II OSK 1005/23

II OSK 1005/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Jerzy Siegień /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1205/23 - Wyrok NSA z 2024-07-17
II SA/Wr 724/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2023-02-16
VII SA/Wa 908/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-01-11
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk-Szczerba po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 908/22 w sprawie ze skargi C.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2022 r. znak DOA.7110.413.2021.MMM w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 908/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 marca 2022 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania C. M. od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 23 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy tę decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z 23 listopada 2021 r. Wojewoda Zachodniopomorski odmówił stwierdzenia, na wniosek C. M., nieważności decyzji Starosty P. z 22 września 2020 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [....] sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci "[...]" Nr [...], składającej się: z wieży kratowej typu BOT E3/60, o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. wraz z zainstalowaniem 3 anten sektorowych typu ATR4518R11, pracujących na azymutach 90°, 200°, 330° oraz anteny radiolinii, szaf technologicznych u podnóża wieży, zewnętrznej instalacji elektroenergetycznej, na terenie działki nr ewid. [...] położonej w D. przy ul. S., obręb D., gm. D.
Od powyższego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z 23 listopada 2021 r. C. M. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: "Pr. bud.".
Zdaniem organu odwoławczego, analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji Wójta Gminy D. z 26 czerwca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności wskazano, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń, co do rodzaju inwestycji; co do lokalizacji planowanej inwestycji określonej na załączniku graficznym nr 2 do decyzji lokalizacyjnej; co do wysokości wieży (wymagana - do 62 m n.p.t.; projektowana - 61,95 m n.p.t. - zob. proj. bud. Widok A-A, Nr rys. 04 - str. 57); co do umieszczenia zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych - w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży (projektowane - zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych zamontowany w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży - Projekt budowlany - str. 36, Widok A-A - Nr rys. 04 - str. 57), co do ilości anten umieszczonych na wieży - 3 anteny sektorowe oraz anten radiolinii (projektowane - 3 anteny sektorowe oraz 1 antena radiolinii - Projekt budowlany - str. 27 i 36); czy też zasilania w energię elektryczną planowanych urządzeń.
Mając na uwadze przedstawioną charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również przywołane przez organ przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej: "rozporządzenie z 9 listopada 2010 r." oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) stwierdzono, że sporna inwestycja - w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę - nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty P. z 22 września 2020 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Ponadto wskazano, że projektowana inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.).
Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia § 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w zw. z przepisami rozporządzenia Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne poprzez nieokreślenie strefy pośredniej oraz zagrożenia przy uwzględnianiu tych samych stref wyznaczonych dla istniejących obok stacji bazowych. Wskazano, że w projekcie budowlanym znajduje się "Rozszerzona analiza środowiskowa (...) Instalacja radiokomunikacyjna [...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych [...]: [...], [...]: [...]." Podano, że z powyższego opracowania wynika, iż "projektowana instalacja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich". Ponadto wskazano w nim, że "przygotowane rysunki i wizualizacje rozkładów pól E-M zawarte w niniejszej analizie oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzone analizy obliczeniowo-analityczne przygotowane na zlecenie [...] pokazujące rozkłady pól wokół stacji [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([..]) nie potwierdziły możliwości zwiększania się poziomu energetycznego wypadkowych wektorów sił E-M emitowanych przez planowaną stację [..] ([..]), głównie ze względu na znaczące odseparowanie przestrzenne od siebie anten sektorowych tychże instalacji".
Dodano, że w niniejszym postępowaniu ocenie podlega projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty P. z 22 września 2020 r., z którego to projektu budowlanego wynika, że zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych wynosi 3,9 m dla każdej z anten i mieści w obszarze działki inwestycyjnej nr ewid. [..]. Stąd też za chybiony uznano zarzut skarżącej dotyczący braku określania "strefy pośredniej oraz zagrożenia przy uwzględnianiu tych samych stref wyznaczonych dla istniejących obok stacji bazowych".
W ocenie organu odwoławczego, na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Wbrew twierdzeniom skarżącej projekt budowlany zawiera dane techniczne spornej stacji bazowej telefonii komórkowej charakteryzujące jej wpływ na środowisko, zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie. Podano, że z "rozszerzonej analizy środowiskowej (...) Instalacja radiokomunikacyjna [...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych [...]: [..], [...]: [...]" wynika, iż projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ponadto, w projekcie budowlanym wskazano, że "przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne wykazują ograniczenie lub eliminują wpływ obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami".
Organ wskazał ponadto, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że kontrolowana decyzja Starosty P. z 22 września 2020 r. nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Wojewoda Zachodniopomorski słusznie uznali, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki uznania wydanej decyzji za nieważną. W szczególności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzuty formułowane na etapie postępowania nieważnościowego jak i przedstawione w skardze nie są zasadne.
Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 4 i 5 skargi dotyczącego sporządzenia decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ przy kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwzględniono maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie ich kart katalogowych oraz sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej, Sąd pierwszej instancji przywołał uchwałę NSA sygn. III OPS 1/22 z 7 listopada 2022 r. W uchwale tej przede wszystkim wskazano, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." Biorąc pod uwagę treść tej uchwały Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Starosta P. udzielając pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dokonał właściwej kwalifikacji planowanej instalacji pod kątem przepisów dotyczących przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko.
W aspekcie podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu co do konieczności uwzględniania maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie ich kart katalogowych Sąd pierwszej instancji wskazał, że problemem tym zajmował się NSA w przywołanej uchwale. Podsumowując rozważania w tej materii wskazał, że "Nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji." Podzielając to stanowisko Sąd pierwszej instancji dostrzegł problem zgłaszanych przez inwestorów "aktualizacji danych instalacji po wprowadzeniu zmiany nieistotnej". Niemniej podkreślając cytowane wyżej stwierdzenie o wiążących dla inwestora parametrach inwestycji, zjawisko "aktualizacji danych" powinno być, zdaniem Sądu pierwszej instancji, ocenione z punktu widzenia istotności dokonanych zmian przez właściwe organy, w tym nadzoru budowlanego. Na marginesie Sąd pierwszej instancji wskazał, że inwestor przedstawił również rozkład pola elektromagnetycznego dla maksymalnych pochyleń anten.
Odnosząc się do zarzutów wskazanych w pkt 2 i 3 skargi Sąd pierwszej instancji podniósł, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera informacje i dane o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi oraz informację o obszarze oddziaływania obiektu.
Sąd pierwszej instancji zaakcentował, że inwestor przedłożył rozszerzoną analizę środowiskową Instalacja radiokomunikacyjna [...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych [...]: [...], [..].: [..]. Sąd pierwszej instancji wskazał, że z powyższego opracowania wynika, iż "projektowana instalacja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich". Ponadto Sąd pierwszej instancji dodał, że wskazano w niej, iż "przygotowane rysunki i wizualizacje rozkładów pól E-M zawarte w niniejszej analizie oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzone analizy obliczeniowo-analityczne przygotowane na zlecenie [..] pokazujące rozkłady pól wokół stacji [...], [...], [..] nie potwierdziły możliwości zwiększania się poziomu energetycznego wypadkowych wektorów sił E-M emitowanych przez planowaną stację [...], głównie ze względu na znaczące odseparowanie przestrzenne od siebie anten sektorowych tychże instalacji". Nadto Sąd pierwszej instancji zauważył, że z projektu budowlanego wynika, iż zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych wynosi 3,9 m dla każdej z anten i mieści w obszarze działki inwestycyjnej nr ewid. [..].
Niezależnie od tych okoliczności Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 331) zostało wydane na podstawie art. 237¹⁵ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Wskazana regulacja odnosi się do świadczenia pracy. Obowiązek stosowania tego aktu w odniesieniu do spornej inwestycji aktualizuje się po oddaniu jej użytkowania oraz uruchomieniu. Nie ma obowiązku prawnego wyznaczania stref przewidzianych tym rozporządzeniem na potrzeby załatwienia sprawy administracyjnej dotyczącej pozwolenia na budowę.
Podobnie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącej projekt budowlany zawiera dane techniczne spornej stacji bazowej telefonii komórkowej charakteryzujące jej wpływ na środowisko, zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że z rozszerzonej analizy środowiskowej Instalacja radiokomunikacyjna [..] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych [...], [...] wynika, iż projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z kolei część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera parametry techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się.
W związku z powyższymi okolicznościami Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w tym przypadku nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia 22 września 2020 r. z powodu rażącego naruszenia prawa.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła C. M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
1) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez niedokonanie oceny Starosty P. objętej wnioskiem pod kątem sprawdzenia zgodności decyzji z przepisami prawa procesowego z jednoczesnym wyjściem poza granice decyzji i podjęcie wraz z organami ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej,
2) art. 141 § p.p.s.a. w związku z art. 2, 7, 45 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieprzywołanie w wyroku konkretnych jednostek prawnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji tylko zastosowane w danej sprawie konkretne przepisy prawa materialnego podlegają ocenie Trybunału Konstytucyjnego. Naruszenie to powoduje, że skarżącej będzie przysługiwało również prawo do złożenia skargi do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości,
3) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pole elektromagnetycznych z wszystkich istniejących na danym terenie nie wejdzie w superpozycję, co fizycznie jest niemożliwe, ponieważ zasięg każdej instalacji to kilka kilometrów. W wyroku błędnie przyjęto, że superpozycja dotyczy tylko i wyłącznie emisji pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych,
4) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 174 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na to, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami, których nie wskazano również w decyzji, co uniemożliwia podjęcie w tym zakresie polemiki,
5) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w projekcie budowlanym nie wyznacza się stref ochronnych w sytuacji, w której osoby postronne mogą się w nich znaleźć, a same strefy wykraczać poza granice, co do których inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto strefy te występują w dalszej odległości niż strefy, o których mowa w punkcie 1 ww. rozporządzenia,
6) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w związku z § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) ponieważ ich nie przywołanie w wyroku oraz lakoniczne stwierdzenie, że projekt budowlane spełnia powyższe wymogi bez wskazania, jakie przepisy odrębne analizowano oraz jak należy interpretować pojęcie środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych,
7) art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez pominięcie w niniejszej sprawie właściciela obiektu w sytuacji, w której postępowaniu uwzględniono tylko właściciela stacji bazowej,
8) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego tym bardziej, że moc EIRP anten i ich ilość została zaniżona.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest zasadny pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia, a taka sytuacja nie zaistniała w sprawie niniejszej. Uzasadnienie wyroku spełnia wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., mając na uwadze, że zakres przedmiotowy sprawy ograniczony jest art. 156 § 1 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a tak jest w przypadku stanowiska Sąd pierwszej instancji odzwierciedlonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przytoczenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej fragmentów uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego nie spełnia wymogów, które art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wiąże z uzasadnieniem podstaw kasacyjnych. Do zachowania wymogów skargi kasacyjnej nie wystarczy wymienienie podstaw skargi kasacyjnej, ale konieczne jest także uzasadnienie podniesionej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone i na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena skargi kasacyjnej nie jest możliwa. W przypadku skargi kasacyjnej - będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia - czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyr. NSA z 30 lipca 2025 r., I OSK 1831/23).
W odniesieniu do drugiego z zarzutów kasacyjnych podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż rację ma Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując, że zarzut wadliwego zastosowania w procedurze udzielania pozwolenia na budowę przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie może być skuteczny, skoro przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. obowiązujące w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę oraz przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które zostały przywołane przez organ wojewódzki w zaskarżonej decyzji, są przepisami o takim samym brzmieniu. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji odwołał się w toku kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji do odpowiednich przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Ponadto Sąd pierwszej instancji odwołał się również do wykładni przepisów § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. wyrażonej w uchwale NSA z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22 w zakresie koniecznym do rozpoznania sprawy.
W odniesieniu do trzeciego z zarzutów kasacyjnych podkreślenia wymaga, że poza ogólnikowym stwierdzeniem zawartym w zarzucie kasacyjnym, zarzut ten nie został prawidłowo uzasadniony w świetle art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Opracowania projektowe przedłożone do akt sprawy zarzutu tego nie potwierdzają. Organy orzekające w sprawie dochowały wymogów, o których mowa w art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz zastosowały się do wykładni przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. wyrażonej w uchwale NSA z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. W uzasadnieniu uchwały wskazano bowiem, że z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. wynika, iż parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo - jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych pod przepisy tego rozporządzenia, który implikuje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji - należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". W ocenie NSA, za tym, że parametr EIRP odnosi się do pojedynczej anteny, przemawia nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 (podobnie jak w § 2 ust. 1 pkt 7) takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji ww. przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów doszedł do przekonania, że zasadność sumowania równoważnych mocy promieniowanych izotropowo nie wynika również z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, albowiem przepis ten nie może mieć zastosowania do instalacji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia.
W odniesieniu do czwartego z zarzutów kasacyjnych podnieść należy, że zarzut ten jest bezpodstawny i sprzeczny z dokumentacją projektową, którą organ zbadał stosownie do wymogów wynikających z przepisów materialnoprawnych. Zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji odwołali się do odpowiednich zapisów dokumentacji projektowej, z której wynika, że projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich (Rozszerzona analiza środowiskowa (...) Instalacji radiokomunikacyjnej [...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych [...], [...]). Ponadto, w projekcie budowlanym wskazano, że "przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne wykazują ograniczenie lub eliminują wpływ obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami" (proj. bud. Wpływ obiektu na środowisko str. 30).
Rację ma organ odwoławczy argumentując, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym, opierają się na danych wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Nie mają one również prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak przepisów prawnych, które obligowałby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Natomiast ewentualna niezgodność robót budowlanych z projektem budowlanym podlega kontroli właściwego miejscowego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.
W odniesieniu do piątego z zarzutów kasacyjnych podkreślenia wymaga, że jest on niezrozumiały, ponieważ nie został prawidłowo uzasadniony w świetle wymogów art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Niezależnie od tego wyjaśnienia wymaga, że z projektu budowlanego wynika, iż zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych wynosi 3,9 m dla każdej z anten i mieści w obszarze działki inwestycyjnej nr ewid. [..].
W odniesieniu do szóstego zarzutu kasacyjnego zauważyć należy, że dotyczy on naruszenia przepisów postępowania, a nie rażącego naruszenia tych przepisów, stąd nie ma znaczenia w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Poza tym zarzut nie został prawidłowo uzasadniony w świetle art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W odniesieniu do siódmego zarzutu skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że pominięcie określonego podmiotu (strony) w postępowaniu jurysdykcyjnym nie podlega badaniu w postępowaniu w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż jest to przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego.
W odniesieniu do ósmego zarzutu kasacyjnego wyjaśnienia wymaga, że projekt budowlany został przez organy zbadany z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji Wójta Gminy D. z 26 czerwca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności wskazano, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń, co do rodzaju inwestycji; co do lokalizacji planowanej inwestycji określonej na załączniku graficznym nr 2 do decyzji lokalizacyjnej; co do wysokości wieży (wymagana - do 62 m n.p.t.; projektowana - 61,95 m n.p.t.); co do umieszczenia zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych - w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży (projektowane - zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych zamontowany w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży), co do ilości anten umieszczonych na wieży - 3 anteny sektorowe oraz anten radiolinii (projektowane - 3 anteny sektorowe oraz 1 antena radiolinii); czy też zasilania w energię elektryczną planowanych urządzeń.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.