II OSK 109/24

II OSK 109/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Jerzy Stankowski
Zdzisław Kostka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
II SA/Łd 759/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2023-10-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 759/23 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2023 r., nr SKO.4150.256.2023 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 759/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA w Łodzi, sąd wojewódzki, sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi M. S. (dalej: inwestor, skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: Kolegium, SKO, skarżący kasacyjnie) z 30 czerwca 2023 r., nr SKO.4150.256.2023 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - uchylił postanowienia organów obu instancji oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 7 kwietnia 2023 r. Burmistrz [...] wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy (dalej: decyzja WZ) polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...], przy drodze wojewódzkiej nr [...], w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji projektowanym zjazdem z drogi wojewódzkiej.
Zarząd Województwa Łódzkiego (dalej: Zarząd, organ pierwszej instancji) postanowieniem z 17 kwietnia 2023 r. nr UD.7440.128.2023.RP - odmówił uzgodnienia obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki z drogi wojewódzkiej nr [...] zjazdem, ponieważ działka ta może posiadać obsługę komunikacyjną z drogi gminnej nr [...]. Jednocześnie wskazano na względy bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Kolegium, zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO podniosło m.in, że działka nr [...] położona jest przy drodze wojewódzkiej nr [...], która jest drogą klasy G i ma za zadanie obsługę ruchu regionalnego. Wyjaśniono, że każdy dodatkowy bezpośredni zjazd z drogi klasy G stanowi potencjalne miejsce zdarzeń drogowych (wypadków i kolizji), a tym samym wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności. Dalej podniesiono, że zasadniczym kryterium uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977; dalej: u.p.z.p.) jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, które może stanowić podstawę ograniczenia praw inwestora ubiegającego się o ustalenie warunków zabudowy.
WSA w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem z 24 października 2023 r. stwierdził, że skarga jest zasadna. W uzasadnieniu w szczególności zwrócono uwagę na treść art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.; dalej: u.d.p.). Zdaniem WSA w Łodzi - organ nie dokonał ustaleń czy planowany obiekt budowlany będzie generował potencjalne wzmożenie ruchu na odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] i jakie jest prawdopodobieństwo wzrostu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego wynikającego z usytuowania zjazdu prowadzącego do działki, na której planowane są dwa budynki jednorodzinne. W ocenie sądu I instancji opieranie się na danych z lat 2020/21 nie może zostać ocenione pozytywnie z uwagi na ich zmienność oraz podstawowe znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia.
W kwestii, że działka inwestycyjna może posiadać obsługę komunikacyjną z drogi gminnej nr [...], sąd wojewódzki stwierdził m.in., że w ramach uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy organ ten nie jest uprawniony do oceny miejsca lokalizacji zjazdu i rozważania alternatywnych rozwiązań. Wskazano, że w drodze postanowienia wydanego w trybie art. 35 ust. 3 u.d.p. rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie do drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją poprzez nowy zjazd jest możliwe, a więc orzeka się jedynie w kwestii ochrony drogi, tj. bezpieczeństwa i dostępności drogi tej klasy, bez podawania jakichkolwiek technicznych parametrów (miejsca lokalizacji zjazdu i jego charakterystyki). Wyjaśniono, że kwestie szczegółowej lokalizacji zjazdu oraz jego parametrów technicznych są rozstrzygane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 u.d.p. Podniesiono, że zwiększająca się na danej drodze liczba zjazdów może mieć wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego i stanowić jeden z czynników odnoszących się do miejsca projektowania zjazdu, jednakże nie może stanowić wyłącznej i wystarczającej przesłanki do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.
