II OSK 110/07

II OSK 110/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Ożóg
Małgorzata Stahl
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 519/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-09-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 519/06 w sprawie ze skargi J. D., A. Z. i M. T. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych związanych z realizacją II etapu inwestycji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
II OSK 110 / 07
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. D., A. Z. i M. T. uchylił decyzję Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta miasta [...] W. z dnia [...] wrześnie 2005 r., którą to decyzją zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie dla K. S. na wykonywanie robót budowlanych związanych z realizacją II etapu inwestycji.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Prezydent miasta [...] W. decyzją Nr [...] z dnia [...].09.2005 r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. S. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją II etapu inwestycji polegającego na dobudowie garażu, ogrodu zimowego oraz schodów wejściowych do budynku mieszkalnego położonego na terenie działki nr ew. [...], z obrębu [...] przy ul. [...] w W.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosły J. D., A. Z. i M. T. będące użytkowniczkami wieczystymi działki nr ew. [...] graniczącej z działką inwestorki.
Wojewoda M. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu odwoławczego podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest bezzasadny. Organ wskazał, iż wniosek o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją II etapu inwestycji został złożony w dniu [...].01.2002 r., a zatem sprawa nie mogła być rozpatrywana w oparciu o przepisy wyżej powołanego rozporządzenia, lecz podlegała rozpoznaniu zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu odwoławczego zatwierdzony decyzją projekt budowlany spełnia warunki § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia, bowiem w projekcie budowlanym wykazana została możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej nr ew. 39.
Wojewoda M. nie stwierdził również, aby rozwiązania przyjęte w przedmiotowym projekcie budowlanym naruszały uzasadniony interes osób trzecich dotyczący oświetlenia pomieszczeń w budynku sąsiednim położonym przy ul. [...] w W. Powołując się na załączoną do projektu budowlanego analizę zacienienia wykonaną przez projektantów w dniu [...].05.2001 r. i uzupełnioną opracowaniem tzw. "linijki słońca" oraz analizę przesłaniania okna w budynku położonym przy ul. [...] Wojewoda M. uznał, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie na zmianę nasłonecznienia działek sąsiednich. Organ odwoławczy ustalił, iż inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].04.2001 r. i planowana inwestycja zgodna jest z wymaganiami w niej zawartymi.
Ponadto, zdaniem organu odwoławczego przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, posiada niezbędne sprawdzenia, uzgodnienia i opinie oraz został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosły J. D., A. Z. i M. T.
Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa oraz §12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 5 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W ocenie skarżących, usytuowanie garażu wraz z zaprojektowanym w I etapie budowy przedsionkiem klatki schodowej, którego ściana znajduje się w ostrej granicy z działką nr [...] będącą ich własnością w sposób istotny przesłoni światło i widok z okna pokoju na parterze ich budynku.
Skarżące powołały się na zapis w księdze wieczystej prowadzonej dla ich nieruchomości ustanawiający "na wieczne czasy prawo światła i widoku".
Ponadto, skarżące stwierdziły, iż analiza zacienienia wykonana przez projektantów w dniu [...].05.2001 r. została uznana zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28.10.2003 r. sygn. akt IV SA 2850/02, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23.11.2005 r. sygn. akt VII S.A./Wa 30/5 za niestaranną, zawierającą liczne dopiski, zamazania, a sporządzenie samej "linijki słońca" nie wyczerpuje dokonania właściwych ustaleń w sprawie.
Skarżące wskazały, iż zaskarżona decyzja nie uwzględniła wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23.11.2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 30/05, uchylającego decyzję Wojewody M. z dnia [...].11.2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. - [...] z dnia [...].11.2001 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki dla całej inwestycji oraz projekt budowlany stanowiący I etap inwestycji.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda M. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyjaśniając, iż wskazania zawarte w wyroku WSA z dnia 23.11.2003 r. sygn. akt VII SA/Wa 30/05, który doręczono organowi w dniu 2 marca 2006 r. dotyczyły głównie dołączonej do projektu "analizy zacienienia i przesłaniania" i wniósł o oddalenie skargi.
Pełnomocnik inwestora w piśmie procesowym z dnia 24 maja 2006r. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest uzasadniona.
