II OSK 112/22

II OSK 112/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Jerzy Siegień /przewodniczący/
Małgorzata Miron /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 531/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-08-04
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 § 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 39(3), art. 7, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 3 pkt 20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 531/21 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 lutego 2021 r. znak: WI-I.7840.15.49.2020.BG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt. II SA/Kr 531/21 oddalił skargę P. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 lutego 2021 r. znak: WI-I.7840.15.49.2020.BG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Starosta Tatrzański decyzją z 21 kwietnia 2020 r. znak: AB.6740.568.2019.MT, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz.1186 ze zm., dalej: Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę i budowę dla S.Ż.1 i S.Ż.2 dla zamierzenia budowlanego obejmującego: budowę budynku hotelowego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną: czerpnia i wyrzutnia powietrza, separator tłuszczu, dojścia piesze, utwardzony dojazd, miejsca postojowe dla niepełnosprawnych, pochylnia zjazdowa do garażu z murami oporowymi, przełożenie fragmentu sieci sN i nN oraz sieci kanalizacji sanitarnej, uzbrojenia terenu w instalacje zewnętrzne: kanalizacji deszczowej z wylotem wód opadowych do [...], wodociągowej, kanalizacji sanitarnej elektroenergetycznej (z wyłączeniem przyłączy); rozbiórkę: budynku usługowego, budynku myjni samochodowej, budynku gospodarczego, wiaty myjni samochodowej. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] i [...], [...], obręb [...] w Z. przy ul. [...].
Po rozpatrzeniu odwołań J. B., J. K. i P. K. Wojewoda Małopolski zaskarżoną decyzją z 12 lutego 2021 r. znak: WI-I.7840.15.49.2020.BG utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami.
Obszar oddziaływania obiektu został ustalony przez projektanta w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.; dalej: warunki techniczne). Projektant obszarem oddziaływania obiektu objął następujące działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a Starosta Tatrzański przyjął tak określony obszar oddziaływania obiektu bez zastrzeżeń.
Organ odwoławczy stwierdził, że projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dz.Urz.Woj.Małop. [...], dalej: m.p.z.p.). Działka inwestycyjna leży w obszarze oznaczonym w załączniku graficznym do m.p.z.p. symbolem 25.U – w terenie zabudowy usługowej, gdzie jako przeznaczenie podstawowe przewiduje się m.in. usługi komercyjne związane z obsługą ruchu turystycznego realizowane na istniejących działkach inwestycyjnych. Zgodnie z § 9 ust. 15 pkt 3 m.p.z.p. dopuszcza się realizację takich obiektów jak: karczma regionalna, księgarnia, informacja turystyczna, hotel. Powierzchnia działki budowlanej w granicach linii rozgraniczających terenu 25.U wynosi 2516,11 m2. Powierzchnia zabudowy wg projektu budowlanego wynosi 748,34 m2 (29,74 % powierzchni terenu inwestycji), a powierzchnia biologicznie czynna 1519,184 m2 (60,4 % powierzchni terenu inwestycji). Jest to zgodne z zapisami w § 9 ust. 15 pkt 4 i 8 m.p.z.p., które określają maksymalną powierzchnię zabudowy jako 30 %, a minimalną powierzchnię biologicznie czynną jako 60 % powierzchni terenu inwestycji. Projekt budowlany jest też zgodny z wymaganiami § 9 ust. 15 m.p.z.p. w zakresie skali, formy architektonicznej, wysokości, materiałów wykończeniowych i kolorystki. Projekt jest zgodny z m.p.z.p. również w zakresie ilości miejsc postojowych, co wyszczególniono w decyzji. Teren inwestycji w północno-wschodniej części znajduje się w zasięgu szczególnego zagrożenia powodzią, oznaczonym na rysunku m.p.z.p. symbolem ZZ. Zgodnie z § 4 ust 19 m.p.z.p. w obszarach szczególnego zagrożenia powodzią wyznaczonych na podstawie zasięgu wezbrania powodziowego Q1% określonego w sporządzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni górnego [...] do ujścia [...], oznaczonych na rysunku planu symbolem ZZ, obowiązują nakazy, zakazy, ograniczenia i dopuszczenia wynikające z przepisów odrębnych. Tereny te zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, podlegają uzgodnieniu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie decyzjami z 2 października 2017 r., znak: ZP-am-770-457-2/17 oraz z 2 marca 2018 r., znak: ZP-mj-770-1155-1/16 orzekł o zwolnieniu inwestorów z zakazów wynikających z art. 881 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne dla przedmiotowej inwestycji (w tym rozbiórki).
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że inwestycja leży poza Tatrzańskim Parkiem Narodowym, poza Obszarem NATURA 2000 – Tatry PLC120001, poza Otuliną Tatrzańskiego Parku Narodowego, poza Parkiem Kulturowym Kotliny Zakopiańskiej. Leży w obszarze i terenie górniczym [...] dla złoża wód termalnych i w obszarze Wysokiej Ochrony dla Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (Nr [...]) – Zbiornik [...].
Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektowany budynek zaprojektowany został w odległościach do granicy działki budowlanej i sąsiednich obiektów budowlanych zgodnie z § 12 ust. 1 warunków technicznych. Spełnione są wymagania dotyczące nasłonecznienia i zacieniania (§ 13 i § 60 warunków technicznych) oraz warunków ochrony przeciwpożarowej. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Budynek zostanie przyłączony do kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, gazowej, elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej oraz geotermalnej na postawie odrębnego postępowania. Wody opadowe będą odprowadzane kanalizacją deszczową zakończoną wylotem do [...]. Inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 ani na środowisko.
Organ dodał, że wniosek inwestorów dotyczył również rozbiórki istniejących obiektów budowlanych: budynku usługowego, budynku myjni samochodowej, budynku gospodarczego, wiaty myjni samochodowej. Projekt zawiera stosowne opracowania dotyczące rozbiórki.
W dalszej części Wojewoda odniósł się do zarzutów odwołań.
W kwestii zarzutów dotyczących powierzchni działki w granicach linii rozgraniczających teren oznaczony w m.p.z.p. jako 25.U wyjaśniono, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie z 21 lutego 1995 r. (Dz.U. z 1995 Nr 25, poz. 133 ze zm.) oznaczenia wynikające z m.p.z.p. (w tym też linie rozgraniczające) winny być odzwierciedlone na mapie do celów projektowych. Ww. linie rozgraniczające zostały naniesione przez uprawnionego geodetę zgodnie z dyspozycją powyższego przepisu na mapę do celów projektowych, na kopii której wykonano projekt zagospodarowania terenu. Projektant wykonał obliczenia powierzchni (w tym powierzchni terenu budowlanego działek) w programie autocad bazując na mapie cyfrowej pozyskanej z biura geodezyjnego GEOART (w którym wykonano mapę). Organ podkreślił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Wyjaśniono, że organ odwoławczy nie ma podstaw, by ingerować w obliczenia projektanta, tym bardziej, iż powierzchnia działki (w granicach linii rozgraniczających teren oznaczony w m.p.z.p. jako 25.U) wyliczona przez projektanta (2516,115 m2) jest bardzo zbliżona do tej, która jest określona w m.p.z.p. jako 0,25 ha (patrz § 9 ust. 15 m.p.z.p.). Wobec powyższego uznano wartość wskazaną przez projektanta (2516,115 m2) i wynikające z niej obliczenia dotyczące powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy za właściwe.
Odnośnie do kwestii zarzutu przedstawienia na rysunku pt. "Obliczenia powierzchni" obrysu projektowanego budynku, który wkracza w teren oznaczony jako powierzchnia biologicznie czynna, a co nie znajduje odzwierciedlenia w obliczeniach, Wojewoda stwierdził, że wskazane przez odwołujących końcówki zaokrągleń ścian stanowią powierzchnię zabudowy i do niej są wliczone – nie są pominięte w obliczeniach i nie wkraczają w teren powierzchni biologicznie czynnej, a jedynie wykraczają poza obrys kondygnacji podziemnej.
Zdaniem organu zasadnie natomiast odwołujący się zwrócili uwagę na fakt, że na kartach nr 148 – 151 projektu budowlanego (w projekcie konstrukcyjnym) widnieją rozwiązania świetlika dachowego. O świetliku jest też mowa w opisie konstrukcji na str. 132 projektu budowlanego. W części architektonicznej projektu budowlanego świetlik dachowy natomiast nie występuje. Wobec powyższego w dniu 30 października 2020 r. organ odwoławczy wezwał inwestorów o doprowadzenie projektu do spójności w powyższej kwestii dotyczącej rozwiązań dachowych. W dniu 5 listopada 2020 r. główny projektant (pełnomocnik inwestorów) naniósł stosowne korekty, doprowadzając projekt do spójności: wykreślił treści stron nr 148 – 151 dotyczące świetlika dachowego oraz wzmiankę o świetliku dachowym na str. 132 projektu budowlanego.
W toku postępowania odwoławczego wpłynął wniosek z 18 listopada 2020 r. P. K. o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z 25 stycznia 2021 r. znak: Wl-I.7840.15.49.2020.BG Wojewoda Małopolski odmówił zawieszenia niniejszego postępowania.
W dniu 22 grudnia 2020 r. wpłynęło pismo inwestorów wraz z oryginałem warunków przyłączenia nr 99/2020 z 18 grudnia 2020 r. do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. W piśmie odwołującego stwierdzono, że wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje przyłączy: geotermalnego, elektroenergetycznego, telekomunikacyjnego, wodnego, kanalizacji sanitarnej i gazu ziemnego, co narusza art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w obecnym stanie prawnym uzyskiwanie warunków przyłączenia do sieci jest czynnością spoza sfery prawa administracyjnego, odbywającą się między inwestorem a gestorem sieci. Spełnienie przez zrealizowany budynek wymagań w tym zakresie weryfikowane jest na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania. Stwierdził, że przyłącza nie muszą być uwzględnione we wniosku o pozwolenie na budowę, co nie stoi na przeszkodzie wydaniu pozwolenia na budowę. W kontekście powyższego nie uznano także zarzutu przebudowy istniejącego uzbrojenia znajdującego się na działce inwestycyjnej (w związku z kolizją z planowanym zagospodarowaniem terenu i lokalizacją budynku), tj. fragmentu sieci kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki z budynku sąsiedniego nr [...] na dz. nr [...] (budynku będącego własnością odwołującego się).
W kwestii zarzutu, iż mapa do celów projektowych nie uwidacznia w całości muru oporowego zlokalizowanego na dz. nr [...] oraz w kwestii zadrzewień, które nie zostały ukazane na mapie do celów projektowych, organ stwierdził, że nie ma kompetencji do kwestionowania treści mapy do celów projektowych, jeżeli wykonana została przez uprawnionego geodetę i przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co miało miejsce w tym przypadku.
P. K. wniósł skargę na powyższą decyzję. Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
̶ art. 14 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez brak podpisu na doręczonej decyzji, którego nie zastępuje przesłanie wydruku pisma uzyskanego z sytemu teleinformatycznego wraz z informacją, że pismo zostało podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, co skutkuje wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
̶ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania z uwagi na zawisłą przed Sądem Rejonowym w Z., Wydział I Cywilny, sygn. akt I Ns 573/20 sprawę z wniosku P. K. i J. K. o zasiedzenie fragmentów działek nr [...] i [...], obr. [...] położonych w Z., o łącznej powierzchni około 31 m2, a które to działki objęte są wydaną w niniejszej sprawie decyzją Starosty Tatrzańskiego,
̶ art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez brak dokonania przez organ własnych ustaleń co do obszaru oddziaływania obiektu, w tym analizy zagadnienia zacienienia sąsiednich nieruchomości o nr ew. [...], [...] oraz [...], obr. [...] w Z., czego skutkiem było naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez brak uczestnictwa w sprawie podmiotów, które winny być stronami tego postępowania,
̶ art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny całokształtu materiału dowodowego i nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to przeprowadzenie niedokładnej i niewystarczającej weryfikacji poprawności danych dotyczących powierzchni zabudowy na działkach ew. nr [...] i [...] w granicach linii rozgraniczeniowych terenu 25.11, czego skutkiem było błędne ustalenie powierzchni działki budowlanej w granicach linii rozgraniczeniowych terenu 25.U, co stanowi naruszenie § 9 ust. 15 pkt 4 i pkt 8 m.p.z.p. poprzez przekroczenie przez planowaną inwestycję określonych wartości procentowej powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
Zdaniem Sądu organy obu instancji wydały prawidłowe decyzje. Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji sprostały wymaganiom określonym w przepisach k.p.a. i dokonały własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów. Organy odniosły się również wystarczająco do wszystkich formułowanych przez skarżącego zastrzeżeń.
Sąd przywołał treść art. 39(3) k.p.a. dotyczący doręczania pism wydanych przez organ administracji publicznej w formie dokumentu elektronicznego. Uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ w sposób prawidłowy, znajdujący umocowanie w przepisach prawa, przyjął taki sposób doręczania. Tym samym nie uwzględnił zarzutów skargi dotyczących braku podpisu na doręczonej decyzji i naruszenia art. 14 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., a następnie powiązanie ich z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zasiedzenia działek objętych terenem inwestycji (31 m2), zainicjowanych wnioskiem z dnia 18 listopada 2020 r złożonym do Sądu Rejonowego w Z. przez J. K. i P. K. o zasiedzenie fragmentów działek nr [...] oraz nr [...], obr. [...] w Z. Wyjaśnił, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. W rozpatrywanej sprawie taka zależność pomiędzy postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia na budowę a postępowaniem cywilnym w sprawie zasiedzenia części działki objętej terenem inwestycji nie zachodzi. Inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. To prawidłowo złożone oświadczenie jest wiążące dla organu budowalnego, a samo zainicjowanie przez skarżącego i prowadzenie przed sądem powszechnym postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia nie jest zagadnieniem wstępnym dla postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu brak też jakichkolwiek podstaw prawnych do kwestionowania wyliczonej przez projektanta powierzchni 2516,115 m2 i wynikających z niej dalszych obliczeń dotyczących powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy. Sąd przywołał i w pełni podzielił argumentację Wojewody Małopolskiego zawartą w zaskarżonej decyzji odnośnie do tej kwestii.
Dalej Sąd wskazał, że dołączone przez inwestora rysunki – analizy "nasłoneczniania budynków sąsiednich i przesłaniania obiektów sąsiednich" jednoznacznie wskazują, że projektowana zabudowa nie wpływa na nasłonecznienie budynków sąsiednich i nie przesłania budynków sąsiednich, a inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 warunków technicznych. Skarga nie wskazuje, w jakim konkretnym zakresie i dlaczego kwestionowane są sporządzone rysunki – analizy "nasłoneczniania i przesłaniania" (k. 71 i 73– projektu budowlanego). Zamiast tego skarżący zarzuca "brak uczestnictwa w sprawie podmiotów, które winny być stronami tego postępowania", co uzasadnia szeroko cytując wybrane fragmenty orzecznictwa sądowoadministracyjnego w różnych stanach faktycznych. W ocenie Sądu te zarzuty nie wskazują konkretnych wad sporządzonych rysunków i brak w nich przekonującego uzasadnienia, że konkretny stan faktyczny i jego ocena jest inny niż przedstawiony w analizie. Wbrew zarzutom skargi brak uczestnictwa w sprawie może być przedmiotem zarzutu wyłącznie tego podmiotu, którego udział w sprawie został pominięty. Działki o nr [...] i [...], których właścicielem bądź współwłaścicielem jest skarżący, uwzględnione są w obszarze oddziaływania inwestycji.
Sąd stwierdził, że wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust. 1-4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z m.p.z.p., zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień oraz wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie istotne okoliczności faktyczne zostały w wystraczający sposób rozważone przez organy obu instancji, co znalazło wyraz w przekonującym uzasadnieniu rozstrzygnięć.
Sąd wyjaśnił, że aby oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu projekt zawiera rozwiązania minimalizujące ewentualne niedogodności dla ludzi i otoczenia. Wbrew zarzutom skargi żaden interes inwestora nie został postawiony ponad interes skarżącego, bowiem wydana decyzja wprowadza ład zagospodarowania terenu i godzi interesy różnych podmiotów. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
P. K. wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił:
naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie:
I. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a wynikające z braku dokonania przez organ własnych ustaleń co do obszaru oddziaływania obiektu i tym samym co do kręgu stron postępowania (obowiązująca definicję obszaru oddziaływania obiektu sprzed nowelizacji prawa budowlanego), a zwłaszcza co do:
‒ zalegającej w aktach sprawy analizy nasłoneczniania i przesłaniania, która jest tożsama w treści ze złożoną w uprzednio toczącym się postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, w którym organ odmówił jego udzielenia z uwagi na niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ukształtowanie dachu budynku (nachylenia głównych połaci dachowych, występujące przeszklone naświetlenia w miejscu, gdzie powinna być kalenica, jak i otwarcia pulpitowe), które to elementy zostały zmienione w projekcie bez zmiany ww. analizy, pomimo że mają na nią wpływ i pozostają z nią w związku,
‒ braku objęcia obszarem oddziaływania nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie działki inwestycyjnej, pomimo iż prowadzone obecnie roboty budowlane oddziałują na nie, a w szczególności na działki o nr ew. [...], [...] oraz [...], obr. [...] w Z.;
naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
II. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 14 § 1 i art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, podczas gdy na doręczonej decyzji organu drugiej instancji brak było podpisu pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, którego nie zastępuje przesłanie wydruku pisma uzyskanego z sytemu teleinformatycznego wraz z informacją, że pismo zostało podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, gdyż k.p.a. przewiduje załatwienie sprawy w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, przy czym wydaną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w formie pisemnej, stąd winna ona być podpisana, czego skutkiem pozostaje wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ;
i w związku z powyższym
III. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie istoty podstawy prawnej odnoszącej się do zaprezentowanego przez Sąd zapatrywania prawnego;
IV. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4, art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to z uwagi na konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie, podczas gdy organ winien zawiesić postępowanie z uwagi na zawisłą przed Sądem Rejonowym w Z., Wydział I Cywilny, sygn. akt I Ns 573/20 sprawę z wniosku P. K. i J. K. o zasiedzenie fragmentów działek nr [...] obr. [...] oraz nr [...] obr. [...] położonych w Z., o łącznej powierzchni około 31 m2, a które to działki objęte są wydaną w niniejszej sprawie decyzją Starosty Tatrzańskiego z 21 kwietnia 2020 r. nr 144/2020 znak: AB.6740.568.2019.MT zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, w sytuacji, w której fakt zasiedzenia części nieruchomości inwestycyjnej wyklucza realizację objętego pozwoleniem budynku zgodnie z obowiązującym prawem, a to warunkami technicznymi jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości od granicy działki budowlanej, jak i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zabudowy;
V. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to z uwagi na dokonania przez organ dowolnej oceny całokształtu materiału dowodowego i nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez przeprowadzenie niedokładnej i niewystarczającej weryfikacji poprawności danych dotyczących powierzchni zabudowy na działkach ew. nr [...] oraz [...] w granicach linii rozgraniczeniowych terenu 25.U;
czego skutkiem było:
‒ błędne ustalenie powierzchni działki budowlanej w granicach linii rozgraniczeniowych terenu 25.U, która zgodnie z dokumentacją projektową ma wynosić 2.516,11 m2, podczas gdy zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powierzchnia ta wynosi 2.484 m2, odpowiednio dla działki ew. nr [...] - 2.053 m2 oraz działki ew. nr [...] – 431 m2 zgodnie z załączonym wyrysem z mapy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zalegającej w aktach sprawy (w odwołaniu J. K. z dnia 4 czerwca 2020 r. od decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 21 kwietnia 2020 r. nr 144/2020),
‒ błędne uznanie, że skoro w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powierzchnia działki w granicach linii rozgraniczających teren oznaczony jako 25.U wynosi 0,25 ha, to jest to zgodne z wyliczoną przez projektanta powierzchnią wynoszącą 2516,115, podczas gdy określona w m.p.z.p. w zaokrągleniu powierzchnia jako 0,25 ha odpowiada także wskazanej przez J. K. powierzchni wynoszącej 2.484 m2;
co in fine stanowi naruszenie prawa materialnego:
§ 9 ust. 15 pkt 4 i pkt 8 uchwały nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" poprzez przekroczenie przez planowaną inwestycję określonych w wartości procentowej powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zabudowy.
W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, jak też zasądzenie kosztów postępowania według nrom przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak stanowi art. 183 § p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Autor skargi kasacyjnej oparł zawarte w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji najpierw należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny powoduje, że możliwa jest jego subsumpcja pod odpowiednią normę prawną.
