II OSK 1117/22

II OSK 1117/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Jerzy Stankowski
Piotr Broda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 634/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-02-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 33 ust. 1, art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 634/21 w sprawie ze skargi T.Ł. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 sierpnia 2021 r. nr WI-I.7843.3.14.2021.GD w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 9 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 634/21 oddalił skargę T.Ł. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 sierpnia 2021 r. nr WI-I.7843.3.14.2021.GD w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
T.Ł. zgłosił w dniu 8 marca 2019 r. do Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent) zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych o mocy elektrycznej do 40 kW na budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S., na nieruchomości oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ewidencyjna nr [...], arkusz mapy [...].
Prezydent decyzją z dnia 3 kwietnia 2019 r. zgłosił sprzeciw wobec zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie inwestycji z uwagi na fakt, iż zgłoszone roboty budowlane mogą naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określone w pkt 8 karty terenu 02.MU uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. (dalej: m.p.z.p.) w zakresie ochrony historycznego przestrzennego miasta i zasadniczych proporcji zabudowy i charakteru architektury. Wskazano również, że same roboty budowlane mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, gdyż montaż konstrukcji nośnych pod planowane panele fotowoltaiczne i samych paneli o dużym gabarycie oraz praca na wysokości wymaga nadzoru osób uprawnionych, co może być zapewnione wyłącznie w przypadku wykonania robót na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę.
W wyniku wniesionego odwołania Wejwoda Pomorski decyzją z dnia 23 maja 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji w części nakładającej na odwołującego się obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących montażu paneli fotowoltaicznych na dachu przedmiotowego budynku, utrzymując rozstrzygnięcie w pozostałej części, tj. w zakresie sprzeciwu. Organ II instancji ustalił, że zgodnie z kartą terenu nr 02 obowiązującego m.p.z.p., wysokość zabudowy dla terenu działki inwestora została przewidziana do 2 kondygnacji nadziemnych plus poddasze, nie wyżej jednak niż 12,5 m, zaś dla budynków objętych ochroną konserwatorską - jak w pkt 8.2 (pkt 5.2 karty terenu). Ze zgłoszenia natomiast wynika, że inwestor planuje montaż paneli na dachu budynku od strony wschodniej, południowej oraz zachodniej, a także na wysokości poddasza. Panele o wysokości około 2,0 m miałyby zostać zamocowane na dachu, który osiąga wysokość od około 12, 00 m do 12,45 m, w zależności od miejsca, zwiększając tym samym wysokość budynku. Panele mają zostać zamontowane na całej długości dachu, tworząc zwartą konstrukcję podwyższającą wizualnie budynek, co spowoduje przekroczenie wysokości zabudowy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym zdaniem organu, projektowana konstrukcja nie mieści się w wyłączeniu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. Wojewoda Pomorski zaznaczył też, że budynek, na którym mają zostać zamontowane panele, znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że na inwestycję pozwolił w decyzji z dnia 21 lutego 2019 r. Konserwator Zabytków w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 438/19, uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 maja 2019 r. Według Sądu, w sytuacji, gdy Wojewoda uznał, że zasadne było wydanie decyzji o sprzeciwie, ale niezasadne obligowanie do uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b., stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 i ust. 7 p.b., powinien był uchylić tę decyzję w całości i orzec w tym zakresie merytorycznie. Nie było zaś możliwe rozdzielenie decyzji na dwa rozstrzygnięcia.
Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 850/20, uchylił ten wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Ponownie rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 767/20, uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 maja 2019 r. Zdaniem Sądu, ocena Wojewody w zakresie naruszenia przez zgłoszoną przez skarżącego inwestycję dozwolonej planem wysokości zabudowy, została dokonana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zaznaczył, że z dokumentów załączonych do zgłoszenia nie można jednoznacznie ustalić, jaki był zakres zgłoszonego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego, a w szczególności jaka byłaby wysokość budynku przy ul. [...] w S. po wykonaniu robót budowlanych objętych dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem. Zaznaczono także, że organ administracyjny związany jest decyzją Konserwatora Zabytków Miasta [...], natomiast w aktach sprawy nie ma załączników do decyzji Konserwatora z dnia 21 lutego 2019 r., tj. wizualizacji i szkiców rozmieszczenia dodatkowych paneli fotowoltaicznych. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można ustalić w sposób jasny i konkretny, czy zgłoszona przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia m.p.z.p., a postępowanie w tym zakresie wymaga powtórzenia i uzupełnienia.
