II OSK 1114/06

II OSK 1114/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-08-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /sprawozdawca/
Bożena Walentynowicz /przewodniczący/
Jerzy Solarski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 232/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-04-25
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 189
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Jerzy Solarski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 232/06 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenia terminu przy wydawaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę postanawia uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] ([...]), wydane w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie terminu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 232/06 uchylił zaskarżone postanowienie.
Jak wynika z przedstawionych akt, Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 11 października 2005 r. (RR.XIII.MN.7119-2-56-05) wydanym na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 35 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) wymierzył prezydentowi Miasta K. karę w wysokości 39 000 zł za 78 dni zwłoki w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z infrastrukturą techniczną przy ul. P. na działce nr [...] obręb [...] w K.
Z ustaleń organu wynika, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 30 lipca 2003 r. a decyzja w tej sprawie została wydana w dniu 31 grudnia 2003 r.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia Prezydenta Miasta K. na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2005 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i nałożył na Prezydenta Miasta K. karę pieniężną w wysokości 38 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r. powyższe postanowienie, uwzględniając skargę, doszedł do przekonania, że jeszcze inne okresy postępowania, nieuwzględnione przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, powinny podlegać odliczeniu od terminu, w którym winna być wydana decyzja o pozwoleniu na budowę.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1, 3, 6 i 8 Prawa budowlanego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Wskazując w skardze kasacyjnej na powyższą podstawę, wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu natomiast bierze pod uwagę okoliczności nieważności postępowania sądowego określone w § 2 tego przepisu, które należy rozważyć, czy nie zachodzą w danej sprawie, w pierwszej kolejności przed rozpoznaniem zarzutów skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie ma miejsce przesłanka nieważności postępowania zamieszczona w art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. – niedopuszczalność drogi sądowej.
W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, że z dniem 31 maja 2004 r. przepis art. 35 Prawa budowlanego został zmieniony ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888), powołanej dalej jako ustawa zmieniająca. Powyższy fakt ma znaczenie w sprawie, ponieważ decyzja z dnia 31 grudnia 2003 r. o pozwoleniu na budowę, wydana z przekroczeniem terminu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku, zapadła przed datą wejścia w życie powyższej nowelizacji Prawa budowlanego. Natomiast postanowienia wymierzające Prezydentowi Miasta K. karę pieniężną za zwłokę w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały wydane po dniu 31 maja 2004 r., tj. dniu wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej.
Kara pieniężna wymierzana organowi administracji architektoniczno-budowlanej za zwłokę w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego), ma charakter sankcji administracyjnej za naruszenie przepisów prawa administracyjnego, przy jej wymierzaniu należy stosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc w dacie kiedy to naruszenie prawa miało miejsce, a nie przepisy późniejsze w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania o wymierzenie kary. Wynika to również z przepisu przejściowego art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej.
Przyjęcie odmiennego stanowiska, zgodnie z którym stosuje się do wymierzania kary pieniężnej organom przepisy obowiązujące w dacie wszczęcia tego postępowania, a nie przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (data naruszenia prawa) oznaczałoby złamanie zasady lex retro non agit (uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 3, poz. 71).
Ponieważ z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r.) nie wynikało w jakiej formie ma być wymierzona organowi kara pieniężna i czy służy od tego środek odwoławczy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 123 k.p.a. należało przyjąć, że organ wyższego stopnia wymierza karę w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie a tym samym i skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie, pomimo błędnych pouczeń organów, droga sądowa była niedopuszczalna w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (patrz postanowienie NSA z 30 września 2005 r. II OSK 989/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 22).
Inaczej przedstawia się sytuacja w sprawach, w których decyzja o pozwoleniu na budowę i postanowienie o wymierzeniu kary organowi za zwłokę w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały wydane po dniu 31 maja 2004 r., kiedy to zostało zmienione brzmienie art. 35 Prawa budowlanego, zgodnie z którym karę wymierza się w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, a więc i skarga do sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.