Mając na względzie powyższe w pierwszej kolejności oceny wymagał najdalej idący zarzut, którego uwzględnienie prowadziłoby do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 14 § 1 i art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., którego upatruje w braku podpisu pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji na doręczonej stronie decyzji, którego to podpisu nie zastępuje przesłanie wydruku pisma uzyskanego z sytemu teleinformatycznego wraz z informacją, że pismo zostało podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Analiza uzasadnienia ww. zarzutu prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie kwestią sporną jest ocena, czy przyjęty w niniejszej sprawie sposób doręczenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 39(3) k.p.a. ma zastosowanie również do pisma stanowiącego decyzję. W ocenie skarżącego kasacyjnie przepis ten (przywołany dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) nie ma zastosowania do decyzji, które nie mogą zostać doręczone w tej formie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to jest jednak błędne.
W myśl art. 14 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, Dz.U. z 2020 r. poz. 2320, która weszła w życie z dniem 5 października 2021 r.) sprawę należy załatwić w jednej z dwóch form w nim przewidzianych, a mianowicie w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 570), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Z przepisem tym korespondowała treść art. 109 § 1 k.p.a. który nakazywał doręczenie decyzji stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z powyższego wynika, że w ówczesnym stanie prawnym decyzja wydana w formie dokumentu elektronicznego powinna być doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W niniejszej sprawie należy jednak mieć także na uwadze, że w dniu 18 kwietnia 2020 r. wszedł w życie art. 39(3) k.p.a. (dodany ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2, Dz.U. z 2020 r. poz. 695). Przepis ten (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji) stanowił w § 1: W przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie złożyła podania w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, nie wystąpiła do organu administracji publicznej o takie doręczenie lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób. Zgodnie z § 2 omaw. artykułu wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera: 1) informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną; 2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Jak stanowi § 3 ww. przepisu, wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby, która podpisała pismo. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego (§ 4).
Jedynie ubocznie zasygnalizować warto, że przepis art. 39(3) k.p.a. uzyskał nowe brzmienie z dniem 5 października 2021 r. (na mocy ww. ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych). Zmiany polegały na nadaniu nowego brzmienia paragrafowi 1 oraz wprowadzeniu wyrażenia "postać elektroniczna" w miejsce "forma dokumentu elektronicznego" w paragrafie 2 pkt 1 oraz w paragrafie 4. Zmiana brzmienia paragrafu 1 miała w istocie rzeczy charakter redakcyjny, dostosowujący brzmienie tego przepisu do nowej konwencji terminologicznej (P.M.Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 39(3).
Celem wprowadzenia przepisu art. 39(3) k.p.a. było umożliwienie organowi załatwiania wszystkich spraw w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, nawet jeśli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 39(1) k.p.a. (R.Hauser, M.Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2020, komentarz do art. 39(3) k.p.a.) i jego doręczanie w sposób tradycyjny, a więc przez operatora pocztowego. W piśmiennictwie rozwiązanie to określono mianem "odwróconej cyfryzacji" i prezentowane jest stanowisko, że doręczeniu w trybie art. 39(3) k.p.a. może podlegać wydruk decyzji, jeśli została ona wcześniej wydana w formie elektronicznej (zob. G.Sibiga, "Odwrócona cyfryzacja" w postępowaniu administracyjnym ogólnym po nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego z 16.4.2020 r., Monitor Prawniczy 2020 r., nr 18, str. 956 i n.).
W związku z tym, świetle przywołanych wyżej przepisów, przyjąć należy, że organ ma możliwość załatwienia sprawy i wydania decyzji w formie papierowej lub w formie dokumentu elektronicznego (opatrzonego podpisem zaufanym, kwalifikowanym, osobistym) i doręczyć decyzję:
1) w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego (art. 39 k.p.a.);
2) w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (przez ePUAP – art. 39(1) k.p.a.);
3) w formie dokumentu elektronicznego, wysyłając wydruk decyzji w trybie art. 39(3) k.p.a. za pośrednictwem operatora pocztowego (art. 39 k.p.a.).
Możliwość skorzystania przez organ z doręczenia przewidzianego w art. 39(3) k.p.a., czyli z doręczenia wydruku pisma w odniesieniu do decyzji, spotkała się również z aprobatą sądów administracyjnych (por.: postanowienie WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 100/21; postanowienie WSA w Poznaniu z 22 września 2021 r., IV SA/Po 474/21; postanowienie WSA w Warszawie z 10 listopada 2021 r., II SA/Wa 2861/21; postanowienie WSA w Krakowie z 21 grudnia 2021 r., II SA/Kr 1178/21 oraz postanowienie NSA z 16 września 2021 r., II GSK 1634/21; dostępne w CBOSA). Wprawdzie obecnie trudno jeszcze uznać stanowisko to za powszechne i utrwalone z uwagi na stosunkowo niedługi okres obowiązywania regulacji art. 39(3) k.p.a., to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ten właśnie kierunek wykładni ww. przepisu należy podzielić.