Wojewoda Pomorski ponownie rozpoznając sprawę, działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., w dniu 24 lutego 2021 r. wezwał inwestora do przedłożenia rysunków/szkiców przedstawiających w sposób precyzyjny zgłaszane roboty budowlane. Dokumentacja została przez zobowiązanego przedłożona w dniu 19 maja 2021 r. Jednocześnie inwestor wyjaśnił, że roboty, na które zgodę przewidziano w decyzji konserwatorskiej z dnia 21 lutego 2019 r., zostały zakończone przed dniem 29 października 2019 r. Ponadto, w toku ponownego postępowania odwoławczego, organ pozyskał uwierzytelnioną kopię decyzji konserwatorskiej z 21 lutego 2019 r. wraz w wyjaśnieniami Kierownika Oddziału Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 12 marca 2021 r., z których wynika, że wyznaczony w ww. decyzji konserwatorskiej termin upłynął, wobec czego akt ten nie może być podstawą do wydania pozwolenia na budowę czy przyjęcia zgłoszenia, gdyż prace w chwili obecnej nie mogą być realizowane na jej podstawie.
Wobec powyższego Wojewoda Pomorski decyzją z 11 sierpnia 2021 r. nr WI-I.7843.3.14.2021.GD uchylił decyzję Prezydenta z dnia 3 kwietnia 2019 r. w części nakładającej na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących montażu paneli fotowoltaicznych na budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S. oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja konserwatorska z dnia 19 maja 2021 r. nie może być podstawą do wydania pozwolenia na budowę czy przyjęcia zgłoszenia, gdyż prace nie mogą być realizowane na jej podstawie, zaś dokumenty stanowiące załącznik do tej decyzji są tożsame z dokumentacją dostarczoną przez inwestora do organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego analiza przedłożonych przez inwestora dokumentów potwierdza, że w istocie nie są to żadne nowe dokumenty, rysunki czy szkice, które różniłyby się od dokumentów posiadanych już przez organ I instancji w trakcie rozpatrywania zgłoszenia, a które w ocenie Wojewody oraz Sądu nie są wystarczające dla potwierdzenia prawidłowości zgłaszanej inwestycji. Uznać zatem należy, że inwestor pomimo kolejnego zobowiązania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej nadal nie udokumentował zakresu planowanej inwestycji.
Skargę na decyzję Wojewody wniósł T.Ł. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 30 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 6 p.b. w zw. z art. 1 pkt 10 lit. i) tiret trzeci w zw. z art. 25 ustawy o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 13 lutego 2020 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że utrzymanie decyzji wydanej przez organ I instancji w zakresie zgłoszonego sprzeciwu jest konieczne z uwagi na rozpoczęcie przez skarżącego robót budowlanych pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji; 2) art. 30 ust. p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący dopuścił się naruszenia tego przepisu; 3) art. 7 art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez w szczególności niewyjaśnienie, czy zgłoszona przez skarżącego inwestycja narusza ustalenia m.p.z.p.; 4) art. 8 k.p.a. poprzez przerzuceniu na stronę skarżącą negatywnych skutków wadliwego procedowania organów administracji publicznej; 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i sformułowanie w niej ogólnikowych stwierdzeń uniemożliwiających dokonanie jej kontroli.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, przeprowadzone ponownie postępowanie organu odwoławczego prawidłowo potwierdziło zasadność wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonej inwestycji. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego i została podjęta w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, spełniającego wymogi art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarówno organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, jak i Sąd ją kontrolujący, byli związani wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 767/20, w którym wskazano, że dotychczas zebrana dokumentacja nie dawała podstaw do jednoznacznego ustalenia, jaki był zakres zgłoszonych przez inwestora robót, w szczególności jaka byłaby wysokość budynku przy ul. [...] w S. po wykonaniu robót montażowych, wobec czego nie było możliwe stwierdzenie niezgodności tych robót z m.p.z.p. W tych okolicznościach, ponownie rozpoznając odwołanie Wojewoda zobowiązany był uwzględnić powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania.
Sąd I instancji uznał, iż organ odwoławczy obowiązek ten wypełnił. Wezwał bowiem ponownie inwestora do dokładnego zobrazowania zakresu robót, wskazania dokładnego położenia poszczególnych paneli, sposobu ich montażu, ich ilości oraz wymiarów w celu ustalenia wysokości budynku mieszkalnego wraz z panelami umieszczonymi na dachu oraz do opisania zakresu planowanych robót budowlanych, z uwzględnieniem m.in. konieczności zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników budynków. Na podstawie przedłożonej, w ramach uzupełnienia, przez inwestora dokumentacji Wojewoda Pomorski stwierdził, że decyzja organu I instancji w tym zakresie była prawidłowa i stanowisko to zdaniem Sądu zasługuje na akceptację. Skoro porównanie materiałów złożonych w toku postępowania przed organem I instancji z dokumentacją przedłożoną przez inwestora przy piśmie z dnia 19 maja 2021 r. na wezwanie organu odwoławczego, doprowadziło Wojewodę do wniosku, że rysunki te i szkice są tożsame, to ich ocena w kontrolowanym obecnie postępowaniu nie mogła prowadzić do wniosków innych niż te, które sformułował Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 767/20. To z kolei oznacza, że Wojewoda, jako instancja merytorycznie rozpoznająca sprawę w jej całokształcie, nie mógł nie uwzględnić braków zgłoszenia i podjąć, w zakresie sprzeciwu, inną decyzję niż Prezydent w pkt 1 decyzji z dnia 3 kwietnia 2019 r. Dla oceny bowiem, czy w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu czy też nie, niezbędne jest ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego sprawy, czego nie można było uczynić na podstawie przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej.
Sąd wojewódzki zaznaczył, że w niniejszej sprawie inwestor mając możliwości procesowe, nie wykorzystał ich i nie uzupełnił zgłoszenia na wezwanie organu pozbawiając się możliwości oceny inwestycji z punktu widzenia jej przyjęcia bez sprzeciwu. Prawidłowo więc Wojewoda stwierdził, że mimo kolejnego zobowiązania inwestor ponownie nie udokumentował w sposób czytelny i niezbędny zakresu inwestycji, wobec czego nie było możliwe ustalenie, czy zgłoszona inwestycja narusza postanowienia m.p.z.p., jak również czy wprowadza ona zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ponadto organ odwoławczy, na podstawie zebranych materiałów, w szczególności na podstawie wyjaśnień samego inwestora złożonych w piśmie z dnia 19 maja 2021 r., stwierdził, że sporne roboty montażowe zostały wykonane (zakończone) przed dniem 29 października 2019 r., co oznacza, że montaż paneli fotowoltaicznych objętych zgłoszeniem dokonano pomimo ostatecznie wniesionego sprzeciwu.
