II OSK 113/20

II OSK 113/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Laskowska - Pietrzak
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1395/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-08-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 961
art. 3, art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 5, ust. 6 i 7, art. 16 par.  1 i 2
Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 151, art. 152 par. 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1395/18 w sprawie ze skargi M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2018 r., nr 62/P/2018 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1395/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2018 r. nr 62/P/2018 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną decyzją z 16 kwietnia 2018 r. nr 62/P/2018 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję Starosty Płockiego z 18 stycznia 2018 r. nr 55/2018 odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego [...] w zakresie budowy 5 elektrowni wiatrowych, dróg wewnętrznych (w tym placów serwisowych oraz zjazdów), linii kablowych 30kV ze światłowodem na działkach położonych w gminie W.
W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda Mazowiecki wyjaśnił, że inwestor M. sp. z o.o. 16 października 2015 r. wystąpiła do Starosty Płockiego z wnioskiem o pozwolenie na budowę wskazanego wyżej zamierzenia obejmującego [...].
Starosta Płocki po usunięciu przez wnioskodawcę braków formalnych wniosku o wydanie pozwolenia na budowę postanowieniem z 2 maja 2016 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. W dniu 6 czerwca 2016 r. inwestor przekazał pismo informujące o usunięciu nieprawidłowości określonych w ww. postanowieniu, co stanowiło podstawę do wydania przez Starostę Płockiego decyzji z 30 czerwca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlanego i udzielającej M. sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla wnioskowanego zamierzenia.
W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Mazowiecki decyzją z 18 sierpnia 2016 r. uchylił decyzję Starosty Płockiego z 30 czerwca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując między innymi na potrzebę oceny projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z tym, że nieprawomocnym wyrokiem z 17 lutego 2016 r. sygn. IV SA/Wa 1880/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy i Miasta W. z [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...].
W toku prowadzonego powtórnie postępowania Starosta Płocki przeprowadził postępowanie wyjaśniające, uzyskując kopię odpisu ww. wyroku z 17 lutego 2016 r. wraz z uzasadnieniem, potwierdził również, że nieprawomocnym wyrokiem z 13 grudnia 2016 r. sygn. IV SA/Wa 2433/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 18 września 2014 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z 23 kwietnia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
Postanowieniem z 22 września 2016 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z 7 listopada 2016 r., Starosta Płocki zawiesił prowadzone postępowanie uznając, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, tj. uchwały nr [...] Rady Gminy i Miasta W. stanowi zagadnienie wstępne, gdyż orzeczenie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny pozwoli na dokonanie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy zastosowaniu art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961). Na skutek skargi złożonej przez inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 18 sierpnia 2017 r. sygn. VII SA/W 2861/16, uchylił ww. postanowienia.
Mając na uwadze ocenę prawną zamieszczoną w ww. orzeczeniu, a także zalecenia zawarte w decyzji Wojewody Mazowieckiego z 18 sierpnia 2016 r. Starosta Płocki na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu z 11 grudnia 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w projekcie budowlanym nieprawidłowości. Inwestor został zobowiązany by:
1. ujednolicić przedmiot pozwolenia na budowę opisany we wniosku inwestora z dnia 16 października 2015 r. i w projekcie budowlanym oraz doprowadzić do zgodności z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia; w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (we wniosku w sposób wyraźny należy przedstawić wszystkie etapy inwestycji oraz wskazać w sposób jednoznaczny wnioskowany etap, który może samodzielnie funkcjonować;
2. z uwagi na to, że przedsięwzięcie podzielono na etapy załączyć projekt zagospodarowania terenu sporządzony na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dla całego zamierzenia budowlanego - zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego opracowany zgodnie § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.), ze wskazaniem poszczególnych etapów oraz etapu wnioskowanego, zawierającego poszczególne elementy zgodnie z ww. art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy;
3. wykazać, że poszczególne części (etapy) zamierzenia inwestycyjnego stanowią odrębną całość, mogącą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem w myśl art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego;
4. projekt budowlany uzupełnić o: - nazwę przedsięwzięcia (całego w przypadku inwestycji wieloetapowej oraz wnioskowanego etapu), - spis zawartości projektu budowlanego z wyszczególnieniem poszczególnych jego części (projektów branżowych) zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia.
Decyzją z 18 stycznia 2018 r. Starosta Płocki odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [...], stwierdzając, że inwestor nie dokonał uzupełnień określonych w punktach 2 i 3 postanowienia z 11 grudnia 2017 r.
M. sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym Staroście Płockiemu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
W toku prowadzonego postępowania odwoławczego w piśmie z 26 lutego 2018 r. Starosta Płocki przekazał organowi odwoławczemu informację, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2016 r. sygn. IV SA/Wa 1880/14 stał się prawomocny wskutek oddalenia skargi kasacyjnej od niego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 lutego 2018 r. sygn. II OSK 213/17.
Utrzymując w mocy decyzję Starosty Płockiego z 18 stycznia 2018 r., Wojewoda Mazowiecki w decyzji z 16 kwietnia 2018 r. stwierdził, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; zasada dwuinstancyjności zawarta w art. 15 K.p.a. nakazuje organowi odwoławczemu ponowne rozpoznanie całej sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji, przy czym organ jest zobowiązany do oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejących w dacie wydawanej decyzji.
Wojewoda Mazowiecki zauważył, że nie ulega wątpliwości, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy i Miasta W. z [...] grudnia 2011 r. nr [...] stanowiły podstawę rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Fakt wydania wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonego planu nie mógł być więc pominięty w toku postępowania odwoławczego prowadzonego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, które musi pozostawać zgodne z ustaleniami planu miejscowego, a w przypadku braku takiego planu z decyzją o warunkach zabudowy. Organ podkreślił, że wyrok stwierdzający nieważność uchwały rady gminy stanowiącej akt prawa miejscowego (a takim aktem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) wywołuje skutki od chwili podjęcia uchwały (ex tunc). Po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/14 zaistniała zatem sytuacja, w której przepisy planu miejscowego, którego nieważność stwierdzono ww. orzeczeniem, nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w tej sytuacji zaskarżona decyzja organu I instancji z 18 stycznia 2018 r. odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [...], choć z innych względów niż to wskazał organ I instancji w uzasadnieniu, powinna zostać utrzymana w mocy.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niewyłączenia się Starosty Płockiego od załatwienia sprawy, pomimo wątpliwości inwestora co do bezstronności organu, Wojewoda Mazowiecki uznał go za nieuzasadniony. Organ wskazał, że przesłanki wyłączenia organu określa art. 25 K.p.a. Następstwem ich wystąpienia jest utrata właściwości organu do załatwienia sprawy i związana z tym dewolucja kompetencji, tj. przeniesienie jednostkowej właściwości w sprawie na organ wyższego stopnia określony zgodnie z regułą zawartą w art. 26 § 2 K.p.a. W kontrolowanej sprawie przesłanki te nie wystąpiły, inwestor zażądał bowiem wyłączenia Starosty Płockiego ze względu na "brak jego bezstronności" oraz negatywne nastawienie do inwestycji w sytuacji, gdy tak formułowane zarzuty nie mieszczą się w dyspozycji art. 25 § 1 K.p.a. Wymienione w art. 25 K.p.a. przesłanki wyłączenia organu są przesłankami wyczerpującymi, co oznacza, ze podstawą wyłączenia organu nie może być przepis art. 24 § 3 K.p.a.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ustosunkował się do pozostałych zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego w zakresie doprowadzenia projektu budowalnego do zgodności z przepisami Prawa budowlanego, ponieważ pozostają one bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z 16 kwietnia 2018 r. złożyła M. sp. z o.o. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 138 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy merytorycznie i ograniczenie się do oparcia rozstrzygnięcia na ustaleniu faktu stwierdzenia nieważności planu miejscowego przez sąd administracyjny oraz poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania rozpoznawczego i oceny wszystkich zarzutów odwoławczych inwestora, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 K.p.a., stanowiąc rażące naruszenie prawa;
2. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Płockiego bez wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci ustalenia warunków zabudowy;
3. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Płockiego bez wcześniejszego wezwania inwestora do uzupełnienia braków dotyczących kwestii planistycznych;
4. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie ustalenia zgodności lub sprzeczności projektu budowalnego z decyzją o warunkach zabudowy;
5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej oraz naruszenia art. 8 K.p.a. poprzez nieuczynienie zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej;
6. art. 9, art. 11 oraz art. 107 K.p.a. poprzez brak poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji Wojewody Mazowieckiego.
