II OSK 1116/05

II OSK 1116/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Eugeniusz Mzyk
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA 4276/01 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-06-01
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska ( spr. ) Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk Protokolant Krzysztof Tkacz po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA 4276/01 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "Z.", Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "P.", Ligi Ochrony Przyrody, Stowarzyszenia P. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA 4276/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargi Stowarzyszenia "Z. ", Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "P.", Ligi Ochrony Przyrody, Stowarzyszenia P. i A. K. i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.
W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, iż decyzją z dnia 4 lipca 2001 r. Nr [...] Burmistrz Gminy W. ustalił wskutek rozpatrzenia wniosku P. Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkaniowej i biurowo-usługowej wraz z ogólno dostępnymi terenami zieleni - o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w obrębie [...] zlokalizowanej przy ul. R., będącej w użytkowaniu wieczystym inwestora. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż planowana inwestycja jest zgodna z treścią obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Warszawy z dnia 28 września 1992 r., Nr XXXVI/199/92. Teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MU-27 o funkcjach mieszkaniowo-usługowych, a w ocenie organu inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 16 listopada 2001 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało również, że inwestycja została uzgodniona z innymi organami i że uzgodnienia zawierają uwarunkowania wymienione w treści decyzji, których inwestor winien przestrzegać przy realizacji inwestycji. Według ocen oddziaływania na środowisko inwestycja po spełnieniu zaleceń zawartych w ocenach i w postanowieniach uprawnionych organów uzgadniających nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko.
W konsekwencji organy obu instancji uznały, iż wniosek inwestora odpowiada wymaganiom określonym w art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Na powyższą decyzję skargę do sądu wniosły Stowarzyszenie "Z.", Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "P.", Liga Ochrony Przyrody, Stowarzyszenie P. i A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skargi są zasadne, mimo iż nie wszystkie podniesione w nich zarzuty są słuszne. Sąd podniósł, że organy obu instancji nie wykazały, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu. Organ I instancji odniósł się w uzasadnieniu decyzji jedynie do podstawowej funkcji terenu ustalonej w planie, pominął natomiast całkowicie w rozważaniach ustalenia ogólne, które to ustalenia z uwagi na lokalizację działki [...] w obrębie obszarów tworzących system wymiany i regeneracji powietrza zawierają określone nakazy i zakazy. Lokalizacja przedmiotowej działki na terenie oznaczonym w planie MU-27 nie oznacza w świetle ustaleń ogólnych planu możliwości realizowania każdej inwestycji o funkcji mieszkaniowo-usługowej. W ocenie Sądu organ był więc zobligowany do zajęcia stanowiska opartego na ocenie charakterystyki projektowanej inwestycji, sposobu zagospodarowania terenu, a także raportów czy projektowana inwestycja jest także zgodna z ustaleniami ogólnymi planu. Ustalając warunki zabudowy należało wykazać, że inwestycja nie jest emitorem zanieczyszczenia powietrza, nie stanowi bariery ograniczającej warunki przepływu powietrza z uwagi na projektowaną wysokość (7 kondygnacji i 31 m.n.p.t.) i że wymóg zachowania na działce 60% powierzchni biologicznie czynnej będzie zachowany. Sąd wywiódł, iż ani uzgodnienia projektu decyzji przez organy współdziałające, ani przedłożone raporty, nie zwalniały organu od dokonania analizy i rozstrzygnięcia o zgodności inwestycji z ustaleniami planu, w tym także ustaleniami ogólnymi.
Sąd dostrzegł także inne uchybienia, jak to, że charakterystyka inwestycji załączona do wniosku inwestora (skorygowana pismem z dnia 10 stycznia 2001 r.) określa ogólnie funkcję powierzchni naziemnej, a nie określa natomiast funkcji kondygnacji podziemnych. Istotnym uchybieniem jest niewskazanie przez inwestora sposobu rozwiązania miejsc parkingowych oraz niewskazanie sposobu zagospodarowania działki wraz z charakterystyką zabudowy i zagospodarowania terenu.
