II OSK 1099/09

II OSK 1099/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-07-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Barbara Adamiak
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Łd 956/08 - Wyrok WSA w Łodzi z 2009-03-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
art. 115 a  w związku z załącznikiem nr 8 do rozporzadzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia wielkości emiisji ( Dz.U. Nr 283, poz. 2842)
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 956/08 w sprawie ze skargi A. Sp.z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2. zasądza od A. Sp.z o.o. w C. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 220 ( dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z dnia [...] września 2006 r.
Sąd I instancji wskazał, że decyzją Starosty Pabianickiego z dnia [...] września 2006 r., ustalono dla skarżącej Spółki dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, tj. dopuszczalny równoważny poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A dla pory dnia 55 dB i dla pory nocy 45 dB. Ponadto nałożono na Spółkę obowiązek podjęcia działań mających na celu ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska poprzez obłożenie murem dźwiękochłonnym budynku mroźni, pokrycia płytą obornicką o grubości 15 cm dachu mroźni. Następnie, rozpatrując odwołanie Spółki Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi poinformował Starostę Pabianickiego o przeprowadzonej kontroli, w trakcie której ujawniono, że w związku z działalnością spółki przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841). W związku z tym Starosta Pabianicki wszczął postępowanie, zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] września 2006 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sąsiedztwie zakładu znajdują się tereny zabudowy przemysłowej z tymczasową zabudową mieszkaniową, tereny produkcyjno-usługowe z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej oraz tereny zabudowy zagrodowej związane z prowadzeniem gospodarstwa ogrodniczego i tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tereny te podlegają ochronie akustycznej, a emitowany w wyniku działalności spółki hałas przekracza dopuszczalne normy, co wykazała kontrola. Organ stwierdził, że na klimat akustyczny ma wpływ sąsiedztwo drogi i linii kolejowej, niemniej jednak głównym źródłem hałasu są agregaty chłodnicze i sprężarki używane przez spółkę.
Organ odwoławczy podkreślił, że dopuszczalny poziom emisji hałasu musi być ustalany przy uwzględnieniu wskaźników przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. i nie może być on ustalony na poziomie 60 dB i 50 dB, które to wartości dotyczą dopuszczalnego poziomu emisji hałasu przez inne źródła (drogi i linie kolejowe), których sprawa ta nie dotyczy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka zarzuciła między innymi ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisu art. 114 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz błędne dokonanie ustaleń faktycznych, polegające na przyjęciu zaniżonego poziomu emisji hałasu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 197/07 uchylił decyzje organów obu instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1372/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji ani razu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do przepisów art. 115a i art. 362 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, które to przepisy stanowiły podstawę wydania decyzji. Ponadto Sąd I instancji nie wziął w ogóle pod uwagę brzmienia tych przepisów, skoro główny zarzut sprowadza się do tego, że przed wszczęciem postępowania administracyjnego organy przeprowadziły dowód w postaci pomiaru hałasu, czym został naruszony przepis art. 79 k.p.a. i inne przepisy postępowania wymienione wcześniej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł także, iż Sąd I instancji w swoich rozważaniach w ogóle nie wziął pod uwagę innych przepisów, które miały zastosowanie w sprawie, a które powinien sąd uwzględnić z urzędu, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze.zm.), które dają szczególne kompetencje kontrolne wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze.zm.), w której rozdział 5 jest poświęcony kontroli.
Ponownie rozpatrując sprawę w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że obszar, z którego przenika hałas znajduje się na terenie, dla którego został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast wśród obszarów, na które hałas ten przenika znajdują się i takie tereny, dla których miejscowy plan nie został uchwalony. W powyższym zakresie organy administracji jednak prawidłowo zakwalifikowały obszar, na który oddziaływuje hałas.
