II OSK 1100/06
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił skargę kasacyjną od postanowienia WSA odrzucającego skargę na bezczynność organu z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej przez radcę prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę M. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej przez radcę prawnego. Skarżący argumentował, że opłata została wniesiona w terminie 7 dni od przekazania skargi przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z dniem złożenia skargi do organu, a jej nieuiszczenie skutkuje odrzuceniem skargi.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej M. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło skargę skarżącego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd I instancji odrzucił skargę, ponieważ została ona złożona w organie w dniu 18 maja 2006 r., a wpis stały skarżący, będący radcą prawnym, uiścił dopiero 20 czerwca 2006 r. Sąd uznał, że radca prawny powinien był uiścić opłatę wraz ze skargą lub najpóźniej w ciągu siedmiu dni od jej wniesienia, zgodnie z art. 221 w zw. z art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej M. R. zarzucił naruszenie przepisów p.p.s.a. dotyczących opłat sądowych, argumentując, że datą wniesienia skargi do Sądu jest data jej przekazania przez organ, a opłata wniesiona po tym terminie, ale w ciągu 7 dni od przekazania, powinna być uznana za skuteczną. Podniósł również, że odrzucenie skargi narusza Konstytucję RP i że w przypadku dalszej bezczynności organu, nadal będzie mógł wnieść kolejną skargę. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę należy uiścić przy wniesieniu pisma do sądu, a art. 221 p.p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca. Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę M. R. z powodu nieuiszczenia opłaty. NSA wyjaśnił, że skarga wnoszona jest za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.), ale datą jej wniesienia do sądu jest data złożenia jej w organie, co rodzi obowiązek uiszczenia opłaty. Sąd powołał się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który potwierdził zgodność art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. z Konstytucją RP.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, skarga powinna zostać odrzucona.
Uzasadnienie
Obowiązek uiszczenia opłaty sądowej powstaje z dniem złożenia skargi do organu, a nie z dniem jej przekazania przez organ do sądu. Nieuiszczenie opłaty w wymaganym terminie, zwłaszcza przez profesjonalnego pełnomocnika, skutkuje odrzuceniem skargi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (8)
Główne
p.p.s.a. art. 221
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
p.p.s.a. art. 219 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 220 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 54 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
p.p.s.a. art. 54 § § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Tryb wnoszenia skargi umożliwia uwzględnienie skargi przez organ.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Konstytucja RP art. 45 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek uiszczenia opłaty sądowej powstaje z dniem złożenia skargi do organu. Nieuiszczenie opłaty sądowej przez radcę prawnego przy wniesieniu skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 221 p.p.s.a. Przepisy art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodne z Konstytucją RP.
Odrzucone argumenty
Data przekazania skargi przez organ do sądu jest datą jej wniesienia do sądu. Opłata wniesiona w ciągu 7 dni od daty przekazania skargi przez organ do sądu spełnia wymogi formalne.
Godne uwagi sformułowania
wpis stały skarżący, będący radcą prawnym, uiścił dopiero w dniu 20 czerwca 2006 r. wpis powinien być uiszczony bez wezwania wraz z wniesieniem skargi, a najpóźniej w ciągu siedmiu dni od jej wniesienia to organ przekazuje skargę do Sądu, zatem datą wniesienia skargi do Sądu jest data przekazania tej skargi przez organ skarga kierowana jest do Sądu i datą jej wniesienia jest data złożenia skargi do organu, w tym dniu powstaje również obowiązek uiszczenia opłaty od skargi
Skład orzekający
Andrzej Gliniecki
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących opłat sądowych w postępowaniu administracyjnosądowym, w szczególności w kontekście daty wniesienia skargi i obowiązku jej opłacenia przez profesjonalnych pełnomocników."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji nieuiszczenia opłaty przez radcę prawnego. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego potwierdził zgodność przepisów z Konstytucją, co ogranicza pole do kwestionowania ich stosowania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu proceduralnego postępowania sądowoadministracyjnego – opłat sądowych. Choć nie zawiera nietypowych faktów, jest istotna dla praktyków prawa ze względu na precyzyjne określenie momentu powstania obowiązku opłaty i konsekwencji jego niedopełnienia.
“Radca prawny przegrał sprawę o bezczynność organu przez opłatę sądową. Kluczowa data: złożenie skargi, nie jej przekazanie.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII OSK 1100/06 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2006-09-20 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2006-07-21 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Andrzej Gliniecki /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Sygn. powiązane IV SAB/Wa 96/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-06-29 Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 221 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SAB/Wa 96/06 w zakresie odrzucenia skargi M. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga została złożona w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie w dniu 18 maja 2006 r., natomiast wpis stały skarżący, będący radcą prawnym, uiścił dopiero w dniu 20 czerwca 2006 r. Zdaniem Sądu I instancji, z uwagi na to, iż skarżący jest radcą prawnym, wpis powinien być uiszczony bez wezwania wraz z wniesieniem skargi, a najpóźniej w ciągu siedmiu dni od jej wniesienia, jak wskazuje przepis art. 221 w zw. z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W skardze kasacyjnej M. R. zarzucił naruszenie przepisów art. 219 p.p.s.a. przez jego niewłaściwą wykładnię i 220 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżący podniósł, że to organ przekazuje skargę do Sądu, zatem datą wniesienia skargi do Sądu jest data przekazania tej skargi przez organ. Ponieważ organ nie skorzystał z uprawnienia uwzględnienia skargi i przekazał ją do Sądu w dniu 13 czerwca 2006 r., opłata wniesiona do Sądu w dniu 20 czerwca 2006 r. spełnia wymogi wskazane przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż – "wpis stały od skargi powinien być uiszczony wraz z wniesieniem skargi, nie później jednak niż w ciągu siedmiu dni od dnia wniesienia skargi". Odrzucenie skargi, zdaniem M. R. narusza powyżej wskazane przepisy, a także art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący podniósł ponadto, że nawet w przypadku, gdyby zaskarżone orzeczenie utrzymało się w obrocie prawnym, nadal uprawniony jest do wniesienia kolejnej skargi, ponieważ organ pozostaje w bezczynności. W takiej sytuacji odrzucenie skargi, która w dacie orzekania była należycie opłacona, powoduje nieuzasadnioną zwłokę w rozpatrzeniu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast według art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Stosownie do powyższego Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę M. R., która nie została opłacona zgodnie z wymogiem art. 219 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Taki tryb wnoszenia skargi umożliwia uwzględnienie skargi przez organ, stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. Nie zmienia to jednak faktu, że skarga kierowana jest do Sądu i datą jej wniesienia jest data złożenia skargi do organu, w tym dniu powstaje również obowiązek uiszczenia opłaty od skargi. Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji RP. W tym samym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI