II OSK 1106/24

II OSK 1106/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Jerzy Siegień /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1205/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-12-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 7, art. 30b, art. 31a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184, art. 182 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1205/23 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 lipca 2023 r., nr WI-I.7840.24.3.2022.BG/MS w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1205/23 oddalił skargę M. Z. na decyzję Wojewody [...] z 11 lipca 2023 r., nr WI-I.7840.24.3.2022.BG/MS w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Starosta [...], rozpoznając ponowny raz sprawę, decyzją z 12 kwietnia 2022 r., nr 21/2022, na podstawie art. 28, art. 30b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), udzielił O. G. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości D., gm. T..
Starosta wskazał, że O. G. wnioskiem z 5 lutego 2021 r. wystąpiła o rozbiórkę ww. budynku. Decyzją z 25 marca 2021 r. Starosta przychylił się do żądania wnioskodawczyni. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. Z. – właścicielka działki i budynku na sąsiedniej działce nr [...] w miejscowości D.. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 6 sierpnia 2021 r. uchylił w całości powyższą decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wskazując elementy konieczne do uzupełnienia w przedłożonej dokumentacji. W trakcie prowadzenia ponownego postępowania przed organem pierwszej instancji O. G. (dalej: "wnioskodawczyni", "inwestor") przedłożyła w dniu 17 grudnia 2021 r. projekt rozbiórki budynku mieszkalnego wraz z ekspertyzą techniczną budynku. Następnie, pismem z 1 lutego 2022 r. inwestorka poinformowała organ, że wskutek działania silnych wiatrów przedmiotowy budynek uległ częściowemu zawaleniu, a przeważająca część konstrukcji i innych elementów budynku stanowi bezpośrednie zagrożenie dla ludzi i mienia. Do powyższego pisma dołączyła ekspertyzę stanu technicznego budynku po działaniu żywiołów. Powołując się zatem na art. 31a ustawy - Prawo budowlane inwestorka stwierdziła, że w tej sytuacji została zmuszona do podjęcia kroków mających na celu ochronę zdrowia i życia ludzi oraz nienaruszalność mienia i niezwłocznie przystąpiła do usunięcia zagrożenia wynikającego z zawalenia budynku, zawiadamiając tym samym organ o wykonywaniu rozbiórki i wnosząc o wykonanie pilnej kontroli.
Biorąc zatem pod uwagę całość przedłożonej przez inwestorkę dokumentacji i składane w sprawie wyjaśnienia Starosta stwierdził, że brak połączenia konstrukcji obydwu budynków (ścian, fundamentów, konstrukcji dachu) oraz pozostawienie w gruncie części przygranicznej fundamentu budynku rozbieranego nie wpłynie na bezpieczeństwo budynku na dz. nr [...], pod warunkiem prowadzenia robót rozbiórkowych w sposób opisany w projekcie rozbiórki. Dlatego też decyzją z 12 kwietnia 2022 r. Starosta udzielił inwestorce wnioskowanego zezwolenia na rozbiórkę uznając, że przedłożyła ona adekwatny projekt rozbiórki, sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, spełniając tym samym formalne wymogi wniosku o rozbiórkę.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. Z. (dalej: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") wnosząc o jej uchylenie.
Wojewoda [...] decyzją z 11 lipca 2023 r., nr WI-I.7840.24.3.2022.BG/MS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.
Wojewoda wskazał, że w dniu 17 lutego 2022 r. PINB przeprowadził kontrolę na terenie działki inwestorki, podczas której stwierdzono brak istniejącego tam wcześniej objętego wnioskiem o rozbiórkę drewnianego budynku mieszkalnego, który przylegał bezpośrednio przy granicy do istniejącego na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego murowanego. Do pisma dołączona została dokumentacja fotograficzna, na której widoczna jest pozostawiona po budynku ściana fundamentowa z cegły pełnej, a ściana budynku na działce sąsiedniej jest pełna, nie posiada żadnych otworów. Podczas oględzin stwierdzono, że teren został uporządkowany i wyrównany. Inwestorka oświadczyła, że w wyniku silnych podmuchów wiatru zawaliła się konstrukcja dachu wraz z jego poszyciem i uszkodziła częściowo konstrukcję budynku, tj. ściany i strop. Na skutek zniszczeń uszkodzony budynek zagrażał bezpieczeństwu ludzi i mienia, w związku z zaistniałym zagrożeniem inwestorka postanowiła rozebrać budynek przed uzyskaniem pozwolenia, zawiadamiając o tym fakcie Starostę [...].
