 rozporządzenia Kolegium dostrzegło, że w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne o wysokościach elewacji frontowych od 3 m do 8,5 m (średnio ok. 6 m). Wysokość elewacji frontowych budynków gospodarczych wynosi od 4 m do 6 m: średnio 5 m. W decyzji Burmistrz, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia, ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla planowanych budynków mieszkalnych w przedziale od 3 m do 6 m, zaś budynków gospodarczych od 4 m do 6 m. Jak stwierdziło Kolegium, ustalona maksymalna wielkość tego parametru dla budynków mieszkalnych stanowi nawiązane do średniej z obszaru analizy obliczonej dla zabudowy mieszkaniowej (6 m), zaś wysokość elewacji frontowej budynków gospodarczych odbiega od średniej w sposób nieznaczący dla ładu przestrzennego w tej okolicy i nie przewyższa wielkości maksymalnej istniejącej zabudowy o tej samej funkcji, która wynosi 6 m. Kształtując geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych) organ, zgodnie z § 8 rozporządzenia, ustalił ją odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Bezspornie bowiem w obszarze analizowanym występują obiekty o kątach nachylenia połaci dachowych oraz wysokości i kierunku głównej kalenicy analogicznych do określonych w decyzji. Układ połaci dachowych budynków w obszarze analizowanym to dachy płaskie oraz jedno-, dwu- lub wielospadowe, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych do ok. 45°, wysokościach kalenic: od 5 m do 9 m (w przypadku budynków mieszkalnych) i od 4 m do 7,5 m (w przypadku budynków gospodarczych), o kierunku kalenicy względem linii rozgraniczających drogi. W tym stanie rzeczy cechy geometrii dachu planowanych budynków mieszkalnych (dach dwuspadowy, czterospadowy lub wielospadowy o zróżnicowanym kącie nachylenia połaci w zakresie 20° - 45°) oraz planowanych budynków gospodarczych (dach jednospadowy, dwuspadowy, płaski lub wielospadowy o zróżnicowanym kącie nachylenia połaci w zakresie do 45°) zostały – w ocenie Kolegium – ustalone odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W tym zakresie wskazano, że przepis § 8 rozporządzenia posługuje się zwrotem "ustala się odpowiednio", co oznacza, że elementy geometrii dachu mogą być ustalane wprost do elementów geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym lub mogą być stosowane, ale z odpowiednimi modyfikacjami. Tak sytuacja ma miejsce w sprawie.
Reasumując Kolegium podało, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego, a także dokonał niezbędnej oceny zabudowy i zagospodarowania tego obszaru, w wyniku której ustalił cechy istniejącej zabudowy w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanych budynków w szczególności w zakresie ich gabarytów i parametrów. Inwestycja stanowi kontynuację funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej z dodatkowej jezdni usytuowanej w granicach pasa drogowego drogi ekspresowej [...], a wnioskodawczyni legitymuje się uzgodnieniem z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 3 lutego 2025 r., znak: O/ŁO.Z-3.4351.89.2023.1.AS umożliwiającym korzystanie owej dodatkowej jezdni drogi ekspresowej [...] (drogi [...]). Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
Odnosząc się do warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Kolegium wyjaśniło, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W poprzednich decyzjach Kolegium kwestionowało użyteczność dla celów ustalenia warunków zabudowy, dokumentu "Warunki przyłączenia nr [...] z dnia 24 stycznia 2023 r. dla Podmiotu V grupy przyłączeniowej do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 0,4 kV", bowiem warunki te dotyczyły innego obiektu przyłączeniowego niż opisany we wniosku inwestora, tj. wyłącznie jednego budynku gospodarczego na działce nr [...]. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji uzyskał dokument w postaci "Warunków przyłączenia nr [...] dla Podmiotu grupy przyłączeniowej do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 0,4 kV dla trzech budynków mieszkalnych i trzech budynków gospodarczych w miejscowości G., nr działek [...] i [...], gmina R.". Organ I instancji prawidłowo powołał się zatem na ten dokument uznając, że stanowi on zapewnienie dostawy energii dla planowanej inwestycji. Dodatkowo Kolegium zaznaczyło, że z załączonych do sprawy warunków przyłączenia wynika, że miejscem przyłączenia będzie istniejąca linia kablowa w ul. [...]. Stacja zasilająca [...] R., [...]. Decyzja o warunkach zabudowy nie ingeruje ze swej istoty w stosunki cywilne i obciążenia z nich wynikające, jak też we własność nieruchomości. Podnoszenie zatem ewentualnego naruszenia przez taką decyzję interesów osób trzecich nie znajduje uzasadnienia.