Reasumując Sąd I instancji uznał, iż Wojewoda uwzględnił ocenę prawną i wskazania wynikające z prawomocnego wyroku Sądu przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające, ale także poczynił prawidłowe ustalenia i wnioski wskazujące, że inwestor nie uzupełnił dokumentacji w wymaganym zakresie, a nadto zgłaszane roboty zostały wykonane mimo wniesienia sprzeciwu, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta w tym zakresie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.Ł. zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że zarówno rozpoczęcie i zakończenie robót budowlanych przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, jak i pomimo wniesieniu sprzeciwu, narusza wymogi wskazane w tym przepisie, co obliguje organ do wniesienia sprzeciwu;
2) art. 30 ust. 5c p.b. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzupełnienie zgłoszenia przez inwestora w związku z wezwaniem organu, które nie pozwoliło na zweryfikowanie okoliczności niezbędnych do oceny planowanych robót obliguje organ do wniesienia sprzeciwu, gdy tymczasem zgodnie z brzmieniem tego przepisu tylko nieuzupełnienie polegające na niewykonaniu wezwania organu obliguje go do wniesienia sprzeciwu;
3) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wydanie decyzji na podstawie nie w pełni zebranego materiału dowodowego, a polegające w szczególności na uznaniu, że ponowne wezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentów wyczerpuje obowiązki organu w prowadzeniu postępowania administracyjnego i dowodowego w zakresie dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, natomiast niewystarczające w ocenie organu wyjaśnienia złożone przez inwestora czyniły niemożliwym zweryfikowanie zgodności inwestycji z miejscowym planem, gdy tymczasem organ administracji nie przeprowadził wystarczającego postępowania wyjaśniającego i dowodowego pozwalającego ocenić planowane roboty w świetle wymogów przepisów Prawa budowlanego, do czego obligują go stosowne przepisy, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi;
4) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości, podczas gdy Sąd I instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości.
Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania art. 30 ust. 5 p.b. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zatem rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 21 dni od dnia ich zgłoszenia, jak również po wniesieniu przez organ sprzeciwu, co miało miejsce w tej sprawie, stanowiło podstawę do wniesienia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu od takiego zgłoszenia.
Przesłanki zgłoszenia sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 30 ust. 6 pkt 1-3 p.b. Norma zawarta w art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. stanowi, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza (...) inne przepisy. Wskazany przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. zawiera zatem samodzielną podstawę do zgłoszenia sprzeciwu, gdy budowa narusza "inne przepisy", przy czym należy zwrócić uwagę, że ustawodawca nie sprecyzował, jak też nie określił jakie przepisy miał na uwadze. W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w określeniu "inne przepisy" powinny się mieścić przepisy uregulowane w ustawach, jeżeli z przepisów tych wynikają normy o charakterze bezwzględnie obowiązujący. Do przepisów o takim charakterze można zaliczyć między innymi przytoczony wyżej art. 30 ust. 5 p.b.
Nie jest kwestionowane w tej sprawie, iż inwestor po dokonaniu w dniu 8 marca 2019 r. zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na montażu dodatkowych paneli fotowoltaicznych o mocy elektrycznej 40 kW, pomimo wniesionego do tego zgłoszenia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu, zrealizował sporne zamierzenie, albowiem zainstalował panele fotowoltaiczne na obiekcie budowlanym w S. przy ul. [...] . Zaś do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniesie sprzeciwu w tym terminie 21 dni (art. 30 ust. 5 p.b.). Skoro więc inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych, jednak rozpoczął je pomimo wniesienia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu, właściwie zastosowano w tej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. mając na uwadze, że w sposób niesporny naruszono art. 30 ust. 5 p.b. Nie można, w okolicznościach tej sprawy, zatem skutecznie twierdzić, iż w sposób wadliwy zastosowano art. 30 ust. 5 p.b. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.
Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Wojewoda powołał art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b., który został dodany dopiero ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r. poz.471), to jednak mając na uwadze, że istniała podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na naruszenie art. 30 ust. 5 p.b., na co również powołał się w uzasadnieniu decyzji Wojewoda, uznać należało, że wskazane uchybienie pozostawało bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.