W odpowiedzi na skargę wniesioną przez M. sp. z o.o. Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1395/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2018 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 138 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. łączy się z przyjęciem, że Wojewoda Mazowiecki nie dokonał merytorycznego rozpatrzenia sprawy z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia "pełnego postępowania rozpoznawczego", co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, tak formułowanego stanowiska nie można podzielić, albowiem w kontrolowanym postępowaniu organ odwoławczy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do stwierdzenia warunków, od których zaistnienia uzależnione było w sprawie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, nie ma tym samym podstaw, by uznać, że zainicjowana wnioskiem inwestora M. sp. z o.o. sprawa administracyjna dotycząca planowanego zamierzenia - budowy [...] nie podlegała dwukrotnemu rozpatrzeniu w ramach toku instancji, co uchybiałoby dyspozycji art. 15 K.p.a.
Sąd stwierdził, że nie powinna budzić wątpliwości teza, iż warunkiem ubiegania się przez inwestora o wydanie pozwolenia na budowę jest przedłożenie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego). Decyzją tą inwestor powinien dysponować w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, stąd jej niedołączenie stanowi brak formalny wniosku podlegający uzupełnieniu na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. W przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor jest zwolniony z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia zgodność dokumentacji projektowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił. W takiej sytuacji charakter aktu prawa miejscowego kształtującego porządek planistyczny czyni bezprzedmiotowym występowanie do inwestora z wezwaniem, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a. Wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku może natomiast znajdować swoją podstawę w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który to przepis ma zastosowanie w sytuacji ustalenia niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący błędnie powołał się w złożonej skardze na naruszenie obu wskazanych wyżej przepisów, tj. art. 64 § 2 K.p.a. i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy i Miasta W. z [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...], wywołane wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 14 lutego 2018 r. sygn. II OSK 213/17, nie skutkowało bowiem w rozpoznawanej sprawie nałożeniem na Wojewodę Mazowieckiego obowiązku procesowego polegającego na wezwaniu skarżącej Spółki do uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku o pozwolenie na budowę dla zamierzenia obejmującego [...]. Skarżąca określiła tenże brak mianem "braku dotyczącego kwestii planistycznych", co, zdaniem Sądu, trafnie oddaje jego charakter, gdyż stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy wywołuje skutek od chwili jej podjęcia (ex tunc), co jest równoznaczne z sytuacją, jakby uchwała nigdy nie została podjęta i plan miejscowy nie obowiązywał. W przypadku, gdy w toku rozpatrywania wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę dochodzi do stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, znika regulacja prawa, w ramach której organ, kierując się dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, może merytorycznie ocenić zgodność rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z planem miejscowym. Strona skarżąca błędnie określiła jednakże konsekwencje prawne, jakie wiązać należy z zaistnieniem w kontrolowanym postępowaniu wskazanego wyżej zdarzenia. Niemożność poddania zamierzenia budowlanego badaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przez pryzmat ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskutek stwierdzenia jego nieważności nie prowadziła bowiem do przyznania skarżącej spółce prawa do wykazania, że planowane przez nią zamierzenie nie narusza ładu przestrzennego poprzez posłużenie się tym instrumentem planowania przestrzennego jakim jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Wojewoda Mazowiecki w niniejszej sprawie był zobowiązany okoliczności braku obowiązywania planu miejscowego nadać znaczenie odpowiadające przedmiotowi zamierzenia budowlanego planowanego przez inwestora, wobec czego organ nie mógł pominąć treści art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, jeżeli pozostawało niesporne, że M. sp. z o.o. w skierowanym do Starosty Płockiego wniosku z 16 października 2015 r. wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę [...], obejmującego budowę pięciu elektrowni wiatrowych. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie w myśl art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, tj. do 16 lipca 2016 r. prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych, niemniej z przepisu tego nie da się wywieść normy umożliwiającej inwestorowi po wejściu w życie nowej regulacji ubieganie się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby niezakończonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wprowadzony przez ustawodawcę zakaz lokalizowania elektrowni wiatrowych w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy lub decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego czynił niedopuszczalnym żądanie, by przedstawiony przez inwestora projekt budowlany – w ramach warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – mógł podlegać badaniu pod kątem jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Determinuje to uznanie, że braku ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dało się powiązać z zaistnieniem w kontrolowanym postępowaniu braku formalnego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a tym bardziej z powstaniem w sprawie określonego zagadnienia wstępnego (art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.), które powinno skutkować zawieszeniem postępowania prowadzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej do czasu, jak to ujęła skarżąca w uzasadnieniu swojej skargi, "uzyskania przez inwestora stosownej decyzji o warunkach zabudowy". W ocenie Sądu, przyznać należy w całości rację organowi w zakresie, w jakim tenże wskazuje, że wadliwość, jaka obarczała wniosek skarżącej spółki wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały Rady Gminy i Miasta W. z [...] grudnia 2011 r. nr [...] miała charakter nieusuwalny, toteż jej stwierdzenie w toku rozpatrywania odwołania od decyzji Starosty Płockiego z 18 stycznia 2018 r. nie mogło prowadzić do wydania decyzji innej aniżeli rozstrzygnięcia wskazanego w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko strony skarżącej w zakresie, w jakim wskazuje ona, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez stronę postępowania w złożonym przez nią odwołaniu (por. M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, komentarz do art. 107, pkt 19). W ramach wypełnienia dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 K.p.a. zasad budzenia zaufania, informowania oraz przekonywania organ odwoławczy, zdaniem Sądu, powinien zawrzeć w uzasadnieniu swojej decyzji stosowną argumentację odnoszącą się do twierdzeń i zarzutów odwołującego. Zapoznając się z motywami wydanego rozstrzygnięcia, strona odwołująca się powinna bowiem uzyskać pewność, iż jej zarzuty zostały przez organ odwoławczy wzięte pod uwagę, a fakt, iż nie wpłynęły kształtująco na treść wydanej decyzji, była wynikiem ich niezasadności a nie wadliwego pominięcia i z tego względu nierozważenia w toku postępowania odwoławczego. W kontrolowanym postępowaniu Wojewoda Mazowiecki niewątpliwie nie wypowiedział się merytorycznie odnośnie do wszystkich kwestii problemowych, jakie zostały objęte zarzutami odwołania, w formie przez skarżącą spółkę oczekiwaną, a zatem poprzez jednoznaczne stwierdzenie, czy postępowanie Starosty Płockiego było prowadzone wadliwie, w szczególności, czy trafnie organ I instancji uznał, iż spółka nie uzupełniła projektu budowalnego, nie wykonując obowiązku wynikającego z postanowienia z 11 grudnia 2017 r. Zdaniem Sądu, nie oznacza to jednakże, że ograniczając swoją wypowiedź jedynie do braku podstaw do wyłączenia organu oraz wyjaśnienia niemożności oceny zgodności zamierzenia z planem miejscowym w sposób określony w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy uchybił przywołanym wyżej przepisom postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, należy zauważyć, że organ, odstępując od ustosunkowania się do zarzutów odwołania, rozważył przedmiot i charakter zarzutów stawianych decyzji Starosty Płockiego z 18 stycznia 2018 r. Twierdzenie, zgodnie z którym pominięte zarzuty odwołania "pozostają [...] bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia" Sąd uznał zasadniczo za poprawne, mając na uwadze, że odnosiły się one do kwestii, które niezależnie od sposobu, w jaki miałyby zostać rozpatrzone przez Wojewodę Mazowieckiego, nie mogły determinować wyniku sprawy, tj. doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia odmawiającego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wzgląd na skutek prawny, jaki dla prowadzonego postępowania odwoławczego wynikał z uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy i Miasta W. z [...] grudnia 2011 r. nr [...] powoduje, że w nieustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów odwołania nie da się dostrzec kwalifikowanego uchybienia zasadom ogólnym postępowania, w szczególności zasadzie przekonywania. Strona skarżąca nie mogła bowiem w sposób uzasadniony oczekiwać, że wyeliminowanie z obrotu prawnego planu miejscowego pozostaje zagadnieniem, które organ odwoławczy, poddając kontroli decyzję z 18 stycznia 2018 r., pominie lub nada mu znaczenie poboczne. Prawny nakaz lokalizacji elektrowni wiatrowej wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji wyeliminowania ze skutkiem ex tunc uchwały Rady Gminy i Miasta W. z [...] grudnia 2011 r. nr [...], uniemożliwiał uwzględnienie wniosku inwestora, stąd kontrola instancyjna decyzji Starosty Płockiego mogła ograniczyć się wyłącznie do zareagowania w formie przypisanej prawem procesowym na stwierdzoną wadliwość wniosku, która, co istotne, nie mogła podlegać materialnemu uzupełnieniu przez inwestora.
