II OSK 1058/16

II OSK 1058/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2021-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-05-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 749/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-12-01
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 128 § 1 pkt 4 art. 133 § 1 art. 141 § 4 art. 151 art. 183 art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2013 poz 594
art. 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 647
art. 1 ust 2 pkt 10 art. 6 ust 1 art. 15 art. 20 ust 1 art. 28 ust 1 art. 36 ust 1 i 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 21 ust 1 art. 31 ust 1 art. 64 ust 1 i 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15 zzs4 ust 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. W. i K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 749/15 w sprawie ze skarg K. W. i K. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. podejmuje zawieszone postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 749/15, oddalił skargi K. W. i K. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy [...].
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Rada Gminy [...] uchwałą z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 594, ze zm.) – dalej: "u.s.g." i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm.) - dalej: "u.p.z.p." uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy [...].
K. W. i K. P. zaskarżyli powyższą uchwałę, zarzucając jej naruszenie: - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 5 u.p.z.p. poprzez sporządzenie projektu planu miejscowego niezgodnie z postanowieniami obowiązującego studium; art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak stwierdzenia przez Radę Gminy, czy uchwalany plan miejscowy nie narusza ustaleń studium; art. 47 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 2 i art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez załączenie i oparcie postanowień planu miejscowego na materiałach wyjściowych w postaci Prognozy oddziaływania na środowisko dla gminy [...], powiat [...], woj. [...], które uznać należy za nieaktualne, niepełne i wewnętrznie sprzeczne ze względu na fakt, że jej treść opisowa pozostaje w sprzeczności z zawartymi w ww. materiałach mapami, które przedstawiają zupełnie inny przebieg trasy planowanej linii elektroenergetycznej 400 kv niż wynika to z tekstu prognozy, a ponadto ww. prognoza nie zawiera wszystkich postanowień wymaganych w ww. ustawie, w tym m.in. wpływu zmiany przebiegu trasy linii elektroenergetycznej na występowanie chronionych gatunków ptaków, w tym kraski, nie wskazuje obszarów występowania chronionych gatunków ptaków na obszarze objętym prognozą a także nie przedstawia wpływu na środowisko konieczności wycięcia znacznej powierzchni lasów pod planowaną nową trasę linii elektroenergetycznej; - art. 1 ust. 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w planie miejscowym m.in.: zasady zrównoważonego rozwoju, dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, gdyż zawarte w planie miejscowym ustalenia dotyczące przebiegu planowanej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kv [...] na terenie gminy [...], odbiegają od pierwotnie planowanego przebiegu ww. linii energetycznej mającej przebiegać w śladzie istniejącej linii 220 kv, co godzi w prawo własności mieszkańców gminy oraz zasadę pewności prawa i zaufania do organów samorządowych; wymagań ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, a także stanu prawnego gruntów - wprowadzenie zmian przebiegu linii elektroenergetycznej w innym miejscu, niż ślad dotychczasowej linii 220 kv powoduje nieuzasadnioną zmianę ładu przestrzennego gminy i nieodwracalne zmiany w zakresie możliwego sposobu wykorzystania gruntów, przez które przebiegać ma nowa trasa linii elektroenergetycznej; wymagań ochrony środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej - zdaniem skarżących wprowadzenie zmian przebiegu linii elektroenergetycznej w innym miejscu, niż ślad dotychczasowej linii 220 kv powoduje nieuzasadnioną konieczność wycinki dużej powierzchni lasów oraz uniemożliwia prowadzenie produkcji rolnej na gruntach pod planowaną linią elektroenergetyczną, a także zagraża populacji zagrożonych gatunków ptaków występujących na terenie gminy poprzez naruszenie dotychczasowych tras przelotów oraz stworzenie niebezpieczeństwa kolizji w trakcie przelotów tych ptaków z nowopowstałą linią elektroenergetyczną; - art. 6 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie prawa do zagospodarowania terenu, do którego mają tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów. W skardze wskazano także na naruszenie zasady zaufania do organów samorządowych oraz zasady pewności prawa oraz na niedopuszczalne wpływanie na radnych przez inwestora. Ponadto skarżący wskazali, że w trybie rozstrzygnięcia nadzorczego, Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2014 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy [...] w części.