Nie znajduje uzasadnienia także kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 30 ust. 5c p.b. Stosownie do art. 30 ust. 2 p.b. w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 (oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia z uwagi na jego niekompletność właściwy organ, w trybie art. 30 ust. 5c, nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Ponadto w myśl art. 30 ust. 5d p.b. nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5, a więc terminu 21 dni na wniesienie sprzeciwu. Z przytoczonych regulacji wprost wynika, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, dokonanego zgłoszenia o brakujące dokumenty. Ponieważ kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nieuzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obliguje właściwy organ w myśl art. 30 ust. 5c p.b. do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji. Należy zauważyć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień do modyfikacji wniosku lub dokumentacji złożonej przez inwestora. To wnioskodawca jest wyłącznym dysponentem złożonego podania i wyłącznie on może dokonywać zmian w tym zakresie. Zważyć jednak trzeba, że chociaż zgłoszenie, jak już wskazano, jest w istocie oświadczeniem woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej i zarówno zgłoszenie, jak i załączone do niego szkice i rysunki nie muszą być sporządzane przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, nie oznacza to jednak dowolności w określeniu przez inwestora parametrów i lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem. Należy bowiem mieć na uwadze, że tryb zgłoszeniowy wprawdzie nie wymaga (z zastrzeżeniem wyjątków, które nie miały zastosowania w sprawie) przedkładania projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, to składany przez inwestora wniosek powinien zawierać, zgodnie z art. 30 ust. 2 p.b., dane (informacje) o planowanej inwestycji w zakresie umożliwiającym ich skonfrontowanie z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami technicznymi oraz dokonanie oceny, czy zamierzenie jest zgodne z prawem, a następnie - zweryfikowanie, czy realizacja inwestycji jest zgodna ze zgłoszeniem (por.: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2075/09, LEX nr 953026). Ponadto, skoro ustawodawca przewidział obowiązek załączenia do zgłoszenia "odpowiednich szkiców lub rysunków - w zależności od potrzeb", to tym samym nie można przyjąć, że dopuścił możliwości nieprecyzyjnego określania położenia, sposobu montażu, ilości oraz wymiarów paneli, w celu ustalenia wysokości budynku mieszkalnego po ich montażu oraz uwzględnienia zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom budynku. Prawidłowo zatem nałożono na skarżącego obowiązek uzupełniania zgłoszenia w tym zakresie, zwłaszcza, że kwestia ta została już prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 767/20, gdzie stwierdzono, że dołączona do zgłoszenia dokumentacja nie dawała podstaw do jednoznacznego ustalenia, jaki był zakres zgłoszonych przez inwestora robót, w szczególności jaka byłaby wysokość budynku a w konsekwencji nie było możliwe stwierdzenie zgodności planowanych robót z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczonej wysokości zabudowy na tym terenie. Zgodnie z powołanym wyrokiem przedłożona dokumentacja nie pozwalała również na ocenę kwestii zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wprowadzania, utrwalania bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W toku ponownie prowadzonego postępowania inwestor został wezwany do uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty niezbędne do jego oceny w zakresie zgodności z przepisami. Ponieważ przedłożona dokumentacja jest tożsama z dokumentacją, która podlegała już ocenie WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 767/20 zasadnie organ przyjął, że istniała podstawa do wniesienia w niniejszej sprawie sprzeciwu. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej niezgodne z nałożonym obowiązkiem uzupełnienie zgłoszenia, należy traktować na równi z jego nieuzupełnieniem w rozumieniu art. 30 ust. 5c p.b., bowiem wywołuje takie same skutki. Niezastosowanie się, względnie wadliwe ustosunkowanie się, do wezwania organu architektoniczno-budowlanego o uzupełnienie zgłoszenia obliguje zatem organ do wniesienia sprzeciwu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego także podniesiony zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 , art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. uznać należało, za niezasadny. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Dalsze prowadzenie postępowania dowodowego przez organy architektoniczno-budowlane byłoby niecelowe. Ocena materiału dowodowego jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Dokonując oceny materiału dowodowego organy architektoniczno-budowlane nie naruszyły zasad logiki, jak również ocena ta nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym. Możliwość przedstawienia przez skarżącego odmiennej oceny dowodów, nie oznacza, że ocena dokonana przez organ jest oceną błędną. Zebranie pełnego materiału dowodowego jest niewątpliwie obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla tej strony okoliczności. To na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Skarżący kasacyjnie miął możliwość przedłożenia dowodów, które potwierdzałyby zgodność zgłoszonej inwestycji z przepisami prawa, ale z tej możliwości nie skorzystał, stąd też kwestionowanie w skardze kasacyjnej przeprowadzonego przez organ postępowania administracyjnego nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zatem przyjęta przez Sąd pierwszej instancji konstrukcja prawna oddalenia wniesionej skargi w trybie art. 151 p.p.s.a. była całkowicie prawidłowa, albowiem wniesiona skarga inwestora nie zasługiwała na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.