II OSK 1043/05

II OSK 1043/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /sprawozdawca/
Maria Rzążewska /przewodniczący/
Zygmunt Niewiadomski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 824/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-04-29
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Zygmunt Niewiadomski Protokolant Magdalena Baduchowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 824/04 w sprawie ze skargi E. i B. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wymurowania ogniomurku oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
B. B. reprezentowany przez radcę prawnego B. Bo. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 824/04, oddalającego skargę małżonków E. i B. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą T. i J. R. wymurowanie ogniomuru północnej ściany garażu usytuowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ż. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie:
W wyniku dokonanego decyzją z dnia 12 września 1989 r. podziału działki położonej w Ł. przy ul. Ż. oznaczonej w ewidencji gruntów nr 418, powstały dwie odrębne nieruchomości: działka nr 418/1 przy ulicy Ż. i działka nr 418/2 przy ulicy Ż. Działkę nr 418/1 zabudowaną domem mieszkalnym w 1990 r. kupili małżonkowie E. i B. B., działkę nr 418/2 w 1996 r. małżonkowie T. i J. R. Na nieruchomości małż. R. znajduje się wybudowany bez pozwolenia na budowę przy granicy z sąsiednią działką murowany garaż. W postępowaniu wszczętym na wniosek małżonków B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Warszawskiego Zachodniego decyzją z dnia 1 grudnia 2003 r. nakazał T. i J. R. wymurowanie ogniomuru północnej ściany ich garażu. Od decyzji tej odwołał się B. B., żądając jej uchylenia i nakazania wykonania rozbiórki tego samowolnie wzniesionego budynku. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając własne rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrokiem z dnia 24 lutego 2003 r. (sygn. akt IV SA 2340/02) wcześniejszą decyzję wydaną w tej sprawie i nakazującą rozbiórkę spornego obiektu budowlanego nakazał ustalić kiedy został on wybudowany i jaki jest jego charakter. Wykonując te wytyczne organ ustalił, iż garaż należący do małżonków R. stanowi odrębny budynek przylegający jedną ścianą do budynku mieszkalnego, lecz niezwiązany z nim konstrukcyjnie. Obiekt ten został wybudowany w latach 1989-1990 przez L.. C. zięcia poprzedniej właścicielki działki nr 418, bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec zakończenia budowy przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) likwidację samowoli budowlanej należy - zgodnie z art. 103 ust. 2 wymienionej ustawy - przeprowadzić na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).
Ponieważ lokalizacja garażu nie narusza ustaleń Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 24 marca 1993 r. a także przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62) istnieje możliwość zalegalizowania wzniesionego bez pozwolenia na budowę obiektu. Dlatego organ na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 24 października 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zobowiązał właścicieli do wymurowania ogniomuru północnej ściany wybudowanej w "ostrej granicy" z działką małż. B. oraz do zapewnienia odprowadzenia wód opadowych z dachu tego budynku na własną działkę inwestorów.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę wnieśli E. i B. B., zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r. skargę oddalił. Sąd podzielił zasadność ustaleń z zaskarżonej decyzji, iż sporny budynek garażowy został pobudowany w latach 1989-1990 bez pozwolenia na budowę i że do likwidacji skutków dokonanej w tym czasie samowoli budowlanej winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Ponieważ jednak lokalizacja tego obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a sam obiekt nie jest sprzeczny z obowiązującymi w czasie jego budowy przepisami techniczno-budowlanymi możliwa jest jego legalizacja na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Za nieuzasadnione uznał WSA zarzuty dotyczące naruszenia przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), bowiem z zebranego w sprawie materiału wynika, że odległość przedmiotowego garażu od budynku mieszkalnego skarżących wynosi około 10 m i nie utrudni on prawidłowej zabudowy działki skarżących. Natomiast nałożenie w zaskarżonej decyzji administracyjnej obowiązków wybudowania ogniomuru i odprowadzania wody opadowej na grunt właścicieli garażu służy doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem umożliwiającego jego legalizację.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżył wymienioną na wstępie skargą kasacyjną B. B. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 40 Prawa budowlanego z 24 października 1974 r. oraz § 12 i 13 ust. 1 rozporządzenia MAGTiOŚ z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Obraza tych przepisów - zdaniem skarżącego - nastąpiła przez błędne uznanie, iż istniały podstawy do legalizacji przedmiotowego garażu, gdy w rzeczywistości naruszało to wymogi techniczne wynikające z podanych przepisów, co skutkowało konieczność orzeczenia rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego i brak możliwości jego legalizacji. We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż nie podnosi ona zarzutów zmierzających do podważenia ustalonego przez organy i przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Kwestionując możliwość legalizacji spornego obiektu budowlanego autor skargi kasacyjnej podniósł, iż utrzymana w mocy przez Sąd I instancji decyzja administracyjna narusza przepisy § 12 i § 13 ust. 1 rozporządzenia MAGTiOŚ z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W skardze kasacyjnej wskazano, iż przepis § 12 tego rozporządzenia w ogóle nie miał zastosowania do budynku gospodarczego usytuowanego na terenie zabudowy jednorodzinnej, a § 13 dopuszczał sytuowanie takiego obiektu przy granicy nieruchomości, pod warunkiem że jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie utrudni prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej. Zdaniem skarżącego w dotychczasowym postępowaniu nie wyjaśniono sprawy z punktu widzenia wymogów wskazanych tym przepisem.
Rozważając zasadność omówionych zarzutów należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w treści zaskarżonego wyroku w ogóle nie stosował przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie wymogów technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Nie stosując tego przepisu Sąd - oczywiście - nie mógł go naruszyć przez błędne zastosowanie, jak to zarzuciła skarga kasacyjna. Natomiast zarzut naruszenia przepisu § 13 ust. 1 wymienionego rozporządzenia należy uznać za nieuzasadniony. Przepis ten pozwalał na lokalizację budynku gospodarczego przy granicy nieruchomości pod dwoma warunkami: 1) że jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) że nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organy i Sąd I instancji dokonały analizy postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i ustaliły, że teren, na którym wzniesiono sporny budynek jest przeznaczony w tym planie pod budownictwo jednorodzinne. Takie przeznaczenie tego terenu pozwala sytuować na nim również budynki gospodarcze związane z takim budownictwem i uzupełniające go. Sąd rozważał również, czy usytuowanie garażu przy granicy nieruchomości nie utrudni zabudowy działki skarżącego i na pytanie to dał odpowiedź negatywną. Oceny tej nie można podważyć, gdy weźmie się pod uwagę fakt zabudowy działki małż. B. domem mieszkalnym i jego usytuowanie w odległości około 10 m od granicy. Należy więc uznać, że ocena co do zgodności wybudowanego garażu z wymogami technicznymi została dokonana prawidłowo. Tym samym istniały podstawy do legalizacji tego budynku, co czyni zarzuty naruszenia przepisów art. 37 i 40 prawa budowlanego również nieuzasadnionymi.
Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.