II OSK 1126/05

II OSK 1126/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Jolanta Sikorska
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2123/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-06-15
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
art. 18 ust. 5 pkt 4 , art. 32
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie Andrzej Jurkiewicz (spr.) Jolanta Sikorska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2123/04 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddalono skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 2123/04 oddalił skargę K. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął pozwolenie na broń K. T., wskazując, że na skutek nieprawidłowego przechowywania utracił on broń. W uzasadnieniu wyjaśniono, że K. T. wracając z polowania zasnął w nie zamkniętym samochodzie, z którego skradziono mu w/w broń. Dodatkowo wskazano , że organ administracji w trybie sprostowania oczywistej omyłki sprostował datę wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. na datę [...] sierpnia 2004 r.
Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że została mu ona doręczona po ponad dwóch miesiącach od jej wydania.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy , opierając się na ustaleniach dokonanych w postępowaniu administracyjnym stwierdził, że K. T, przewożąc broń w samochodzie zasnął zatrzymując się przy drodze i nie zabezpieczył drzwi, co potwierdzili świadkowie. W związku z powyższym organ administracji uznał, że skarżący naruszył przepisy określające zasady i warunki noszenia broni, skutkiem czego broń dostała się w ręce osoby nieuprawnionej. Strona umieściła broń na tylnym siedzeniu nie wkładając jej do pokrowca i to w taki sposób, że broń była widoczna z zewnątrz. Nadto organ administracji wyjaśniał, iż z akt sprawy wynika, że decyzja nie mogła być wydana w dacie [...] czerwca 2004 r. lecz była wydana w dacie [...] sierpnia 2004 r. o czym świadczą pozostałe dokumenty z postępowania administracyjnego, między innymi powiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami i złożenia wniosków.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżący zmienił wersję zdarzenia, wyjaśniając, że broń została mu skradziona kiedy samochód stał na podwórku J. W. Skarżący wskazał, że w toku postępowania przed organami Policji "nieodpowiedzialnie" podał nieprawidłową wersję zdarzeń, gdyż obawiał się J. W. , który posiada powiązania ze światem przestępczym.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że broń została mu skradziona prawdopodobnie na posesji J. W., organ administracji przytoczył okoliczności ustalone w postępowaniu administracyjnym, stwierdzając, iż sam skarżący tak naprawdę nie jest w stanie określić czasu i miejsca kiedy utracił broń. Jednakże niewątpliwym jest, że broni nie zabezpieczył należycie, skutkiem czego doszło do jej kradzieży.
Rozpoznając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż jest ona niezasadna i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją . W ocenie Sądu, organ administracji dokonał ustaleń faktycznych w sposób wyczerpujący i właściwy. Z ustaleń tych wynika, że K. T. jeździł z bronią nie schowaną do pokrowca, umieszczoną na tylnym siedzeniu w sposób widoczny z zewnątrz. Świadkowie zeznający w sprawie bądź stwierdzają, że nie mogą odpowiedzieć na pytanie czy skarżący zamykał drzwi od samochodu, w którym zostawił broń (J. W.), bądź stwierdzają zgodnie, że drzwi od samochodu nie były zamknięte na klucz (S. K.).
Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zatem bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie jest okoliczność gdzie broń została skarżącemu skradziona, bowiem faktem jest, że K. T. nie zabezpieczył jej w sposób wymagany powołanym przepisem ustawy o broni i amunicji. Broń pozostawiona w samochodzie powinna być zabezpieczona w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, albowiem to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku. Sąd podkreślił, że art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji wskazuje na fakultatywność decyzji cofającej uprawnienie. Zatem muszą zaistnieć szczególne okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia. Sąd podzielił stanowisko organu administracji, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności takie miały miejsce. W ocenie Sądu, zachowanie skarżącego, tj. fakt, że zasnął w samochodzie nie zamykając jego drzwi oraz nie chowając broni do pokrowca, trudno pogodzić z wymaganiem prawidłowego noszenia i przechowywania broni, o którym mówi art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Sąd wskazał, że przyjmując nawet wersję, iż broń została skradziona na podwórku J. W., niezrozumiałe jest dalsze postępowanie skarżącego, który wracając do domu zatrzymał się po drodze by się przespać, zamiast powiadomić Policję o kradzieży.
K. T. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525),
2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania przez nie wyjaśnienie należycie stanu faktycznego sprawy.