Końcowo Kolegium skonstatowało, że w sprawie spełnione zostały wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 6 u.p.z.p., co obligowało organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w decyzji wskazań zawartych w postanowieniu Generalnego Dyrekcja Dróg i Autostrad z dnia 3 lutego 2025 r., znak: O/ŁO.Z-3.4351.89.2023.1.AS (będącym kolejnym uzgodnieniem po zmianie projektu decyzji o warunkach zabudowy) Kolegium wyjaśniło, że powołane w tym postanowieniu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące zabezpieczenia planowanych budynków przed zewnętrznym hałasem i drganiami, będą miały zastosowanie na etapie opracowania projektu budowlanego dla obiektów planowanych na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję K.L. wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 5a u.p.z.p. Ponadto wskazała na naruszenie przepisów proceduralnych, tj.:
a) brak odniesienia się i wykonania wskazań określonych w decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 lipca 2023 r. i 27 marca 2024 r. m.in w zakresie braku załącznika graficznego, który pokazywałby położenie działek względem dróg publicznych i wskazuje jednoznacznie, że działki nr [...] i [...] należące do wnioskodawczyni nie mają bezpośredniego dostępu i nie przylegają bezpośrednio do drogi publicznej;
b) brak zachowania warunków "dobrego sąsiedztwa";
c) brak uwzględnienia wskazań zawartych w załączonym do materiału piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad.
Opierając się na wskazanych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 21 lutego 2025 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Uczestnik postępowania – A. H. w piśmie z dnia 19 sierpnia 2025 r. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że zarzuty skargi są powtórzeniem zarzutów podniesionych w odwołaniu. Nadto wskazała, że ustalone na jej wniosek warunki zabudowy kwestionuje osoba, która dla nieruchomości sąsiedniej posiada już decyzję o warunkach zabudowy wydaną w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Uchylenie zaskarżonej decyzji stoi w sprzeczności z art. 8 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie na mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688) w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. Ponadto mają zastosowanie przepisy rozporządzenia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wynika zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. oraz uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ust. 2-4, nie mających jednak zastosowania w niniejszej sprawie.
Z przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w razie łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U.2022.273 ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Ugruntowane jest stanowisko, iż organ jest obowiązany rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku i jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa, a więc spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p. nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla tegoż zamierzenia inwestycyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r., II OSK; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 1137/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nie budzi także zastrzeżeń prawidłowość stanowiska organów, iż zasadnicze znaczenie wśród ustawowych wymogów stawianych nowej inwestycji ma poszanowanie zasady dobrego sąsiedztwa, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zasada ta uzależnia dopuszczalność zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się przez inwestora do określonych cech zagospodarowania przestrzennego, występujących w otoczeniu terenu inwestycji. Przepis ten warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy istnieniem co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. To zaś oznacza, że planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, sąsiedniej zabudowy. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga zatem dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Trafnie wskazano w dotychczasowym postępowaniu, iż w celu ustalenia wymogów dla nowej zabudowy organ winien dokonać analizy zabudowy już istniejącej na danym terenie. Dlatego też, stosownie do § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Z kolei szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) uregulowano w przywołanym rozporządzeniu.
Z okoliczności badanej sprawy wynika, iż w obszarze uwzględnionym do analizy zastanego w danym miejscu stanu zabudowy i zagospodarowania terenu odnaleziono kilkanaście zabudowanych działek i na ich podstawie ustalono cechy i parametry o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Nie budzi zastrzeżeń, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne wypełnia dotychczasowy sposób zagospodarowania sąsiedniego obszaru. Również sposób ukształtowania wzniesionych już obiektów budowlanych pozwala wyznaczyć cechy istniejącej zabudowy, określające przyszłe zamierzenie inwestycyjne. Nie budzą uwag krytycznych ukształtowane zaskarżoną decyzją parametry projektowanej zabudowy, a odstępstwa od wielkości średnich wynikające z § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia mają swoje uzasadnienie w analizie architektoniczno-urbanistycznej. Z kolei istniejący w decyzji błąd obliczeniowy w zakresie wskaźnika zabudowy i tak wypełnia § 5 ust. 2 rozporządzenia, a zatem w tym zakresie nie istnieje istotne naruszenie przepisów prawa, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Z ww. analizy wynika, iż średni wskaźnik zabudowy wynosi 0,16, a zatem uwzględniając tolerancję 20% wskaźnik ten winien wynosić od 0,13 do 0,17. Organ w decyzji przyjął wskaźnik ten w zakresie od 0,13 do 0,19. Mając jednak na uwadze, iż w obszarze analizowanym wskaźnik zabudowy 0,19 lub większy występuje aż na 5 działkach i maksymalnie w tym obszarze wynosi 0,38 (działka nr [...]), to nie można mówić w tym zakresie o ustaleniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w sposób nie mający potwierdzenia w wynikach analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Ponieważ parametry kształtujące projektowaną zabudowę nie były przedmiotem kontrowersji w dotychczasowym postępowaniu brak jest potrzeby powielania w niniejszym uzasadnieniu związanych z tym kwestii. Wypada zatem potwierdzić prawidłowe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Nie budzi zastrzeżeń Sądu konkluzja postępowania o tym, że przedmiotowa nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga m.in. spełnienia warunku posiadania przez teren inwestycji dostępu do drogi publicznej, przez który – stosownie do art. 2 pkt 14 u.p.z.p. – należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przepis ten przewiduje zatem dwa alternatywne sposoby zapewnienia danej nieruchomości gruntowej pośredniego dostępu do drogi publicznej, tj. poprzez inną działkę obciążoną odpowiednią służebnością, bądź przez drogę wewnętrzną. Z okoliczności niniejszej sprawy wyraźnie wynika, iż przedmiotowa nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do dodatkowej jezdni (drogi [...]) usytuowanej w granicach pasa drogowego drogi ekspresowej [...] i ma urządzone dwa zjazdy zwykłe, a zarządca tej drogi uzgodnił projekt przedmiotowej decyzji potwierdzając fakt skomunikowania przedmiotowej nieruchomości z drogą publiczną (vide: postanowienie GDDKiA z dnia 3 lutego 2025 r. znak O/ŁO.Z-3.4351.89.2023/1/AS w aktach adm.). Zaskarżona decyzja pozostaje zatem w zgodzie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.
Trafnie także wskazują organy, iż projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W utrwalonym orzecznictwie uznaje się, iż warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jest spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zapewnione (zagwarantowane) przez właściwą jednostką organizacyjną. Nie jest przy tym wymagane przedłożenie ostatecznych, cywilnoprawnych umów z gestorami sieci, a jedynie wykazanie, że zapewnienie mediów jest realne i technicznie możliwe (vide: wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 893/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W okolicznościach badanej sprawy takie zapewnienie gestora sieci energetycznej nastąpiło w dokumencie o warunkach przyłączenia nr [...] ustalonych dla inwestorki ze wskazaniem rzeczywistego charakteru i zakresu projektowanej inwestycji. Trafnie zatem organy podały, iż załączony do akt sprawy ww. dokument stanowi zapewnienie dostawy energii dla planowanej inwestycji. Powyższe oznacza właściwe zastosowanie w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.
Nie budzi także kontrowersji teza, iż teren projektowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a projektowane zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze wskazanym w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Przedmiotowa decyzja jest nadto zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe okoliczności pozwalają uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 4, 5 i 6 u.p.z.p.
Pozostałe zarzuty skargi odwołujące się do kwestii technicznego ukształtowania poszczególnych elementów przeszłej zabudowy, w tym zlokalizowania przyłączy energetycznych wykraczają poza zakres badanej sprawy i nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Kwestie te mogą stać się aktualne w razie gdy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne wkroczy w etap opracowywania i zatwierdzana projektu budowlanego, a zatem zaktualizują się one na etapie pozwolenia na budowę.
Skarga, jakkolwiek wskazuje także na naruszenie przepisów postępowania, to jednak zarzutów w tym zakresie nie identyfikuje z konkretnymi okolicznościami procesowymi sprawy. Sąd badając te kwestie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., nie doszukał się naruszeń prawa w tym zakresie.
Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).
dc