Wskazano również, że podczas początkowej fazy prac rozbiórkowych był obecny autor ekspertyzy technicznej i projektu budowlanego, który posiada stosowne uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń. Podczas wizji lokalnej w terenie ekspert zeznał, że podczas prac rozbiórkowych potwierdziły się wnioski zawarte w jego ekspertyzie, iż budynki mieszkalne przylegające do siebie ścianami szczytowymi były niezależne konstrukcyjnie, także w zakresie pokrycia dachowego, co umożliwiło przeprowadzenie rozbiórki drewnianego budynku bez ingerencji i oddziaływania na budynek sąsiedni. Roboty rozbiórkowe zostały wykonane w niezbędnym zakresie koniecznym do zachowania bezpieczeństwa na działce inwestycyjnej, jak i przyległych do niej działek oraz na drodze wojewódzkiej. Organ odwoławczy zauważył także, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji materiał dowodowy uzupełniony został o kolejną ekspertyzę techniczną, z której treści, a także załączonych zdjęć wynika, że obiekt faktycznie znajdował się w bardzo złym stanie technicznym zagrażającym bezpieczeństwu ludzi i mienia, co w ocenie organu odwoławczego uzasadniało zastosowanie art. 31a ustawy - Prawo budowlane.
Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania podważających wiarygodność ekspertyzy Wojewoda wskazał, że za jej prawidłowość odpowiada projektant, posiadający odpowiednie uprawnienia. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu, że w wyniku wykonania przedmiotowej rozbiórki budynek skarżącej nie jest chroniony przed niekorzystnym wpływem warunków atmosferycznych, w szczególności poprzez możliwość zerwania pokrycia dachowego, które nie posiada ochrony przed wiatrem oraz poprzez brak izolacji ściany szczytowej, Wojewoda zauważył, że za utrzymanie budynku w dobrym stanie technicznym odpowiada właściciel budynku.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła M. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem z 5 grudnia 2023 r. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. Sąd podzielił w całości stanowisko organów obu instancji o spełnieniu przesłanek do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zły stan techniczny przedmiotowego budynku był niewątpliwy i został potwierdzony w trzech niezależnych ekspertyzach technicznych, wykonanych przez osoby legitymujące się uprawnieniami do ich sporządzenia. Wynika z nich jednogłośnie, że budynek znajdował się w niedostatecznym stanie technicznym i nie nadawał się do dalszego użytkowania. Ustalenia te potwierdza najlepiej fakt, że w trakcie postępowania administracyjnego budynek uległ zawaleniu na skutek silnego wiatru, zmuszając inwestorkę do jego rozebrania przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, do czego uprawniał ją art. 31a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.