Sąd I instancji wskazał także, że na potrzeby niniejszego postępowania wykorzystano pomiary hałasu dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi. Organ ten dokonał pomiarów emisji hałasu wyznaczając dwa punkty pomiarowe na zewnątrz budynku zakładu spółki. Pierwszy licznik umieszczono w odległości 5 m od zakładu, gdzie natężenie hałasu wyniosło 55,7 dB w porze dziennej i 53,2 dB w porze nocnej, natomiast drugi usytuowano w odległości 1,5 m od budynku, gdzie poziom hałasu kształtował się odpowiednio dla pory dziennej i nocnej na poziomie 45,0 dB oraz 45,3 dB. Niezrozumiałym jest przyjęcie przez organy administracji, że głównym i jedynym źródłem hałasu oddziaływującym na teren sąsiadującej, akustycznie chronionej zabudowy mieszkaniowej, jest sam zakład. Z powyżej wskazanych wyników pomiarów hałasu jasno wynika, że w pierwszym punkcie pomiarowym znajdującym się w większej odległości do zakładu (5 metrów) natężenie hałasu było wyższe niż w punkcie drugim umieszczonym jedynie 1,5 m od zakładu. Muszą zatem istnieć jeszcze inne źródła hałasu powodujące taki właśnie wynik pomiarowy.
Jak stwierdził Sąd I instancji, organy wskazały, że skarżący powinien wykonać obowiązek polegający na podjęciu działań mających na celu ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska i w sposób szczegółowy wskazały, iż powinien cel ten osiągnąć poprzez obłożenie murem dźwiękochłonnym budynku mroźni i pokrycia dachu mroźni płytą obornicką o grubości 15 cm. Powyższy, szczegółowo określony obowiązek, nie znajduje jednak oparcia w jakichkolwiek ustaleniach organu. Nie jest zatem nawet możliwa weryfikacja prawidłowości tego wnioskowania organu, które doprowadziło do konieczności nałożenia na stronę tak skonkretyzowanego obowiązku dla osiągnięcia podstawowego celu prowadzonego postępowania, jakim jest ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Zarzuciło naruszenie prawa materialnego - art. 115a ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z załącznikiem nr 8 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia wielkości emisji (Dz.U. Nr 283, poz. 2842) przez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem przez Sąd faktu, że pomiary hałasu, dokonane w toku kontroli prowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, były prowadzone według ściśle określonej w tych przepisach metodyce referencyjnej. Oznacza to, że nie mogło to być przedmiotem oceny organów orzekających w tej sprawie. W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także naruszenie art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucono także naruszenie art. 190 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia wykładni przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest zasadna, w części w jakiej zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uwzględnienia wykładni przyjętej przez NSA w wyroku z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1372/07, którym to wyrokiem Sąd ten uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt lI SA/Łd 197/07 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W związku z tym, Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok z dnia 31 marca 2009 r., był obowiązany zastosować się do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z dyspozycją art. 190 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Sąd I instancji rozpoznając sprawę przekazaną do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia.
Należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie zastosował się do wytycznych w tym zakresie, wskazanych w wyroku NSA z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1372/07. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zaskarżonej decyzji nie można skutecznie zarzucać naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. bez rozgraniczenia etapów postępowania kontrolnego i postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego) i w oderwaniu od akt sprawy, które świadczą o braku podstaw do formułowania takich zarzutów. Oznacza to, że obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi było dokonanie ponownej oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez właściwe organy zarówno na etapie czynności kontrolnych, jak i w postępowaniu administracyjnym. Sąd I instancji powinien przy tym uwzględnić, że - jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny - oba etapy przebiegały w oparciu o różne przepisy prawne. Etap postępowania kontrolnego opiera się o przepisy m.in. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. Nr 283, poz. 2842), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841), czy też ustawy z dnia 2 lipca
2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), które precyzyjnie i szczegółowo określają tryb tego postępowania - rodzaje czynności, ich przebieg, warunki i kryteria. Naruszenie tych przepisów, poprzez wadliwe przeprowadzenie kontroli może doprowadzić do nieprawidłowych ustaleń faktycznych, co również będzie w takiej sytuacji naruszeniem przepisów k.p.a. Dlatego też, Sąd I instancji uchylając ponownie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] listopada 2006 r. z powodu naruszeń przepisów k.p.a. powinien był zatem uwzględnić także wyżej wymienione przepisy dotyczące prowadzenia kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2008 r. stwierdził bowiem, że przedstawione działania organów, udokumentowane w aktach sprawy, najlepiej świadczą, że nie zostały naruszone przepisy postępowania, które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w poprzednim wyroku z dnia 28 maja 2007r., a zatem przesądził, że w niniejszej sprawie nie występuje samoistne naruszenie przepisów k.p.a.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 31 marca 2009 r. ponownie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z dnia [...] września 2006 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wprawdzie podjął próbę wskazania naruszeń postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, to jednak dokonał tego nieprecyzyjnie. Uwagi i dalsze zalecenia sformułowane przez Sąd są ogólnikowe. Sąd ten bowiem nie wykazał, żeby wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miały istotny wpływ na wynik tej sprawy. O istotnym wpływie naruszenia takich przepisów można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy w razie braku tych naruszeń prawdopodobnie zostałoby wydane inne rozstrzygnięcie w tej sprawie.
