IV SA/Wa 2190/05

IV SA/Wa 2190/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik
Jarosław Stopczyński
Krystyna Napiórkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6292 Przymusowy zarząd państwowy
Skarżony organ
Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Stopczyński,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na postanowienie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. Minister Gospodarki i Pracy stwierdził uchybienie przez Prezydenta Miasta P. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r.
W uzasadnieniu wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] nie stwierdził przejścia na własność Skarbu Państwa zabudowanej nieruchomości położonej w P., przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], mapy [...], obręb [...], o pow. 4885 m2, zapisanej w księdze wieczystej KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P.. Decyzja ta zawierała pouczenie, iż stronom służy od niej odwołanie do Ministra Gospodarki i Pracy - za pośrednictwem Wojewody [...] w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.
Jak dalej wskazał organ, powyższa decyzja została doręczona stronie odwołującej się - Prezydentowi Miasta P. - w dniu 23 listopada 2004 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. Na dokumencie tym widnieje stempel Kancelarii Urzędu Miasta P. i data wpływu 23 listopada 2004 r. oraz napis "Prezydent Miasta P.", a na odwrocie wskazano numer decyzji i datę jej wydania. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 7 grudnia 2004 r.
Minister za bezpodstawne uznał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "G." w P. - działającego w imieniu Prezydenta Miasta P., iż decyzja pierwszoinstacyjna została doręczona Prezydentowi jako stronie postępowania w dniu 24 listopada 2004 r., co potwierdza prezentata przystawiona na decyzji. Stwierdzenie to, zdaniem Ministra, stoi w oczywistej sprzeczności z dokumentem Urzędu Pocztowego, wskazującym jednoznacznie, że datą odbioru decyzji przez Prezydenta Miasta P. był dzień 23 listopada 2004 r. Ponadto Minister podniósł, że wewnętrzny obieg dokumentów w urzędzie, nie stanowi dowodu na okoliczność doręczenia w dniu 24 listopada 2004 r. przedmiotowej decyzji.
Następnie organ wskazał, że bezspornym jest, iż odwołanie Prezydenta Miasta P. od decyzji organu I instancji, zostało nadane w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 8 grudnia 2004 r. (data stempla pocztowego).
Wobec powyższego Minister Gospodarki i Pracy stwierdził, że odwołanie Prezydenta Miasta P. zostało złożone z uchybieniem określonego w art. 129 § 2 kpa czternastodniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Ponadto organ podał, że odwołujący się nie wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Skargę na omawiane postawienie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] września 2005 r. wniósł Prezydent Miasta P., wnosząc o jego uchylenie. W skardze podniesiono, iż doręczenie decyzji organu I instancji, nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 40 § 2 kpa, zgodnie z którym, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Prezydent wskazał, iż aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2001 r. udzielił - jako Prezydent Miasta P. - pełnomocnictwa ogólnego do dokonywania wszelkich czynności prawnych dotyczących mienia Skarbu Państwa Dyrektorowi Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "G." w P. - A. K. oraz jego Zastępcy - B. S. Zdaniem skarżącego Wojewoda [...] wydając decyzje, winien ja doręczyć pełnomocnikom Prezydenta Miasta P., a nie samemu Prezydentowi, gdyż fakt udzielenia pełnomocnictwa wyżej wymienionym pełnomocnikom, znany był Wojewodzie z urzędu.
W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie bieg do wniesienia odwołania w ogóle się nie rozpoczął.
Jednocześnie skarżący wskazał, że nawet w przypadku uznania skuteczności doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, jej bieg należałoby liczyć od dnia doręczenia jej przez Prezydenta wyznaczonemu pełnomocnikowi (tj. 24 listopada 2004 r.), a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 grudnia, co oznacza, że odwołanie zostało wniesione w terminie.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze naruszenia art. 40 § 2 kpa, Minister wskazał, że Prezydent Miasta P. występując z wnioskiem do Wojewody [...] w dniu [...] czerwca 2004 r. o nacjonalizację przedmiotowej nieruchomości, nie załączył powołanych w skardze pełnomocnictw, ani tez nie udokumentował faktu, że akt notarialny z udzielonymi pełnomocnictwami został przekazany na dalszym etapie tego postępowania.
Minister stwierdził, że nie zachodziła konieczność skierowania decyzji Wojewody do pełnomocników Prezydenta Miasta P., bowiem stosownie do art. 33 § 3 kpa, pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnicy Prezydenta Miasta P., dokument pełnomocnictwa przedłożyli do akt sprawy dopiero wraz z odwołaniem datowanym na dzień 7 grudnia 2004 r.
Dodatkowo Minister podniósł, że to nie pełnomocnik - a osobiście Prezydent Miasta P. skierował wniosek o wszczęcie postępowania nacjonalizacyjnego w przedmiotowej sprawie, nie ujawniając, że odtąd ma być zastępowany w dalszym jej toku przez A. K. lub B. S.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem i tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jego sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniana.
Wbrew zarzutom skargi - organ prawidłowo postąpił stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, postępowanie w wyniku którego wydana została wyżej wskazana decyzja zostało wszczęte z urzędu, o czym świadczy zawiadomienie z dnia 14 października 2004 r., które m.in. zostało skierowane do Prezydenta Miasta P.
Należy w tym miejscu zauważyć, iż pismem z dnia 8 czerwca 2004 r. Prezydent Miasta P. skierował do Wojewody [...] wniosek o podjęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Pismo to - jak słusznie zauważył Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę - zostało podpisane osobiście przez Prezydenta Miasta P. i w swojej treści nie wskazuje, iż w dalszym toku postępowania organ ma być zastępowany przez pełnomocników.
Wobec powyżej wskazanych okoliczności nie można podzielić stanowiska skarżącego, który zarzuca przedmiotowemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 40 § 2 kpa, zgodnie z którym, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
W sprawie niniejszej kwestią zasadniczą, a zarazem sporną, między stronami, jest ustalenie, czy Prezydent Miasta P. w sposób skuteczny ustanowił pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym w toku, którego wydana została wyżej określona decyzja Wojewody [...].
Zgodnie z przepisem art. 33 § 2 kpa, pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Zważywszy na obowiązującą ogólną zasadę pisemności w postępowaniu administracyjnym (art. 14 § 1 kpa) niezbędne jest, ażeby pełnomocnictwo było sporządzone na piśmie albo zgłoszone do protokołu. W aktach konkretnej sprawy powinien być albo oryginał pełnomocnictwa, albo jego urzędowy odpis. Jako wyraz ograniczenia formalizmu w postępowaniu administracyjnym należy traktować postanowienie art. 93 § 4 kpa ustanawiające pełnomocnictwo domniemane, który to przepis ma charakter wyjątkowy i odnosi się on wyłącznie do przypadków upoważnienia do występowania w imieniu osób fizycznych.
W kontekście powyżej przytoczonych regulacji prawnych nie sposób podzielić pogląd skarżącego, iż fakt udzielenia przez Prezydenta Miasta P. aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2001 r. pełnomocnictwa ogólnego do dokonywania wszelkich czynności prawnych dotyczących mienia Skarbu Państwa Dyrektorowi Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego G. w P. - A. K. oraz Zastępcy Dyrektora ZG i [...] G. - B. S., który to, cyt.: "Fakt /-/ zwany jest Wojewodzie [...] urzędu", obligował organ, prowadzący postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, do przyjęcia, że w imieniu Prezydenta działają wskazani w w/w akcie notarialnym pełnomocnicy.
Skoro do chwili wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] listopada 2004r. do organu nie wpłynęło omawiane wyżej pełnomocnictwo, jak również Prezydent Miasta P. nie powołał się na to pełnomocnictwo, to brak podstaw do przyjęcia, że w postępowaniu w tej konkretnej sprawie ustanowił pełnomocnika.
Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że organ prawidłowo doręczył zaskarżoną decyzję Prezydentowi Miasta P., który w sprawie objętej postępowaniem reprezentował z mocy ustawy Skarb Państwa.
Skoro decyzja Wojewody [...] została prawidłowo doręczona Prezydentowi P. w dniu 23 listopada 2004 r., zaś odwołanie od niej wniesiono w dniu 8 grudnia 2004 r., to zasadnie organ stwierdził zaskarżonym postanowieniem uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn.zm.), skargę jako bezzasadną należało oddalić.