II OSK 1134/23

II OSK 1134/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Zdzisław Kostka
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1360/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-01-30
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1538
art. 7 ust. 4, art. 5 ust. 4
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2 i art. 7
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1360/22 w sprawie ze skargi I.z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. z siedzibą w K. na rzecz Miasta K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 30 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1360/22 oddalił skargę I. S. A. z siedzibą w K. na uchwałę nr [...] Rady Miasta K. z [...] września 2022 r. w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w K.
Sąd I instancji stwierdził, że nie można uznać, iż brak uzasadnienia podjętej uchwały stanowił naruszenie prawa skutkujące koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Motywy podjęcia zaskarżonej uchwały odmawiającej lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wraz z inwestycją towarzyszącą są możliwe do wyprowadzenia z całokształtu dokumentacji zebranej w trakcie procedury uchwałodawczej. Ponadto w świetle odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji przez zarządcę drogi, zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538, dalej: specustawa mieszkaniowa), z powodu braku możliwości włączenia dodatkowego ruchu drogowego do istniejącej infrastruktury; zlokalizowania planowanej inwestycji w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału, organ przyjął, że zasadnym jest podjęcie uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji mieszkaniowej wraz z inwestycją towarzyszącą.
2. I. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w K. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
1) art. 7 ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 4 specustawy mieszkaniowej, przez błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, że zaskarżona uchwała odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej została podjęta prawidłowo, pomimo tego iż skarżąca spółka złożyła wniosek spełniający wymogi wydania rozstrzygnięcia pozytywnego;
2) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP przez błędne przyjęcie, iż zaskarżona uchwała jest w sposób prawidłowy uzasadniona.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie stwierdzenie nieważności uchwały oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji.
3.3. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej przede wszystkim należy podkreślić, że organ był związany odmową uzgodnienia projektu uchwały przez zarządcę drogi. Ratio legis instytucji "uzgodnienia" polega na przesądzającym (relewantnym) wpływie pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego, na kształt normatywny postanowień uchwały. Odmowa uzgodnienia projektu uchwały przez zarządcę drogi oznaczała niemożność ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w projektowanym kształcie. Przy tym specustawa mieszkaniowa nie określa szczegółowych wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności określenia zasad zagospodarowania terenów do niej przyległych. Ponadto w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano tak wykładni jak i zastosowania art. 7 ust. 14 pkt 3 specustawy mieszkaniowej.
3.4. W świetle odmowy uzgodnienia nie mają znaczenia w sprawie dodatkowe kwestie, ponieważ była to wystarczająca podstawa do podjęcia uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Odnosząc się jednak do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 4 specustawy mieszkaniowej wyjaśnić należy, że przepisy te w żaden sposób nie uzależniają treści uchwały lub sposobu reakcji rady gminy na wniosek inwestora, od ustaleń organu w zakresie stopnia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy. Nie jest tak, że w każdym wypadku, jeżeli wniosek spełnia warunki formalne, o których mowa w ustawie i lokalnych standardach urbanistycznych, a planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze Studium, to obowiązkiem organu gminy jest podjęcie decyzji pozytywnej (por. wyroki NSA z: 14 października 2020 r. sygn. akt II OSK 3942/19, 18 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2661/20). Uchwała rady gminy podejmowana na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej ma bowiem charakter uznaniowy, a brak szczegółowego powiązania uchwały z oceną potrzeb mieszkaniowych nie może być uznany za naruszenie prawa, zwłaszcza uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały.
3.5. Niezasadne są również oba zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 7 ust. 4 i 5 ust. 4 oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji w zakresie błędnego uznania przez Sąd I instancji, że zaskarżona uchwała jest prawidłowa uzasadniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględniając przepisy specustawy mieszkaniowej, w szczególności jej art. 14, brak jest obowiązku sporządzenia uzasadnienia odmownej uchwały lokalizacyjnej. Jak trafnie przyjmuje się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, dopiero jednoczesny brak uzasadnienia uchwały oraz całkowity brak w aktach sprawy jakichkolwiek informacji dotyczących merytorycznych powodów podjęcia aktu przez organ gminy powoduje istotną wadliwość uchwały uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności (por. wyroki NSA z: 11 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 408/22; 28 października 2021 r. sygn. akt II OSK 1165/21; 14 października 2020 r. sygn. akt II OSK 3942/19; 20 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 3043/18; 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2136/16; 18 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 23/17. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie projektu uchwały pełni tę funkcję.
3.6. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.
3.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 Ppsa.