Uzupełniająco wspomnieć wypada, że analogiczne rozwiązanie dotyczące doręczenia wydruku pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego wprowadzono na gruncie postępowania podatkowego w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: o.p.). Mowa tu o art. 144b o.p. Zarówno w piśmiennictwie (zob. P.Pietrasz, komentarz do art. 144(b) [w:] L.Etel [red.], Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe. art. 120-344, Warszawa 2022, LEX el.), jak i orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 27 maja 2022 r., I FSK 217/22 i z 8 czerwca 2022 r., I FSK 2358/18; dostępne w CBOSA) dotyczącym przywołanego przepisu nie budzi wątpliwości, że art. 144b o.p. ma zastosowanie również do decyzji. Jak wskazuje się ponadto w doktrynie (P.Pietrasz, op. cit.), istotną korzyścią płynącą z konstrukcji art. 144b o.p. jest to, że aktualnie wybór postaci akt prowadzonych przez organ podatkowy nie jest determinowany sposobem doręczania pism (drogą elektroniczną lub w postaci papierowej). Organ podatkowy może zatem wszystkie swoje pisma sporządzać w postaci elektronicznej, natomiast w przypadku wystąpienia konieczności doręczenia pisma w postaci papierowej, korzystając z art. 144b o.p. organ podatkowy może wydrukować pismo i uczynić je przedmiotem doręczenia. Jest też możliwość zastosowania art. 144b o.p. w sytuacji, gdy w postępowaniu podatkowym bierze udział większa liczba stron i tylko niektórym doręczenie pisma w postaci elektronicznej następuje zgodnie art. 144a § 1a o.p., zaś pozostałym stronom można doręczyć np. zgodnie z art. 144 § 1b pkt 2 o.p.
Reasumując powyższe, wykładnia funkcjonalna art. 39(3) k.p.a. prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest wydanie decyzji administracyjnej w postaci elektronicznej i następnie doręczenie stronie postępowania wydruku takiej decyzji uzyskanego z systemu teleinformatycznego, w trybie art. 39(3) k.p.a. Stanowisko Sądu pierwszej instancji o prawidłowości przyjętego w niniejszej sprawie sposobu doręczenia zaskarżonej decyzji (mimo jego niewątpliwej lakoniczności oceny Sądu w tym zakresie) uznać należy za trafne.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego została doręczona skarżącemu kasacyjnie w formie wydruku pisma uzyskanego w systemie teleinformatycznym. Doręczenie ww. decyzji nastąpiło w trybie art. 39(3) k.p.a. Wydruk decyzji zawiera obligatoryjne elementy, o których mowa w art. 39(3) § 2 k.p.a., tj. informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym (adnotacja na ostatniej stronie "Potwierdzam zgodności kopii z dokumentem elektronicznym" oraz informacja "podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym") ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, a także zawiera identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z art. 39(3) § 4 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanej sprawie) wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego. Skoro doręczony skarżącemu kasacyjnie wydruk decyzji spełnia warunki określone art. 39(3) § 2 k.p.a., oznacza to, że ma on moc dokumentu urzędowego, a zatem korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) wskazującego organ, od którego pochodzi wydruk i domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do kwestionowania nie tylko dopuszczalności zastosowania trybu doręczenia zaskarżonej decyzji w oparciu o regulację art. 39(3) k.p.a., ale i samej prawidłowości doręczenia skarżącemu kasacyjnie wydruku decyzji.
Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4, art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie o zasiedzenie prawa własności fragmentów działek nr [...] i nr [...], obr. [...] położonych w Z.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że zainicjowane przez P. K. i J. K. postępowanie przed sądem powszechnym w przedmiocie zasiedzenia części nieruchomości objętej inwestycją nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Tym samym Wojewoda Mazowiecki omawiając zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty Tatrzańskiego z 21 kwietnia 2020 r. nr 144/2020 – postanowieniem z 25 stycznia 2021 r. – nie naruszył prawa. Trafnie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi wymagany przez przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę a postępowaniem cywilnym w sprawie zasiedzenia części działki objętej terenem inwestycji, tj. wynik tego ostatniego postępowania nie uniemożliwia wydania rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga, że możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oceniana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w chwili rozstrzygania przez organ administracji. Organ architektoniczno-budowlany w niniejszej sprawie miał podstawy do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o posiadane dokumenty. Zgodnie z nimi inwestorzy byli jedynymi właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości o nr ew. [...] i [...], obr. [...] położonych w Z., na których miała być realizowana inwestycja, a zainicjowane przez P. K. i J. K. postępowanie w przedmiocie zasiedzenia nie podważało rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych w tym zakresie. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę mógł zatem podejmować czynności w ramach własnych kompetencji, mimo toczącego się postępowania sądu cywilnego w sprawie zasiedzenia części działek będących terenem przedmiotowej inwestycji. Wojewoda Małopolski nie miał podstaw do kwestionowania ustalonego na podstawie akt sprawy tytułu inwestorów do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, jak też do ustalania w odmienny sposób niż wynikający z tych akt granic i łącznej powierzchni działek o nr ew. [...] i [...], a co mogłoby wpłynąć na ponoszone przez skarżącego kasacyjnie kwestie odległości planowanej inwestycji od granicy działki budowlanej oraz ustalenia powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy. Na przedstawioną wyżej ocenę nie ma przy tym wpływu wskazywana w skardze kasacyjnej okoliczność, iż "opisane w tym wniosku przesłanki wskazują na bardzo duże prawdopodobieństwo wydania przez Sąd orzeczenia o ich zasiedzeniu".
