II OSK 112/17

II OSK 112/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak
Paweł Miładowski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Broda
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1595/15 - Wyrok WSA w Krakowie z 2016-09-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1595/15 w sprawie ze skargi Gminy Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od P. Spółki z o.o. w W. na rzecz Gminy Z. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1595/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargę skarżącej Gminy, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. sp. z o.o. w W. (inwestor) zamierzenia budowlanego: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa wys. 54,45 m z instalacją elektryczną i uziemiającą, z zespołem anten sektorowych (3 szt.) i radioliniowych (3 szt.) oraz zjazd indywidualny, na działkach o nr [...] i [...].
W ocenie organu, przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu, jak też nie narusza ustalonych w planie zakazów lub ograniczeń. Złożone wyjaśnienia potwierdzają, iż przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu położonego w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, nie wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie o zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane), legitymujące się, odpowiednio, aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, zatem decydującą odpowiedzialność przyjmują na siebie autorzy projektu. Ponadto Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] pozytywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję. Inwestor złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.
Odwołania od tej decyzji złożyli Gmina Z. oraz J. K..
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja ma miejsce na terenie oznaczonym symbolem "US2" (działka nr [...]) z podstawowym przeznaczeniem dla urządzeń sportu i rekreacji przeznaczonym pod wyciąg narciarski (który jest zaznaczony, tj. wrysowany we wschodniej części działki – usytuowany w kierunku północ-południe). Zatem uwzględniając podstawowe przeznaczenie przedmiotowej działki, mając wrysowany na mapie przebieg wyciągu narciarskiego, oś główna wiązki PEM w azymucie 100° przebiega ponad (przecina w rzucie poziomym) potencjalną infrastrukturą narciarską. Uwzględniając potencjalne wysokości podpór wyciągu lub wysokość zawieszenia krzesełek (kabin) należy ocenić, że będą one również zlokalizowane poniżej analizowanego przebiegu osi głównej wiązki w tym azymucie, tj. szacowana między innymi odległość od miejsc dostępnych dla ludności po wybudowaniu infrastruktury narciarskiej będzie wynosiła co najmniej 20 m. Analiza taka nie została przeprowadzona przez inwestora, ale według oceny organu odwoławczego zagwarantowana prawnie możliwość powstania infrastruktury narciarskiej nie powoduje potrzeby zmiany kwalifikacji przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji uzyskania decyzji środowiskowej.
Ponadto organ II instancji, dokonując sprawdzenia planowanej inwestycji, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z wymaganiami ochrony środowiska, w oparciu o załączoną kwalifikację przedsięwzięcia, ocenił, że przedmiotowa stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym obligatoryjnie lub mogącym wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie jest zatem wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej, przy czym przyjęto analizę inwestora nie uwzględniającą ustaleń planu miejscowego, co z kolei, według oceny organu odwoławczego, nie wpłynie na zmianę kwalifikacji przedsięwzięcia. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności, uwzględniając również podstawowe przeznaczenie działek [...] oraz [...], zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.
Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.
Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi – nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Projekt ten został uzgodniony z Powiatowym Zespołem Dokumentacji Projektowej w S.. Wójt Gminy Z. decyzją z [...] września 2014 r., znak: [...], zezwolił P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr [...], dz. nr [...] do nieruchomości wnioskodawcy dz. nr [...].
Na mapie, na której sporządzono rysunek projektu zagospodarowania terenu nieprawidłowo naniesiono oznaczenia graficzne wynikające z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale błąd ten nie miał większego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji.
Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (art. 34 Prawa budowlanego), zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego).
Projektant i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska (art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).
Powyższe wyczerpuje zatem wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego.
W związku z zarzutami skarżących zawartymi w odwołaniach Wojewoda wskazał, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi prawo miejscowe, nie mogą być stosowane wybiórczo, ale łącznie z tymi, które dotyczą danego zagadnienia, a w szczególności te przepisy, które obowiązują dla całego obszaru objętego planem. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym, który został wymieniony w rozdziale II § 16 ust. 6 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. ([...]).
