II OSK 1006/11

II OSK 1006/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Ewa Kręcichwost - Durchowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
III SA/Lu 303/10 - Wyrok WSA w Lublinie z 2010-12-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska /spr./ Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 303/10 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie zameldowanie na pobyt stały oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Lu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. K. na decyzją Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie zameldowania na pobyt stały.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], Wojewoda L., po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza D. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały A. K. w lokalu przy ul. [...] w D., uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne w obu instancjach.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż A. K. została zameldowana w przedmiotowym lokalu w dniu [...] czerwca 2008 r. na podstawie druku zgłoszenia pobytu stałego, tj. w drodze czynności materialno-technicznej. W tych okolicznościach prowadzenie przez organ I instancji postępowania w celu potwierdzenia spełnienia przez A. K. wymogów niezbędnych do dokonania zameldowania, jak i wydanie decyzji z dnia [...] października 2009 r. było bezprzedmiotowe.
Skargę sądową na powyższą decyzję złożył K. K., zarzucając m.in. bezpodstawne uznanie przez organ odwoławczy, że fakt zameldowania w drodze złożenia "druku meldunkowego" czyni postępowanie w przedmiocie zameldowania bezprzedmiotowym. Zakwestionował, że nie rozpoznano istoty sprawy, tj. czy istniały podstawy faktyczne i prawne do zameldowania A. K. w lokalu przy ul. [...] w D. na pobyt stały. Skarżący dalej argumentował, że A. K. nie przebywała w przedmiotowym budynku z zamiarem pobytu na stałe w dacie zameldowania, a także, że nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu wymaganego przez przepisy ustawy o ewidencji ludności.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że jeżeli czynność zameldowania przez organ ewidencyjny A. K. w posesji przy ul. [...] w D. dokonana została w drodze czynności materialno-technicznej to prowadzenie postępowania o zameldowanie było bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, iż co do zasady, zameldowanie i wymeldowanie następuje w formie czynności materialnoprawnej, polegającej na zarejestrowaniu przez właściwy organ ewidencyjny danych wiążących się z pobytem osoby (stałym lub czasowym) w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem (art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych – Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zmianami).
Jedynie, gdy zgłoszone dane, niezbędne do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości, właściwy organ rozstrzyga w tym przedmiocie w formie decyzji administracyjnej (art. 47 ust. 2 ustawy).
Na aprobatę zasługiwało stanowisko organu II instancji, że A. K. została zameldowana w drodze czynności materialnoprawnej na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w D. w dniu [...] czerwca 2008 roku. Okoliczność ta wynika jednoznacznie z załączonego do akt sprawy poświadczenia zameldowania na pobyt stały (k.276 akt administracyjnych). W tej sytuacji oczywista jest bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie zameldowania A. K. w przedmiotowym lokalu i wydanie w tym zakresie decyzji administracyjnej przez organ I instancji w dniu [...] października 2008 r.
W tej sytuacji zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zameldowania A. K. na podstawie art. 105 § 1 kpa, skoro jest ona zameldowana w przedmiotowym lokalu od [...] czerwca 2008r. na podstawie czynności materialnoprawnej w oparciu o art. 47 ust. 1 ustawy.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Z. K. wnosząc o:
- uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 grudnia2010 r., sygn. akt III SA/Lu 303/10 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie,
- zwrot na rzecz skarżącej kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zarzuciła:
- naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: niezbadanie okoliczności dotyczących zasadności zameldowania A. K. w lokalu przy ul. [...] w D., nieodniesienie się do zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia warunków zameldowania, zmierzających do anulowania czynności zameldowania A. K. w przedmiotowym lokalu, bezzasadne zaniechanie zastosowania środków prawnych w celu usunięcia naruszeń prawa w toczącym się postępowaniu przez organy administracyjne, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia; poprzez nierozpoznanie istoty sprawy,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 47 ust. 1 i ust. 2, art. 48 w zw. z art. 10, art. 11, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2a i ust. 2b Ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm. ) w związku z art. 138, 104 i 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuchyleniu decyzji Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem ww. przepisów prawa, które polegało na bezpodstawnym umorzeniu postępowania w I i II instancji, prowadzonego w sprawie zameldowania A. K. w budynku przy ulicy [...] w D. i usankcjonowaniu stanu niezgodnego z prawem w postaci zameldowania w przedmiotowym budynku A. K., która nie przebywała w przedmiotowym budynku w chwili zameldowania; nie miała zamiaru stałego pobytu w tymże budynku; nie posiadała i nie posiada tytułu prawnego do lokalu uprawniającego ją do zameldowania; nie przedstawiła jakiegokolwiek dokumentu pochodzącego od właściciela lub współwłaściciela przedmiotowego budynku, albo dającego jej tytuł użytkowania w/w budynku.
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art: 7, 8, 9, 77, 80 i 107 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuchyleniu decyzji Wojewody L. w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem w/w przepisów kpa, polegającym na: niedostatecznym rozpatrzeniu materiału dowodowego, a w szczególności nie przeprowadzeniu wyczerpującej analizy materiału dowodowego w odniesieniu do faktycznych przesłanek zameldowania A. K. w przedmiotowym lokalu; nieodniesieniu się do wątpliwości i zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Burmistrza D. z dnia [...]-10-2008 r. nr [...], w szczególności do faktu, iż A. K. nie przedstawiła żadnego tytułu prawnego uprawniającego ją do zameldowania się w przedmiotowym lokalu, jak też do pominięcia interesu prawnego właścicieli tegoż lokalu i zameldowania A. K. wbrew woli osób uprawnionych do dysponowania lokalem.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała m. in., że z uzasadnienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi, jak też z treści poprzednich pism skarżącej (odwołań od kolejnych decyzji organów I i II instancji) wynika jednoznacznie, iż celem skarżącej było podważenie faktu zameldowania A. K. w przedmiotowym lokalu i w efekcie doprowadzenie do sytuacji tożsamej w skutkach z wymeldowaniem, czy też anulowaniem zameldowania. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż istniały i nadal istnieją podstawy do anulowania zameldowania A. K. w lokalu przy ul. [...] w D., które to zameldowanie dokonane zostało pomimo braku przesłanek określonych w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 2a ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Według poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 20 kwietnia 2009 r. (II OSK 522/2008 LexPolonica nr 2042823): "Podstawą zameldowania na pobyt stały określonej osoby w danym lokalu jest zamieszkiwanie osoby zgłaszanej w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem. Oznacza to, że tylko ta przesłanka lub a contrario wykazany jej brak może stanowić uzasadniony powód dokonania zameldowania osoby zgłaszającej stosowny wniosek albo też odmowy rozpoznania wniosku meldunkowego zgodnie z zawartym w nim żądaniem". W orzecznictwie przyjęty został pogląd, iż "organy administracji publicznej orzekające w sprawie o zameldowanie zobowiązane są (...) do ustalenia, czy w dacie dokonania czynności zameldowania przez określoną osobę na pobyt czasowy lub stały, osoba ta faktycznie przebywała w spornym lokalu z zamiarem pobytu na deklarowany czas. Rozstrzygnięcie organu winno zatem odnosić się jedynie do stanu faktycznego jaki istniał w dacie zameldowania" (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2009 r. IV SA/Wa 2034/200). Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego "podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w przedmiocie zameldowania w postępowaniu, które kończy decyzja administracyjna, stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania (Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i ubezpieczeń społecznych z dnia 20 września 2002 r.lll RN 139/2001). Jak wynika z powyższego istotą postępowania prowadzonego na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest rozstrzyganie - według reguł ogólnego postępowania administracyjnego - o tym czy zachodzą materialnoprawne przesłanki zameldowania (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 kwietnia 2005 r. II SA/Bd 1192/2004).
Przy czynności zameldowania należy przedstawić do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu osoby dokonującej potwierdzenia, a zameldowanie wymaga w istocie zgody właściciela lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Również formularz zgłoszenia pobytu stałego zawiera oświadczenie osoby, której przysługuje tytuł prawny do lokalu (wynajmującego, najemcy, osoby, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu lub właściciela lokalu), stwierdzające, że osoba meldująca się przebywa pod wskazanym przez nią adresem. Brak takiego oświadczenia uniemożliwia zameldowanie. Należy zatem stwierdzić, że niezbędną przesłanką zameldowania określonej osoby w określonym lokalu jest oświadczenie osoby posiadającej tytuł prawny do tego lokalu, że osoba meldująca się przebywa pod adresem, pod którym chce się zameldować. Art. 9 ust. 2b uewid stanowi, że: zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. W kontekście wszystkich okoliczności sprawy można zatem stwierdzić, że A. K. nie mogła się skutecznie zameldować w przedmiotowym budynku, gdyż cel, o którym mowa w art. 9 ust. 2b uewid (potwierdzenie faktu pobytu ....) nie mógł zostać osiągnięty. Należy również podkreślić, iż do zameldowania w przedmiotowym budynku doszło wbrew woli właścicieli budynku.
B. C., G. Z., R. Z., M. Z. i K. J. złożyli pisemne oświadczenia (w aktach sprawy) o nie wyrażeniu zgody na zameldowanie A. K. w budynku [...] przy ulicy [...] w D. Należy z całą mocą stwierdzić, iż postępowanie w sprawie zameldowania A. K. prowadzone było przez Burmistrza D. w sposób sprzeczny z prawem, z pominięciem uprawnień właścicielskich właścicieli.
Faktem jest, iż A. K. nie przebywała w przedmiotowym budynku w chwili zameldowania; nie miała zamiaru stałego pobytu w tymże budynku; nie posiadała i nie posiada tytułu prawnego do lokalu uprawniającego ją do zameldowania; nie przedstawiła jakiegokolwiek dokumentu pochodzącego od właściciela lub współwłaściciela przedmiotowego budynku, albo innego, dającego jej tytuł użytkowania lokalu, w którym ją zameldowano. Tymczasem Wojewoda L., jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w ogóle nie zajął się kwestią poprawności formalnej i zasadności zameldowania A. K. w przedmiotowym lokalu, skupiając się jedynie na rzekomej przesłance bezprzedmiotowości postępowania, mającej wynikać z samego faktu, iż do zameldowania doszło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę podniósł, iż w sytuacji zameldowania A. K. w drodze czynności materialnoprawnej prowadzenie postępowania w sprawie zameldowania (wyżej wymienionej osoby) jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia umorzenie postępowania. Jak wynika z uzasadnienia Sąd nie wyjaśnił, na czym owa bezprzedmiotowość miałaby polegać. Za niewystarczające należy uznać stwierdzenie "skoro jest ona zameldowana w przedmiotowym lokalu od [...] czerwca 2008 r. na podstawie czynności materialno-prawnej w oparciu o art. 47 ust. 1 ustawy". Przepis art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nie może być traktowany rozszerzająco, a bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., V SA/Wa 2627/05 niepubl.). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 r. (III SA 2225/2001, Biul.Skarb. 2003/6/25) podniesiono, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Inaczej mówiąc - bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W świetle powyższego stanowisko Wojewody i Sądu nie może zostać uznane za właściwe. Wyraźną intencją skarżącej było podważenie zameldowania A. K. w przedmiotowym lokalu.
Organy administracyjne orzekające w sprawie powinny sprawę rozpatrzyć merytorycznie, a nie umarzać postępowania w sprawie. Jak wielokrotnie wykazywała skarżąca do zameldowania A. K. doszło z poważnym naruszeniem przepisów prawa. Sąd jednak w żaden sposób nie odniósł się w wyroku do zarzutów postawionych przez skarżącą (podobnie jak Wojewoda w decyzji), jakby kwestie merytoryczne zupełnie go nie interesowały. W tej sytuacji należy uznać, iż postępowanie Sądu nie spełnia wymogów określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności określonych w art. 3, 134 § 1, 135 i 141 § 4. Naruszenie art. 3 Ppsa wydaje się najbardziej oczywiste z powodu rezygnacji Sądu z oceny warstwy merytorycznej przedmiotowej sprawy, co pociągnęło za sobą również inne naruszenia, jak np. zaniechanie zastosowania odpowiednich środków w celu usunięcia naruszeń prawa w postępowaniu administracyjnym (w odniesieniu do decyzji Wojewody i Burmistrza).
Należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd, nie będąc związany granicami skargi, zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Z niewyjaśnionych powodów Sąd znacznie ograniczył zakres rozpoznania sprawy, pomimo, iż z treści dotychczasowych pism skarżącej wynikało jasno, co jest przedmiotem sporu. Wyrok nie zawiera również wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia jest zbyt lakoniczna i ogólnikowa, co sprawia, iż powody rozstrzygnięcia stają się dla skarżącej zupełnie niezrozumiałe. Sposób prowadzenia sprawy przez organy orzekające w niniejszej sprawie, jak też treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyraźnie wskazuje, iż naruszone zostały także w stopniu rażącym ogólne normy prawa administracyjnego zawarte w art. 7, 8 i 9 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania.
Oceniając zaś zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało koniecznością jej oddalenia albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wydając zaskarżony wyrok, nie naruszył żadnego z przepisów, wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa a to z tego powodu, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy przewidziane w tym przepisie, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, przytoczenie zarzutów podniesionych w skardze oraz podstawę prawną wyroku (art.151 Ppsa), co umożliwia kontrolę kasacyjną tego wyroku. Z uwagi na zarzuty skargi kasacyjnej podnieść także należy, że co prawda zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzygając o legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami sprawy, to jednak co do zasady określony w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza granice sprawy rozpoznawanej przez Sąd.
Zaskarżona decyzja Wojewody L., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 Kpa jest rozstrzygnięciem formalnym, stwierdzającym brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Tym samym, Sąd I instancji kontrolując zaskarżony akt prawidłowo nie badał merytorycznej poprawności, poprzedzającej go decyzji, rozstrzygającej co do istoty o zameldowaniu A. K. Wskazać bowiem należy, że przedmiotem sprawy było rozpoznanie wniosku A. K. o zameldowanie w budynku przy ul. [...] w D., ale nie w aspekcie meritum lecz z punktu widzenia formalnego zakończenia tego postępowania przez organ II instancji, wszczętego wnioskiem o wydanie decyzji.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd co do tego, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 Kpa, a więc sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 105, uw. 4 i powołane tam orzecznictwo).
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo wskazał, iż co do zasady, zameldowanie i wymeldowanie następuje w formie czynności materialnoprawnej, polegającej na zarejestrowaniu przez właściwy organ ewidencyjny danych wiążących się z pobytem osoby (stałym lub czasowym) w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem (art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych – Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zmianami). Jedynie, gdy zgłoszone dane, niezbędne do zameldowania lub wymeldowania budzącą wątpliwości, właściwy organ rozstrzyga w tym przedmiocie w formie decyzji administracyjnej (art. 47 ust. 2 ustawy ). Skoro A. K. została zameldowana w lokalu przy ul. [...] w D. w dniu [...] czerwca 2008r. na podstawie druku zgłoszenia pobytu stałego, tj. w drodze czynności materialno-technicznej (art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych), a która to okoliczność wynika jednoznacznie z załączonego do akt sprawy poświadczenia zameldowania na pobyt stały, to oczywista jest bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie zameldowania A. K. w przedmiotowym lokalu i wydanie w tym zakresie na podstawie art. 47 ust. 2 ww. wskazanej ustawy decyzji administracyjnej przez organ I instancji w dniu [...] października 2008 r.
Dlatego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 Kpa
Należy wskazać, że Sąd I instancji nie mógł w żaden sposób naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 48 w zw. z art. 10, art. 11, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.) bowiem jego rozstrzygnięcie dotyczyło nie kwestii niezgodnego z prawem zameldowania A. K. w budynku przy ul. [...] w D., ale kwestii procesowej, a więc umorzenia postępowania administracyjnego, z czego wynika, że przepisy art. 48 w zw. z art. 10, art. 11, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie były w tej sprawie stosowane.
Ponadto Sąd zwraca uwagę, iż zarzut ten nie został prawidłowo sformułowany, bowiem naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, może być powiązany jedynie z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, a nie w powiązaniu z przepisami prawa materialnego,
Ponieważ zaskarżona decyzja Wojewody L. jest rozstrzygnięciem formalnym, stwierdzającym brak podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd I instancji nie miał obowiązku ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych przez skarżącą, a dotyczących kwestii niezgodnego z prawem zameldowania A. K. w budynku przy ul. [...] w D., w szczególności do faktu, iż A. K. nie przedstawiła żadnego tytułu prawnego uprawniającego ją do zameldowania się w przedmiotowym lokalu, jak też do pominięcia interesu prawnego właścicieli tegoż lokalu i zameldowania A. K. wbrew woli osób uprawnionych do dysponowania lokalem. Dlatego nietrafny jest podniesiony przez skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art.: 7, 8, 9, 77, 80 i 107 Kpa.
Prawidłowo zatem Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.