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. Zarzut opisany w pkt V petitum skargi kasacyjnej koncentruje się wokół kwestii wadliwego – zdaniem skarżącego kasacyjnie – ustalenia przez organy administracji powierzchni działki w granicach linii rozgraniczających teren oznaczony w m.p.z.p. jako 25.U, co z kolei miało wpływ na nieprawidłową ocenę o zgodności inwestycji z m.p.z.p. w zakresie parametrów dotyczących powierzchni zabudowy terenu oraz powierzchni biologicznie czynnej (§ 9 ust. 15 pkt 4 i 8 m.p.z.p.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu pierwszej instancji, że odpowiednie są wyliczenia, z których wynika, iż powierzchnia działki budowlanej w granicach linii rozgraniczających terenu 25.U wynosi 2516,115 m2, przedstawiona w projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy – 748,34 m2 (29,74 % powierzchni terenu inwestycji), a powierzchnia biologicznie czynna ogółem 1519,184 m2 (60,4 % powierzchni terenu inwestycji). Zgodzić należy się z argumentacją Wojewody Małopolskiego, którą trafnie podzielił również Sąd wojewódzki, że brak jest podstaw do kwestionowania odpowiednich obliczeń powierzchni – w tym powierzchni terenu budowlanego działek - dokonanych przez projektanta, który wszak ponosi odpowiedzialność za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego. Przede wszystkim jednak zwrócić trzeba uwagę, że na potrzeby mającego zastosowanie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazany w § 9 ust. 15 parametr powierzchni terenów zabudowy usługowej, oznaczonych symbolem 25.U, wyrażono jako "0,25 ha". Przyjęty w § 9 ust. 15 m.p.z.p. sposób określenia powierzchni terenu jest spójny z przyjętą w tym planie miejscowym metodologią oznaczania powierzchni wszystkich terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, oznaczonych poszczególnymi symbolami, tj. w hektarach, z zaokrągleniem do ułamka dziesiętnego z dwoma miejscami po przecinku. Skoro zatem w niniejszej sprawie powierzchnia działki budowlanej w granicach linii rozgraniczających terenu 25.U podana w dokumentacji projektowej podana została w metrach kwadratowych z dokładnością do trzeciego miejsca po przecinku i wynosi 2516,115 m2, to w przeliczeniu na jednostki miary powierzchni zastosowane w m.p.z.p. daje to wartość 0,2516115 ha, a w zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku – 0,25 ha. Nie budzi więc wątpliwości, że mimo zastosowania w projekcie budowlanym innej jednostki miary powierzchni i innego stopnia dokładności niż przyjęte w m.p.z.p., ustalona wartość powierzchni działki budowlanej w granicach linii rozgraniczających terenu 25.U jest zgodna z zapisem § 9 ust. 15 m.p.z.p., a co za tym idzie – prawidłowe są również dokonane na tej podstawie wyliczenia dotyczące powierzchni zabudowy terenu oraz powierzchni biologicznie czynnej. W konsekwencji nie można zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 9 ust. 15 pkt 4 i 8 m.p.z.p.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu można postawić jedynie wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08; dostępne w CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co czyni ww. zarzut nietrafnym.
Nie uszło przy tym uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że powyższy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., oprócz jego niezwykle lakonicznego i niejasnego przedstawienia w petitum skargi kasacyjnej ("poprzez niewyjaśnienie istoty podstawy prawnej odnoszącej się do zaprezentowanego przez Sąd zapatrywania prawnego"), nie został w żaden sposób uzasadniony w dalszej części skargi kasacyjnej, toteż tym bardziej nie mógł on odnieść zamierzonego skutku. Autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wyjaśnił, jakiej konkretnie kwestii czy zarzutu skargi dotyczyć miało owo "zapatrywanie prawne" Sądu pierwszej instancji, które w ocenie strony zostało nienależycie wyjaśnione. Sąd rozpoznający kasację nie może bowiem szczegółowo ocenić tak postawionego, nieuzasadnionego zarzutu. Podkreślić trzeba, a na co również wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich precyzyjne uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku.
Skoro nie zostały skutecznie podważone dokonane przez organy administracji i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, to również w zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona.
Odnośnie do podniesionego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego opisanego w pkt I petitum skargi kasacyjnej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to zarzut bezzasadny. Skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w istocie kwestionuje ocenę materiału dowodowego oraz ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany jako "nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a wynikające z braku dokonania przez organ własnych ustaleń co do obszaru oddziaływania obiektu i tym samym co do kręgu stron postępowania (...)" nie mógł więc odnieść zamierzonego skutku, gdyż poczynionych w ww. zakresie ustaleń faktycznych skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie w ramach podstawy kasacyjnej wskazującej na naruszenie przepisów postępowania. Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafnie podnosi skarżący kasacyjnie, że w sprawie nieprawidłowo wyznaczono obszar oddziaływania obiektu i tym samym wadliwie ustalono krąg stron postępowania.
Przede wszystkim trafnie wytknął Sąd pierwszej instancji, że skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, w jakim zakresie i dlaczego kwestionuje sporządzoną dla przedmiotowej inwestycji analizę "nasłoneczniania budynków sąsiednich i przesłaniania obiektów sąsiednich". Szczegółowej argumentacji w tym zakresie nie przedstawiono również w skardze kasacyjnej, co już samo w sobie czyni zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nieuzasadnionym.