W ocenie sądu I instancji brak wyczerpującego przedstawienia argumentacji przemawiającej za odmową uzgodnienia rozwiązań przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy narusza zasady prawdy obiektywnej i przekonywania wyrażonej w art. 7, art. 11, i art. 77 § 1 k.p.a. oraz obowiązek należytego uzasadnienia faktycznego postanowienia odmownego, wynikającego z art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.). Dalej wskazano, że organ naruszył art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy bez wskazania ewidentnych ku temu okoliczności, w szczególności bez wyjaśnienia, czy lokalizacja projektowanego zjazdu wpłynie znacząco na zwiększenie ruchu drogowego oraz w jaki sposób wpłynie to na pogorszenie bezpieczeństwa na tej drodze. Na zakończenie WSA w Łodzi przedstawił wskazania co do dalszego postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Kolegium zaskarżając go w całości, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492; dalej: p.u.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady trójpodziału władzy poprzez zastąpienie ustawodawcy swoim orzecznictwem oraz naruszenia norm prawa materialnego w postaci art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust 3 u.d.p. oraz art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p.,
b) art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż pomimo, że rolą organu uzgadniającego jest dokonanie oceny wyłącznie w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego dodatkowym zjazdem, sąd I instancji nakazał organom administracji wnikliwą analizę zmian w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego wywołaną potencjalnym włączeniem dodatkowego zjazdu, w sytuacji gdy uzgodnienie to ma charakter uznaniowy, a nie przekroczono granic uznania administracyjnego,
c) art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa ruchu nie może stanowić wyłącznej i co za tym idzie wystarczającej przesłanki do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy,
d) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa ruchu nie może stanowić wyłącznej i co za tym idzie wystarczającej przesłanki do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy,
2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. polegającej na przyjęciu, iż: pomimo, że rolą organu uzgadniającego jest dokonanie oceny wyłącznie w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego dodatkowym zjazdem, sąd I instancji nakazał organom administracji wnikliwą analizę zmian w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego wywołaną potencjalnym włączeniem dodatkowego zjazdu; przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa ruchu nie może stanowić wyłącznej i co za tym idzie wystarczającej przesłanki do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie ostatecznego postanowienia, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć, natomiast istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego,
c) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, oraz brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. Jednocześnie Kolegium oświadczyło, że zrzeka się rozprawy.
Pismem z 2 stycznia 2024 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną inwestorka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: " NSA") zważył, co następuje:
Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli dokonywanej przez NSA.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Kluczowa w tej sprawie jest wykładnia przepisów prawa materialnego, które znajdują zastosowanie w sprawie. Wykładnia owa, przedstawiona w zaskarżonym wyroku jest prawidłowa, a ustalony stan faktyczny, częściowo nieprecyzyjnie, doprowadził do słusznego wniosku, że konieczne jest poczynienie dodatkowych ustaleń faktycznych.
Osią rozstrzygnięcia organów było: 1) stwierdzone natężenie ruchu na drodze wojewódzkiej i zbudowana na podstawie tych pomiarów teza, że włączenie planowanej zabudowy do strumienia pojazdów na drodze wojewódzkiej spowoduje ograniczenie płynności ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku oraz kolizji oraz 2) okoliczność, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej przez inną drogę publiczną, tj. drogę gminną. Sąd wojewódzki nie twierdził przy tym, że przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa ruchu nie może stanowić wyłącznej i co za tym idzie, wystarczającej przesłanki do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Wręcz przeciwnie – jest to kluczowy element stanu faktycznego, który nie został wyjaśniony w toku postępowania prowadzonego przez wyspecjalizowany organ i to stanowiło o uchyleniu zaskarżonych postanowień. Sąd bowiem stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia powinny stanowić w pierwszej kolejności ustalenia, czy planowana inwestycja zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Analiza załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy pozwala na potwierdzenie tego elementu stanu faktycznego. Mianowicie mocno wydłużony kształt działki inwestycyjnej i jej położenie wskazują, że jedna jej część przylega do drogi wojewódzkiej nr [...], natomiast przeciwległy bok do drogi gminnej. Z projektu decyzji WZ wynika nadto, że inwestycja obejmuje budowę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przy czym obsługa komunikacyjna jednego budynku będzie przebiegała od strony drogi wojewódzkiej, natomiast drugiego - poprzez projektowany zjazd z drogi publicznej gminnej nr [...] (pkt 4 tiret trzeci projektu decyzji). Kwestia ta ma znaczenie, bowiem uzgodnienie musi odbywać się w oparciu o planowane zamierzenie wynikające z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji. Organ uzgadniający nie ocenia sposobu prowadzenia postępowania głównego, odnosi się tylko do projektu decyzji w kontekście, czy jest on sprzeczny z przepisami prawa (vide wyrok NSA z 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II OSK 2507/21). Będąc związany projektem zamierzenia ocenić winien czy włączenie ruchu generowanego przez jeden budynek mieszkalny jednorodzinny jest możliwe z punktu widzenia zachowania zasad bezpieczeństwa.
Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego. W konsekwencji należy przyjąć, że zarządca drogi powinien w postępowaniu uzgodnieniowym kierować się zakresem swoich zadań oraz swojej właściwości rzeczowej (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2386/19; z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2329/20, z 10 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/19). Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 u.d.p. z kolei ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. wynika natomiast, że do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zakres właściwości rzeczowej zarządcy drogi publicznej wyznacza także przepis art. 35 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę w powyższych granicach kompetencji własnych, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego (zob. np. wyroki NSA: z 19 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 948/09; z 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/09).
W trybie art. 35 ust. 3 u.d.p. badana jest możliwość dostępności do drogi o określonej klasie, jak i to, czy "możliwość" ta spełnia wymogi bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi zasadniczą przesłankę oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. (zob. wyrok NSA z 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2985/20). W negatywnym postanowieniu zarządca drogi powinien zatem wykazać związek pomiędzy powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla ruchu drogowego, a faktem, że określona przez inwestora (lub hipotetyczna) liczba pojazdów na skutek zmiany sposobu zagospodarowania terenu będzie wjeżdżać lub zjeżdżać na nieruchomość przyległą do drogi. Tymczasem SKO oraz Zarząd Województwa Łódzkiego jako zarządca drogi wojewódzkiej (art. 19 ust. 2 pkt 2 u.d.p.) poczyniły ustalenia niewystarczające dla podjęcia rozstrzygnięcia jakiejkolwiek treści, co celnie dostrzegł WSA w Łodzi. Jeśli bowiem chodzi o oddziaływanie na ruch drogowy projektowanej inwestycji w postaci jednego domu jednorodzinnego (planowany podział geodezyjny działki nr [...] na dwie odrębne nieruchomości i zabudowa każdej z nich domem mieszkalnym oraz obsługa komunikacyjna od drogi wojewódzkiej jednego domu – vide projekt decyzji WZ) jedynym elementem stanu faktycznego było ustalenie natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej i wyłącznie poprzez ten czynnik ustalenie, że włączenie ruchu generowanego przez użytkowników planowanego domu spowoduje ograniczenie płynności ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji.
Bezspornie każde włączenie nowego ruchu będzie w jakimś zakresie obciążało już występujący ruch samochodowy, niezależnie od stwierdzonego natężenia ruchu, które wobec rozwoju cywilizacyjnego z reguły rok do roku ulega zwiększeniu. Rację ma WSA w Łodzi, że pojęcie bezpieczeństwa to nie tylko kwestia natężenia ruchu, lecz także konkretnych uwarunkowań, w jakich będzie następowało włączenie nowego ruchu oraz skala tego ruchu (tutaj dom jednorodzinny).
Należy wyraźnie stwierdzić, że spór dotyczy zjazdu na drogę wojewódzką ruchu generowanego przez jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, nie zaś jak błędnie twierdzi sąd wojewódzki – dwa. Przy czym w pełni zasadnie WSA w Łodzi stwierdził, że w tym celu organ zobowiązany był ustalić stan zagospodarowania drogi i przedstawić konkretne informacje obejmujące w szczególności liczbę i charakter zjazdów istniejących w sąsiedztwie działki objętej planowaną inwestycją, odległości między tymi zjazdami, występowanie skrzyżowań dróg, intensywność ruchu na drodze wojewódzkiej i kolizyjność występującą na danym jej odcinku, a także zbadać charakter inwestycji oraz wynikającą z niej możliwość zwiększenia ww. ruchu samochodowego i jego ewentualnego wpływu na bezpieczeństwo na drodze. Oznacza powyższe, że zasadnie sąd wojewódzki dopatrzył się naruszenia przepisów w zakresie przeprowadzonego przez organy nazbyt wąskiego postępowania wyjaśniającego, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z w/w przepisami prawa materialnego. Rozstrzygnięcie WSA w Łodzi było podyktowane prawidłową wykładnią przepisów prawa materialnego, co czyni niezasadnym zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazane w skardze kasacyjnej.
W zakresie drugiej kluczowej kwestii, tj. prezentowanej w zaskarżonym wyroku irrelewantności faktu, że działka inwestycyjna ma dostęp do sieci dróg publicznych poprzez drogę gminną (z którą bezpośrednio także graniczy z innej strony), to zagadnienie związane jest z nieprecyzyjnym odczytaniem przez WSA w Łodzi projektu decyzji WZ. Projekt ten bowiem zakłada, że działka nr [...] położona w obrębie S., gmina P., ulegnie w przyszłości podziałowi geodezyjnemu i zabudowana zostanie dwoma budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, ale obsługiwanymi z dwóch różnych kierunków – od drogi wojewódzkiej oraz od drogi gminnej (koncepcja ta została wpisana także w projekt graficzny decyzji bowiem wrysowane zostały nieprzekraczalne linie zabudowy statuujące odległości budynków od dróg publicznych zarówno od owej drogi gminnej, jak i wojewódzkiej). W konsekwencji kwestia możliwości zapewnienia dostępu do drogi publicznej poprzez drogę gminną jako argument uzasadniający odmowę uzgodnienia okazała się być bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Przedmiotem bowiem uzgodnienia jest obsługa jednego domu jednorodzinnego, który ma być skomunikowany z drogą wojewódzką. Oczywiście z wyroku sądu wojewódzkiego nie można wywieść nakazu dokonania przez zarządcę takiego uzgodnienia. Jeśli bowiem konkretne uwarunkowania drogowe (wskazane dokładnie przez sąd wojewódzki) doprowadzą do ustaleń, że zjazd na drogę wojewódzką w celu skomunikowania jednego budynku zabudowy mieszkaniowej wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu – wyspecjalizowany organ wówczas odmówi uzgodnienia projektu decyzji WZ.
Niezasadny jest zarzut naruszenia trójpodziału władzy, a sąd wojewódzki nie naruszył art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. bowiem dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia wedle kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 10 ust. 1 Konstytucji RP ustrój RP opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Sąd stosuje przepisy prawa materialnego i procesowego, a przywoływane orzecznictwo ma jedynie wzmocnić argumentację prawną. Nie oznacza w żadnym razie, że przepis prawa zostaje zastąpiony wyrokiem sądowym. Sąd wojewódzki prawidłowo zastosował przepisy procesowe, choć przyjęty stan faktyczny nieprecyzyjnie oddaje fakty wynikające z akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Niemniej powyższe uchybienie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
Jako nieusprawiedliwiony należało także ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. Wskazania co do dalszych czynności organów zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są precyzyjne i pozostają w ścisłym związku z relewantnymi przepisami prawa materialnego. Należy jedynie sprecyzować, że inwestycja polega na budowie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, który będzie generował ruch drogowy i taki ruch powinien zostać zbadany w toku ponownego postępowania administracyjnego co do włączenia tej zabudowy do drogi wojewódzkiej.
Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.