Rada Gminy [...] w odpowiedzi na skargi wniosła o ich oddalenie podnosząc, że skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego. Zdaniem organu sporna linia energetyczna nie zmienia przeznaczenia terenu (pozostaje w zgodzie zwłaszcza z przeznaczeniem rolnym i zabudową zagrodową), a zatem trudno uznać, że jej lokalizacja w planie zmienia uprawnienia właścicielskie i narusza prawo własności skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego skargi stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd w pierwszej kolejności zauważył, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] grudnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 98 ust. 1 u.s.g. stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w części, jednak stwierdzenie nieważności nie dotyczyło terenów przeznaczonych pod infrastrukturę elektroenergetyczną. Następnie Sąd wskazał, że Rada Gminy [...] zaskarżoną uchwałą dokonała wprawdzie ingerencji w posiadane przez skarżącą K. W. prawo własności działek nr [...] oraz w posiadane przez skarżącego K. P. prawo własności działek nr [...], jednakże ingerencja ta, w ocenie Sądu, mimo że niekorzystna dla skarżących, nie przekraczała granic władztwa planistycznego. Z oświadczenia skarżącej K. W. złożonego na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. wynika, że działka nr [...] jest działką leśną. Działka nr [...] od strony drogi jest działką budowlaną, dalej jest działką rolną, w obszarze pasa technologicznego w górę jest działką budowlaną. Działka nr [...] od strony drogi jest działką budowlaną, dalej jest rolną i leśną. Pod pasem technologicznym znajdują się tereny budowlane. Pełnomocnik organu oświadczyła, że w pasie technologicznym działka nr [...] jest terenem rolnym, a nie budowlanym. Na działce nr [...] pas technologiczny znajduje się na obszarze rolnym i leśnym. Wybierając przebieg trasy linii NN 400 KV wybrano wariant najbardziej kompromisowy, taki który omija tereny zurbanizowane celem uniknięcia rozbierania budynków i tereny przeznaczone pod zabudowę. Przebieg linii elektroenergetycznej NN 400 KV zlokalizowano na terenach rolnych i leśnych, które mogą być nadal użytkowane w takim charakterze. Z kolei skarżący K. P. oświadczył, że działki nr [...], są wykorzystywane rolniczo. Sąd zauważył przy tym, że działka nr [...] znajduje się poza granicami terenu objętego planem. Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że wbrew zarzutom skarg, gmina korzystając z władztwa pianistycznego i realizując ustawowy obowiązek zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego, była uprawniona do określenia w zaskarżonej uchwale terenów infrastruktury elektroenergetycznej, w tym osi linii elektroenergetycznej NN 400 KV i pasa technologicznego tej linii. Jednocześnie z zapisów § 11 ust. 2 pkt 3 i 4 zaskarżonej uchwały wynika, że na terenach infrastruktury elektroenergetycznej dopuszcza się rolnicze wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące ich obsłudze, jak również po realizacji linii elektroenergetycznej 400 KV, dopuszcza się leśne wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące ich obsłudze, z zastrzeżeniem § 12 ust. 2 pkt 3. Tereny zajęte na linię elektroenergetyczną NN 400 KV i pas technologiczny tej linii na działkach skarżących są terenami rolnymi i leśnymi, nie są to tereny zabudowane. Mogą być nadal wykorzystywane zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Skarżąca K. W. nie wykazała, że pas technologiczny na jej działkach przebiega przez tereny budowlane. Zdaniem Sądu, ustalony przebieg linii elektroenergetycznej NN 400 KV wraz z pasem technologicznym w zaskarżonej uchwale, nie godzi zatem w istotę prawa własności przysługującego skarżącym. Do naruszenia istoty tego prawa dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień, składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią. Pozbawienie właściciela części (nawet znacznej) atrybutów korzystania czy rozporządzania rzeczą (np. ograniczenia związane z przebiegiem nad działką linii wysokiego napięcia, ograniczenia z korzystania z nieruchomości w obszarze pasa technologicznego) nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności, o ile ingerencja ta jest dostatecznie uzasadniona interesem społecznym. W ocenie Sądu, w świetle powyższych wywodów zarzuty skarżących nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Rada Gminy [...] dysponując zespołem uprawnień kształtowanym przepisami art. 3 ust. 1 u.p.z.p., nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego podejmując zaskarżoną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy [...]. Ponadto, zdaniem Sądu, procedura planistyczna nie została naruszona w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności tej uchwały.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ) – dalej: "P.p.s.a.", oddalił skargi.
Skargą kasacyjną K. W. i K. P. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:
1) art. 147 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...] polegających na naruszeniu art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sporządzenie projektu planu miejscowego niezgodnie z zapisami obowiązującego studium. Projekt planu miejscowego, którego dotyczy niniejsza skarga był sporządzony i wyłożony do publicznego wglądu w czasie obowiązywania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego w dniu [...] grudnia 2000 r. na mocy uchwały Rady Gminy [...] nr [...]. Ponadto w chwili podjęcia uchwały z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy [...], na mocy rozstrzygnięcia nadzorczego, znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w przeważającej części. Mając na uwadze powyższe skarżący wskazali, że ocena zgodności planu miejscowego powinna odnosić się nie tylko do nieuchylonej części Studium z [...] października 2014 r., ale przede wszystkim do studium z dnia [...] grudnia 2000 r., z którym w/w plan w zakresie ustaleń dotyczących dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy [...] jest całkowicie sprzeczny, ponieważ w/w studium nie tylko nie przewiduje budowy w/w linii w miejscu wskazanym w planie, ale co więcej wskazuje na zupełnie inną politykę planowania przestrzennego w tym zakresie, pozostającą w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 7 listopada 2014 r. Mając na uwadze powyższe wskazano, że ocena zgodności planu miejscowego powinna odnosić się przede wszystkim do studium obowiązującego w chwili wyłożenia planu do publicznej wiadomości, z którym w/w plan w zakresie ustaleń dotyczących dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv [...] na terenie Gminy [...] jest całkowicie sprzeczny. Ponadto w niniejszym postępowaniu Rada Gminy zaniechała stwierdzenia, czy uchwalany plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Jak ustalono powyżej, w chwili wydawania uchwały o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywało inne studium zagospodarowania przestrzennego, niż w chwili wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Mając na uwadze powyższe, uznać należy że w/w uchwala jest wadliwa i nie zawiera rozstrzygnięcia wymaganego przez art. 20 ust. 1 u.p.z.p.;
2) art. 147 P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób, że poprzez uchwalenie w/w planu zagospodarowania przestrzennego organ administracyjny w rażący sposób wykroczył poza tzw. władztwo planistyczne i dokonał interwencji w prawo własności skarżącego z naruszeniem proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego, a także zasad wynikających z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. tj. zasady zrównoważonego rozwoju, dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, wymagań ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, a także stanu prawnego gruntów, wymagań ochrony środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, a także zasady zaufania do organów samorządowych oraz zasady pewności prawa wyrażonej m.in. w obowiązku głębokiego rozważenia ewentualnej konieczności zmiany wcześniejszych opracowań planistycznych;
3) art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę pomimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaniechał rozpatrzenia wszystkich zarzutów skargi oraz oparł wyrok jedynie na części akt sprawy, ograniczając się jedynie do zbadania zasadności zarzutów z p. IV 1 i V skargi, pomijając zarzuty wskazane w p. I, II, III i IV 2 i 3, VI i VII skargi;
4) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w treści uzasadnienia wyroku uzasadnienia nieuwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżącego w treści skargi, świadczących o naruszeniu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazanych w p. I, II, III i IV 2 i 3, VI i VII skargi;
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie - na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a. – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości ze względu na fakt, że w/w naruszenia procedury uchwalania planu oraz jego wadliwe przepisy dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie skutkować powinny stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan, w całości. Ponadto, na podstawie art. 203 pkt. 1 P.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych. W przypadku natomiast merytorycznego rozpoznania skargi, na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. wniesiono również o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że o ile dopuszczalne jest prowadzenie jednocześnie dwóch procedur dotyczących studium i planu na etapie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, o tyle za absolutnie niedopuszczalne uznać należy jednoczesne prowadzenie w/w procedur w dalszych etapach, gdyż stanowi to pogwałcenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem skarżących, równoległego wykonywania czynności poprzedzających samo uchwalenie studium i planu miejscowego oraz podjęcia uchwał o uchwaleniu tych aktów w tym samym czasie nie można uznać za zachowanie prawidłowej realizacji przepisów ustawy. Procedura tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga bowiem dokonania określonych czynności w zgodzie z ustaloną w ustawie kolejnością, a naruszenie tej kolejności ocenić należy negatywnie. Niezachowanie tej kolejności powoduje, że projekt planu miejscowego nie będzie oparty na uchwalonym studium, a czynności takie jak wnioski, opinie i uzgodnienia oraz jego wyłożenie i wniesienie uwag zostaną wykonane także wobec takiego "ułomnego" projektu planu. Podczas takiego procesowania nie wiadomo czy ustalenia planu dostosowywane są do studium, czy studium do planu, a przecież zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi. Bez znaczenia w ocenie skarżących pozostaje w związku z w/w zagadnieniem treść art. 27 w zw. z art. 9 u.p.z.p., który odnosi się do procedury zmian studium. Wywodzenie z w/w przepisów wniosku, że dopuszczalne jest uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego, w którym na etapie jego wyłożenia do publicznej wiadomości obowiązywało inne studium, a w planie stwierdzono, że jest on zgodny ze studium, które ma wejść w życie do dnia jego uchwalenia, uznać należy za zbyt daleko idące. Ponadto wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, organ wydając zaskarżoną uchwałę, w rażący sposób wykroczył poza tzw. władztwo planistyczne i dokonał interwencji w prawo własności skarżącego z naruszeniem proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego, a także zasad wynikających z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Zmiana przebiegu planowanej linii nn 400 kv [...] na terenie Gminy [...] nie została w żaden sposób uzasadniona. Za całkowicie bezpodstawne uznać należy również twierdzenia pełnomocnika organu, jakoby przebieg nowoprojektowanej linii był wariantem najkorzystniejszym i najbardziej kompromisowym. Sąd pierwszej instancji nie wskazał ponadto, jakie dokładnie czynniki zadecydowały o uznaniu zasadności zmiany przebiegu w/w linii wysokiego napięcia poprzez odejście od dotychczasowego przebiegu linii 220 kV, ograniczając się w tym zakresie do ogólnikowych twierdzeń, iż w/w zmiana przebiegu linii była podyktowana interesem społecznym. Zdaniem skarżących to właśnie pozostawienie przebiegu linii elektroenergetycznej w jej dotychczasowym torze stanowi najmniejszą możliwą ingerencję w środowisko i zagospodarowanie terenu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy [...] wniosła o jej oddalenie. W piśmie tym podniesiono m.in., że to organ, który uchwala studium jest upoważniony do jego ostatecznej interpretacji i oceny, czy nastąpiło naruszenie jego ustaleń. Rada Gminy [...] stwierdziła, że plan miejscowy odpowiada ustaleniom Studium i nie ma powodów, żeby uznać to stanowisko za niewłaściwe. Zdaniem organu warto zauważyć, że ustawodawca aktualnie posługuje się w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. sformułowaniem "nie narusza". Sformułowanie w skardze wymogu "zgodności" jest natomiast sugerowaniem dalej idących wymogów, niż rzeczywiście ustawodawca przyjął. Nawet jednak stosując standard "zgodności", przyjęty plan miejscowy odpowiada postanowieniom Studium. Momentem stwierdzenia nie naruszania przez projekt planu ustaleń Studium jest zakończenie procedury planistycznej. Twierdzenie natomiast, że inne ustalenia Studium obowiązywały w czasie uchwalenia planu, a inne w czasie wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu, nie może być traktowane jako wskazujące na naruszenie prawa, biorąc pod uwagę, że mieszkańcy zostali w ten sposób prawidłowo poinformowani o docelowym brzemieniu planu, wiedząc jednocześnie o zmianach Studium. Nie ma przepisu, który nakazywałby wstrzymanie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w sytuacji zmiany studium. Odnośnie natomiast powołanego przez skarżących rozstrzygnięcia nadzorczego organ wskazał, że część ustaleń Studium Wojewoda uznał za nienaruszające prawa i zdecydował pozostawić jako wiążące. Są to te ustalenia, które przewidują lokalizację spornej inwestycji celu publicznego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 listopada 2017 r. zawiesił postępowanie z uwagi na prowadzenie przez Prokuraturę Okręgową w [...] postępowania w sprawie zaistniałego w okresie od 2006 r. do marca 2017 r. przekroczenia uprawnień przez m.in. Wójta Gminy [...], radnych i pracowników Urzędu Gminy [...] w związku z przebiegiem linii elektroenergetycznej 2x400kV [...], na szkodę interesu publicznego i prywatnego, tj. o czyn z art. 231 § 1 i 2 Kodeksu karnego. W ocenie NSA okoliczność, że objęty ww. postępowaniem prokuratorskim okres ewentualnego przekraczania uprawnień przez organy Gminy [...] obejmuje okres trwania procedury planistycznej zakończonej uchwaleniem kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], uzasadnia konieczność zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie. Wynik opisanego powyżej postępowania karnego może bowiem wywrzeć istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., postanowił o podjęciu zawieszonego postępowania z uwagi na to, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny utrzymał postanowienie Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] o umorzeniu śledztwa w sprawie zaistniałego w okresie od 2006 r. do marca 2017 r. w [...] oraz miejscowościach [...] i innych przekroczenia uprawnień przez Starostę [...], radnych powiatowych i urzędników Starostwa Powiatowego w [...], Wójtów Gminy [...], radnych i pracowników Urzędów Gminy w tych miejscowościach polegających na bezprawnym wpływie na przebieg linii elektroenergetycznej 2x400 kV [...] i wykorzystania wiedzy w zakresie tego przebiegu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wynikającej ze zmiany ceny gruntów, wydaniu w tym celu pozwoleń na budowę w miejscach do tego nieprzeznaczonych, uniemożliwienia rozbudowy istniejącej sieci elektroenergetycznej, wydania bezprawnych postanowień w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowień decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, bezprawnego wydania zezwoleń na wycinkę drzew na szkodę interesu publicznego oraz prywatnego A. A. P., M. i R. T. oraz K. W., tj. o czyn z art. 231 § 1 i 2 Kodeksu karnego.
Skarżący złożyli skargę do Sądu pierwszej instancji na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o art. 101 u.s.g. Sąd Wojewódzki trafnie uznał, że w przypadku skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. badanie legitymacji strony skarżącej wymaga ustalenia nie tylko istnienia po jego stronie interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Podmiot skarżący musi wykazać naruszenie jego konkretnego, aktualnego i obiektywnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku między wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej (aktu prawa miejscowego) a jego własną, prawnie chronioną sytuacją prawną.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uszczegółowia rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi bowiem, że tego rodzaju skutek powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.
Plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na terenie, do którego się odnosi. Rada gminy, jako organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w ramach przyznanych jej przez ustawodawcę kompetencji do określenia w uchwałach - planach miejscowych - zasad zagospodarowania terenu, realizuje tzw. władztwo planistyczne. Objawia się to w tym, że samodzielnie ustala przeznaczenie terenu pod określone funkcje i określa zasady zagospodarowania dla terenu, który ma taką funkcję realizować. Nie czyni tego jednak w sposób dowolny.