Sąd stwierdził zatem, że przedłożona przez inwestorkę dokumentacja była kompletna, gdyż zawierała opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz projekt rozbiórki i oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikającym z prawa własności. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie było podstaw do zablokowania rozbiórki, która i tak była już faktem dokonanym. Inwestorka bowiem, kierując się spoczywającą na niej odpowiedzialnością za stan techniczny budynku, rozebrała częściowo zawalony już budynek, usuwając stworzone przez niego bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącej Sąd wskazał, że z treści kwestionowanej przez nią ekspertyzy z marca 2021 r. wynika, że autor tej ekspertyzy dokonał oględzin przedmiotowego budynku. Sąd zauważył również, że inwestor nie musi legitymować się zgodą właściciela sąsiedniej nieruchomości, aby uzyskać decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu. Ponadto Sąd stwierdził, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w związku z prowadzoną rozbiórką budynek skarżącej wymagać będzie wykonania określnych robót budowlanych (związanych np. z koniecznością wykonania ocieplenia), nie stanowi przeszkody do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku, należącego do inwestorki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. Z.. Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzuciła mu naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 6 oraz art. 30b ust. 3 pkt 1 oraz 4 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 180 pkt 3 oraz § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) poprzez jego niezastosowanie i brak dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja administracyjna oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji udzielała pozwolenia na rozbiórkę części jednego budynku, w szczególności części wspólnego dachu, której realizacja naruszy uzasadnione interesy skarżącej, bez jej zgody, a ponadto pozostała po rozbiórce część wspólnego dotąd dachu, to jest pokrycie dachowe nie będzie posiadać ochrony przed porywami wiatru (brak wiatrownicy) i może zostać zerwane na skutek gwałtownych porywów wiatru, a poza tym ściana, która dotychczas pełniła funkcję ściany działowej, będzie musiała pełnić funkcję ściany szczytowej, pomimo iż nie posiada izolacji oraz warstwy tynku (ponieważ dotychczas stanowiła ścianę wewnątrz budynku, pod istniejącym przed rozbiórką wspólnym dachem);
2) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji błędów w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji w kontrolowanej sprawie, w szczególności przez:
- błędne ustalenie zakresu oddziaływania planowanej rozbiórki, w wyniku której pozostała po rozbiórce część budynku nie jest chroniona przed niekorzystnym wpływem warunków atmosferycznych,
- zaakceptowanie uznania mocy dowodowej nierzetelnej ekspertyzy technicznej autorstwa J. L., który nie dokonał nawet oględzin przedmiotu swojej ekspertyzy,
- odmowę przyznania mocy dowodowej dokumentowi pod nazwą: "Ocena stanu technicznego ściany zewnętrznej – szczytowej od strony północnej budynku mieszkalnego jednorodzinnego", autorstwa inż. K. B., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, z treści którego jednoznacznie wynika, że w wyniku wykonania rozbiórki pozostała po rozbiórce część budynku, będąca własnością skarżącej nie jest chroniona przed niekorzystnym wpływem warunków atmosferycznych, ponieważ: pokrycie dachowe nie posiada obecnie ochrony przed porywami wiatru (brak wiatrownicy) i może zostać zerwane na skutek gwałtownych porywów wiatru, a poza tym ściana szczytowa nie posiada izolacji oraz warstwy tynku (dotychczas stanowiła ścianę wewnątrz budynku, pod istniejącym przed rozbiórką wspólnym dachem),
- brak przeprowadzenia przez organ administracji publicznej z urzędu dowodu z opinii biegłego posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjnej, w celu ustalenia, które z wykluczających się wniosków przedłożonych przez strony opinii prywatnych odpowiadają rzeczywistości;
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu wyroku własnej argumentacji Sądu uzasadniającej dlaczego szereg zarzutów przedstawionych w skardze, a dotyczących odmowy przez Wojewodę [...] przyznania mocy dowodowej dokumentowi pod nazwą: "Ocena stanu technicznego ściany zewnętrznej – szczytowej od strony północnej budynku mieszkalnego jednorodzinnego", autorstwa inż. K. B., Sąd uznał za chybione, nie przedstawiając w tym zakresie własnego stanowiska, tylko odwołując się do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co powoduje, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie poddaje się kontroli instancyjnej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 6 oraz art. 30b ust. 3 pkt 1 oraz 4 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 180 pkt 3 oraz § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazać bowiem należy, że rozbiórka obiektu budowlanego (w niniejszej sprawie budynku mieszkalnego) zaliczona została do kategorii robót budowlanych – art. 3 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przez roboty budowlane – należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. A zatem rozbiórka obiektu budowlanego nie jest budową, której definicja uregulowana została w art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei art. 5 ustawy – Prawo budowlane dotyczy zasad projektowania, budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Przepis ten nie dotyczy zatem rozbiórki obiektów budowlanych. Ponadto w związku z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Tak więc przepisy tego rozporządzenia, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji nie mógł zatem naruszyć art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 180 pkt 3 oraz § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez ich niezastosowanie.