II OSK 1044/23

II OSK 1044/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Leszek Kiermaszek
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2354
art. 100 ust. 1 pkt 1, art. 98 ust. 1, art. 158 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Q. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 2125/22 w sprawie ze skargi S. Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr DL.WIPO.410.305.2022/JPP w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 2125/22, oddalił skargę S. Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 5 sierpnia 2022 r., znak: DL.WIPO.410.305.2022/JPP, w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżący – S. Q., obywatel A. (dalej: strona, skarżący, strona skarżąca) w dniu 6 lipca 2021 r. wystąpił do Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej: Wojewoda, organ I instancji) z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając wniosek, jako cel pobytu cudzoziemiec podał "pobyt z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej". W toku postępowania przed organem I instancji strona dołączyła do akt sprawy odpis zupełny aktu małżeństwa zawartego w dniu [...] września 2016 r. z K. S. w K.
Wojewoda decyzją z dnia 20 stycznia 2022 r. nr SO-X.6151.2802.2021.AU, na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 98 ust. 1 oraz art. 158 ust. 1 pkt 1 oraz art. 104 ustawy o cudzoziemcach (j. t. Dz. U. z 2021 r. poz. 2354), odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, uznając, że centrum życiowe strony jest w mieście H. w A., gdzie strona zamieszkuje prowadząc działalność gospodarczą. Organ I instancji wskazał, że cudzoziemiec nie ma zamiaru zamieszkania w Polsce.
Skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia 20 stycznia 2022 r.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r., znak: DL.WIPO.410.305.2022/JPP, utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia 20 stycznia 2022 r. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił, że cudzoziemiec nie przeniósł swojego centrum życiowego do Polski, pomimo deklaracji złożonych w poprzednim postępowaniu (zakończonym decyzją z dnia 9 maja 2019 r. udzielającą zezwolenia na pobyt czasowy na 3 lata). Skarżący oświadczył wtedy, że przez znaczną większość czasu będzie przebywał w Polsce, a do kraju pochodzenia musi wyjeżdżać jedynie na 2-3 dni w miesiącu. Organ odwoławczy ustalił, że po udzieleniu zezwolenia w dniu 9 maja 2019 r. małżonka cudzoziemca wraz z małoletnią córką stron przebywały w Polsce stosunkowo często, przez znaczną część roku, natomiast cudzoziemiec, nawet przed wybuchem pandemii COVID-19, przyjeżdżał do Polski sporadycznie i jedynie na kilka dni, w celu odwiedzin lub w celach biznesowych. Organ odwoławczy wskazał, że już z samych zeznań złożonych przez cudzoziemca w dniu 14 stycznia 2022 r. przed organem I instancji jednoznacznie wynika, że celem ubiegania się przez skarżącego o poprzednie i obecne zezwolenie na pobyt czasowy było/jest uzyskanie karty pobytu, która umożliwi mu przyjazdy do Polski w celu odwiedzin żony i córki, a także w celach biznesowych, tj. spotkań z klientami chcącymi zakupić mieszkanie w A. Z zeznań skarżącego ponadto wynika, że skarżący w A. ma znacznie lepsze warunki życia i ma nadzieje, że nie przeprowadzi się do Polski. Organ odwoławczy uznał, że udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym, kiedy brak jest wiarygodnych dowodów, że wnioskowane zezwolenie ma umożliwić stronie zamieszkanie na terytorium Polski i prowadzenie tu życia rodzinnego, a przede wszystkim, że strona posiada taki zamiar i plany, stałoby w sprzeczności z ratio legis instytucji udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że cudzoziemiec posiada wizę długoterminową wydaną na czas pobytu 357 dni, ważną do dnia 14 czerwca 2023 r., która umożliwia mu pobyt w Polsce oraz wielokrotne przekraczanie polskiej granicy, jak również podjęcie działań w celu zamieszkania w Polsce, przeniesienia tu swojego centrum życiowego. Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, obliguje organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia.
Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:
I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy okoliczności, które są podstawą ubiegania się o zezwolenie przez skarżącego uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące;
II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, opisanym na wstępie wyrokiem, uznał, że skarga nie jest zasadna.
Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 98 oraz art. 158 ust. 1 pkt 1 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem Sądu wojewódzkiego celem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanego w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 i art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach jest co do zasady umożliwienie cudzoziemcowi przebywania na terytorium Polski razem z małżonkiem, posiadającym polskie obywatelstwo w dłuższej perspektywie czasowej, przez okres co najmniej 3 miesięcy. Udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia jedynie w celu umożliwienia jej sporadycznych i krótkotrwałych wjazdów na terytorium Polski stałoby w sprzeczności z ratio legis instytucji udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium w Rzeczypospolitej Polskiej. Celem przedmiotowego zezwolenia nie jest ułatwianie cudzoziemcom przyjazdów na terytorium RP w określonych celach, związanych z biznesem, odwiedzinami rodziny, czy celami turystycznymi.
