II OSK 1030/22

II OSK 1030/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Po 190/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2021-11-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a, art. 60 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 106
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA (del.) Piotr Broda, Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Po 190/21 w sprawie ze skargi Z.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2020 r. nr SKO.GP.4000.2021.2020 w przedmiocie uzgodnień w zakresie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 listopada 2021 r., II SA/Po 190/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił skargę Z.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu ("SKO" lub "Kolegium") z 14 grudnia 2020 r. nr SKO.GP.4000.2021.2020, w przedmiocie uzgodnień w zakresie warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postanowieniem z 21 września 2020 r. nr DI.IV.7637.358.2020 Marszałek Województwa Wielkopolskiego (Marszałek), działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003. r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020, poz. 293 ze zm., Upzp), art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., K.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza K. z 10 września 2020 r. w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego i budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej w miejscowości W. na działce nr [...], arkusz mapy 1, "odmówił możliwości ustalenia warunków zabudowy" dla powyższej inwestycji w zakresie zadań i programów określonych w art. 39 ust. 3, 4 i 5 oraz art. 48 Upzp, ujętych w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego wraz z Planem zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego Poznania, zatwierdzonym Uchwałą Nr V/70/19 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 25 marca 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. 2019, poz. 4021), ze względu na kolizję przedmiotowej inwestycji z planowaną, ujętą w obowiązującym Planie województwa, budową zachodniej obwodnicy m. K. w ciągu drogi krajowej nr 15, dla której w tym planie ustalono klasę techniczną główną, ruchu przyśpieszonego (GP). W przywołanych motywach uzasadnienia w/w postanowienia wskazano, że do wniosku Burmistrza załączono projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla powyższej inwestycji, z którego wynika, że miałaby ona być zlokalizowana w miejscowości W., na terenie ww. działce nr ew. [...], ark. 1, stanowiącej grunty rolne, klasy R IIIa. Marszałek powołał się na art. 53 ust. 4 pkt 10a w zw. z art. 60 ust. 1 Upzp wskazał, że jest właściwy do uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie zadań rządowych i samorządowych o znaczeniu ponadlokalnym, służących realizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ustaleniami Uchwały Nr VIII/43/93 z 30 września 1993 r. w sprawie zatwierdzenia Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. (MPZP 1993), w otoczeniu ww. działki nr [...] zaplanowano przebieg projektowanej trasy obwodnicy. Powyższe zaś odpowiada ustaleniom obowiązującego planu województwa, który mimo sporządzenia jego części graficznej w skali 1:200000, dość precyzyjnie wskazuje przebieg ww. planowanej obwodnicy miasta K. w ciągu drogi krajowej nr 15, w klasie technicznej drogi głównej ruchu przyśpieszonego (GP). Ustalenia wskazanych planu ogólnego i planu województwa odpowiadają także zapisom obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K.. Ponadto, na przedmiotowej działce przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia DN 100, odboczka [...], który został ujęty w dokumentach planistycznych.
Zdaniem Marszałka powyższe "zapisy" planu ogólnego, planu województwa i studium należy uznać za aktualne i wiążące, także w kontekście stanowiska wyrażonego w przedmiotowej sprawie przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w Poznaniu (GDDKiA), która zaopiniowała negatywnie lokalizację przedmiotowej inwestycji ze względu na jej kolizję z planowanymi wariantami przebiegu obwodnicy K. w ciągu drogi krajowej nr 15. Przebieg ten, wyznaczony w Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowym, opracowany był przez Biuro Projektowe Klotoida z Krakowa. Jednakże ze względu na to, iż przebieg obwodnicy będzie znany po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warianty przebiegające przez przedmiotową działkę nr [...] ark. 1 nie są ostateczne. W związku z tym działka ta może zostać zajęta w całości pod planowany przebieg obwodnicy - w zakresie jezdni dodatkowej wraz z włączeniem do drogi powiatowej nr [...] oraz wiaduktu nad obwodnicą w ciągu ww. drogi powiatowej.
Wyrokując w sprawie II SA/Po 190/21 kolejno wskazano, że Z.K. wniósł zażalenie na w/w postanowienie Marszałka.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że SKO w Poznaniu powołanym na wstępie postanowieniem z 14 grudnia 2020 r. nr SKO.GP.4000.2021.2020, działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2018, poz. 570 ze zm., uSKO) art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a, art. 60 ust. 1 Upzp, orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji.
W wyroku przywołano zasadnicze motywy postanowienia SKO. Organ II instancji podzielił rozważania Marszałka co do zasadności odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez Z.K. inwestycji z uwagi na przewidziane w Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K., planie województwa, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. budowę obwodnicy K. w otoczeniu działki nr [...] należącej do inwestora. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, jakoby w żadnym z wymienionych dokumentów planistycznych nie ustalono przebiegu obwodnicy K. (w tym, że będzie ona przebiegała przez działkę nr [...]), SKO podkreśliło, że przebieg trasy (kierunkowy, orientacyjny) ustala się w dokumentach planistycznych, a precyzyjne ustalenie tego przebiegu odbywa się w oparciu o przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2020, poz. 1363), w powiązaniu z procedurami przewidzianymi ustawą z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2020, poz. 283).
W przekonaniu SKO, do czasu kiedy przebieg ww. obwodnicy K. we wskazanym trybie nie zostanie ostatecznie ustalony, kryterium nadrzędności ważnego interesu publicznego jakim jest budowa tej obwodnicy i zasada przezorności, nakazująca ograniczenie ryzyka ponoszenia dodatkowych kosztów społecznych realizacji inwestycji celu publicznego, wynikających z konieczności likwidacji jej kolizji z przedmiotową inwestycją, przemawiała za wydaniem postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy.
Dalej w wyroku II SA/Po 190/21 przywołano, że Z.K. zaskarżył "decyzję" SKO w całości, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie mu kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 7, 77 § 1 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
2. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegające na "wydaniu decyzji merytorycznej" na skutek rozpatrzenia wniosku złożonego przez podmiot do tego nielegitymowany, jakim jest w tej sprawie Departament Infrastruktury reprezentowany przez Dyrektor Departamentu A.K.
3. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności "decyzji" Marszałka Województwa Wielkopolskiego nr DI.IV.7637.358.2020 z 21 września 2020 r., w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż "decyzje te" zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. wydanie decyzji merytorycznej na skutek rozpatrzenia wniosku złożonego przez podmiot do tego nielegitymowany ma ten skutek, że orzeczenie to dotknięte jest kwalifikowaną wadą prawną, albowiem wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu skargę oddalił.
W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że prawidłowo organy w niniejszej sprawie uznały, że teren znajduje się w rezerwie terenu przeznaczonego pod obwodnicę K.. Nawet jeśli dokładny przebieg tej obwodnicy nie jest znany (aż do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), to zdaniem tegoż sądu, działka inwestycyjna może być w przyszłości w całości lub w części zajęta pod planowany przebieg obwodnicy. Wbrew stanowisku skarżącego w wymienionych dokumentach nie wskazuje się ostatecznej lokalizacji obwodnicy (np. podano kilka jej wariantów), co oznacza, że nawet jeśli na mapie działka skarżącego nie jest "przecinana" planowaną trasą, to ostatecznie jednak, z uwagi na jej lokalizację, istnieje duże prawdopodobieństwo, że zostanie w przyszłości wykorzystana pod drogę. W kontekście wystąpienia skarżącego o ustalenie warunków zabudowy – w ocenie sądu pierwszej instancji – zasadne było stwierdzenie kolizji inwestycji z planowaną, ujętą w Planie województwa, budową zachodniej obwodnicy miasta K..
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Z.K. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu
wyrokowi zarzuca się naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy zostało ono wydane w oparciu o niekompletne i wadliwe ustalenia faktyczne w zakresie przyjęcia, że działka w miejscowości W. o nr ewidencyjnym [...], arkusz mapy 1, przeznaczona była pod realizację inwestycji celu publicznego – budowę obwodnicy K., co doprowadziło do wadliwego uznania, że ustalenie warunków zabudowy przez Burmistrza K. wymagało uprzedniego uzgodnienia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10a Upzp poprzez odmowę uchylenia zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy na gruncie przedmiotowej sprawy w ogóle nie zachodził obowiązek dokonania uzgodnienia zamierzonej inwestycji, z uwagi na fakt, że teren, na którym inwestycja jest planowana nie był objęty uzgodnieniami planu miejscowego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 Upzp;
3) art. 145 § 3 Ppsa poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania administracyjnego.
Wskazując na powyższe zarzuty, w razie uznania, że są one oczywiście usprawiedliwione, na podstawie art. 179a Ppsa skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie przez WSA w Poznaniu zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku uznania, że nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 179a Ppsa, skarżący kasacyjnie wnosi o: przeprowadzenie rozprawy; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, stosownie do treści art. 188 Ppsa oraz jej uwzględnienie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że gdyby organy w sposób rzetelny i wyczerpujący dokonały ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu wariantów obwodnicy K., musiałyby dojść do przekonania, że teren działki nr [...] nie znajdował się w obszarze objętym postanowieniami uchwały w zakresie realizacji wcześniej zaplanowanej inwestycji celu publicznego - obwodnicy K. - a tym samym nie zachodziła potrzeba dokonywania jakichkolwiek uzgodnień w trybie art. 60 ust. 1 Upzp, zaś postępowanie administracyjne zakończone wydaniem kwestionowanego postanowienia, było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
W odpowiedzi organu II instancji na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem Kolegium "zapisy" planu ogólnego, planu województwa i studium należy uznać za aktualne i wiążące, także w kontekście stanowiska wyrażonego w przedmiotowej sprawie przez GDDKiA.
W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wnosił i wywodził, jak we wniesionym środku odwoławczym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, skoro w tej sprawie skargę na tego rodzaju akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Nie jest skuteczny zarzut jakoby sąd nie dostrzec miał podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a to z tego względu, że organy uchybiły przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. przez to, że oparły swe rozstrzygnięcia na niekompletnym i wadliwym ustaleniu stanu faktycznego w tym aspekcie, jakoby działka inwestycyjna przeznaczona być miała pod budowę obwodnicy K., a w konsekwencji w sprawie wymagane było współdziałanie z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego. W aktach sprawy znajduje się sporządzona na użytek postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy analiza architektoniczno-urbanistyczna, sporządzona przez uprawnionego architekta, z treści której jednoznacznie wynika, że działka nr [...] w miejscowości W., położona jest w obszarze planowanej obwodnicy drogowej miejscowości K. Akta sprawy zawierają ponadto wyrysy i wypis z MPZP 1993, z których to dowodów wynika, że działka skarżącego znajduje się w obrębie orientacyjnego przebiegu planowanej obwodnicy. Skarżący kasacyjnie nie podważył i tego ustalenia w zaskarżonym wyroku, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta i gminy K., na załączniku graficznym (mapie) wyrysowano trzy warianty obwodnicy i również w tym wypadku działka nr [...], znajduje się w bliskiej odległości planowanej lokalizacji węzłów drogowych. Ponadto nie zostało także obalone, że na mapie w Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowym lokalizacja planowanej przez skarżącego inwestycji znajduje się na trasie jednego z wariantów obwodnicy. Organ współdziałający zweryfikował również mapę dotyczącą komunikacji z obowiązującego Planu zagospodarowania województwa wielkopolskiego i wynika z niej, że działka skarżącego znajduje się na trasie przebiegu drogi wojewódzkiej.
Chybione przeto są wywody skargi kasacyjnej, jakoby organy arbitralnie ustaliły tę kluczową dla sprawy okoliczność, że działka inwestycyjna skarżącego nie jest położona w takim obszarze, który wykluczać miałby zastosowanie trybu współdziałania na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a Upzp przez burmistrza z marszałkiem województwa w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Stwierdzenia tego nie podważa okoliczność, że na mapie stanowiącej wyrys z MPZP 1993 przebieg planowanej obwodnicy K. wkreślono w sposób orientacyjny, a organy orzekające w ramach stadium współdziałania posłużyły się sformułowaniem, że "w otoczeniu" działki inwestora planowany jest przebieg obwodnicy. Sporządzanie planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego z posłużeniem się mapą w dość dużej skali oczywiście utrudnia jednoznaczne umiejscowienie przebiegu planowanej obwodnicy, nie można było także oczekiwać, że jej przebieg byłby z góry na rysunku MPZP 1993 w sposób precyzyjny wkreślony. Argumentacja skarżącego kasacyjnie, odnośnie do braku powołania biegłego celem jednoznacznego określenia przebiegu planowanej obwodnicy przez konkretne działki nie mogła być przedmiotem uwagi Sądu Naczelnego, skoro w podstawach kasacyjnych nie sformułowano zarzutu naruszenia art. 84 K.p.a. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 pkt 10a Upzp.
Nie ulega wątpliwości, że budowa obwodnicy K. w ciągu drogi wojewódzkiej mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w rozumieniu art. 39 ust. 3 pkt 3 Upzp. Zdaniem Sądu Naczelnego obwodnica ta była ujęta ustaleniami zawartymi w MPZP 1993, który był uchwalony pod rządami ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999, poz. 139, ze zm., Uzp), zatem ustawy wymienionej w art. 88 ust. 1 Upzp. Zachodził przeto w przedmiotowej sprawie, na skutek odpowiedniego stosowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy (art. 60 ust. 1 Upzp), przypadek o którym mowa w art. 53 ust 4 pkt 10a Upzp, wedle którego decyzje wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 Upzp - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 Upzp.
Zarzut naruszenia art. 145 § 3 Ppsa tylko wówczas mógłby mieć rację bytu, gdyby należało uznać, że sąd pierwszej instancji winien uchylić zaskarżone postanowienia, a tak nie jest.
Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.
Wniosek SKO o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje uzasadnienia w świetle uchwały składu 7 sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 (ONSAiwsa 2013, nr 3, poz. 38), skoro odpowiedź na skargę kasacyjną nie została sporządzona przez fachowego pełnomocnika organu. Podpisała ją osoba działająca z upoważnienia Prezesa SKO w Poznaniu, ten zaś podmiot z mocy ustawy (art. 11 ust. 1 pkt 1 uSKO) upoważniony jest do reprezentowania takiego organu.