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca Gmina, domagając się stwierdzenia jej nieważności względnie uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 K.p.a., art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego; art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.; art. 106 § 1, 2 i 5 K.p.a.; art. 10 K.p.a.; art. 8, art. 11 i art. 107 K.p.a.; błędną wykładnię postanowień ww. planu miejscowego, w szczególności § 22 ust. 2 i 3; błędną wykładnię art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, skutkującą nieprawidłowym stwierdzeniem, iż inwestycja stacji bazowej na terenie US2 jest dopuszczalna; art. 59 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz § 2 ust. 1 pkt 7, względnie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; błędną – niepełną i zawężającą wykładnię definicji legalnej znajdującej się w art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska; błędną wykładnię definicji legalnej "obszaru oddziaływania obiektu" znajdującej się w przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Uczestnik postępowania będący inwestorem wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1595/15, uwzględniając skargę, wskazał, że w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w T. z wniosku P. Sp. z o.o., postępowanie administracyjne było już prowadzone i po wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 5/13, ostatecznie zakończyło się decyzją organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczy ponownego wniosku w tym przedmiocie z dnia 29 stycznia 2015 r. Z uwagi na powyższe Sąd dokonał porównania obydwu projektów i wniosków, z których wynika, że oba postępowania nie są tożsame, a zatem nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.
Przechodząc do okoliczności, które spowodowały uchylenie obydwu decyzji Sąd wskazał, że organ wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę częściowo odnośnie innego terenu inwestycji, niż wnioskował inwestor. Zarówno z wniosku, jak i z projektu wynika, że planowane zamierzenie miało być realizowane na działkach o nr [...] i nr [...]. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek ten nie był zmieniany, a organ I instancji jeszcze przed wydaniem decyzji zwracał się o aktualną informację o działce nr [...]. Tymczasem decyzja organu I instancji, którą utrzymał w mocy Wojewoda, wydana została nie odnośnie działki [...], lecz działki nr [...]. Organ II instancji, pomimo że dostrzegł ww. rozbieżności, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, czyli na tej działce, której nie dotyczy wniosek. Taki zabieg nie sanuje jednak wady decyzji organu I instancji, ponieważ pozostawia w obrocie prawnym wadliwe rozstrzygnięcie. Nieprawidłowe wskazanie numeru działki, na jakim ma być realizowana inwestycja, który to numer identyfikuje nieruchomość, nie może być uznany za oczywistą omyłkę i stanowi istotną wadę aktu administracyjnego, mającą wpływ na wynik postępowania. Wada ta stanowi zatem samoistną podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
W ocenie Sądu, drugą istotną wadą zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji jest wadliwa ocena zgodności planowanej inwestycji z prawem miejscowym. Dokonując tej oceny organy całkowicie pominęły treść istotnego, a wręcz kluczowego dla tej oceny § 34 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego. Przepis ten dotyczy terenów "R", na którym planowana jest inwestycja i gdzie zgodnie z prawem miejscowym zaplanowany jest stok narciarski i stanowi, że: "W obrębie terenów wyodrębnia się obszary o szczególnych ograniczeniach, oznaczone na rysunku planu, w tym: US2 – stok narciarski z wyciągiem – zakaz wszelkich działań utrudniających narciarskie wykorzystanie obszaru". Ponieważ nie jest zadaniem sądu administracyjnego zastępowanie organów w ocenie zgodności planowanych inwestycji z planem miejscowym, w sytuacji kiedy organ dokonując takiej oceny pomija istotne, a wręcz kluczowe przepisy planu miejscowego, ograniczyć się należy do konkluzji, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ uwzględnił w swoich rozważaniach przytoczony powyżej przepis (do czego był zobowiązany zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), istnieje duże prawdopodobieństwo, że wyraziłby inną ocenę co do zgodności przedmiotowego zamierzenia z planem miejscowym. Z kategorycznej treści tego przepisu, który jest przepisem szczególnym do przepisów analizowanych przez organy wynika, że wyodrębnia on obszary o szczególnych ograniczeniach, że takim obszarem jest stok narciarski z wyciągiem oznaczony US2 oraz, że na tym terenie obowiązuje zakaz wszelkich działań utrudniających narciarskie wykorzystanie obszaru. Mimo, że stacja bazowa zaplanowana jest właśnie na tym terenie, organ nie rozważył, zgodności tego zamierzenia z ww. przepisem. A przepis ten stanowi o zakazie wszelkich działań utrudniających (a nie o działaniach uniemożliwiających) narciarskie wykorzystanie obszaru. Kończąc tę część rozważań należy wskazać, że w ponownym postępowaniu organ uwzględni postanowienia planu miejscowego w aktualnej treści, tj. obowiązującej w chwili wydawania decyzji. Powyższa uwaga związana jest z tym, że ww. uchwała w przedmiocie planu miejscowego, została zmieniona uchwałą Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] września 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa T..
Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Odnośnie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to w zakresie zjazdu, wynika ono z ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z [...] września 2014 r., znak: [...], o zezwoleniu na budowę zjazdu na działce nr [...]. Jeśli chodzi o kwestię opinii Dyrektora Parku Krajobrazowego (Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków), to § 6 ust. 5 pkt 4 planu miejscowego, który taki wymóg przewidywał, został unieważniony rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r., Nr [...]. W zakresie zarzutów dotyczących promieniowania PEM i jego zakresu, konsekwencji prawnych z nim związanych, w tym obszaru oddziaływania, podzielić należy poglądy zawarte w decyzji Wojewody [...], które w związku z tym zostały obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia. Co się natomiast tyczy pozostałych zarzutów, w szczególności formalnych, to pewne chybienia organu w tym zakresie nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. przez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej polegające na zastosowaniu ww. norm prawnych, a co za tym idzie, uchylenie decyzji organów obu instancji w sytuacji, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygając niniejszą sprawę nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu takim aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani nie naruszyły przepisów prawa materialnego;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, dlaczego uchybienia pewnym wartościom proceduralnym, bez wskazania przez Sąd I instancji, jakim to przepisom proceduralnym uchybiono, mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a także nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący, dlaczego zdaniem Sądu inwestycja planowana przez P. jest niezgodna z treścią § 34 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego pomimo, że Sąd twierdzi, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz podnosi, że "(...) istnieje duże prawdopodobieństwo, że wyraziłby inną ocenę co do zgodności przedmiotowego zamierzenia z planem miejscowym (...)";
- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie to jest nie nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo braku naruszenia przepisów prawa wskazanych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez organy administracji publicznej wydające decyzje w ramach postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę w wspomnianym wyroku sąd uchyli obie decyzje wydane w będącym przedmiotem kontroli postępowaniu administracyjnym.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- § 34 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego przez błędne zastosowanie polegającą uznaniu, iż planowana przez P. do realizacji inwestycja jest niezgodna z tym zapisem planu miejscowego;
- § 16 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego przez niezastosowanie w sytuacji gdy zapis ten wprost pozwala na realizację inwestycji P. na obszarze planu miejscowego oznaczonego jako US2;
- art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż lokalizacja przedmiotowej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej narusza ustanowione w planie ograniczenia tj. ograniczenia wynikające z treści § 34 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca Gmina wniosła o jej oddalenie; ewentualnie w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej wniosła o uwzględnienie jej skargi "zwykłej" oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Wbrew ocenie strony skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w okolicznościach tej sprawy organy administracyjne naruszyły przepisy prawa procesowego i materialnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do błędnego wskazania w decyzji organu I instancji numeru działki, na której miała być realizowana inwestycja, należy wskazać, że – niezależnie od uznania czy tego rodzaju wada jest kwalifikowana jako rażąco naruszająca prawo bądź nie – bo podlega sprostowaniu jako omyłka pisarska (istnieje bowiem w tym zakresie rozbieżnictwo w orzecznictwie sądowoadministracyjnym) – w postępowaniu odwoławczym Wojewoda dostrzegł w tym zakresie błąd tkwiący w