II OSK 1007/05

II OSK 1007/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Eugeniusz Mzyk /przewodniczący/
Tomasz Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
II SA/Ka 3288/03 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2005-05-12
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt 3/II SA/Ka 3288/03 w sprawie ze skargi F. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 maja 2005 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 3288/03 oddalił skargę F. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej.
Sąd I instancji powołując się na § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, iż u F. P. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. W wyniku przeprowadzonych u skarżącego badań nie stwierdzono bowiem ubytków słuchu typu odbiorczego, które byłyby następstwem oddziaływania na organizm skarżącego czynnika szkodliwego dla zdrowia, tj. hałasu.
W skardze kasacyjnej od powyższego rozstrzygnięcia F. P. wniósł o zmianę wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, wymienioną w poz. 15 wskazanego wyżej Rozporządzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucił naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na nieuwzględnieniu faktu, że dolegający skarżącemu niedosłuch ma nie tylko charakter przewodzeniowy, lecz również odbiorczy, czyli posiadający etiologię zawodową. Wskazał także na naruszenie prawa materialnego, a w szczególności Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) przez niewłaściwą jego wykładnię i uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek.
Zdaniem autora skargi, Sąd doszedł do błędnego przekonania, iż niedosłuch mieszany nie uzasadnia uznania schorzenia za zawodowe albowiem nie zostało ono w taki sposób zakwalifikowane przez placówki medyczne, podczas gdy czynnik szkodliwy, który mógł spowodować schorzenie występował tylko w środowisku pracy skarżącego. Co więcej, w ramach niedosłuchu mieszanego u skarżącego stwierdzono również niedosłuch odbiorczy, który ma etiologię zawodową. W tej sytuacji, stwierdzone u F. P. schorzenie winno być uznane za chorobę zawodową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Złożona w rozpatrywanej sprawie kasacyjna nie do końca odpowiada przedstawionym wymogom.
Przede wszystkim podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść orzeczenia, autor skargi nie wskazał żadnego konkretnego unormowania, którego naruszenia dopuściłby się Sąd I instancji. Jest to oczywiste uchybienie wymogom formalnym skargi kasacyjnej, określonym w przepisie art. 176 ustawy – p.p.s.a., które uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, przeprowadzenie kontroli zasadności podniesionego zarzutu. Rozpoznając kasację, Sąd nie może "domyślać" jakie przepisy w ocenie skarżącego zostały naruszone. W tym miejscu zauważyć należy także, że zgłoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w świetle art. 188 p.p.s.a., czyni wniosek o wydanie wyroku reformacyjnego absolutnie nietrafnym. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżony wyrok i rozpoznać skargę, jedynie wówczas, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, iż nie jest on uzasadniony. Akceptując stanowisko o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, prawidłowo wskazał, że podstawą wydania decyzji w tym przedmiocie są nie tylko wyniki dochodzenia epidemiologicznego ale również orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych, powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych. Skarżący był kilkukrotnie badany przez uprawnionych lekarzy, także na skutek wcześniejszego orzeczenia sądu administracyjnego, którzy w swych orzeczeniach jednoznacznie stwierdzali u niego niedosłuch obustronnie mieszany (przewodzeniowo – odbiorczy), którego przyczyną są nie tylko w czynniki zewnętrzne np. szkodliwe warunki pracy ale również inne czynniki, jak na przykład stany zapalne, które mogą przebiegać nawet bezobjawowo. Mieszany charakter uszkodzenia narządu słuchu, świadczy o tym, iż nie ma on etiologii zawodowej. Chorobą zawodową, wymienioną w poz. 15 załącznika do wskazanego wyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. jest wyłącznie uszkodzenie słuchu wywołane hałasem. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji oparł swe orzeczenie na pozanormatywnych przesłankach jest zatem prawnie nieuzasadnione.
Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 ustawy p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.