Wskazując na powyższe uchybienia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy prowadzące to postępowanie nie wyjaśniły należycie okoliczności w jakich doszło do utraty broni skarżącego, w szczególności zaś nie zajęły one jednoznacznego stanowiska, czy do utraty broni doszło na podwórku zabudowań J. W. pod nieobecność skarżącego w samochodzie czy też w czasie gdy spał on w tym samochodzie. W ocenie skarżącego, okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny, czy skarżący naruszył zasady noszenia broni w stopniu uzasadniającym cofnięcie mu pozwolenia na dalsze posiadanie broni myśliwskiej.
Skarżący ponadto wskazał , że jest człowiekiem starszym, inwalidą i osobą schorowaną na serce. W dniu zdarzenia z powodu zmęczenia i nagłego pogorszenia jego samopoczucia w czasie jazdy samochodem musiał zatrzymać samochód i odpocząć. Trudno w chwili obecnej jednoznacznie ustalić, czy skarżący z własnej woli zasnął, czy też zasłabł i utracił przytomność, ponieważ ta kwestia nie była wyjaśniana zaś w toku postępowania administracyjnego nie korzystał z fachowej pomocy prawnej i okoliczności tych nie podniósł, gdyż nie zdawał sobie sprawy z ich znaczenia.
Skarżący zarzucił również, że zarówno organy Policji, jak i Sąd pominęły podnoszony przez skarżącego fakt, że zaskarżoną decyzję otrzymał z datą jej wydania na dzień [...] czerwca 2004 r., a nie z datą [...] sierpnia 2004 r. Okoliczności tej nie badano i nie rozstrzygnięto przyjmując jedynie, że nastąpiła oczywista omyłka.
Wskazując na powyższe, skarżący zarzucił organom administracji i Sądowi I instancji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i 9 kpa.
Zdaniem skarżącego istotnym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie jest również fakt, że art. 32 ustawy o broni i amunicji nie precyzuje zasad przewożenia broni w samochodzie, w związku z czym nadinterpretacją tego przepisu jest zarzut jego naruszenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11 ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) .
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego .
Skoro z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , to w rozpoznawanej sprawie w zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego pełnomocnik skarżącego w petitum skargi nie wskazał jakiegokolwiek przepisu zaś dopiero w jej motywach przytoczył przepis art. 7 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego .
Zarzut naruszenia art. 7 i 9 kpa przez Sąd I instancji należy uznać za nieusprawiedliwiony albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stosował przepisów kodeksu postępowania administracyjnego . Tym samym brak przedstawienia skutecznego zarzutu naruszenia prawa procesowego nie pozwala na podważenie ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy a zatem Naczelny Sąd Administracyjny obligowany jest do uznania za wiążące okoliczności faktyczne sprawy dokonane w zaskarżonym wyroku . Te zaś niezależnie od powyższego są w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niesporne .
Ustalenia postępowania administracyjnego potwierdzone również tożsamymi dokonanymi w toku dochodzenia prowadzonego przez Policję w Wieluniu zakończonego postanowieniem o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży broni myśliwskiej należącej do skarżącego z samochodu Opel Kadett parkowanego na drodze W.- D. w dniu 30 kwietnia 2004 r. pozwalają uznać , że skarżący wracając z polowania zasnął w nie zamkniętym samochodzie , z którego skradziono mu broń nienależycie zabezpieczoną bowiem ta umieszczona na tylnym siedzeniu samochodu i nie włożona do pokrowca była widoczna z zewnątrz .
Stosownie do art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm. ) właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadająca pozwolenie zasad przechowywania , noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji , o których mowa w art. 32 . Ten zaś przepis stanowi , iż broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych . Jak wynika z jednolitego orzecznictwa sądowoadministracyjnego na co trafnie powołano się w zaskarżonym wyroku , broń pozostawiona w samochodzie powinna być zabezpieczona w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych . To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku ( porównaj wyrok NSA z dnia 28 marca 2003 r. sygn. akt III S.A. 1659/01 publikowany zbiór LEX Nr 121780 ) . Natomiast powyższe ustalenia stanu faktycznego w okolicznościach tej sprawy pozwalały Sądowi I instancji przyjął , że zachowanie strony cechowała tak duża nieprawidłowość nie dająca się pogodzić z wymaganiami prawidłowego noszenia i przechowywania broni o jakim mowa w art. 32 ust. 1 omawianej ustawy o broni i amunicji , że w pełni uzasadniała cofnięcie przedmiotowego pozwolenia na broń. Niezależnie od składanych przez skarżącego sprzecznych twierdzeń co do okoliczności utraty broni nie można w tej sprawy skutecznie zarzucić Sądowi I instancji błędnej wykładni bądź też niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 32 ustawy o broni i amunicji .
Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy , iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów .
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku .