II OSK 1066/07

II OSK 1066/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Kosowska /sprawozdawca/
Jerzy Bujko
Maria Czapska -Górnikiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
III SA/Kr 209/05 - Wyrok WSA w Krakowie z 2006-08-28
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 1985 nr 12 poz 49
art. 37
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
par.2 i 52
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia NSA Janina Kosowska /spr./ Sędzia NSA Jerzy Bujko Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 209/05 w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1.uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2.zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz H. P. kwotę 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 209/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej.
Przedstawiając stan faktyczny rozpoznanej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpatrzeniu odwołania H. P. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych z poz. [...] wykazu chorób zawodowych, decyzją z dnia [...], utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Podniósł, iż w toku postępowania ustalono, że H. P. pracowała w latach [...-...] w Szpitalu (...) w M. w narażeniu na kontakt ze środkami dezynfekcyjnymi. W [...] była badana w (...) Ośrodku Medycyny Pracy w K., w którym nie stwierdzono schorzeń zawodowych. Rozstrzygnięcia organów inspekcji sanitarnej oparte zostały na wydanych w jej sprawie orzeczeniach, od których H. P. nie odwoływała się.
W skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., H. P. podniosła, że w latach [...-...] pracowała również jako kaletnik. W sumie zatem pracowała [...] lat w warunkach szczególnych dla zdrowia. Obecnie nie posiada natomiast żadnej renty lub emerytury i pozostaje bez środków do życia.
W odpowiedzi na skargę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, iż fakt zatrudnienia skarżącej na stanowisku kaletnika był uwzględniony w postępowaniu w sprawie rozpoznania przewlekłego [...], zakończonej niezaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...], Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, stwierdzając, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, iż stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), za choroby zawodowe mogą zostać uznane choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej możliwe jest w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu. W odniesieniu do poszczególnych schorzeń rozporządzenie określa jednak różne okresy, w których możliwe jest ich rozpoznanie, a mianowicie: w odniesieniu do schorzeń z poz. [...] - jest to 1 rok, w odniesieniu zaś do schorzenia z poz. [...] - maksymalnie 5 lat.
Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji zauważył, iż w niniejszej sprawie bezsporne jest występowanie w środowisku pracy H. P., zarówno w szpitalu, jak i wcześniej w zakładzie kaletniczym, czynników szkodliwych dla zdrowia. Sąd podkreślił jednak, że nie każde schorzenie może być uznane za zawodowe. Z treści przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia wynika bowiem, iż o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, a ponadto wystąpienie udokumentowanych objawów tego schorzenia we wskazanym wyżej okresie. W niniejszej zatem sprawie, bez znaczenia jest fakt, że w okresie do [...] istniało narażenie zawodowe, od jego ustania upłynął już bowiem okres ustalony w przepisach, umożliwiający rozpoznanie chorób zawodowych z poz. [...] wykazu.
W konsekwencji, Sąd I instancji uznał, że pominięcie okresu pracy skarżącej w charakterze kaletnika nie stanowiło naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zakończona w [...] praca w tym charakterze z powodów, o których była mowa powyżej, nie mogła spowodować skutków zdrowotnych uzasadniających stwierdzenie choroby zawodowej w niniejszej sprawie.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, H. P. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawę skargi kasacyjnej, skarżąca wskazała naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca podniosła, iż zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Jeśli jednak przed wydaniem decyzji uzna, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie jest niewystarczający do wydania decyzji, to może, stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia, żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego.
Skarżąca zauważyła, iż organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie, odmawiając uznania jej schorzeń za choroby zawodowe oparły się na orzeczeniach lekarskich, wydanych przez (...) Ośrodek Medycyny Pracy w K. Organy te uznały je jednocześnie za przesądzające o braku u skarżącej chorób zawodowych. Stwierdziły bowiem, że skoro upoważniona do rozpoznawania chorób zawodowych jednostka służby zdrowia nie znalazła podstaw do rozpoznania chorób zawodowych, to również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji w tej kwestii. Skarżąca podniosła jednak, iż przedmiotowe orzeczenia lekarskie stanowią w istocie opinię w rozumieniu art. 84 § 1 kpa i jak każdy dowód powinny być wszechstronnie ocenione w granicach określonych przez art. 80 kpa. Zauważyła, iż uzasadnienia orzeczeń wydanych w niniejszej sprawie są dwuzdaniowe i ograniczają się wyłącznie do określenia wykonanych badań oraz stwierdzenia, iż u skarżącej nie rozpoznano choroby zawodowej. Taka lakoniczność nie pozwala natomiast na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia, a mogące pojawić się na tym tle wątpliwości nie zostały przez organ administracyjny wyjaśnione. Świadczy to o mało profesjonalnym podejściu do zbadania sprawy zarówno przez lekarza, jak i przez organy. W ocenie skarżącej, organy nie mogły oprzeć rozstrzygnięcia na opiniach lekarskich nie zawierających wyczerpującego i przekonywającego uzasadnienia. W tych też warunkach powinny były wezwać biegłego lekarza do ich uzupełnienia.