Sąd stwierdził, że wypełniając określony w art. 134 § 1 P.p.s.a. obowiązek zbadania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi, przyjął, że nie ma podstaw do jej podważenia z uwagi na posiadanie przez nią istotnych wad prawnych. Zgodnie z art. 24 § 3 K.p.a. pracownik organu administracji publicznej na swoje żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w art. 24 § 1 K.p.a., które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W kontrolowanym postępowaniu Spółka przyjmując, że starosta pozostaje pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie wyboru, uznała, że Starosta Płocki na podstawie powyższego przepisu powinien podlegać wyłączeniu od rozpoznania jej wniosku z uwagi na brak bezstronności organu ujawniającego negatywne nastawienie do planowanej inwestycji. Sąd tego stanowiska nie podzielił. Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z 20 maja 2010 r. sygn. I OPS 13/09, ONSAiWSA 2010/5/82 wskazał, że rozwiązanie przyjęte w kodeksie postępowania administracyjnego wprowadza "[...] konsekwentne rozgraniczenie regulacji dotyczącej organu administracji publicznej i regulacji dotyczącej pracowników organów administracji publicznej. Przypisanie kompetencji organowi administracji publicznej ma tę konsekwencję prawną, że w postępowaniu administracyjnym ma on zawsze pozycję organu, nigdy pracownika. Niezbędne jest wyraźne rozróżnienie organu od obsady personalnej organu administracji publicznej. Organ administracji publicznej wykonując zadania publiczne działa w imieniu państwa lub wspólnoty samorządowej, jest organem państwa lub organem wspólnoty samorządowej, któremu dla realizacji tych zadań przyznano określony zakres kompetencji. Z tego względu nie można do organu stosować przepisów o wyłączeniu pracownika organu administracyjnego. Stosowanie do organu administracji publicznej przepisów o wyłączeniu pracownika jest sprzeczne z istotą wykonywania zadań publicznych, w konsekwencji prowadzącą do pozbawienia państwa lub wspólnoty samorządowej zdolności wykonywania zadań publicznych. Organ administracji publicznej działając z urzędu lub na wniosek strony nie nabywa statusu strony tego postępowania, a wyłącznie realizuje przyznane kompetencje, których realizacja oparta jest na obowiązku a nie uprawnieniu (z wyjątkiem gdy przepis prawa pozostawia uznaniu organowi administracji publicznej podjęcie działania)". Ten pogląd interpretacyjny został podzielony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 grudnia 2011 r. sygn. SK 3/11, OTK-A 2011/10/113, jak też został zaakceptowany w późniejszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 443/17; wyrok NSA z 17 listopada 2017 r. sygn. I OSK 1077/17; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r. sygn. II OSK 2885/15; wyrok NSA z 8 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 663/15; wyrok NSA z 2 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 562/15; wyrok NSA z 19 kwietnia 2016 r. sygn. II OSK 2035/14). Sąd I instancji wskazane wyżej stanowisko w całości zaaprobował, uznając, że z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym a nie o wyłączeniu pracowników organu. Z tego względu trafnie Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że przyczyny wyłączenia, do których nawiązuje art. 24 § 3 K.p.a. nie mogły mieć zastosowania do piastuna pełniącego funkcję organu I instancji (Starosty Płockiego). Wydanie przez niego decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę nie uchybiało stąd przepisom prawa.
W ocenie Sądu, twierdzenie, że inwestor nie powinien ponosić negatywnych skutków zmian okoliczności prawnych jest o tyle nietrafne, że opiera się na przyjmowanym konkludentnie przez inwestora założeniu, iż gdyby nie doszło do nieprawidłowego zawieszenia postępowania w sprawie, możliwe było wydanie decyzji uwzględniającej wniosek skarżącej spółki w czasie, gdy plan miejscowy nadal obowiązywał. Odnosząc się do wskazanego zagadnienia, zdaniem Sądu, pozostawić należy na boku kwestię zasadności formułowania oczekiwań dotyczących możliwości zrealizowania inwestycji budowlanej, jeżeli ich podstawą prawną miałby się stać akt prawa miejscowego, co do którego Spółka posiadała wiedzę o obciążających go istotnych wadach powodujących jego nieważność. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza nie tylko zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, ale także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W rozpoznawanej sprawie inwestor był adresatem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 18 września 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] składającej się z 13 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda, o maksymalnej całkowitej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z przyłączem kablowym oraz pozostałą infrastrukturą towarzyszącą, niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z 13 grudnia 2016 r. sygn. IV SA/Wa 2433/14 uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 18 września 2014 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z 23 kwietnia 2014 r. Sąd zauważył, że w myśl art. 152 § 1 P.p.s.a., stosowanego na podstawie art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W przywołanym wyroku Sąd I instancji nie zawarł odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stąd mając na uwadze treść powołanego przepisu art. 152 § 1 P.p.s.a., nie może budzić wątpliwości, że w okresie pomiędzy datą wydania ww. orzeczenia przez Sąd I instancji a wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 18 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1473/17 uchylającego tenże wyrok i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wskazana decyzja z 18 września 2014 r. nie wywoływała właściwych sobie skutków prawnych. Jeżeli tenże wniosek odnieść zaś do kontrolowanego postępowania prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, to niespornym pozostaje, że w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (16 października 2015 r.) inwestor dysponował decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, niemniej właściwość tę utracił przed wydaniem przez Starostę Płockiego decyzji z 18 stycznia 2018 r., wobec czego nietrafne pozostaje formułowane w rozpoznawanej skardze twierdzenie, iż odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego [...] organ I instancji naruszył prawo, albowiem inwestor spełnił wszystkie wymagane prawem warunki do wydania pozwolenia, o które bezskutecznie się ubiegał.