W rozpoznawanej sprawie dotyczącej wykonania robót budowlanych związanych z realizacją II etapu inwestycji inwestor przedstawił zgodnie z art. 33 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku Nr 106, poz. 1126 ze zm.) projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego obejmującego również I etap inwestycji.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż projekt zagospodarowania działki dla całej inwestycji został zatwierdzony decyzją Burmistrza Gminy W. - [...] z dnia [...].11.2001 r., którą jednocześnie zatwierdzono projekt budowlany stanowiący I etap inwestycji i udzielono inwestorowi pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze skróceniem istniejącego przyłącza gazu i wewnętrzną instalacją gazu w budynku położonym na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.
Sąd wskazał, iż decyzja z dnia [...].11.2001 r., oraz decyzja organu odwoławczego utrzymująca ją w mocy tj. decyzja Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2002 r. były przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 października 2003 r., w sprawie sygn. akt IV SA 2850/02 uchylił decyzję Wojewody M. Ponowna decyzja Wojewody M. z dnia [...] listopada 2004 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. - [...] z dnia [...].11.2001 r. została wraz z decyzją organu pierwszej instancji uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 30/05.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji oznacza to, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji Wojewody M. z dnia [...].01.2006 r. brak było ostatecznej decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego. Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w II etapie inwestycji obejmującej dobudowę garażu, ogrodu zimowego oraz schodów wejściowych do budynku mieszkalnego. W ocenie Sądu brak ostatecznego zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki uniemożliwiał wydanie pozwolenia na budowę kolejnych obiektów budowlanych realizowanych w II etapie inwestycji.
Z zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r, sygn. akt VII SA/Wa 30/05 oceny prawnej wynika, iż organ miał obowiązek dokonać ustaleń w zakresie odnoszącym się do usytuowania przedmiotowej inwestycji w stosunku do obiektów sąsiednich i w stosunku do granic nieruchomości sąsiednich, a także w zakresie zachowania wymogów art. 5 Prawa budowlanego. Obowiązkiem organu było również wyjaśnienie czy wymogi określone w rozporządzeniu z dnia 14 grudnia 1994 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały zachowane, a jeżeli nastąpiło odstępstwo to należało wyjaśnić czy znajduje ono usprawiedliwienie w obowiązujących przepisach prawa.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpatrującego przedmiotową sprawę organy obu instancji nie zastosowały się do wiążącej dla nich oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania.
Ponownie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda M. powołał się na analizę zacieniania opracowaną przez projektantów w dniu [...] maja 2001 r. i uzupełnioną tzw. "linijką słońca". Analiza tego dokumentu była już przedmiotem oceny ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Oba Sądy uznały, iż "dokumentacja składająca się na tę analizę jest bardzo niestaranna, zawiera liczne dopiski i zamazania".
Za uzasadniony uznał w tej sytuacji Sąd zarzut skarżących dotyczący braku wypełnienia zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 30/05.
Brak ostatecznej decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego, którą jednocześnie zatwierdzono projekt budowlany stanowiący I etap inwestycji uniemożliwiał wydanie pozwolenia na budowę obiektów realizowanych w II etapie inwestycji.
Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwana p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c powołanej wyżej ustawy uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. S. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie:
- naruszenia art. 133 p.p.s.a. poprzez podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie okoliczności nie wynikających z akt sprawy,
- naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie i nie uzasadnienie przesłanek i podstaw prawnych swojego stanowiska w zakresie podjętego rozstrzygnięcia sprawy,
- naruszenia art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku uwzględniającego skargę mimo istniejących przesłanek do jej oddalenia,
Wskazując na powyższe zarzuty kasacji strona ją składająca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W uzasadnieniu powyższej skargi kasacyjnej wskazano, że uzasadnienie skarżonego wyroku wskazuje, iż rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd pierwszej instancji jest następstwem zarówno wadliwej oceny stanu prawnego niniejszej sprawy, jak i pewnych błędów w ocenie jej stanu faktycznego.
Zdaniem autora kasacji wadliwa ocena stanu faktycznego niniejszej sprawy, dotyczyła w szczególności przyjętej przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji powiązania oceny prawnej prawidłowości decyzji Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta miasta [...]. W. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] (pozwolenie na realizację II etapu inwestycji) z faktem uchylenia przez WSA - wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. decyzji Wojewody M. z dnia [...] listopada 2004 r., a co za tym idzie utratą waloru ostateczności Decyzji Burmistrza Gminy W. - [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania całej działki.