Zarzut Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dotyczący uznania przez organy administracji, że jedynym źródłem hałasu oddziaływującym na teren sąsiedni, akustycznie chroniony, jest sam zakład, kiedy z wyników pomiaru wynika, że istnieją jeszcze inne źródła hałasu na tych terenach, jest uzasadniony. Jednak Sąd kwestionując te ustalenia, powinien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego i procesowego, które nakładają obowiązek na organy do tak wnikliwego i wszechstronnego dokonania pomiaru, a tego w przedmiotowej sprawie nie uczynił. Wynika to z tego, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku te "inne źródła hałasu" są w istocie tłem akustycznym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. Nr 283, poz. 2842). Zgodnie z załącznikiem Nr 8 do powyższego rozporządzenia, w którym szczegółowo określone są zasady i kryteria realizacji pomiarów hałasu, tło akustyczne tworzą wszystkie dźwięki występujące w danym punkcie pomiarowym, które nie pochodzą z zakładu, instalacji, urządzeń aktualnie badanych. Z tła akustycznego wyłącza się pojedyncze, sporadyczne dźwięki, których wpływ na pomiar hałasu od zakładu, instalacji czy urządzenia można wyeliminować przez chwilowe zatrzymanie procesu mierzenia lub analizę zarejestrowanego sygnału. Pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w zależności od możliwości wyeliminowania źródła hałasu będącego przedmiotem oceny. Ponadto protokół z pomiaru hałasu, który obejmuje szczegółowe informacje dotyczące przebiegu i wyników pomiarów, powinien także wskazywać pomiar poziomu tła akustycznego (załącznik Nr 8, lit. G - dane rejestrowane w protokołach i sprawozdaniach z pomiarów - cyt. rozporządzenia). Z tych względów obowiązkiem organu, który powinien wskazać WSA w Łodzi, było przeprowadzenie rzetelnego pomiaru zgodnie z zasadami określonymi w cyt. wyżej rozporządzeniu oraz w oparciu o metodykę referencyjną w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. nr 129 poz. 902 ze zm.). Fakt, że nie zostało to zakwestionowane przez żadną ze stron nie przesądza o poprawności przeprowadzonych pomiarów. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska zawierają w swej treści nie tylko przepisy prawa materialnego, ale także przepisy prawa formalnego, na co wskazywał już NSA w wyroku z 14 listopada 2008 r. Oznacza to, że zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali pierwszeństwo w stosowaniu mają te przepisy postępowania zawarte w tej ustawie z wyłączeniem przepisów uregulowanych w innych ustawach, w tym również w k.p.a. W związku z tym uzasadnione jest stosowanie reguł postępowania wskazanych w ustawie Prawo ochrony środowiska i w przepisach podustawowych wydanych z upoważnienia tej ustawy. Wymogów powyższych zaskarżony wyrok nie uwzględnił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazując na naruszenia przepisów prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, powinien wskazać nie tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przesądzające o wadliwym postępowaniu, ale także te przywołane powyżej, które wskazują konkretnie zakres działań kontrolnych organów.
