II OSK 1101/25

II OSK 1101/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Leszek Kiermaszek /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Wr 738/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2025-02-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 79a, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 190, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Wr 738/24 w sprawie ze skargi Koła Łowieckiego "[...]" [...] na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 26 października 2022 r. nr IF-O.7840.134.2021.RCH2 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 738/24 w wyniku ponownego rozpoznania sprawy ze skargi Koła Łowieckiego "[...]" [...] (dalej: skarżący") na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: "Wojewoda" bądź "organ odwoławczy") z dnia 26 października 2022 r., nr IF-O.7840.134.2021.RCH2 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Bolesławieckiego (dalej: "Starosta") z dnia 31 grudnia 2020 r., nr 1094 oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W dniu 29 czerwca 2020 r. do Starosty wpłynął wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na budowę budynku parterowego, magazynowego (do przechowania narzędzi i drobnego sprzętu rolniczego), wolnostojącego G325 L według projektu typowego, na działce nr [...], obręb [...], w jednostce ewidencyjnej [...].
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2020 r. Starosta zobowiązał inwestora do przedłożenia dokumentów potwierdzających prowadzenie gospodarstwa rolnego na terenie gminy [...] celem usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym.
W odpowiedzi na wezwanie inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany oraz informację z "bazy internetowej regon", że stanowi osobę prawną prowadząca działalność przeważającą o kodzie PKD 0170Z. Działalność ta stanowi łowiectwo i pozyskiwanie zwierząt łownych, włączając działalność usługową. Sekcja ta obejmuje również działalność związaną z eksploatacją naturalnych zasobów roślinnych i zwierzęcych, uprawą zbóż i innych roślin uprawnych, chowem i hodowlą zwierząt, pozyskiwaniem drewna i surowców leśnych, pozyskiwaniem zwierząt lub produktów zwierzęcych z gospodarstw rolnych lub ich naturalnego środowiska.
Kolejnym postanowieniem z dnia 5 października 2020 r. Starosta zobowiązał skarżącego do uzupełnienia projektu budowlanego o informację, czy na działce znajduje się zabudowa zagrodowa oraz wyjaśnienie, czy przedmiotowy budynek będzie stanowić uzupełnienie istniejącej zagrody. Z kolei postanowieniem z dnia 16 listopada 2022 r. Starosta zobowiązał skarżącego do wskazania elementów istniejącej zabudowy jednocześnie przytaczając definicję zabudowy zagrodowej zawartą w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.; dalej: "rozporządzenie").
Przy pismach z 2 listopada oraz 10 grudnia 2020 r. inwestor uzupełnił projekt budowlany.
Decyzją z dnia 31 grudnia 2020 r., nr 1094 Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę budynku magazynowego. Uznał, że inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów otwartych gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...], nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]). Wskazał, że projektowany budynek, ze względu na brak zabudowy mieszkaniowej, nie stanowi zabudowy zagrodowej typu farmerskiego.
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji wniesionego przez skarżącego Wojewoda decyzją z dnia 26 października 2022 r., nr IF-O.7840.134.2021.RCH2, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, ze zm.; dalej: p.b."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko Starosty o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniósł skarżący domagając się uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenia podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 884/22 uchylił obie decyzje. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od tego wyroku, wywiedzionej przez Wojewodę, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1535/23 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę sądowi do ponownego rozpoznania oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.
Ponownie rozpoznając sprawę WSA we Wrocławiu przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 18 lutego 2025 r. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie odniosły się do wszystkich istotnych dla sprawy kwestii oraz nie poczyniły wystarczających ustaleń stanu faktycznego i prawnego sprawy, czym naruszyły art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 79a i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W efekcie organy te dokonały nieprawidłowej oceny zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu miejscowego.
Sąd podniósł, że kluczowa w tej sprawie była wykładnia § 10 ust. 4 planu miejscowego w zakresie użytego w nim pojęcia "zabudowy zagrodowej typu farmerskiego", przy czym zaznaczył, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w planie miejscowym. Wpierw stwierdził, że definicja przewidziana w § 3 pkt 3 rozporządzenia nie może być uznana za definicję legalną "zabudowy zagrodowej", po czym jednak opowiedział się za stanowiskiem, zgodnie z którym organy nadzoru budowlanego są uprawnione do uwzględnienia definicji określonej w tym przepisie rozporządzenia przy ocenie charakteru zaprojektowanego obiektu budowlanego.