W ocenie skarżącej nie istniały przesłanki prawne do dokonania przez Sąd pierwszej instancji oceny w oparciu o takie podstawy i w takim kontekście, bowiem tego rodzaju argumentacja budzi zasadnicze zastrzeżenia w stosunku do decyzji Wojewody M., zaś w stosunku do decyzji Prezydenta miasta. [...] W. jest oczywiście bezzasadna, skoro Prezydent miasta [...] W. wydając decyzję z dnia [...] września 2005 r. nie mógł wziąć pod uwagę stanu prawnego ukształtowanego orzeczeniem WSA z dnia 23 listopada 2005 r., gdyż stan ten jeszcze w tej dacie nie zaistniał.
Tymczasem skarżonym wyrokiem również ta decyzja została uchylona, a wobec braku wskazania jakichkolwiek przesłanek takiego rozstrzygnięcia przekłada się to zdaniem wnoszącej kasację na naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a.
Zdaniem autora kasacji ocena Wojewody M. co do prawidłowości ustaleń i rozstrzygnięć organu pierwszej instancji w dacie ich podejmowania nie budziła wątpliwości, skoro w obrocie funkcjonowała jeszcze decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania działki, a Sąd w niniejszej sprawie nie wskazał innych potencjalnych przyczyn wadliwości tej decyzji.
Strona skarżąca podkreśliła też, iż z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że organ ten zbadał i ocenił zgodność decyzji Prezydenta miasta [...]. W. z wymogami stanowionymi przez przepisy prawa budowlanego i przepisy techniczno – budowlane, przy czym ocena ta dotyczyła - co ważne - zakresu przedmiotowego sprawy, rozstrzygniętej decyzją o pozwoleniu na realizację II etapu, a który to zakres Sąd bezpodstawnie naruszył i przekroczył. Organ odwoławczy nie stwierdził nieprawidłowości w tym zakresie.
We wniesionej kasacji podkreślono też, iż odpis wyroku Sądu z dnia 23 listopada 2005 r. został doręczony organowi odwoławczemu dopiero w dniu 3 marca 2006 r. i z tą chwilą organ tą wiadomość mógł uwzględnić.
W ocenie wnoszącej kasację Sąd dopuścił się nadinterpretacji stanu prawnego sprawy, przyjął bowiem okoliczności, których organ nie mógł uwzględnić przy rozstrzygnięciu sprawy, bowiem stan prawny zaistniały po wyroku WSA z dnia 23 listopada 2005 r. mógł być rozpatrywany jako podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody M., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Nie daje to jednak żadnych podstaw do jej uchylenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym na gruncie art. 145 § 1 p.p.s.a.
Nie ma żadnych podstaw prawnych, zdaniem autora kasacji, aby potencjalnymi wadliwościami jednego postępowania obarczać wynik i rozstrzygnięcie postępowania drugiego. Mieszanie przez Sąd zakresów przedmiotowych tych postępowań i podejmowanie rozstrzygnięcia w jednym z nich na podstawie okoliczności wynikających z drugiego jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie nie tylko art. 145 § 1, ale także art. 133 § 1 p.p.s.a.
Odpowiedź na powyższą skargę kasacyjną wniosły J. D., A. Z., M. T. i stwierdziły, że jest ona bezzasadna, wskazując przy tym, iż analiza zacienienia opracowana w dniu [...].05.2001 r. i uzupełniona "linijką słońca" na którą powołuje się w uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda M. nie została należycie poprawiona i uzupełniona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Ocenę poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić wyjaśnieniem, iż w myśl art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku, gdy pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dla całego zamierzenia budowlanego. Tak więc, organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego w sytuacji, gdy wydaje pozwolenia na budowę kolejnych wybranych obiektów (por. wyrok NSA z dnia 30.11.2004 r. OSK 801/04 niepubl.). Do przedstawienia takiego dokumentu jest zobligowany inwestor, a jeśli tego nie uczynił sam, to organ winien od niego zażądać dokumentu, jakim jest decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania działki lub terenu i to oczywiście decyzja posiadająca przymiot ostateczności.
W przedmiotowej sprawie zasadnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na brak ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu zagospodarowania terenu dla zamierzenia budowlanego objętego niniejszą sprawą w dacie wydawania przez organ odwoławczy decyzji zaskarżonej.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r. uchylona została decyzja Wojewody M. z dnia [...] listopada 2004 r., a zatem w dacie wydawania decyzji zaskarżonej tj. z dnia [...] stycznia 2006 r. organ odwoławczy zobligowany był ten fakt uwzględnić.
Tych okoliczności faktycznych strona wnosząca kasację nie kwestionuje, a jedynie z uwzględnienia tych faktów przez Sąd pierwszej instancji wywodzi wadliwe wnioski.