Nie uszło uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że niniejsza sprawa o pozwolenie na budowę zakończona zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z 12 lutego 2021 r. zainicjowana została drugim wnioskiem inwestorów o pozwolenie na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego – co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji Starosty Tatrzańskiego z 21 kwietnia 2020 r. nr 144/2020. Pierwszy wniosek z dnia 1 czerwca 2017 r. zakończony został decyzją odmowną Starosty Tatrzańskiego z 2 kwietnia 2019 r. znak: AB.6740.261.2017.MP, która następnie została utrzymana w mocy przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z 27 czerwca 2019 r. znak: WI-I.7840.15.32.2019.EM. Powodem nie wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę w uprzedniej sprawie była niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami § 9 ust. 15 pkt 6 lit. d oraz § 9 ust. 15 pkt 6 lit. f m.p.z.p. w zakresie kształtowania dachu budynków. Jak wskazano w decyzji Starosty Tatrzańskiego z 21 kwietnia 2020 r., obecny projekt budowlany został skorygowany pod tym względem. Usunięto przeszklone naświetlenie przebiegające niemal na całej długości dachu budynku w miejscu, gdzie powinna być kalenica, będąca niezbędnym elementem dachów dopuszczonych do realizacji w tym terenie. Skorygowano nachylenia głównych połaci dachowych i obecnie są jednakowe, poza dopuszczalną zmianą nachylenia w obrębie okapów. Zamieniono otwarcia pulpitowe na lukarny o łącznej szerokości nie przekraczającej maksymalnej 2/3 szerokości całej połaci dachowej. Dodatkowo w toku postępowania odwoławczego naniesiono korekty w projekcie budowlanym, rezygnując ze świetlika dachowego.
Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że dołączone przez inwestorów rysunki – analizy "nasłoneczniania budynków sąsiednich i przesłaniania obiektów sąsiednich" (k. 71 i 73 projektu budowlanego) jednoznacznie wskazują, że projektowana zabudowa nie wpływa na nasłonecznienie budynków sąsiednich i nie przesłania budynków sąsiednich, a inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 warunków technicznych. Nawet jeśli ww. analiza nasłoneczniania i przesłaniania przedłożona przez inwestorów w kontrolowanym postępowaniu jest tożsama w swojej treści ze złożoną uprzednio w postępowaniu zakończonym decyzją odmowną, to sam ten fakt nie może przesądzać o niedopuszczalności wykorzystania przedmiotowej analizy w kontrolowanym postępowaniu i podważenia ocen z niej płynących. Zwrócić należy bowiem uwagę, że w kontrolowanym w tej sprawie postępowaniu, mimo wprowadzonych w projekcie budowalnym zmian w zakresie kształtowania dachu budynku w porównaniu do rozwiązań przyjętych w projekcie budowalnym objętym pierwszym wnioskiem inwestorów, zmianie nie uległy zasadnicze parametry wpływające na ocenę, czy projektowana zabudowa spełnia wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 warunków technicznych określone dla istniejącej zabudowy w sąsiedztwie, tj. całkowita wysokość budynku i zarys budynku w przekroju pionowym obrazującym "cięcie" wzdłuż linii kalenicy. Twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że operujące od strony południowej słońce będzie "rzucać cień" na nieruchomości o nr ew. [...], [...] i [...] znajdujące się od strony północno-wschodniej w stosunku do działki inwestycyjnej, nie zostały poparte żadną rzeczową argumentacją ani stosownymi wyliczeniami czy też przeprowadzoną analizą kwestii zacienienia ww. nieruchomości. Wobec powyższego twierdzenia skargi kasacyjnej o wadliwości ustaleń i ocen organu administracji co do opisanej kwestii są nieusprawiedliwione.
Tym samym przyjąć należało, że skarżący kasacyjnie nie podważył również ustaleń organów administracji, zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji, co do określenia obszaru oddziaływania obiektu, do którego nie zaliczono wymienionych w skardze kasacyjnej działek o nr ew. [...], [...] i [...]. Nie doszło zatem do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.
Omawiany zarzut jest pozbawiony skuteczności z innego jeszcze powodu. W istocie pośrednio dotyczy on bowiem niezapewnienia udziału w postępowaniu stronom innym niż skarżący kasacyjnie, który brał czynny udział w postępowaniu, to znaczy podmiotom, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości stanowiących działki o. nr ew. [...], [...] i [...], które wadliwie – zdanie skarżącego kasacyjnie – nie zostały zaliczone do obszaru oddziaływania inwestycji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot niewnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym (por. np. wyroki NSA: z 21 października 2009, II OSK 1628/08, z 13 grudnia 2019 r., II OSK 328/18,; z 28 sierpnia 2019 r., II OSK 1970/18; z 10 maja 2019 r., II OSK 420/19; dostępne w CBOSA). Takie też stanowisko zajął Sąd pierwszej instancji i brak jest podstaw do jego kwestionowania, tym bardziej, że jak trafnie zauważył Sąd, działki o nr [...] i [...], których właścicielem bądź współwłaścicielem jest skarżący, zostały uwzględnione w obszarze oddziaływania inwestycji, co zadecydowało o przyznaniu mu statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, skargę kasacyjną należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a.