Nie jest zasadny podniesiony w skardze zarzut niezgodności uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 KV [...] na terenie Gminy [...] z postanowieniami obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...].
Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.
Procedura sporządzania planu stanowi sformalizowany ciąg czynności, których kolejność jest wyznaczona przepisami prawa. Ten sformalizowany ciąg czynności ma podstawy w materialnoprawnej zasadzie zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2101/11, że złożona procedura ustalania studium, a następnie planu miejscowego, wyłącza dopuszczalność połączenia przez radę gminy podjęcia uchwały na tej samej sesji. Zgodność planu miejscowego z postanowieniami studium musi bowiem istnieć w dacie podjęcia uchwały. Jeśli nawet do pewnego etapu prace nad zmianą studium i przygotowaniem projektu planu miejscowego mogą być prowadzone równolegle przez organy gminy, to jednak uchwała w sprawie studium musi być podjęta wcześniej.
Natomiast na gruncie wykładni systemowej i celowościowej przepisów art. 15 ust. 1 i 20 ust. 1 u.p.z.p. dopuszczalne jest równoległe prowadzenie prac nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz zmianą planu miejscowego. Brak jest bowiem nakazu, aby na całym etapie procedury planistycznej projekt planu był zgodny ze studium. Temporalnie zmiana studium może nastąpić w każdym momencie procedury uchwalania planu, czyli także po sporządzeniu przez organ gminy projektu planu.
Wymogu zawartego w art. 20 ust. 1 nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku podjęcia przez radę odrębnej uchwały w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium, gdyż rada gminy może stwierdzić tę zgodność wprost w uchwale podejmującej plan. W rozpoznawanej sprawie po wskazaniu przepisów, które stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały zamieszczono w § 1 ust. 1 stwierdzenie o tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie gminy [...] nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...].
Nie mają zatem usprawiedliwionych podstaw twierdzenia skarżących jakoby ocena zgodności planu miejscowego powinna odnosić się przede wszystkim do studium obowiązującego w chwili wyłożenia planu do publicznej wiadomości, bowiem zgodnie z art. 20 ust. 1 istotne jest, aby plan miejscowy nie naruszał ustaleń studium obowiązującego w czasie uchwalenia przez radę gminy planu miejscowego. Momentem decydującym dla stwierdzenia zgodności planu ze studium jest moment poprzedzający uchwalenie planu miejscowego. A zatem nie jest celowe oczekiwanie tej zgodności na etapie projektu, który przecież nie ma charakteru ostatecznego i może ulec zmianie (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 797/10, [w:] CBOSA).
Skarżący powołują rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., które prowadziło do zakwestionowania ustaleń Studium. Zaznaczyć przy tym jednak trzeba, że organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z wyłączeniem ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]. Zatem część ustaleń Studium, które Wojewoda uznał za nienaruszające prawa i zdecydował pozostawić jako wiążące, stanowią te ustalenia, które przewidują lokalizację inwestycji celu publicznego, której służy plan miejscowy. Wojewoda uznał zatem zgodność z prawem Studium w zakresie lokalizacji linii energetycznej.
Skarżący zarzucają, że poprzez uchwalenie zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego organ administracyjny w rażący sposób wykroczył poza tzw. władztwo planistyczne i dokonał interwencji w prawo własności skarżących z naruszeniem proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego. Odnosząc się do tego zarzutu należy mieć na uwadze, że ustawodawca przewiduje konieczność lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, a prawo własności nie jest absolutne i podlega ograniczeniom m. in. na potrzeby tego rodzaju interesu publicznego. Sieć elektroenergetyczna 400 kV wymaga wprowadzenia pasa technologicznego w przyjętej w planie szerokości, a dopuszczenie na przedmiotowych działkach budowy odpowiedniej infrastruktury jest oczywistym wyrazem lokalizacji linii. Naruszenie prawa własności, które warunkuje skorzystanie przez właściciela ze skargi przewidzianej w art. 101 ust. 1 u.s.g., jak zasadnie stwierdził Sąd Wojewódzki, nie jest tożsame z bezprawnością tego naruszenia, a samo uznanie legitymacji skargowej podmiotu, którego prawa właścicielskie ograniczono, nie oznacza, że nastąpiło to sprzecznie z obiektywnym porządkiem prawnym.
Należy zauważyć, że sam zasięg sieci przesyłowej, z którą mamy do czynienia, sprawia, że nie ma możliwości ominięcia działek prywatnych. Nie ma zatem możliwości rozważania, czy inwestycja musi przebiegać przez tereny stanowiące własność prywatną. Polski system prawa nie przewiduje korytarzy biegnących przez cały kraj, poświęconych realizacji infrastruktury energetycznej. Korytarze tego typu odnoszą się do dróg publicznych, na potrzeby których dochodzi do wywłaszczenia. Na potrzeby obiektów liniowych związanych z energetyką, ustawodawca przyjmuje model ograniczenia prawa własności. Odpowiadają temu przepisy o planowaniu przestrzennym, pozwalające zlokalizować linię w drodze planu miejscowego, a także cywilistyczna konstrukcja służebności przesyłu. Sam fakt, że mamy do czynienia z ograniczeniem własności, a nie z jej odjęciem, powinien wpływać na stosowanie omawianych przepisów w sposób zapewniający większe możliwości działania władzy publicznej, która nie pozbawia właścicieli ich praw, tylko w pewnej części jej uszczupla. Ograniczenie prawa własności łączy się z rekompensatą. Zwykle przybiera ona postać wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu.
Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów u.p.z.p. gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Kreowanie polityki przestrzennej na szczeblu gminy, niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem publicznym, bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi. Treść aktów planistycznych wkracza bowiem w sferę praw rzeczowych właścicieli nieruchomości, a także uprawnień innych podmiotów zainteresowanych określonym przeznaczeniem terenu. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności oraz wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczanie prawa własności jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego bądź prawa własności innych osób. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga zatem każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, spośród których jedna doznać ma ograniczenia posiadanych praw rzeczowych, wymaga szczególnej rozwagi i szczególnie wnikliwego umotywowania (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13, LEX nr 1658127). Przyjęte w u.p.z.p. rozwiązania opierają się na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Na taką konieczność wskazuje także w swoim orzecznictwie, dotyczącym ochrony własności, Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu podkreślając, że każde ograniczenie własności musi być legitymowane publicznym interesem (zob. Terazzi S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 27265/95, § 85 i Elia S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 37710/97, § 77, ECHR 2001-IX).
W świetle powyższych rozważań trzeba wyraźnie zaznaczyć, że inwestycja polegająca na budowie dwutorowej linii NN 400kV relacji [...] stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Oznacza to, że jej lokalizacja nie może być zdeterminowana wyłącznie względami ładu przestrzennego i wymogami jego ochrony. Równie istotne są uwarunkowania techniczne, czy potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, wskazane w art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.
Z ustaleń poczynionych przez Sąd Wojewódzki wynika, że działka nr [...] K. W. jest działką leśną. Działka nr [...] od strony drogi jest działką budowlaną, dalej jest działką rolną, w obszarze pasa technologicznego w górę jest działka budowlaną. Działka nr [...] od strony drogi jest działką budowlaną, dalej jest rolną i leśną. Pod pasem technologicznym znajdują się tereny budowlane. W pasie technologicznym działka nr [...] jest terenem rolnym, a nie budowlanym. Na działce nr [...] pas technologiczny znajduje się na obszarze rolnym i leśnym. Wybierając przebieg trasy linii NN 400 KV wybrano wariant najbardziej kompromisowy, taki który omija tereny zurbanizowane celem uniknięcia rozbierania budynków i tereny przeznaczone pod zabudowę. Przebieg linii elektroenergetycznej NN 400 KV zlokalizowano na terenach rolnych i leśnych, które mogą być nadal użytkowane w takim charakterze. Z kolei działki skarżącego K. P. nr [...], są wykorzystywane rolniczo. Natomiast działka nr [...] znajduje się poza granicami terenu objętego planem. Tereny zajęte na linię elektroenergetyczną NN 400 KV i pas technologiczny tej linii na działkach skarżących są terenami rolnymi i leśnymi, nie są to tereny zabudowane. Mogą być nadal wykorzystywane zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem.