Wobec powyższego, skarżąca stwierdziła, iż decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i 77 kpa, a powyższe uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odmienne potraktowanie niniejszej sprawy stanowiłoby ponadto naruszenie prawa do tzw. dobrej administracji, jakie gwarantuje Konstytucja oraz prawo międzynarodowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
W świetle art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie ustawowej, określonej w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy. Zauważyć należy, iż podniesione w jej ramach zarzuty sprowadzają się w istocie do zakwestionowania prawidłowości zrealizowania przez Sąd I instancji jego funkcji badania legalności decyzji administracyjnych. Skarżąca zarzuciła bowiem Sądowi I instancji, że oddalił skargę, nie dostrzegając, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę tę uznać należy za usprawiedliwioną.
Zauważyć należy, iż stosownie do art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.), w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 7 i 77 § 1 tego kodeksu, organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na nich bowiem spoczywa obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy i oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dane okoliczności zostały udowodnione (art. 80 kpa).
Ustalenie stanu faktycznego w drodze zebrania i oceny materiału dowodowego jest zatem funkcją postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje natomiast to, czy proces ten odbył się zgodnie z prawem. Niedostrzeżenie uchybień procesowych w tym zakresie i wydanie wyroku w oparciu o stan faktyczny sprawy, który budzi wątpliwości, może mieć natomiast istotny wpływ na jej wynik i czyni koniecznym uchylenie takiego wyroku w celu rozważenia budzących wątpliwość okoliczności.
Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie, przedmiotem oceny organów inspekcji sanitarnej były podstawy do stwierdzenia u H. P. choroby zawodowej z poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z § 8 ust. 1 i ust. 2 zd. pierwsze powołanego rozporządzenia, właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, to orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudnionego w jednej z jednostek orzeczniczych, do których mowa w § 5 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż aby rozstrzygniecie organu inspekcji sanitarnej w przedmiocie choroby zawodowej mogło być uznane za prawidłowe powinno być wydane w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, 77 § 1 kpa i oceniony w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Ocenie tej podlega na takich samych zasadach jak inne zgromadzone w sprawie dowody orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, które jak słusznie zauważyła skarżąca w skardze kasacyjnej stanowi opinię w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Organy orzekające w przedmiocie choroby zawodowej mają zatem obowiązek skontrolować, czy wydane orzeczenie lekarskie wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych oraz czy jest rzeczowo i przekonywająco uzasadnione. Orzeczenie takie, poza rozstrzygnięciem, powinno zawierać merytoryczne uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, w tym do dotychczasowej dokumentacji medycznej badanego. Dopiero po spełnieniu tych warunków orzeczenie lekarskie może stanowić podstawę wydania prawidłowej decyzji. Organ nie może bowiem oprzeć rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim, którego uzasadnienie jest zbyt lakoniczne i nie wyjaśnia w sposób przekonywający przyczyn zajęcia określonego stanowiska. W takiej sytuacji, organ, dążąc do poznania prawdy obiektywnej, zobowiązany jest podjąć, opisane w § 8 ust. 2 zd. pierwsze powołanego rozporządzenia, czynności zmierzające do uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego. Wydanie decyzji w przedmiocie choroby zawodowej bez podjęcia takich czynności, a zatem z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, może mieć bowiem w tych warunkach istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika natomiast, aby Sąd I instancji dokonał wnikliwej oceny postępowania administracyjnego przed organami inspekcji sanitarnej pod tym względem.
Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie, decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. o braku podstaw do stwierdzenia u H. P. chorób zawodowych z poz. [...] wykazu, w związku z pracą w szpitalu (...) w M., utrzymana następnie w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., wydana została na podstawie orzeczeń lekarskich nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, podjętych przez lekarzy medycyny pracy z (...) Ośrodka Medycyny Pracy w K.. Skarżąca nie skorzystała z prawa do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego jej badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, jednakże okoliczność ta nie świadczy o tym, że zgadza się ona z orzeczeniami lekarskimi wydanymi w jej sprawie. W konsekwencji, okoliczność ta nie zwalniała organów inspekcji sanitarnej od dokonania oceny przedmiotowych orzeczeń w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Z treści uzasadnień podjętych przez te organy decyzji nie wynika natomiast, aby organy oceny takiej dokonały. Stwierdzić natomiast należy, podzielając w tym zakresie stanowisko skarżącej, iż wydane w jej sprawie orzeczenia lekarskie z uwagi na ich uzasadnienia budzą szereg zastrzeżeń. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż nie wynika z nich jednoznacznie w oparciu o jaki materiał dowodowy stwierdzono brak podstaw do rozpoznania określonych w nich schorzeń, w szczególności zaś, czy materiał ten obejmował dotychczas zgromadzoną dokumentację medyczną skarżącej. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie dla sprawy, jeżeli uwzględni się fakt, że ze znajdującej się w aktach administracyjnych kserokopii karty informacyjnej z dnia [...] wynika, iż skarżąca pozostaje w leczeniu w Poradni Chorób [...] z rozpoznaniem m.in. [...]. Do okoliczności tej nie odniesiono się natomiast w żaden sposób w orzeczeniu lekarskim nr [...] o braku podstaw do rozpoznania [...]. Z orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie skarżącej nie wynika ponadto jakim konkretnie badaniom została poddana, kiedy je przeprowadzono i jakie były wyniki tych badań. Generalnie wyniki badań wskazane zostały wyłącznie w przypadku testów alergologicznych. W uzasadnieniu orzeczenia nr [...] nie wskazano jednak wszystkich wykonanych badań i ich wyników, a jedynie wyniki testów skórnych z alergenami zawodowymi, o czym świadczy treść uzasadnienia: "na podstawie wykonanych badań alergologicznych, w tym ujemnych testów skórnych z alergenami zawodowymi (...)". Z kolei z uzasadnienia orzeczenia nr [...] nie wynika w ogóle na jakiej podstawie u skarżącej rozpoznano "przewlekłe [...]".
Mając na uwadze powyższe, podzielić należy zaprezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko, w świetle którego w warunkach niniejszej sprawy, z uwagi na lakoniczność uzasadnień orzeczeń lekarskich, organy inspekcji sanitarnej powinny rozważyć uzupełnienie zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego.
W konsekwencji, w toku ponownego rozpoznawania niniejszej sprawy, Sąd I instancji, uwzględniając powyższe uwagi, powinien dokonać ponownej kontroli legalności decyzji organów inspekcji sanitarnej pod kątem prawidłowości postępowania administracyjnego poprzedzającego ich wydanie.
Na marginesie, wskazać jednocześnie należy, odnosząc się w tym zakresie do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, iż skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1614/06, zgodnie z którym regulacja zawarta w kolumnie drugiej wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zatytułowanej "Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego", wydana została z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, tj. pomimo braku upoważnienia ustawowego w art. 237 § 1 Kodeksu pracy i wbrew dyspozycji przepisu § 2 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia. W kolumnie drugiej wykazu chorób zawodowych określono bowiem nie okres, w jakim po zakończeniu pracy w narażeniu powinno nastąpić zgłoszenie podejrzenia choroby oraz jej rozpoznanie, do którego odsyła § 2 ust. 2 rozporządzenia, ale okres, w którym mają wystąpić udokumentowane objawy chorobowe, do czego Rada Ministrów nie była upoważniona w ramach delegacji wskazanej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy. W konsekwencji ocena, czy strona zachowała termin do wystąpienia ze zgłoszeniem choroby i jej rozpoznania, czy też nie, staje się w sprawie bezprzedmiotowa, gdyż w świetle powyższego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie wskazuje okresu, w jakim po zakończeniu pracy w narażeniu powinno nastąpić zgłoszenie podejrzenia choroby oraz jej rozpoznanie, a więc regulacji do jakiej odsyła w § 2 ust. 2.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowaniach kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy.