II OSK 1025/20

Naczelny Sąd Administracyjny2021-02-24

NSAbudowlanensa

prawo budowlanepozwolenie na budowęprawo rzeczowenieruchomościinwestycja celu publicznegoprawo administracyjnepostępowanie administracyjneprawo własnościksięgi wieczyste

Podsumowanie

NSA uchylił wyrok WSA, uznając, że sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie badając wystarczająco materiału dowodowego.

Sprawa dotyczyła pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej, gdzie skarżąca kwestionowała prawo inwestora do dysponowania jej nieruchomością na cele budowlane, wskazując na rozbieżność między decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości a projektem budowlanym. WSA uchylił decyzję Wojewody, uznając, że organ nie zweryfikował wystarczająco oświadczenia inwestora. NSA uchylił wyrok WSA, stwierdzając, że sąd pierwszej instancji nie zbadał wystarczająco materiału dowodowego i nie wykazał, dlaczego oświadczenie inwestora miałoby być niewiarygodne, zwłaszcza w kontekście wpisu do księgi wieczystej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną inwestora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który uchylił decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego w przedmiocie pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej. Skarżąca A.S. podnosiła, że projekt budowlany przewidywał zajęcie większej powierzchni jej działki niż wynikało to z decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. WSA uznał, że Wojewoda nie zweryfikował wystarczająco oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. NSA uchylił wyrok WSA, stwierdzając, że sąd pierwszej instancji nie zbadał wystarczająco materiału dowodowego, w tym projektu budowlanego i wpisu do księgi wieczystej, a także nie wykazał, dlaczego oświadczenie inwestora miałoby być niewiarygodne. Sąd podkreślił, że wpis do księgi wieczystej korzysta z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, a organ administracji nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność prawdziwości oświadczenia inwestora, chyba że istnieją uzasadnione wątpliwości poparte dowodami. NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność całościowej merytorycznej kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Organ administracji nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność prawdziwości oświadczenia inwestora, chyba że istnieją uzasadnione wątpliwości poparte dowodami. Wpis do księgi wieczystej korzysta z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym i nie może być kwestionowany w postępowaniu administracyjnym.

Uzasadnienie

NSA stwierdził, że WSA nieprawidłowo uchylił decyzję Wojewody, ponieważ sąd pierwszej instancji nie wykazał, dlaczego oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane miałoby być niewiarygodne. Sąd podkreślił, że wpis do księgi wieczystej potwierdza prawo inwestora do korzystania z nieruchomości, a organ administracji nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w celu weryfikacji tego oświadczenia, chyba że istnieją bezsporne dowody wskazujące na brak takiego prawa. WSA nie skonfrontował zarzutów strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Przepisy (741)

Główne

u.p.b. art. 32 § ust. 4

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

Warunkiem wydania pozwolenia na budowę jest złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Sąd administracyjny uwzględni skargę i uchyli zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pomocnicze

u.p.b. art. 3 § pkt 11

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmuje tytuł prawny wynikający z własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, a także decyzję zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości lub decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

u.p.b. art. 35 § ust. 1

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

u.p.b. art. 36 § ust. 1

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

p.p.s.a. art. 183 § § 1

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 185 § § 1

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 203 § pkt 2

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

u.ś.o. art. 86 § pkt 2

Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

Dz.U. 2018 poz. 1215