Wbrew zarzutom i argumentom skargi Gmina, korzystając z władztwa pianistycznego, była uprawniona do określenia w zaskarżonej uchwale terenów infrastruktury elektroenergetycznej, w tym osi linii elektroenergetycznej NN 400 KV i pasa technologicznego tej linii. Zaznaczyć przy tym trzeba, że z przepisów § 11 ust. 2 pkt 3 i 4 zaskarżonej uchwały wynika, że na terenach infrastruktury elektroenergetycznej dopuszcza się rolnicze wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące ich obsłudze, jak również po realizacji linii elektroenergetycznej 400 KV, dopuszcza się leśne wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące ich obsłudze, z zastrzeżeniem § 12 ust. 2 pkt 3.
Na marginesie należy wskazać, że gdy chodzi o negatywne oddziaływanie ustaleń zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na nieruchomości skarżących, to zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 u.p.z.p., jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego, albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, przy czym gmina może te roszczenia spełnić poprzez zaoferowanie nieruchomości zamiennej. Spory w tych sprawach, jak wynika z art. 37 ust. 10 u.p.z.p., rozstrzygają sądy powszechne. Oznacza to, że ocena, czy na skutek uchwalenia nowego planu miejscowego korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób jest możliwe lub istotnie ograniczone, nie może być dokonywana w sprawie ze skargi na uchwałę rady gminy (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II OSK 358/14, LEX nr 2108496).
Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Jest on adresowany do sądu administracyjnego, jako zasadę ustanawia wyrokowanie po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Może on zatem stanowić podstawę skutecznego zarzutu, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności, która prowadziłaby do przedstawienia stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach. Ponadto, przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. nie służy do zwalczania wniosków, jakie zostały wyprowadzone z materiału aktowego, lecz nakazuje Sądowi pewne konkretne zachowania przy wyrokowaniu. Sąd administracyjny nie ma obowiązku ustalania okoliczności sprawy. Ma natomiast obowiązek brania pod uwagę wszelkich okoliczności, które wynikają z akt sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji znajdują swoje potwierdzenie w aktach sprawy (aktach postępowania planistycznego) to nie można było skutecznie podnosić zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a.
W związku z powyższym na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Wskazać trzeba, że przepis ten jest tzw. przepisem wynikowym. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie zatem art. 151 P.p.s.a. mogłoby nastąpić w sytuacji, gdyby Sąd oddalił skargę, pomimo stwierdzenia uchybień skutkujących podjęciem przez Sąd określonych rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżących i nie jest sprzeczna z obiektywnie obowiązującym porządkiem prawnym.
Za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przez sąd wojewódzki art. 141 § 4 P.p.s.a. Naruszenia tego przepisu upatrywać trzeba w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., niepowiązany z innymi przepisami postępowania, można kwestionować jedynie kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku niewątpliwie spełnia te wymogi, gdyż zawiera wszystkie konieczne elementy, a ponadto Sąd Wojewódzki w sposób czytelny przedstawił, jakie względy zdecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, przeanalizował uzasadnienie zaskarżonego wyroku i nie dopatrzył się w nim mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej w tym zakresie. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnej argumentacji, dlaczego "konstrukcja uzasadnienia" uchybia wskazanemu wyżej przepisowi.
Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny po pierwsze, podjął zawieszone postępowanie na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., po drugie, uznał, że skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach. Wobec powyższego, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.