treści decyzji organu I instancji. Jednak zamiast ten błąd naprawić w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (decyzja reformatoryjna), utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, która zawierała błąd w oznaczeniu nieruchomości. W tych warunkach zachodziły podstawy do wskazania ww. uchybienia uprawniającego Sąd Administracyjny do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., choć nie była to jedyna wada postępowania administracyjnego, która stanowiła podstawę do wydania zaskarżonego wyroku. Dlatego w powyższym zakresie nie można zarzucić Sądowi Administracyjnemu wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. W omawianym zakresie należy uwzględnić także charakter postępowania administracyjnego w zwykłym trybie odwoławczym, które może służyć usuwaniu wszelkich wad wywołanych postępowaniem organu I instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy pomimo, że dostrzegł określoną wadę w oznaczeniu działki, błąd ten niejako powielił, utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji. Taki też sposób postępowania organów administracyjnych obu instancji został powielony przy dokonywaniu oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji trafnie ocenił, że w sprawie organy pominęły zasadniczą dla wyniku postępowania kwestię, a mianowicie treść § 34 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego. Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej Sąd I instancji w tym zakresie nie przesądził aby przedmiotowa inwestycja była sprzeczna z planem miejscowym. Sąd jedynie wyraził przypuszczenie, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że organy przy uwzględnieniu ww. przepisu planu miejscowego mogły wyrazić inną ocenę co do zgodności przedmiotowego zamierzenia z planem miejscowym. Sąd I instancji, uchylając obie decyzję, nie przesądził zatem o niezgodności inwestycji z planem miejscowym. Ponadto powyższej oceny nie można zwalczać argumentacją wywodzoną z § 16 ust. 2 pkt 2 w związku z § 6 ust. 1 planu miejscowego. Norma prawna wynikająca z tych przepisów nie tyle wprost pozwala na lokalizację stacji bazowej telefonii bezprzewodowej, co w ogólności na terenie objętym planem dopuszcza taką lokalizację. Jednocześnie nie oznacza to, że plan miejscowy umożliwia taką lokalizację inwestycji w dowolnym miejscu, ponieważ wymaga to uwzględnienia innych przepisów planu, w tym § 34 ust. 3 pkt 1, zgodnie z którym "w obrębie terenów wyodrębnia się obszary o szczególnych ograniczeniach, oznaczone na rysunku planu, w tym US2 – stok narciarki z wyciągiem – zakaz wszelkich działań utrudniających narciarskie wykorzystanie obszaru. Nie chodzi tu zatem o wskazywaną w skardze kasacyjnej ocenę, czy przedmiotowa inwestycja nie utrudnia podstawowego wykorzystania terenu, ale o uwzględnienie zakazu wszelkich działań utrudniających narciarskie wykorzystanie obszaru. Tego zaś w okolicznościach tej sprawy organy obu instancji w ogóle nie ustaliły także w konfrontacji do treści art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, którego zastosowanie wymaga analizy całości planu miejscowego, czy stanowi on generalnie barierę dla rozwoju inwestycji telekomunikacyjnych. W okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji niewadliwie wskazał, że sądy administracyjne uprawnione są do kontroli aktów administracyjnych, a nie zastępowania organów administracyjnych w dokonywaniu merytorycznej oceny. Ocena ta zgodnie z K.p.a. powinna zostać dokonana przez organ administracyjny przed wydaniem aktu administracyjnego (decyzji), poza wyjątkiem, o jakim mowa w art. 145 § 3 p.p.s.a., który uprawnia sąd administracyjny do umorzenia postępowania administracyjnego. Pomimo, że w tej części uzasadnienie zaskarżonego wyroku wykazuje się lakonicznością, jednak w okolicznościach tej konkretnej sprawy odpowiada prawu; zaś w skardze kasacyjnej tej oceny skutecznie nie podważono – nie wykazano aby lakoniczność uzasadnienia miała wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a.; a także § 34 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego, § 16 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego oraz art. art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.