Dalej Sąd stwierdził, że organy nie przeprowadziły oceny, czy projektowany budynek - w kontekście wcześniej wykonanej zabudowy gospodarczej - stanowi realizację zabudowy zagrodowej typu farmerskiego, odpowiadającej określonemu w obowiązującym planie miejscowym przeznaczeniu i sposobowi zagospodarowania terenu. Za aktualne uznał natomiast stanowisko zawarte we własnym wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 739/13, wydanym w sprawie dotyczącej innego budynku położonego na działce nr [...], nakazujące organom nadzoru budowlanego wyjaśnienie tego, czy wzniesiona na tej działce wiata magazynowa istotnie służy skarżącemu do prowadzenia gospodarki rolnej oraz czy i jakie znaczenie dla tej gospodarki ma wiata uwzględniając jej magazynowe przeznaczenie, gdyż według twierdzeń skarżącego nie prowadzi on produkcji towarowej, lecz gospodarkę rolną na swoje potrzeby (zbiory przeznacza na dokarmianie zwierzyny w okresie zimowym, prowadzi poletko zgryzowe dla zwierzyny mające uchronić uprawy miejscowych rolników przed nadmiernymi szkodami wyrządzonymi przez zwierzynę, zbiera płody rolne przechowywane w postaci snopków zboża jak np. owies i jęczmień). Sąd wskazał, że skoro z dowodów zaoferowanych przez skarżącego wynika, iż po wydaniu wyroku z 15 stycznia 2014 r. doszło do zalegalizowania wiaty magazynowej, jako elementu zabudowy zagrodowej posadowionej zgodnie z postanowieniami planu miejscowego, to okoliczność tę organy obowiązane były uwzględnić przy ocenie zgodności zamierzenia budowlanego z zapisami planu miejscowego, czego jednak nie uczyniły.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie rozważył również, czy w rzeczywistości istnieje powiązanie planowanej inwestycji z działalnością rolniczą prowadzoną przez skarżącego oraz nie wyjaśnił dlaczego uznał, że konkretne obiekty mają charakter zabudowy zagrodowej bądź takiego charakteru nie mają, a planowana zabudowa spełnia funkcję zabudowy zagrodowej bądź nie. Sąd zwrócił uwagę, że żaden z organów nie odniósł się do charakteru podstawowej działalności skarżącego, jaką jest gospodarka łowiecka, prowadzona na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1082, ze zm.).
W ocenie Sądu powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem obu decyzji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 190 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi niezgodnie z zakresem rozpoznania sprawy ustalonym przez NSA w wyroku z 30 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1535/23, tj. bez dokonania oceny stanowiska Wojewody co do zgodności planowanej zabudowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz bez merytorycznego odniesienia się do istoty sprawy;
2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 79a i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez:
- brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w tym wskazania podstaw prawnych przyjętego stanowiska, iż podane przez ten sąd w uzasadnieniu okoliczności miały istotny wpływ na wynik sprawy, a nie zostały wyjaśnione/uwzględnione przez orzekające w sprawie organy administracji;
- brak wykazania, iż zarzucane organowi odwoławczemu naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, a przez to brak wyjaśnienia podstaw prawnych oraz przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, czego skutkiem jest pozbawienie organu jako strony postępowania sądowoadministracyjnego pełnej informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, jak i utrudnienie zarówno polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego, jak i kontroli instancyjnej;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 79a i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy organy te prawidłowo ustaliły i stwierdziły, że planowane przez stronę skarżącą zamierzenie budowlane jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów, w konsekwencji czego należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku magazynowego.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik Wojewody wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik organu rozwinął argumentację mającą przemawiać, jego zdaniem, za zasadnością podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna, oparta wyłącznie o podstawę naruszenia przepisów postępowania, nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty procesowe okazały się niezasadne, w tym przede wszystkim ten odniesiony do art. 190 P.p.s.a. Nie sposób zgodzić się z argumentacją pełnomocnika organu, że Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę nie zastosował się do wykładni prawa dokonanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1535/23. Związanie wykładnią prawa oznacza podporządkowanie się przez ponownie orzekający sąd rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego wyrażonemu w orzeczeniu sądu kasacyjnego, związanie to nie dotyczy ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy.
W kontekście postawionego zarzutu należy stwierdzić, że w wyroku z 30 lipca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny wskazał na dwie procesowe przyczyny, które spowodowały uchylenie zaskarżonego wyroku. Po pierwsze błędne uznanie przez sąd, że organy administracji nie zapewniły skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 K.p.a.), po drugie zaś, że czyniąc organom zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) nie wyjaśniły, na czym polega to naruszenie i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem NSA to uchybienie spowodowało, że nie było możliwe ustalenie podstawy faktycznej przyjętej za podstawę rozstrzygnięcia, w konsekwencji zaskarżony wyrok wymknął się spod kontroli instancyjnej. NSA nie wypowiedział się jednak ani co do kierunku przyszłego rozstrzygnięcia, ani rozumienia przepisów prawa, które należy stosować; stwierdził jedynie, że rzeczą sądu będzie "merytoryczne odniesienie się do istoty sprawy" (s. 7 uzasadnienia).