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła M. sp. z o.o. z siedzibą w W. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 16 § 1 i 2 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961) w związku z art. 35 ust.3 i z art. 64 § 2 K.p.a. i przyjęcie braku normy umożliwiającej Inwestorowi po wejściu w życie nowej regulacji ubieganie się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby niezakończonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy organy administracji nie wezwały skarżącej Spółki do przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy;
2. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego utrzymującej w mocy decyzję Starosty (o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) wydaną bez wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z zaniechaniem ustalenia zgodności lub sprzeczności projektu budowalnego z decyzją o warunkach zabudowy;
3. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 K.p.a. § 1 pkt. 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy merytorycznie oraz nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez Sąd, a wcześniej przez Wojewodę, w zakresie niezbędnym do stwierdzenia warunków, od których zaistnienia uzależnione było zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę;
4. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez brak wezwania inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę poprzez przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy w obrocie istnieje decyzja o warunkach zabudowy lub może być ona uzyskana przez skarżącą;
5. art. 151 P.p.s.a w związku z art. 1 P.p.s.a w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a, i w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej Spółki oraz prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej;
6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 K.p.a., a także art. 12 k.p.a. w związku z art. 35 § 1 i 2 i art. 36 § 1 K.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu, w sytuacji gdy organy administracji powinny działać wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. sp. z o.o. z siedzibą w W. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty od nr 1 do nr 5 oparte są na twierdzeniu skarżącej kasacyjnie Spółki, że w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Spółce należało umożliwić uzyskanie na etapie postępowania odwoławczego decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenie to nie znajduje uzasadnienia. Skarżąca kasacyjnie Spółka, wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej składającej się z 5 elektrowni wiatrowych. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożony został 16 października 2015 r. do Starosty Płockiego. Z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z .2021 r., poz. 724 t.j.). Zgodnie z treścią art. 3 ww. ustawy lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowej stanowi, że postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Rozpatrując możliwość uzyskania przez skarżącą kasacyjnie Spółkę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy wziąć pod uwagę również treść art. 14 ww. ustawy. Analiza treści tego przepisu pozwala stwierdzić, że uzyskanie przez Spółkę decyzji o warunków zabudowy dla planowanej inwestycji jest niemożliwe. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy musiałoby być bowiem wszczęte po wyeliminowaniu z obrotu prawnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Eliminacja miejscowego planu nastąpiła z chwilą wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. II OSK 213/17 utrzymującego w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1880/14. Wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musiałoby nastąpić po wejściu w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 5 tej ustawy postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się. Skoro umorzeniu podlegają postępowania wszczęte i niezakończone do czasu wejścia w życie ustawy, to tym bardziej niedopuszczalne jest wszczęcie nowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy po wejściu w życie tej ustawy. Pogląd ten potwierdza treść art. 14 ust. 6 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przepis ten stanowi, że decyzje o warunkach zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Nadto zgodnie z treścią art. 14 ust. 7 ww. ustawy utrata mocy decyzji, o których mowa w ust. 6, nie wymaga stwierdzenia ich wygaśnięcia w trybie określonym w art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Podsumowując, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, iż nie było możliwe uzyskanie przez skarżącą kasacyjnie Spółkę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy po wyeliminowaniu z obrotu prawnego miejscowego planu. Z tych też względów zarzuty wymienione w punktach od 1 do 5 uznać należało za niezasadne.
Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut przekroczenia terminów załatwienia sprawy w postępowaniu. Bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania może być przedmiotem skargi na bezczynność lub skargi na przewlekłość do sądu administracyjnego. Sam fakt bezczynności organu administracji lub przewlekłego prowadzenia postępowania nie ma jednak wpływu na prawidłowość zastosowania przez organ administracji przepisów prawa materialnego, które warunkują uzyskanie pozwolenia na budowę.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.