Sąd zauważył dodatkowo, iż w postanowieniu z dnia 23 listopada 2000 r. uzgadniającym projekt decyzji Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, iż inwestor przewiduje do realizacji 4.604 miejsca parkingowe w garażach podziemnych. Tymczasem stosownie do rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. W sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 584) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się parkingi samochodowe lub zespoły parkingów dla więcej niż 500 samochodów osobowych. Paragraf 3 ust. 1 pkt 53 obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza garaże lub parkingi samochodowe lub zespoły parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych. Projektowana inwestycja wymagała zatem zajęcia przez organ stanowiska w tej kwestii. Nieścisłości dotyczą także sposobu zagospodarowania terenu w kontekście bezwzględnego wymogu planu zachowania 60% powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Sądu nie ma uzasadnienia włączenie do powierzchni biologicznie czynnej obszaru wału ziemnego Fortu M., gdyż nie jest to teren inwestycji, lecz jedynie graniczy z inwestycją.
Sąd podzielił zarzut skargi A. K., iż będąc stroną bez własnej winy nie brała ona udziału w postępowaniu administracyjnym. Przez niepełne dane adresowe nie doręczono jej decyzji organów obu instancji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła P. Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skarg, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), art. 106 § 3, art. 133, art. 141 § 4S art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 41 ust. 2 pkt 1 f 2 i 4, ust 2a, ust. 3, art. 42 ust, 1, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 i 6, art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucono także naruszenie przepisów art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz art. 145 § 4 P.p.s.a. W ocenie skarżącego naruszenie tych przepisów miało wpływ na treść wyroku.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekał na podstawie niepełnych akt administracyjnych, przy czym zabrakło w aktach dokumentów takich, jak: mapa określająca granice inwestycji, materiały dotyczące ochrony środowiska (na które wskazuje Powiatowy Inspektor Sanitarny w postanowieniu uzgadniającym), czy korespondencja między Powiatowym inspektorem Sanitarnym a innymi organami. Sprawa została zatem rozpatrzona w oparciu o niepełny materiał sprawy, co narusza art. 106 § 3, art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 ii a i c P.p.s.a. Brak mapy określającej granice inwestycji prowadzi do ustalenia obszaru inwestycji samodzielnie przez WSA, co narusza art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Sąd I instancji przyjął odmienny stan faktyczny niż organy orzekające, a nie wskazał, na jakich przesłankach i dowodach oparł swoje ustalenia.
W skardze kasacyjnej podkreślono, iż część wału Fortu M. wchodzi w obszar inwestycji. W skardze kasacyjnej podniesiono także, iż w pkt 2 decyzji organu pierwszej instancji wyraźnie odniesiono się do kwestii wymiany i regeneracji powietrza. W kwestii ochrony środowiska wypowiedziały się organy współdziałające: Konserwator Przyrody, Starosta Powiatu Warszawskiego i Państwowy Inspektor Sanitarny. W sprawie zapadł także wyrok NSA z dnia 7 marca 2003 r. sygn. akt IV SA 1694/01, którym uchylono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2001 r., Nr KOC 593/Ar/01 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W powyższym orzeczeniu NSA uznał, iż z materiałów sprawy nie wynika, aby inwestycję należało zaliczyć do inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska. Ocena prawna wyrażona w wyroku jest wiążąca na mocy art. 99 Przepisów wprowadzających, którego naruszenie zarzuca się w skardze kasacyjnej. Niepodjęcie tego zagadnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie narusza dodatkowo przepis art. 141 § 4 P.p.s.a.
W skardze kasacyjnej zakwestionowano stwierdzenie Sądu, iż raporty i uzgodnienia, o których mowa, stanowią jedynie materiał dowodowy w sprawie. Takie rozumowanie narusza art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. Uzgodnienia wydane w trybie art. 106 k.p.a. nie są bowiem materiałem dowodowym w sprawie, lecz orzeczeniem podlegającym odrębnej kontroli instancyjnej i sądowej.
W odniesieniu do problemu liczby miejsc parkingowych Sąd I instancji dokonał oceny wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy, a nie samej decyzji. W skardze kasacyjnej wywiedziono także, iż A. K. nie jest stroną postępowania, gdyż jej działka nie graniczy z działką objętą inwestycją.