W omawianej sprawie Sąd I instancji przyjął, że ustalenia organu dotyczące zagospodarowania oraz przeznaczenia terenów sąsiadujących z zakładem, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony, są bezsporne i prawidłowe tj.: terenów zabudowy przemysłowej z tymczasową zabudową mieszkaniową, terenów produkcyjno-usługowych z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej oraz terenów zabudowy zagrodowej związanej z prowadzeniem gospodarstwa ogrodniczego i terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Mając na uwadze te ustalenia, należy zauważyć, że prawidłowo dokonane pomiary w przedmiotowej sprawie polegają na lokalizacji punktów pomiarowych dla celów ustalenia i kontroli warunków korzystania ze środowiska np. w przypadku zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, szeregowej itp. z działkami funkcjonalnie związanymi z tą zabudową - na terenie działki na wysokości 1 ,5 m nad powierzchnią terenu oraz przy elewacji budynku w odległości od 1 do 2 m od tej elewacji, w świetle okien tego budynku. Ponadto, gdy nie ma technicznych możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okien, pomiary należy wykonywać tylko na wysokości 4 ± 0,2 m nad powierzchnią terenu. Lokalizując punkt pomiarowy należy ponadto mieć na uwadze, że jeżeli granicę między zakładem a terenem objętym ochroną przed hałasem stanowi element ekranujący (np. mur, parkan, budynek), punkt pomiarowy sytuowany jest na terenie podlegającym ochronie przed hałasem, poza obszarem cienia akustycznego wytworzonego przez tę przegrodę. Jak wynika z tych unormowań, pomiar przeprowadza się na terenie objętym prawną ochroną przed hałasem, a nie na terenie, z którego hałas jest emitowany.
Natomiast dodatkowo należy zauważyć, że Sąd I instancji w kwestii nałożenia na stronę obowiązku podjęcia działań mających na celu ograniczenie emitowanego hałasu, trafnie uznał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu poprzedzającym wydanie przez organ administracji decyzji w trybie art. 362 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, stanowiącego materialnoprawną podstawę nałożenia tego obowiązku, organ powinien w sposób wyczerpujący, mając na uwadze zasady postępowania, wyjaśnić swoje faktyczne ustalenia w tym zakresie. Dopiero bowiem wówczas możliwa byłaby odpowiedź na pytanie, czy ten materiał dowodowy upoważniał w świetle obowiązującego prawa materialnego do nałożenia takiego, a nie innego obowiązku.
Należy także podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, badając zasadność przedmiotowej skargi kasacyjnej, miał na uwadze w pierwszej kolejności ocenę zasadności zarzutu naruszenia art. 190 cyt. ustawy - p.p.s.a. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz
art. 80 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mają podobną treść z zarzutami poprzedniej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku WSA w Łodzi z dnia 28 maja 2007r. (sygn. akt II SA/Łd 197/07) mieszczą się w zakresie naruszenia przepisu art. 190 p.p.s.a.
Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, był związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w tej sprawie w dniu 14 listopada 2008 r., czyli mógł się kierować tylko wykładnią prawa materialnego i procesowego dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie jest zatem prawidłowe w rozpoznawanej sprawie stanowisko Sądu I instancji, który ponownie uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na tej samej podstawie prawnej i dalej nie wskazuje, żeby przywołane w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 marca 2009 r. naruszenie przepisów postępowania miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy. Niewątpliwie Sąd I instancji, tak jak w pierwszym wyroku, nie podjął działań mających na celu wyjaśnienie kwestii, jaki wpływ na wynik sprawy ma naruszenie przepisów postępowania, tym samym nie zastosował się do wykładni prawa dokonanej w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dlatego też zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 190 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 185 § 1 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 tejże ustawy.