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 30b ust. 3 pkt 1 oraz 4 ustawy – Prawo budowlane, zauważyć należy, że zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy – Prawo budowlane rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 30b ust. 3 ww. ustawy do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb. Przy czym wskazana w art. 30b ust. 3 pkt 1 zgoda właściciela obiektu budowlanego, dotyczy zgody właściciela obiektu podlegającego rozbiórce, która w niniejszej sprawie jest bezsporna, a nie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. A zatem, aby uzyskać pozwolenie na rozbiórkę inwestor nie musi legitymować się zgodą właściciela sąsiedniej nieruchomości, nawet jeśli obiekt przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działek czy też przylega do budynku, usytuowanego na sąsiedniej działce. A zatem wszelkie zagadnienia dotyczące wpływu projektowanych robót rozbiórkowych na budynek skarżącej kasacyjnie mogły być rozważane jedynie w kontekście opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 30b ust. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowalne). Sąd pierwszej instancji słusznie uznał informację w tym zakresie, zamieszczoną w projekcie rozbiórki za wystraczającą. Projektant opisał bowiem dokładnie zarówno sposób wykonania rozbiórki jak i elementy budynku jej podlegające oraz wskazał jednoznacznie, że budynki mieszkalne przylegające do siebie ścianami szczytowymi były niezależne konstrukcyjnie, także w zakresie pokrycia dachowego, co umożliwiło przeprowadzenie rozbiórki drewnianego budynku bez ingerencji i oddziaływania na budynek sąsiedni. Ponadto z przedłożonych ekspertyz wynikało także, że stan techniczny budynku podlegającego rozbiórce zagrażał także budynkowi skarżącej kasacyjnie, tak więc wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku, którego rozbiórka była już faktem dokonanym z racji mającego w sprawie zastosowania art. 31a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, służyło niewątpliwie zapewnieniu bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Za nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym uznać więc należy twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że kwestionowane pozwolenie na rozbiórkę dotyczyło części jednego budynku, w szczególności części wspólnego dachu. Z przedłożonych do akt sprawy trzech niezależnych ekspertyz technicznych, wykonanych przez osoby legitymujące się uprawnieniami do ich sporządzenia, tj. ekspertyzy technicznej z marca 2021 r. wykonanej przez inż. J. L., projektu rozbiórki przedmiotowego budynku wraz z ekspertyzą techniczną budynku opracowanego przez mgr. inż. J. S. przedłożonego w grudniu 2021 r., jak też ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w kontekście działania żywiołu (wiatru) i wystąpienia zawalenia konstrukcji opracowanej przez mgr. inż. J. S., a przedłożonej w lutym 2022 r., wynika bezsprzecznie, że oba budynki mieszkalne: budynek skarżącej kasacyjnie i budynek podlegający rozbiórce przylegające do siebie ścianami szczytowymi były niezależne konstrukcyjnie, zarówno w zakresie ścian (konstrukcji nośnych), fundamentów, jak i konstrukcji dachu. Nie stwierdzono bowiem sztywnego połączenia ani poszycia dachowego, ani konstrukcji nośnych obu dachów. Oba dachy, zarówno poszycia jak i konstrukcja są elementami wzajemnie od siebie niezależnymi i rozbiórka dachu na budynku drewnianym nie będzie mieć negatywnego wpływu na budynek sąsiedni (nie zmieni to schematu statycznego ani układu obciążeń budynku nie objętego rozbiórką). Wnioski z przedłożonych ekspertyz poparte zostały szczegółowym materiałem zdjęciowym wskazującym, że oba budynki są konstrukcjami wzajemnie od siebie niezależnymi. Stanowisko to potwierdzone zostało także podczas kontroli przeprowadzonej w związku ze zgłoszeniem rozbiórki przez PINB na terenie działki inwestora. Niezależność konstrukcyjna obu budynków, w tym także w zakresie pokrycia dachowego, umożliwiło przeprowadzenie rozbiórki drewnianego budynku bez ingerencji i oddziaływania na budynek sąsiedni znajdujący się na działce nr [...] (działce skarżącej kasacyjnie). Ponadto z przedłożonych ekspertyz i zawartych w nich zdjęć fotograficznych, w tym zdjęć uszkodzonego budynku po działaniu żywiołu (wiatru), niewątpliwie wynika, że budynek drewniany faktycznie znajdował się w bardzo złym stanie technicznym zagrażającym bezpieczeństwu ludzi i mienia, co uzasadniało zastosowanie przez inwestora art. 31a ustawy – Prawo budowlane.
A zatem podnoszona okoliczność, że w związku z prowadzoną rozbiórką budynek skarżącej będzie wymagał wykonania określonych robót budowalnych, związanych np. z koniecznością wykonania izolacji, docieplenia, położenia warstwy tynku ściany szczytowej, która przylegała dotychczas do rozebranego budynku, nie świadczy o tym, że rozebrany budynek był częścią budynku skarżącej kasacyjnie. Kwestie odpowiedniego zabezpieczenia budynku skarżącej kasacyjnie przed działaniem niekorzystnych warunków atmosferycznych związane są bowiem z właściwym utrzymaniem obiektu przez skarżącą kasacyjnie. Zgodnie z art. 61 ustawy – Prawo budowlane obowiązek właściwego utrzymania i użytkowania obiektu spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego.
A zatem ani przedłożone do akt sprawy ekspertyzy techniczne sporządzone przez osoby legitymujące się niezbędnymi uprawnieniami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, ani postępowanie przed PINB, nie potwierdziły naruszenia prawa przez inwestora, w tym naruszenia interesów prawnych skarżącej kasacyjnie. Odmienne przekonanie skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy (zawalenie się obiektu, konieczność usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia), przy spełnieniu warunków uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu, nie mogło stanowić podstawy dla wydania decyzji odmownej.
Powyższe powoduje, że za niezasadne uznać należy też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy zgromadziły i oceniły zebrany materiał dowodowy. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, które nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie ekspertyza techniczna z marca 2021 r. opracowana przez inż. J. L., została wykonana po dokonaniu wizji lokalnej obiektu, co wynika z treści ekspertyzy i załączonych fotografii. W ekspertyzie tej zawarto bowiem szczegółowy opis budynku, poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz ocenę stanu technicznego budynku. Podkreślić także należy, że wyrażone w tej ekspertyzie opinie, że "budynek nadaje się tylko do rozbiórki" oraz że "oba budynki od fundamentów aż po pokrycie dachowe są oddzielone konstrukcyjnie poprzez ściany, konstrukcje dachu oraz pokrycia dachowe" znajdują potwierdzenie w dwóch kolejnych ekspertyzach z grudnia 2021 r. oraz z lutego 2022 r. Natomiast kwestie dotyczące braku ochrony budynku skarżącej kasacyjnie (ściany szczytowej budynku) przed niekorzystnym wpływem warunków atmosferycznych pozostawały poza zakresem niniejszego postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektu, gdyż są to kwestie dotyczące właściwego utrzymania obiektu przez jego właściciela. Ponadto wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ nie miał obowiązku przeprowadzenia z urzędu opinii biegłego. Powołanie biegłego w trybie art. 84 k.p.a. jest bowiem wymagane w sytuacji, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, a zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na rozstrzygnięcie sprawy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż zgromadzony materiał dowodowy obejmuje ekspertyzy osób posiadających niezbędne uprawnienia budowlane, w tym konstrukcyjno-budowlane, które stanowiły wiarygodny dowód w niniejszej sprawie.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga bowiem szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.