W ocenie Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał jego właściwej oceny. Sąd wojewódzki w całości podzielił te ustalenia i ocenę, przyjmując je za własne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zasadnie organ odwoławczy wskazał, że cudzoziemiec uzyskał już w dniu 9 maja 2019 r. zezwolenie na pobyt czasowy na okres 3 lat i pomimo deklarowanego wtedy zamiaru zamieszkania na terytorium RP nie rozpoczął prowadzenia życia rodzinnego w Polsce. Sąd pierwszej instancji podał, że z akt sprawy wynika również, że po udzieleniu poprzedniego zezwolenia cudzoziemiec przebywał na terytorium RP sporadycznie, a pobyty miały charakter odwiedzin i trwały kilka dni, co wynika z dokumentu podróży cudzoziemca, ewidencji Straży Granicznej i wywiadu środowiskowego. Cały czas centrum życiowym cudzoziemca pozostaje A., miasto H., gdzie cudzoziemiec prowadzi działalność gospodarczą, zajmuje się sprzedażą nieruchomości, prowadzi kawiarnię, posiada hotel oraz kilka nieruchomości (9 mieszkań), w tym dom, w którym mieszka z żoną i córką. Z zeznań żony cudzoziemca wynika, że cudzoziemiec zarabia w A., w Polsce nie byłby w stanie zarobić takich środków. Żona cudzoziemca zeznała również, że trudno jej powiedzieć, czy jej mąż zamierza zamieszkać w Polsce, ale dopóki ma pracę w A. i nie ma gwarancji, że znajdzie pracę o takich samych dochodach jak w A., to nie zdecyduje się zamieszkać w Polsce. Natomiast sam cudzoziemiec zeznał, że aplikuje o zezwolenie, ponieważ chciałby posiadać kartę pobytu, bo może kiedyś w wyniku nieprzewidzianego zdarzenia będzie musiał tu przyjechać, a jego przyjazdy do Polski są spowodowane celami biznesowymi i odwiedzinami rodziny, ale nie będzie tutaj mieszkał. Dodał, że ma nadzieję, że nie będzie mieszkać w Polsce, ponieważ ma lepsze warunki do życia w A. i sądzi, że jego żona również nie chce zamieszkać w Polsce, bo podoba jej się w A. Cudzoziemiec nie wykluczył, że w przyszłości będzie mieszkał w Polsce, jeżeli jego córka będzie chciała uczyć się w Polsce. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego złożono wydruk z CEiDG na potwierdzenie, że w dniu 4 kwietnia 2022 r. cudzoziemiec otworzył działalność gospodarczą oraz potwierdzenie przelewów.
W ocenie Sądu pierwszej instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza ocenę dokonaną przez organ odwoławczy, że cudzoziemiec nie prowadzi i nie zamierza prowadzić w Polsce życia rodzinnego i zawodowego. Kluczowe dla powyższej oceny są same zeznania cudzoziemca jak i jego żony, z których jednoznacznie wynika, że nie zamierza mieszkać w Polsce, a przyjeżdża do Polski jedynie w celach biznesowych i odwiedzić rodzinę i karta pobytu potrzebna jest mu dla powyższych celów. Zdaniem Sądu wojewódzkiego zasadnie organ odwoławczy podważył złożone w toku postępowania odwoławczego oświadczenia strony o zamiarze zamieszkania cudzoziemca na terytorium RP i prowadzeniu tu życia rodzinnego. Oświadczenia te stoją w sprzeczności z zeznaniami strony i jego małżonki złożonymi kilka miesięcy później i zostały wytworzone na potrzeby toczącego się postępowania, po zapoznaniu się z argumentacją przedstawioną w decyzji organu I instancji odmawiającą udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Złożone dowody w postaci wydruku CEiDG i przelewów również nie zmieniają oceny sprawy, bowiem cudzoziemiec nie prowadzi na terytorium RP działalności gospodarczej, z której uzyskiwałby dochód pozwalający na utrzymanie rodziny. Nie zostały przedstawione żadne informacje, że cudzoziemiec zaprzestał prowadzenia działalności zarobkowej w A. Skoro już same zeznania strony składającej wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie potwierdzają istnienia okoliczności udzielenia przedmiotowego zezwolenia, to trudno uznać, że te okoliczności zostaną udowodnione poprzez oświadczenia osób trzecich, które podały informacje sprzeczne z uzyskanymi od cudzoziemca. Również nie stanowi okoliczności potwierdzającej zamieszkiwanie bądź zamiar zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP fakt zapisania córki cudzoziemca do przedszkola w Polsce, skoro córka cudzoziemca również jest zapisana do przedszkola w A., do którego uczęszcza, gdy przebywa w A.
W ocenie Sądu pierwszej instancji brak jest tym samym podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. Organ zgromadził pełny materiał dowodowy oraz wnikliwie go przeanalizował.
Sąd pierwszej instancji zauważył ponadto, że cudzoziemiec posiada wizę długoterminową wydaną na czas pobytu 357 dni, ważną do 14 czerwca 2023 r., która umożliwia mu pobyt w Polsce i wielokrotne przekraczanie granicy, jak również podjęcie działań zmierzających do przeniesienia do Polski swojego centrum życiowego.
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające odmowę udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 98 ustawy o cudzoziemcach, organ dokonał prawidłowej wykładni art. 98 i właściwie zastosował przepis art. 100 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając wskazany wyrok w całości i zarzucając:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez niezgodną z tym przepisem ingerencję w prawo do życia rodzinnego skarżącego będącego małżonkiem obywatelki polskiej;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy wszystkie okoliczności przedstawione w niniejszej sprawie nie uzasadniają wniosku, że skarżący nie spełnia wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do nieuwzględnienia skargi, podczas gdy norma prawna zawarta w ww. przepisie ma charakter obligatoryjny, a organ administracyjny ma obowiązek wydać stosowną decyzję, jeśli zachodzą ustawowe przesłanki;
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 8 k.p.a. dotyczącego obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi, ewentualnie, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona uwzględnienie niniejszej skargi, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Ponadto, skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną, należało uznać, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów administracji odnośnie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przyczyną odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy było ustalenie, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 98 ust. 1 i art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organy obu instancji i Sąd wojewódzki uznały, że cudzoziemiec, pozostający w związku małżeńskim z obywatelką polską, nie ma zamiaru zamieszkiwania na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące celem prowadzenia tu życia rodzinnego i zawodowego.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym dla organów, jak i Sądu wojewódzkiego było spełnienie przez skarżącego warunku pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską. Cudzoziemiec wystąpił bowiem o udzielenie zgody na pobyt czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w celu pobytu z obywatelką polską (żoną). Sporna między stronami jest natomiast ocena, czy deklarowany przez skarżącego cel pobytu uzasadnia pobyt skarżącego na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Przypomnieć zatem warto, że przepis art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, stanowi że udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W myśl art. 158 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Przy stosowaniu tego przepisu należy mieć jednak na względzie również przepis ogólny dotyczący wszystkich wymienionych w innych przepisach przesłanek udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, to jest art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Z przepisu tego wynika, że zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię jest chybiony. Sąd wojewódzki trafnie podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie spełnia wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu, bowiem nie uzasadnia to pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Stwierdzić należy, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że celem zezwolenia na pobyt czasowy, udzielanego w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 i art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, jest co do zasady umożliwienie cudzoziemcowi przebywanie na terytorium Polskim razem z małżonkiem, posiadającym polskie obywatelstwo w dłuższej perspektywie czasowej, przez okres co najmniej 3 miesięcy. Udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ma zasadniczo służyć ochronie życia rodzinnego. Tym samym celem przedmiotowego zezwolenia nie jest ułatwianie cudzoziemcom przyjazdów na terytorium RP w określonych celach, związanych z biznesem, odwiedzinami rodziny, czy celami turystycznymi. Udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia jedynie w celu umożliwienia jej sporadycznych i krótkotrwałych wjazdów na terytorium Polski stałoby w sprzeczności z ratio legis instytucji udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium w Rzeczypospolitej Polskiej.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należało przyjąć, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że cudzoziemiec uzyskał już w dniu 9 maja 2019 r. zezwolenie na pobyt czasowy na okres 3 lat i pomimo deklarowanego wtedy zamiaru zamieszkania na terytorium RP nie podjął żadnych kroków celem przeniesienia swojego centrum życiowego i życia rodzinnego do Polski. Małżonkowie nie zainwestowali w żadną nieruchomość na terenie RP pomimo, że w toku wcześniej prowadzonego postępowania deklarowali chęć zakupu domu w Polsce, nie wynajęli też żadnej nieruchomości w Polsce do zamieszkania. Z akt sprawy wynika również, że po udzieleniu poprzedniego zezwolenia cudzoziemiec przebywał na terytorium RP sporadycznie, a pobyty miały charakter odwiedzin i trwały kilka dni, co wynika z dokumentu podróży cudzoziemca, ewidencji Straży Granicznej i wywiadu środowiskowego. Należy zgodzić się z organami obu instancji oraz z Sądem wojewódzkim, że cudzoziemiec nie prowadzi i nie zamierza prowadzić w Polsce życia rodzinnego i zawodowego. Kluczowe dla powyższej oceny są zeznania cudzoziemca i jego żony, z których jednoznacznie wynika, że skarżący nie zamierza mieszkać w Polsce, a przyjeżdża jedynie w celach biznesowych oraz by odwiedzić rodzinę. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że centrum życiowym cudzoziemca znajduje się w kraju pochodzenia, tj. w A., w mieście H., gdzie skarżący prowadzi działalność gospodarczą, założoną od kwietnia 2022 r., która stanowi jedyne źródło dochodu jego rodziny. Skarżący zajmuje się sprzedażą nieruchomości, prowadzi kawiarnię, posiada hotel oraz kilka nieruchomości (9 mieszkań), w tym dom, w którym mieszka z żoną i córką. Z zeznań żony cudzoziemca wynika jednoznacznie, że cudzoziemiec zarabia w A. Żona cudzoziemca zeznała również, że trudno jej powiedzieć, czy jej mąż zamierza zamieszkać w Polsce, ale dopóki ma pracę w A. i nie ma gwarancji, że znajdzie pracę w Polsce o takich samych dochodach jak w A., to nie zdecyduje się zamieszkać w Polsce. Natomiast z zeznań skarżącego wynika, że ubiega się o zezwolenie na pobyt czasowy, ponieważ chciałby posiadać kartę pobytu, bo może kiedyś w wyniku nieprzewidzianego zdarzenia będzie musiał przyjechać do Polski. Cudzoziemiec wyjaśnił, że jego przyjazdy do Polski są spowodowane celami biznesowymi i odwiedzinami rodziny, ale nie będzie tutaj mieszkał, ponieważ ma lepsze warunki do życia w A.
W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ Sąd pierwszej instancji i organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżący nie prowadzi i nie zamierza prowadzić życia rodzinnego i zawodowego na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Powyższe ustalenia, jak słusznie przyjęły organy, powodowały, że organ nie mógł udzielić skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Po wniesieniu wniosku i przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ zobligowany był zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, co też uczynił.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący kasacyjnie podniósł, że organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję wobec pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że bezsporna jest w niniejszej sprawie okoliczność pozostawania przez skarżącego w związku małżeńskim z obywatelką polską. Wyjaśnić należy, że fakt pozostawania w formalnym związku małżeńskim (który nie został zawarty w celu obejścia prawa) z obywatelem polskim automatycznie nie stanowi podstawy do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Pozostawanie w związku małżeńskim jest tylko jednym z elementów podstawy udzielenia przedmiotowego zezwolenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2016 r. II OSK 2628/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przesłanka pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelem polskim musi po pierwsze uzasadniać jego pobyt w Polsce, a po drugie musi uzasadniać ten pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ustalenie natomiast, że związek małżeński z obywatelem polskim nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, stanowi bezwzględną samoistną przesłankę negatywną do udzielenia zezwolenia i obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 i ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem skarżącego kasacyjnie kontrolowana decyzja ingeruje w prawo do życia rodzinnego skarżącego będącego małżonkiem obywatelki polskiej. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że stosownie do art. 8 ust. 1 Konwencji, każdy ma prawo do m.in. poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego. Z ust. 2 powyższego przepisu wynika, że niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu goszczącemu konieczności legalizowania pobytu cudzoziemców w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, skutkiem zaskarżonej decyzji nie jest pozbawienie strony możliwości prowadzenia życia rodzinnego z obywatelką polską na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Niniejsze rozstrzygnięcie jest bowiem konsekwencją tego, że skarżący nie prowadzi i nie zamierza prowadzić życia rodzinnego i zawodowego na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Nie można zatem uznać, że odmowa udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy narusza jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
W świetle powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 8 art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy orzekające w sprawie wzięły pod uwagę wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Wbrew stanowisku skarżącego rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. W świetle powyższego należało przyjąć, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że ograny administracji należycie wyjaśniły okoliczności sprawy i stwierdziły, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 98 ust. 1 i art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.
Z tych wszystkich względów należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw, co oznaczało, że skargę kasacyjną należało oddalić.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.