Pismem z dnia 29 sierpnia 2006 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło [...] Towarzystwo Zachowania Klina Napowietrzającego Warszawę, w której podniesiono, iż błędnie wliczono do obszaru powierzchni biologicznie czynnej teren Fortu M. Jest to bowiem teren objęty ochroną konserwatorską dla którego obowiązują ustalenia planu takie, jak dla terenów parkowych, tj. 100% powierzchni biologicznie czynnej pokrytej roślinnością.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie pismem z dnia 31 sierpnia 2005 r. popiera tę skargę w całości. Podniesiono w niej, iż zmiana stanu prawnego uniemożliwia zakończenie postępowania administracyjnego i podjęcie inwestycji w trybie obowiązującym w dniu złożenia wniosku przez inwestora. Uchylenie decyzji po upływie 3, 5 roku bez odniesienia się do zagadnienia upływu czasu, podważa zasadę zaufania obywateli do sądów, określoną w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Pismem z dnia 5 września 2005 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Stowarzyszenie P., wnosząc o jej oddalenie. Stowarzyszenie wniosło o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych. Zwrócono uwagę na fakt, iż w dniu 23 listopada 2000 r. inwestor złożył nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak zatem w aktach sprawy poprzednio złożonego wniosku z dnia 23 sierpnia 2000 r. nie stanowi braku w materiale dowodowym. Podkreślono, iż Sąd I instancji miał pełny i prawidłowy ogląd rozpatrywanej sprawy, a dokumenty zgromadzone w aktach pozwoliły na właściwą ocenę zaskarżonych decyzji.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył także, pismem z dnia 6 września 2005 r. J. D. działający w imieniu Stowarzyszenia Z. Wniósł o jej nieuwzględnienie, podnosząc, że decyzje były oparte na niezgodnych z prawem i szkodliwych dla środowiska i dla centrum miasta twierdzeniach, opiniach i postanowieniach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 i lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 106 § 3, 133, 141 § 4S 145 § 1 ust. 1 pkt 1a, b, c i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 20Ó2 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 41 ust. 2 pkt 1, 2S 4S ust 2a? art. 42 ust 1, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 28, 145 § 1 pkt 4 i 6 i 146 § 2 kpa, a także art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sformułowane w skardze zarzuty sprowadzają się w istocie do naruszenia przez sąd przepisów prawa procesowego, które to naruszenia, według wnoszącego skargę kasacyjną, miały wpływ na treść kwestionowanego wyroku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te uznać należy za bezzasadne. Stosownie do brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd skargi na wydane, przez organy administracji orzeczenie następuje w przypadku stwierdzenia, iż orzeczenie to narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienie postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
1. Uchylając zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał jako przyczynę naruszenie przez organy administracji przepisu prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania.
Występująca ze skargą do sądu A. K. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją mimo iż posiadała ona przymiot strony.
Kwestionując w skardze kasacyjnej stanowisko sądu w tym względzie wnoszący skargę kasacyjną prezentuje pogląd, iż A. K. nie przysługuje przymiot: strony. Powołuje się przy tym na dokumenty, które nie były dołączone do akt administracyjnych przedłożonych sądowi. Zauważyć w tym miejscu należy, że wskazanie A. K. w wykazie podmiotów, które należy zawiadomić o wszczęciu postępowania oraz w rozdzielnikach orzeczeń jak również podejmowane próby doręczenie jej decyzji organu I i II instancji świadczą o tym, iż traktowana była ona przez organy jako strona postępowania. Niedoręczenie jej ww. orzeczeń z uwagi na brak pełnego adresu jest natomiast uchybieniem, które stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Za chybione, w tym względzie, należy uznać zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenie, że "nawet gdyby A. K. była stroną a pozostałe zarzuty WSA nie były trafne to zgodnie żart. 146 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 pkt b P.p.s.a. brak było podstaw do uchylenia wyroku". Artykuł 146 § 2 kpa odnosi się wyłącznie do prowadzonego przez organy postępowania wznowieniowego i pozostaje bez jakiegokolwiek związku z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.
2. Nie okazały się również trafne zarzuty naruszenia przez sąd wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania (art. 106 § 3, 133, 141 § 4 i 145 § 1 ust. 1 P.p.s.a.).
Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Tak więc badaniu przez sąd podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Przedmiotem oceny sądu była w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkaniowej i biurowo-usługowej wraz z ogólno dostępnymi terenami zieleni - o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej oraz infrastrukturą towarzyszącą
Podstawową zatem kwestią, którą winny organy administracji wyjaśnić przed wydaniem decyzji było czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Planem tym był w dacie orzekania przez organ odwoławczy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy (zatwierdzony uchwałą Rady Warszawy nr XXXI! 199/92 z dnia 28 września 1992 r.). Poza sporem jest, że planowana inwestycja usytuowana została na terenie położonym na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MU.27. o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. Z ustaleń ogólnych planu (nr 11) wynika też, że teren znajduje się w obrębie obszarów tworzących system wymiany i regeneracji powietrza gdzie obowiązuje zakaz lokalizowania wszelkich emitorów zanieczyszczeń powietrza, zakaz lokalizowania barier mechanicznych i termicznych, ograniczających w sposób znaczący warunki przepływu mas powietrza, nakaz traktowania wszelkich inwestycji jako mogących spowodować pogorszenie stanu środowiska.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organy administracji nie wykazały, iż projektowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami planu, w szczególności z jego warunkami zawartymi w ustaleniach ogólnych.
W niniejszej sprawie od chwili wszczęcia postępowania administracyjnego występowały strony prezentujące sprzeczne interesy, mimo to organy administracji nie przeprowadziły analizy tych interesów, nie odniosły się do zarzutów podnoszonych w pismach procesowych. Lakoniczne i odwołujące się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadnienia organu I i II instancji nie spełniają wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Pozbawione takiej oceny i wyjaśnienia uzasadnienie uchybia art. 107 § 3 k.p.a. na co trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Podstawową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestią było czy planowana inwestycja, z uwagi na jej wielkość, może zostać usytuowana na terenie obszaru tworzącego system wymiany i regeneracji powietrza dla Warszawy. Inaczej mówiąc, czy stanowi ona barierę mechaniczną i termiczną ograniczającą w sposób znaczący warunki przepływu mas powietrza. Podzielić należy stanowisko sądu, że przeprowadzone postępowanie administracyjne powyższej kwestii nie wyjaśnia, Rozstrzygające znaczenie ma w niniejszej sprawie uzgodnienie w zakresie ochrony środowiska. Takiego uzgodnienia nie ma. Postanowienie Starosty Powiatu W. z dnia 5 lutego 2001 r. z uwagi na uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2003 r. - decyzji organu odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2002 r. - nie jest ostateczne. Trafnie też Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że skoro postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w dniu 23 listopada 2000 r. to wydane w tym samym dniu postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie jest możliwe do zaakceptowania. Z treści art. 106 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że postępowanie uzgodnieniowe jest ściśle powiązane z postępowaniem w sprawie wydania decyzji głównej, wobec czego nie może zostać wszczęte przed datą wszczęcia postępowania zasadniczego.
Wbrew stanowisku skarżącego nie sposób zakwestionować w tej sytuacji stwierdzenia sądu, iż wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska organu stanowi przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. co również czyniło koniecznym z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. - uchylenie kontrolnej decyzji.
3. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, iż zarzut ten jest bezzasadny. Wyrokiem z dnia 7 marca 2003 r. (IV SA 1694/01) uchylone zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2001 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania tereny dla wskazanej wyżej inwestycji w zakresie ochrony środowiska.
Treść uzasadnienia cyt. wyroku wydanego w innej sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, iż sąd wyraził pogląd, że przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Uchylając postanowienie z dnia 18 kwietnia 2001 r. Sąd zobowiązał organ jedynie do wyjaśnienia tej kwestii, albowiem warunkowała ona uprawnienie organów do orzekania w niniejszej sprawie.
4. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut, iż Sąd orzekał w oparciu o niepełny materiał sprawy. W warunkach niniejszej sprawy jest on o tyle Niezrozumiały, że skargą kasacyjną został zakwestionowany wyrok uchylający decyzje, a nie oddalający skargi.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie sprawy, zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy i przedstawienie go wraz z aktami Sądowi w przypadku zaskarżenia decyzji. W tej sytuacji ewentualne braki w materiale dowodowym sprawy tym bardziej czyniły zasadnym uwzględnienie skarg.
Mając na uwadze powyższe, skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.