Stwierdzić trzeba, iż skoro Wojewoda M. był stroną postępowania sądowego, jako organ wydający decyzję przez Sąd kontrolowaną, to od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 23.11.2005 r. winien był wiedzieć o jego treści. Z kolei uwzględnienie przez organ odwoławczy przedstawionych wyżej okoliczności winno było spowodować uchylenie decyzji organu I instancji. W konsekwencji więc Sąd pierwszej instancji działając w oparciu o art. 135 p.p.s.a. był uprawniony do uchylenia w niniejszej sprawie także decyzji organu pierwszej instancji.
Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji wymagała odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w sytuacji, gdy istnieje między nimi bezpośredni związek. Jeżeli organ nie zastosuje środków, które są w jego dyspozycji, w celu usunięcia negatywnych skutków wadliwego załatwienia sprawy, to sąd administracyjny rozpatrując skargę może, na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczony wyżej pogląd wyrażony został w wyroku NSA z dnia 23.11.2004 r. (sygn. akt OSK 807/04, LEX nr 155875) i należy go podzielić.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. Uchybienie tej normie prawnej strona wnosząca kasację upatruje w fakcie podjęcie rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji na podstawie okoliczności nie wynikających z akt sprawy.
Stwierdzić przede wszystkim trzeba, iż pojęcie "akta sprawy" o jakim mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może być ograniczone tylko do akt sprawy zebranych przez organ i przedstawionych Sądowi pierwszej instancji wraz ze skargą zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż pojęcie to obejmuje również materiał dowodowy zebrany przez Sąd i załączony do nich w sposób formalny przez wydanie postanowienia w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 160 p.p.s.a. Takie też stanowisko wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.12.2006 w sprawie sygn. akt II FSK 1113/05, publ. LEX nr 261997, a skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji takiego postanowienia dowodowego, a dotyczącego przeprowadzenia dowodu z akt sprawy o sygnaturze IVSA 2850/ 02 i z akt tegoż Sądu o sygnaturze VII S.A. 30/05 nie wydał zarówno przed rozprawą, jak i na rozprawie czym niewątpliwie naruszył art. 160 p.p.s.a., ale naruszenia tej normy prawnej autor skargi kasacyjnej Sądowi nie przypisał, a to oznacza, że nie może tego uczynić Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a.
Skoro więc podstawą orzekania przez Sąd pierwszej instancji jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami, a Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., to w warunkach niniejszej sprawy nie można Sądowi przypisać uchybienia art. 133 § 1 p.p.s.a.
Zauważyć trzeba, iż przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu i nie można w niniejszej sprawie zarzucić Sądowi, aby uwzględnił taką zmianę zaistniałą po dniu [...] stycznia 2006 r., a więc po dacie wydania decyzji zaskarżonej.
Wbrew odmiennym wywodom kasacji Sąd zobowiązany jest natomiast uwzględnić fakty, jak i dowody istniejące w dacie wydania kontrolowanej przez niego decyzji, nawet gdyby nie były one znane organowi, jeżeli zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, na co wskazuje dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tak więc, o ile można przypisać Sądowi pierwszej instancji uchybienie to takie, iż przytoczonej wyżej normy nie powołał, a ograniczył się jedynie do wskazania art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., jako podstawy prawnej swego wyroku. Wskazana wyżej okoliczność potwierdza zasadność zaskarżonego wyroku. To uchybienie, jak i brak powołania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku art. 135 p.p.s.a. nie może jednak stanowić o zasadności skargi kasacyjnej, bowiem fakt przywołania niepełnej podstawy prawnej w sytuacji, gdy podstawa ta istniała nie może być traktowany w kategoriach naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21. 03. 2006 r. sygn. akt II OSK 1427/05 LEX nr 198181).
Powyższy wzgląd, a więc możliwość istotnego wpływu stwierdzonego uchybienia na wynik sprawy musiałby też zachodzić przy kolejnych zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a.
Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku mimo pewnych wad wyżej wskazanych nie zawiera jednak takich uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a tym samym zarzut ten nie może stanowić o skuteczności wniesionej kasacji.
Przytoczone wyżej względy nie pozwalają też na podzielenie stanowiska kasacji, iż w niniejszej sprawie istniały przesłanki do oddalenia wniesionej skargi przez Sąd pierwszej instancji, a tym samym za chybiony uznać trzeba zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku na tej podstawie.
Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.