W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu podjął próbę wykazania, że sąd orzekający uchylił się "w zasadzie od merytorycznej oceny istoty sprawy", przez co rozumie ocenę stanowiska Wojewody co do zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu miejscowego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z punktu widzenia zgodności z prawem w całokształcie, odnosząc się także do poczynionych przez organ ustaleń i wyprowadzonych na ich podstawie wniosków oraz przyczyn, z powodów których odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Miał w polu widzenia zarówno rodzaj i charakter zamierzenia budowlanego, jak i planistyczne przeznaczenie terenu. Nie dopuścił się naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., skoro rozpoznał ponownie sprawę w jej granicach, koncentrując uwagę na kluczowym zagadnieniu, tj. zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, w tym przede wszystkim interpretacji pojęcia zabudowy zagrodowej typu farmerskiego, o której mowa w § 10 ust. 4 planu miejscowego. Ponadto jasno i klarownie przedstawił swoje stanowisko w sposób umożliwiający poznanie racji, jakimi się kierował podejmując rozstrzygnięcie, sformułowanie zarzutów pod jego adresem i dokonanie poprawnej kontroli instancyjnej. To czy argumentacja sądu jest trafna nie wpływa na ocenę zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z art. 141 § 4 P.p.s.a. określającym właściwą konstrukcję uzasadnienia (przepis ten ma charakter bardziej formalny niż merytoryczny). Stanowisko sądu orzekającego można zwalczać za pomocą innych zarzutów procesowych i materialnych przedstawiając argumentację na poparcie założonej tezy (zarzutów materialnych w skardze kasacyjnej nie zgłoszono).
Zgodnie z tym na co już wskazano, Sąd pierwszej instancji za istotne zagadnienie, i słusznie, uznał dokonanie właściwej wykładni pojęcia "zabudowy zagrodowej typu farmerskiego". Wskazując na niedostatki interpretacyjne organu stwierdził, że w procesie ustalania znaczenia tego pojęcia nie sposób pomijać rozumienia zdefiniowanych w § 3 pkt 3 i 8 rozporządzenia pojęć "zabudowy zagrodowej" i "budynku gospodarczego", aczkolwiek nie można przenosić wprost ich normatywnego znaczenia na grunt rozpoznawanej sprawy. Nadto, że celowe jest odwołanie się do wyroku WSA we Wrocławiu z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 739/13, w którym podjęto próbę wyjaśnienia, czym jest zabudowa typu farmerskiego. Nie do odparcia jest twierdzenie Sądu, że organy nie zwróciły dostatecznej uwagi na kwestię istniejącej już na działce nr [...] zabudowy w postaci budynku magazynowego na płody rolne służącego do prowadzenia gospodarki leśnej. Obiekt ten, w stosunku do którego w przeszłości prowadzono postępowanie legalizacyjne w ramach nadzoru budowlanego, na skutek oceny prawnej wyrażonej w ostatnio powołanym wyroku z 15 stycznia 2014 r., został zalegalizowany. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bolesławcu z 25 września 2019 r., nr 97/2019 o pozwoleniu na użytkowanie dołączona została do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Według skarżącego projektowany budynek stanowi zaś "uzupełnienie znajdującej się na działce [...] zabudowy zagrodowej" (s. 8 projektu budowlanego). Trafnie również uznał Sąd pierwszej instancji, że dla oceny, czy zamierzenie budowlane wpisuje się jako element zabudowy zagrodowej znaczenie może mieć charakter działalności skarżącego prowadzonej na zasadach określonych w przepisach regulujących prowadzenie gospodarki łowieckiej.
W przeszłości dla zakwalifikowania określonej zabudowy jako zagrodowej uznawano istnienie zespołu budynków i budowli skoncentrowanych wokół wspólnego obejścia. Jak podkreślił NSA w wyroku z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2674/17 (ONSAiWSA 2018, nr 5, poz. 84) wiązanie pojęcia zabudowy zagrodowej tylko z siedliskiem czy działką siedliskową nie znajduje uzasadnienia, musi ono być rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając rozproszenie przestrzenne. Takich ustaleń zabrakło, a miały one znaczenie dla oceny, czy projektowany budynek wpisuje się w zabudowę wchodząca w skład zabudowy zagrodowej i to typu farmerskiego. Według Słownika Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2022 r.) "farma" to w krajach anglosaskich gospodarstwo rolne nastawione na określony rodzaj produkcji. Można zatem przyjąć, interpretując pojęcie, o którym mowa w § 10 ust. 4 planu miejscowego, że zabudowa zagrodowa typu farmerskiego to zespół zabudowań w gospodarstwach rolnych lub leśnych, powiązanych ze sobą, niezbędnych dla prowadzenia działalności rolniczej lub leśnej przez podmiot mający tytuł prawny do gruntu, na którym znajdują się te zabudowania. Uwzględniając powyższe zgodzić się trzeba z Sądem pierwszej instancji, że nie zostało wnikliwie rozważone zagadnienie powiązania planowanej zabudowy z prowadzoną przez skarżącego działalnością, jej charakterem i zakresem. Podkreślić trzeba, że kwestii tej ostatecznej Sąd nie przesądził w kasacyjnym orzeczeniu, zwracając uwagę, że niewyjaśnienie tej okoliczności mogło mieć wpływ na finalny wynik sprawy.
Za nieusprawiedliwione przyjdzie uznać zarzuty kasacyjne, że z jednej strony Sąd pierwszej instancji nie wskazał przyczyn, z powodu których uwzględnił skargę, a z drugiej że nie wykazał, iż okoliczności te miały istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy na drodze administracyjnej, a tym samym że doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z przywołanymi w skardze kasacyjnej przepisami postępowania administracyjnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., jako że strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w czternastodniowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.